ยุติการอัพต่ออย่างไม่มีกำหนด (เนื่องจากเนื้อหาและขอบเขตของเรื่องนั้นเกินความสามารถที่ไรท์จะทำได้ ขอยอมรับผิดทุกประการ...ต้องขออภัยนักอ่านทุกท่านที่ติดตามด้วยค่ะ)

19.กระตุ้นให้รู้สึก 100%

ชื่อตอน : 19.กระตุ้นให้รู้สึก 100%

คำค้น : Sex addiction ภาค 4 รักเสพติด , SM , ดราม่า , NC แรงๆ , 6P

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2561 10:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
19.กระตุ้นให้รู้สึก 100%
แบบอักษร

ตอนที่ 19



(มึงทำอะไรมิกซ์?) วินถามเสียงแข็ง ยูกระตุกยิ้มเดินกลับไปที่เตียง ก้มหน้าลงกัดไหล่ขาวที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมาเบาๆ


"อื้อออ พี่ยู....เจ็บ....." มิกซ์บอกงอแง แต่ไม่ยอมลืมตาขึ้นมา


"คิดว่าอะไรล่ะ? มิกซ์เป็นเมียกู....แค่คำนี้พวกมึงยังไม่เข้าใจอีกหรอ?" ยูถามกลับ วินกัดฟันแน่น


(อย่าคิดว่าตัวเองชนะ พวกกูจะแย่งมิกซ์มาจากมึงเอง) วินบอกกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ยูก็ไม่ได้คิดกลัว


"พวกมึงคิดว่าสิ่งที่ทำมันถูกต้องแล้วหรือไง? พวกมึงเป็นพี่น้องกันแต่ทำเรื่องเหี้ยๆ ใส่น้องชายตัวเอง เคยคิดกันบ้างมั้ยว่ามิกซ์จะสับสนแค่ไหน" ยูได้ทีต่อว่ากลับไปบ้าง แต่วินไม่สนใจ


(คนนอกอย่างมึงไม่มีทางเข้าใจ...) ยูชะงักกับน้ำเสียงของวินเล็กน้อย


"กูไม่มีวันเข้าใจความสัมพันธ์ต้องห้ามหรอก... อย่าทำให้มิกซ์เจ็บ... กูไม่ยอมแน่ถ้ามิกซ์ต้องร้องไห้เพราะพวกมึง" ยูว่ากลับไปเสียงแข็ง คนเดียวที่เขาจะปกป้องคือมิกซ์


(อย่าได้ใจไปหน่อยเลย การที่มึงได้น้องกูแล้วไม่ได้แปลว่าในอนาคตจะยังได้น้องกูไปเป็นคู่ชีวิต...)


"แล้วคิดว่ากูจะปล่อย?"


(พวกกูไม่สนหรอกว่ามึงจะปล่อยหรือเปล่า....แต่ถ้าถึงเวลานั้น....พวกกูมั่นใจ ว่ามิกซ์ต้องอยู่กับพวกกู...ไม่ใช่มึงไอ้ยู....) วินบอกแล้วตัดสายไป ยูถอนหายใจกับคำพูดของปลายสายนิดๆ ดูท่าจะเอาจริงซะด้วยแบบนี้เขาคงลำบากแล้วล่ะ


"เฮ้อ.....ดื้อเหมือนกันหมดเลยหรือไง?" ยูพึมพำแล้วล้มตัวลงนอนกอดมิกซ์ไว้ เรื่องที่เขารู้นี้ไม่ได้คิดบอกผู้ใหญ่เพราะกลัวว่ามิกซ์จะลำบากหนัก ทุกคนคงคาดคั้นและหวังจะเอาแต่ได้ เขาจะพยายามทำให้มันถูกต้อง...

.

.

"น้องอยู่ไหน?" ซาวถามขึ้นเมื่อวินวางสายจากอีกฝ่ายลง วินตาขวางและอารมณ์ไม่ดีนัก


"อยู่กับไอ้ยู....มันไม่ได้ไปส่งมิกซ์ที่หอ แต่เอาน้องเราไปกกที่ห้องต่างหาก แม่งเอ๊ย!!" วินบอกแล้วถีบเก้าอี้ข้างตัวจนล้มด้วยความหงุดหงิด


"กูจะไปรับน้อง" เซนบอกแล้วทำท่าจะเดินออกไปแต่ลิปเปอร์กลับรั้งไหล่หนาไว้ก่อน


"ทำอะไรต้องคิดดีๆ มิกซ์อาจเสียใจและตัดขาดถ้าทำอะไรเกินไป...บางทีอาจบอกม๊าเปาด้วย เดี๋ยวจะเป็นเรื่องใหญ่" ลิปเปอร์พูดเตือน ไม่ใช่ว่าไม่หวงแต่จะวู่วามไม่ได้


"แล้วพวกเราจะปล่อยให้เป็นแบบนี้?" ซาวถามต่อ ทั้งสี่คนดูหงุดหงิดไม่ต่างกัน


"กูไม่ยอมหรอก คอยดูเถอะ.....กูจะแย่งมิกซ์กลับคืนมา...." วินบอกเสียงแข็ง


"แล้วถ้าน้องไม่ยอมมาล่ะ" ซาวถามกลับ วินยิ้มร้าย


"งั้นก็คงต้องทำให้มิกซ์รู้สึกตัวสักที ว่ามิกซ์เองก็ขาดพวกเราไม่ได้..."

.

.

เช้าวันต่อมา


"ตั้งใจเรียนนะ เดี๋ยวตอนเที่ยงพี่มารับไปกินข้าว" ยูบอกกับมิกซ์อย่างเอาใจ มิกซ์ยิ้มเขินนิดๆ เพราะยูดูแลเขาดีมากตั้งแต่ตื่นขึ้นมา เสื้อผ้าก็ซื้อมาให้ใหม่ไม่ต้องกลับไปเปลี่ยนที่หอ แถมยังพามาส่งทั้งที่วันนี้ยูเองก็ไม่มีเรียน


"ครับ...เอ่อ...พี่ยู ตอนเที่ยงผมไปกินข้าวกับเจได้ พี่ยูจะได้ไม่ต้องลำบากมารับผมอีกไง นอนพักบ้างนะครับ เมื่อคืนผมรู้สึกว่าพี่ยูไม่ได้นอนเลย" มิกซ์บอกตามจริง เพราะทุกครั้งที่ตากลมลืมขึ้นก็เหมือนยูจะมีเรื่องอะไรคิดอยู่ในใจตลอด


"ไม่ต้องห่วงพี่หรอก แค่นี้พี่ทำให้แฟนพี่ได้...." ยูบอกเสียงหวาน มิกซ์ยิ้มเขินก่อนจะอึ้งหนักกว่าเก่าเมื่อยูขยับหน้ามาจูบซับเบาๆ ที่แก้มเขา


"พี่ยู......" มิกซ์ยกมือจับแก้มตัวเองอึ้งๆ ยูยิ้มให้มิกซ์


"พี่รักเรานะ" ยิ่งประโยคบอกรักยิ่งทำเอาใจดวงเล็กสั่นระรัว มิกซ์พยักหน้าหงึกหงักรีบลงจากรถไปด้วยความเขิน ยูมองตามมิกซ์ไปจนสุดสายตา พอมั่นใจว่าเหล่าพี่ชายของมิกซ์ไม่ได้มาดักรอ เขาถึงได้ขับรถออกมา


"ไอ้มิกซ์!" เสียงเรียกของเพื่อนสนิทดังขึ้นหน้าห้อง มิกซ์ที่มัวแต่ยิ้มเขินอยู่คนเดียวก็ต้องชะงัก


"อ้าว....ทำไมวันนี้มาเร็ว? ปกติเข้าสายตลอดนี่" มิกซ์ถามเจที่ยืนมองเขาเหมือนคาดคั้น


"กูอ่ะนอนหอ... ไม่ต้องเดินทางไกล แต่มึงนั่นแหละ ทำไมเมื่อคืนไม่กลับ?" เจถามเพื่อนและพากันเดินเข้าหาที่นั่งในห้องเรียนด้วย


"เมื่อคืนนี้เรา......." มิกซ์กำลังจะตอบเจ แต่ตากลมกลับเหลือบไปเห็นเหล่าพี่ชายตัวเองนั่งอยู่ด้านหน้าสุดของห้องพร้อมกันทั้งสี่คน มันทำเอาลมหายใจของมิกซ์สะดุด


"เป็นไรวะ?" เจถามงงๆ เพราะยังไม่รู้เรื่อง มิกซ์รีบส่ายหน้าดิ๊ก


"ปะ....เปล่าหรอก เราไปหาที่นั่งด้านหลังกันเถอะ" มิกซ์บอกแล้วลากแขนเจไปทางด้านหลัง ซึ่งปกติพวกเขาจะนั่งแถบหน้าๆ เพราะเรียนไม่ค่อยจะเข้าใจ ยิ่งนั่งด้านหลังยิ่งไม่รู้เรื่องมากกว่าเดิม


"ไม่ทักทายพี่มึงหรอ?" เจถามขึ้นเมื่อนั่งลงแบบงงๆ


"ไม่หรอก เมื่อวานก็อยู่ด้วยกันแล้วไง" มิกซ์บอกเสียงอ่อย เหลือบมองเหล่าพี่ชายตัวเองเป็นระยะ มันน่าแปลกมากที่พวกพี่เขาไม่เดินเข้ามาหาอย่างที่ควรจะเป็น ซึ่งปกติแทบไม่ออกห่างจากเขาเลย จะต้องมาดึงเขากับเจไปนั่งด้วย แต่ตอนนี้กลับเมินเขาซะอย่างงั้น? หรือจะโกรธเรื่องที่เขาไม่ได้โทรไปหาเมื่อวาน... ก็พอตื่นมายูก็ซ่อนโทรศัพท์เขาไว้ไหนไม่รู้ กว่าจะได้คืนก็ตอนเช้าแล้วเลยคิดว่าโทรไปก็คงไม่ทัน


"เห้ยๆ นั่นอะไรวะ? ในห้องเรียนนะเว้ย...." เจทักขึ้นเมื่อมีเพื่อนผู้หญิงเข้าไปนั่งใกล้พี่ชายของมิกซ์ แถมยังหันมาพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนิทสนม หัวเราะคิกคักแล้วยังมีหยิกแก้มกันด้วยเพราะอาจารย์ยังไม่เข้ามาสอน


"ฮึ่ก....." มิกซ์แอบสะอึกนิดๆ เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ใจที่เต้นสั่นไหวจากคำบอกรักของยูกำลังรู้สึกหน่วงขึ้นมาเช่นกัน ยิ่งหญิงสาวเอื้อมมาจับมือและแตะเนื้อต้องตัวเหล่าพี่ชายพวกเขา ยิ่งทำให้มิกซ์รู้สึกไม่พอใจแปลกๆ


"พี่มึงมีแฟนแล้วหรอวะ?" เจถามอย่างสงสัยไม่ทันได้มองหน้ามิกซ์ว่าอีกฝ่ายแสดงสีหน้ายังไง


"คงงั้น...." มิกซ์ตอบกลับเสียงอ่อย ตากลมจ้องมองภาพตรงหน้าตลอด อาจารย์เข้ามาสอนตามปกติ แต่สมาธิของมิกซ์มันกระเจิงหายไปหมด เพราะผู้หญิงพวกนั้นไม่ได้ขยับออกห่างพี่ชายเขา แถมยังถูกเนื้อต้องตัวกันเกือบตลอดชั่วโมงเรียน แม้ว่ามันจะไม่ได้น่าเกลียดเกินเลยอะไร แต่แค่เห็นว่าสัมผัส มิกซ์ก็รู้สึกเหมือนอยากจะลุกขึ้นไปกระชากออกแล้ว

.

.

"หาวววว เลิกเรียนซะที ไปแดกข้าวเหอะ ตอนบ่ายต้องเรียนต่ออีกนะ" เจพูดชวนขึ้น มิกซ์ก็ลุกจากเก้าอี้ด้วยท่าทางเอื่อยๆ ตากลมมองเหล่าพี่ชายตัวเองที่เมินเขาอย่าน่าแปลกใจ ปกติพวกวินจะต้องเข้ามาชวนมิกซ์ไปกินข้าวและเอาอกเอาใจเช่นเคย แต่นี่....


"พี่เปอร์....." มิกซ์เรียกลิปเปอร์ที่กำลังจะเดินออกจากห้องเรียนไปพร้อมสาวนักศึกษา แถมจับมือกันด้วย ปากบางเม้มเข้าหากันแน่น


"มีอะไร?" ลิปเปอร์ถามกลับเสียงเรียบ พี่ชายอีกสามคนที่มีผู้หญิงเดินใกล้ชิดก็หยุดมองน้อง เจมองการกระทำของเพื่อนตัวเองอย่างไม่เข้าใจ


"พี่เปอร์จะไปกินข้าวที่ไหนครับ? ทำไมไม่เห็นชวนมิกซ์ไปด้วยเลย" มิกซ์ถามขึ้นเมื่อถูกเมินหนักจนต้องเรียกร้องหาความเคยชินที่เหล่าพี่ชายมักจะเคยตามโอ๋ตลอด ลิปเปอร์หันมามองสาวข้างตัวที่เปลี่ยนจากจับมือเขาเป็นกอดแขนแกร่งแทน


"พวกพี่ไม่ว่างน่ะมิกซ์ วันนี้ไปกินกับเพื่อนเราแล้วกัน พวกพี่มีนัดแล้ว" ลิปเปอร์บอกและเดินออกจากห้องไป มิกซ์รีบรั้งแขนสูงเอาไว้แม้ว่าเขาเองยังตกใจมือที่เอื้อมไปดึงอัตโนมัติเช่นกัน


"ทำไมพวกพี่ถึงไม่สนใจผมล่ะ ไม่ดูแลผมเหมือนเคยเลย ฮึ่ก...เพราะผู้หญิงพวกนี้ใช่มั้ย!" มิกซ์เผลอแสดงความงี่เง่าออกมา ลิปเปอร์รั้งมือเล็กออกจากแขนตัวเอง 


"อย่างี่เง่าสิมิกซ์" ลิปเปอร์บอกเสียงดุ หญิงสาวมองหน้ามิกซ์ราวกับสงสัย


"ใครหรอคะ?" เธอถามลิปเปอร์ด้วยความงง คนอื่นๆ ก็ต้องคำตอบเช่นกัน


"แค่น้องน่ะ" ลิปเปอร์บอกแล้วยิ้มหวานให้หญิงสาว มิกซ์มือสั่นจนต้องกำเข้าหากันแน่น ความรู้สึกบางอย่างมันแล่นเข้าอกจนแทบหายใจไม่ออก นั่นสิ....เขาก็แค่น้องนี่..... เหล่าพี่ชายมองหน้ากันแล้วยิ้มร้ายในมุมที่มิกซ์ไม่มีทางได้เห็น มิกซ์พูดอะไรไม่ออก


"พวกพี่ไปก่อนนะ" ตากลมสั่นระริกเมื่อจบประโยคนั้น มิกซ์ยืนนิ่งใจดวงน้อยสั่นไหวอย่างรุนแรง พี่ชายเขาเลือกเดินออกไปพร้อมกับผู้หญิงและทิ้งเขาไว้ตรงนี้...


"เห้ยๆ แค่พี่ไปกินข้าวกับหญิง มึงถึงกับต้องร้องไห้เลยหรอวะ?" เจเข้ามาปลอบเพื่อนที่น้ำตาหยดเผาะ มิกซ์ส่ายหน้าไปมาแต่มันพูดไม่ออก //ก็จะให้เขาบอกยังไง... ว่าความรู้สึกตอนนี้มันหวงมากกว่าพี่น้องกันไปแล้ว...


"ฮึ่ก....เจ.....กูไม่ไปกินข้าวนะ ตอนบ่ายกูก็ไม่เข้าเรียนด้วย ถ้าเจอพี่ยูก็ฝากบอกทีละกัน" มิกซ์บอกเสียงสั่น เดินหนีเจไป เจยืนเกาหัวด้วยความไม่เข้าใจ


"เป็นอะไรของมันวะ?" เจได้แต่ถอนหายใจ สุดท้ายเขาก็ต้องลงมากินข้าวคนเดียวเพราะไอ้เพื่อนตัวเล็กมันหนีเขาโดดเรียนไปแล้ว เจนั่งลงที่โต๊ะประจำหลังจากไปซื้อข้าวมาได้ไม่นาน ตาก็เห็นร่างสูงที่ดูคุ้นๆ กำลังเดินตรงมาทางนี้


"น้องเจจ๋าาาาา" เอสทักทายรุ่นน้องที่สนใจเสียงดัง เจแอบยกมือขึ้นมาปิดหน้าตัวเองนิดๆ //ใครชื่อเจ....? กูเปลี่ยนชื่อแล้วเว้ย!!


"มิกซ์หายไปไหน?" ยูที่มาถึงพร้อมเพื่อนสนิทก็ถามหาคนรัก เจเลยจำเป็นต้องยอมสบตากับเอสด้วย ซึ่งร่างสูงก็ทำหน้าระริกระรี้ใส่เขาตลอด


"กลับไปแล้วครับ เห็นว่าตอนบ่ายไม่เข้าเรียน ดูเหมือนไม่สบายเท่าไหร่" เจหาข้ออ้างบอกไปเพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่ามิกซ์เป็นอะไร ยูขมวดคิ้วนิดๆ ในใจคิดถึงเหล่าพี่ชายของมิกซ์ขึ้นมาทันที


"ไปกับพวกพี่ชายอีกหรือเปล่า?" ยูถามด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป เอสรีบจับไหล่เพื่อนเป็นเชิงบอกให้ใจเย็นหน่อย


"เปล่าหรอกพี่ มิกซ์กลับคนเดียว บอกว่าไม่สบายจริงๆ พี่อย่าเพิ่งไปเซ้าซี้เลย เมื่อคืนก็เอาไปนอนกกมานี่ ปล่อยให้เพื่อนผมได้พักบ้างเถอะ" เจว่าออกมา ก็ครั้งนี้มิกซ์ไม่ได้หายไปเพราะเหล่าพี่ชายนี่นา เขาถึงอยากปล่อยให้คนตัวเล็กได้พักหายใจหายคอบ้าง


"เมื่อเช้ายังปกติอยู่เลย?" ยูพึมพำเสียงเครียด ถ้าไม่ได้ไปกับเหล่าพี่ชาย แต่เมินนัดเขาแล้วกลับหอนี่นะ? มันแปลกเกินไป...


"เอาน่า....ปล่อยให้น้องเขาได้หายใจบ้าง แต่ตอนนี้กูหิวแล้วว่ะ เดี๋ยวไปซื้อข้าวมาแดกกับที่รักกูแป๊บ!" เอสพูดแล้วยิ้มหวานให้เจ เจแทบปล่อยให้ของที่กินเข้าไปย้อนกลับมาทางเดิม //แต่แม่งเสียดายว่ะ =_=" ยูก็ไม่ได้เดินหนีไปไหน นั่งลงตรงข้ามกับเจและหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรออกหาคนรักด้วย

.

.

"ฮึ่ก...." มิกซ์เดินกลับถึงหอด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา โทรศัพท์ที่ดังไม่หยุดไม่ได้เรียกความสนใจของมิกซ์ได้เลยสักนิด เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน รู้แค่ว่ามันทรมานกับภาพที่ติดตาเหลือเกิน ยิ่งคำพูดที่ได้รับมา ความจริงก็ต้องไม่รู้สึกอะไร... แต่ทำไมใจเขาถึงหน่วงแบบนี้ ร่างเล็กไขประตูห้องด้วยแรงอันน้อยนิด วางกระเป๋าลงกับพื้นและทิ้งตัวลงบนเตียงนอน น้ำตาไหลเรื่อยๆ แต่ไม่มีเสียงร้องไห้... เขาอึดอัด.... มันจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว


"พวกพี่ใจร้าย....ฮึ่ก......" 


คุณเคยสับสนอะไรบ้างมั้ย? ถามว่ารักยูหรือเปล่า? รักสิ.... แล้วรักพวกพี่มั้ย? ก็รักเหมือนกัน... เหมือนกันจนแยกไม่ออกแล้วว่าอันไหนสมควรจะเป็น อันไหนคือความถูกต้อง... และอันไหนคือสิ่งที่พวกเขาต้องทำต่อไป.... หัวสมองมันมึนและอึนจนเหม่อลอย ก็พี่น้องไง... แล้วทำไมเขาต้องเจ็บขนาดนี้....

.

.

"มึงว่าน้องจะเป็นยังไงบ้างวะ?" เซนถามขึ้นเพราะใจกระตุกแรงมากตอนที่มิกซ์แสดงสีหน้าที่เจ็บปวดออกมา มันไม่เหมือนกับได้รับความเจ็บทางกาย แต่ใจคงสะเทือนไม่น้อยกับคำพูดไร้เยื่อยใยและการห่างเหินจากความสัมพันธ์ของพี่น้อง


"ถ้ามันสามารถกระตุ้นได้จริง....ตอนนี้คงกลับไปร้องไห้ที่หอ...." ลิปเปอร์พูดเหมือนคาดเดาได้ พวกเขามานั่งสุมหัวกันอยู่ร้านกาแฟ ผู้หญิงที่ควงออกมาก็สลัดทิ้งตั้งแต่เดินพ้นตึกแล้ว คิดว่าพวกเขาจะสนใจจริงๆ หรือไง ไม่มีทาง...


"แล้วเราจะเข้าไปตอนไหน? ขืนช้าไอ้นั่นต้องรีบไปทำคะแนนแน่...." ซาวบอกออกมาเพราะในใจร้อนรนมาก อยากปลอบน้องและดึงเข้ามากอด ก็รู้ว่ากระตุ้นกันแรงเพราะเล่นกับความรู้สึก แต่ถ้าไม่ทำ...มิกซ์คงยังไม่รู้ตัวสักที....ว่าตัวเองก็คิดตรงกันกับเหล่าพี่ๆ เหมือนกัน...


"ตอนนี้" วินบอกเสียงเรียบและลุกเดินออกจากโต๊ะไปก่อนคนแรกเพราะรอเวลากันมาพอสมควรแล้ว ตอนนี้มิกซ์คงอยู่หอ ยังไงพวกเขาก็มีสิทธิ์เข้าได้เพราะเป็นนักศึกษาปี 1 เช่นกัน ยิ่งถ้ามีปัญหามาก็ใช้เงินยัดซะก็จบ... ยิ่งอ่อนแอ... ยิ่งชักจูงง่าย... มันจะโหยหาความอบอุ่น เพราะไม่อยากร้องไห้คนเดียว...

.

.

ก๊อก! ก๊อก!


เสียงเคาะประตูปลุกให้มิกซ์ตื่นจากความเศร้าหลังจากเขานอนร้องไห้เงียบๆ มาพักใหญ่ ตามันใกล้ปิดเต็มทีแล้วด้วยซ้ำ ไม่เจอและต้อนรับใครทั้งนั้น


"ใครครับ?" มิกซ์ถามออกไปเพราะถ้าเป็นเจคงไขประตูเข้ามาแล้ว อีกอย่างตอนนี้มันคือเวลาเรียนนี่ เจจะกลับมาห้องได้ยังไง? เท้าเล็กก้าวลงจากเตียงเพื่อตรงไปที่ประตู สอดดูตาแมวถึงได้เห็นว่าเป็นเหล่าพี่ชายตนเอง แต่มิกซ์กลับเลือกที่จะไม่เปิด เหมือนตอนนี้กำลังเกิดอาการน้อยใจ


(เปิดประตูให้พวกพี่หน่อยสิมิกซ์....) เสียงพูดดังรอดเข้ามา มิกซ์เม้มปากแน่น ก็เมื่อกี้ทิ้งเขาแล้วไปกับผู้หญิง ตอนนี้จะมาหาทำไม?


"ผมขออยู่คนเดียว....พวกพี่กลับไปเถอะ" มิกซ์บอกผ่านประตูกลับไป เหล่าพี่ชายมองหน้ากันพร้อมรอยยิ้ม ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าน้องชายเขาน้อยใจมากขนาดไหน


(แต่พี่ซื้อเค้กมาฝากเรานะ มีของอร่อยอีกมากมายเลย.... จะไม่ให้พวกพี่เข้าไปจริงๆ หรอ?) และยังคงเป็นเหมือนเดิมคือใช้ของกินมาล่อ แต่มิกซ์กลับเลือกที่จะเมินบ้าง


"ไม่ครับ....ผมไม่หิว...ผมอยากนอน...." มิกซ์บอกแล้วเดินออกห่างจากประตู ไม่ยอมเปิดให้ง่ายๆ เดี๋ยวพวกพี่เขาก็กลับไปเอง มิกซ์ล้มตัวลงนอนอีกครั้งแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวจนปิดถึงหัว


"ดูท่าแล้วคงไม่เปิดว่ะ ไอ้เซนไปเอากุญแจมาดิ" ซาวบอกออกมา เซนก็ไม่ได้ขัดเพราะคงต้องไปขอกุญแจจากผู้จัดการหอ เซนเดินหายลงไปด้านล่างพักใหญ่ก็เดินกลับขึ้นมาพร้อมกุญแจ เพราะเขาใช้บัตรนิสิตยื่นและระบุว่าน้องชายไม่สบายจึงอยากเข้าไปดูแล ไม่งั้นผู้จัดการหอคงไม่ยอมให้กุญแจห้องมาง่ายๆ แน่


"ไขเลย" วินเองก็อยากเข้าไปจะแย่แล้ว เซนลงมือไขประตูแล้วเปิดเข้าไปเบาๆ มิกซ์ที่นอนคลุมตัวจนมิดถึงหัวไม่ทันได้เอะใจเพราะเหล่าพี่ชายย่องเบา ลิปเปอร์วางของอร่อยที่พวกเขาซื้อมาระหว่างทางลงบนโต๊ะของน้อง วินก้าวเข้าไปคร่อมทับตัวมิกซ์เอาไว้ มิกซ์ดึงผ้าห่มลงเพราะรู้สึกถึงแรงยวบของเตียง


"เฮือก! พี่วิน!! อื้อออ!!" ปากเล็กถูกจู่โจมอย่างรวดเร็ว วินบดขยี้ลงไปและแลกลิ้นกันอย่างดูดดื่มในตอนที่มิกซ์ไม่ทันตั้งตัว มือเล็กพยายามจะผลักพี่ชายออก แต่วินกลับกดทับไว้ทั้งตัว อีกสามคนก็มองอย่างต้องการเช่นกัน


"กล้าไล่พวกพี่กลับหรอเด็กดื้อ" วินผละปากออกมาก็พูดถาม ใบหน้าหวานตาบวมช้ำและปากแดงเจ่อ


"ฮึ่ก....กลับไปเลยนะ ผมไม่ต้อนรับใครทั้งนั้น" มิกซ์พูดไล่ ทำท่าจะพลิกตัวหนีแต่วินกลับจับสองแขนเล็กกดเอาไว้


"รู้สึกตัวหรือยัง?" วินถามขึ้น ซาวเองก็นั่งลงที่ข้างเตียง ลิปเปอร์ยืนอยู่ไม่ไกล เซนก็ยืนพิงกำแพงอีกด้านหนึ่ง มิกซ์ไม่เข้าใจสิ่งที่วินพูด


"พี่วินหมายถึงอะไร?"


"ก็......รู้สึกบ้างหรือยังว่าเราเองก็รักพวกพี่เหมือนกัน....." วินถามและก้มลงไปจนลมหายใจร้อนเป่ารดใส่หน้ามิกซ์


"ผม.....ฮึ่ก.....ฮืออออ" มิกซ์ก็ไม่รู้ว่าจะต้องตอบแบบไหน แต่ตอนนี้เขาเองก็เริ่มเข้าใจอะไรมากขึ้นแล้วเหมือนกัน พี่ชายทั้งสี่ยิ้มกริ่ม วินยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้มิกซ์


"ไม่ร้องสิ....เดี๋ยวปวดหัวนะ" วินบอกแล้วจูบซับเพื่อปลอบประโลม มิกซ์ยิ่งสะอื้นหนัก


"พวกพี่...ฮึ่ก ใจร้ายที่สุด ทำกับผมแบบนี้ได้ยังไง...ฮือออ ไหนบอกว่าจะดูแลผม แล้วทำไมถึงทิ้งผมแล้วไปกับผู้หญิง...ฮือออ ผมโกรธพวกพี่แล้ว....ฮึ่ก ฮือออ" มิกซ์บอกไปร้องไป ซาวเลยขยับเข้ามาหามิกซ์บ้าง ใบหน้าหล่อก้มลงหอมแก้มมิกซ์เบาๆ


"พวกพี่แค่อยากให้เรารู้ตัวสักที ว่าเราเองก็ใจตรงกัน.... ไม่งั้นมิกซ์คงยังยึดติดความสัมพันธ์แบบเดิม เราเป็นมากกว่าน้องชายของพวกพี่นะที่รัก" ซาวบอกเสียงอ่อน มิกซ์เม้มปากแน่น


"แล้ว....พวกพี่จะทิ้งผมแบบนั้นอีกมั้ย?"


"พวกพี่จะไม่ทิ้ง...ถ้าเราไม่ทำให้พวกพี่โกรธ...." เซนพูดตอบแทน 


"ผมไม่ได้ทำอะไร...." มิกซ์ปฏิเสธ


"แล้วรอยตรงคอนี้หมายความว่าไง? ไม่ได้ทำอะไรแต่ก็สมยอมไอ้ยูอีกแล้ว....อยากให้พวกพี่โมโหนักใช่มั้ย?" วินถามและใช้นิ้วไล่ไปตามลำคอขาวที่มีรอยความเป็นเจ้าของเด่นชัด


"ผม...ฮึ่ก ผมเองก็ปล่อยพี่ยูไม่ได้....ฮือออ ผมไม่รู้จะทำยังไง...ฮึ่ก...." มิกซ์บอกตามตรง เหมือนเขากำลังถูกบีบให้เลือก แต่เขาไม่สามารถทิ้งใครสักคนได้ เหล่าพี่ชายหันไปมองหน้ากันนิดๆ


"ไม่เป็นไร....พวกพี่ให้เวลาเราได้ อย่าเพิ่งเครียดนะมิกซ์....เลิกคิดมากแล้วปล่อยวาง...." ซาวไม่อยากให้มิกซ์ต้องคิดหนักกับเรื่องพวกนี้อีกแล้ว อยากให้ร่างเล็กปล่อยวางลง แล้วที่เหลือให้เป็นหน้าที่พวกเขาเอง 


"ผม.....หิว......." หลังจากเสียพลังงานไปกับการร้องไห้หนักพอสมควร มิกซ์ก็เริ่มบอกถึงความต้องการให้พวกพี่รู้ ลิปเปอร์ยิ้มอ่อนหิ้วของกินมากมายมาหามิกซ์ วินก็ผละออกจากตัวน้องเพราะอยากให้มิกซ์ลุกขึ้นมากินดีๆ


"อันนี้พี่ซื้อมาเอาใจเราเลยเฉพาะนะ ตั้งใจมาง้อโดยเฉพาะ" ลิปเปอร์บอกแล้วส่งกล่องเค้กให้มิกซ์ มิกซ์มีแอบยู่ปากใส่ลิปเปอร์แต่ก็ยอมรับมาเปิดออก ลิปเปอร์เองก็ยิ้มหวานให้น้องเพราะรู้ดีว่าเขาใช้คำพูดที่ทำร้ายจิตใจน้องพอสมควร


แกร๊ก!


"นี่มันอะไรกันเนี่ย?" เจเปิดประตูห้องเข้ามาก็ต้องถามขึ้นด้วยความงง ก็คนมันอดห่วงไม่ได้จนต้องโดดเรียนกลับมาดูเพื่อน กว่าจะแยกจากเอสและยู ก็ใช้เวลาพอสมควร ยิ่งกลับมาเจอหน้าพี่ๆ ของมิกซ์ที่ยืนกันเต็มห้องยิ่งทำให้เจงงหนักกว่าเก่า


"อ้าว.....ทำไมกลับมาเร็วล่ะ?" มิกซ์ถามเพื่อนเสียงอู้อี้เพราะยังไม่หายจากการร้องไห้ดี เจปิดประตูห้องลงและมองหน้าเหล่าพี่ชายมิกซ์อย่างหาเรื่อง


"กูจะกลับมาดูมึงนั่นแหละ ทำให้คนอื่นเขาเป็นห่วงคิดว่าใครจะทนเรียนต่อได้วะ" เจบอกออกมา ในมือเขาก็ถือกล่องข้าวที่แวะซื้อหน้าหอมาฝากมิกซ์ด้วยเพราะรู้ว่าคนตัวเล็กยังไม่ได้กินอะไร แต่เท่าที่เห็นจากของกินตรงหน้ามิกซ์ ข้าวเขาคงไม่จำเป็นแล้วมั้ง


"ขอโทษ......" มิกซ์เอ่ยบอกเสียงเบา เจส่ายหน้าไปมา


"อย่าใส่ใจเลย กูขี้เกียจเรียนด้วยเลยว่าจะกลับมานอน ว่าแต่....พวกมึงนี่โดดเรียนมาทำไมวะ? ไหนบอกจะไปกินข้าวกับหญิงไง" เจพูดสะกิดแผลใจมิกซ์นิดๆ เดินไปทิ้งตัวนั่งลงกับเตียงตรงข้าม


"ไม่เสือกดิ" เซนพูดว่า เจคิ้วกระตุก


"เออ กูไม่ยุ่งก็ได้ แต่พวกมึงช่วยออกไปจากห้องของกูกับมิกซ์ได้แล้ว กูง่วงและต้องการความสงบในการพักผ่อน ออกไปๆ!!" เจไม่พูดเปล่า เข้ามาผลักพี่มิกซ์ให้ออกจากห้องตัวเอง มิกซ์ก็หัวเราะขำ


"เดี๋ยวตอนเย็นพี่มารับนะ...." ซาวแอบกระซิบไว้ก่อนจะโดนเจลากให้ออกไปอีกคน ซึ่งความจริงพวกเขาจะขัดก็ได้ แต่ยังไม่อยากให้เพื่อนของมิกซ์รู้อะไรไปมากกว่านี้ เจหายใจหอบเมื่อปิดประตูลงเรียบร้อยก็หันมาจ้องหน้าเพื่อนตัวดี


"ยิ้มอะไรของมึง แค่พี่ซื้อของกินมาง้อก็ใจอ่อนเลยหรอวะ? ใจง่ายนะมึงเนี่ย" เจว่าเพื่อนไม่จริงจังนัก โดดไปนั่งบนเตียงเดียวกับมิกซ์แล้วแย่งขนมเพื่อนแดกด้วย เพราะเขาโดนเอสก่อกวนตอนกินข้าวจนกินไม่มีความสุขเลย


"แล้ว....เจอพี่ยูมั้ย?" มิกซ์ยังคงกังวลเรื่องของอีกคน


"เจอ....กูไล่กลับไปและ บอกว่ามึงไม่สบาย ให้ทำตัวห่างๆ มึงบ้าง แม่งติดกันอย่างกับตังเม" เจบอกแล้วยัดขนมใส่ปากเคี้ยวตุ้ยๆ 


"เจ.....ถ้ามึงรู้สึกรักใครพร้อมกันหลายคน...โดยที่มึงเองไม่สามารถตัดขาดใครได้เลย มึงจะทำยังไง?" มิกซ์ถามเพื่อนราวกับเป็นเรื่องสมมติ


"ก็คบแม่งพร้อมกันหมดนั่นแหละ ซีเรียสอะไรวะ? ถ้าคนที่มึงรักเขาเคลียและอยู่ด้วยกันได้ ก็ดีนะ....ไม่มีใครต้องจากไป" เจตอบกลับก่อนจะขมวดคิ้วเพราะรู้สึกเหมือนคำถามมันแปลกๆ


"มึงถามกูนี่....คงไม่ใช่ว่ามึงมีใครคนอื่นนอกจากพี่ยูนะ?" เจถามกลับ มิกซ์อึกอักเล็กน้อย


"ก็....ประมาณนั้น....." มิกซ์บอกเสียงอ่อย


"ไอ้มิกซ์......" เจเรียกเพื่อนด้วยน้ำเสียงที่เครียดขึ้นมาแทน


"จะทำอะไรคิดให้ดี" เจรู้ว่าเขาจะก้าวก่ายการตัดสินใจของเพื่อนมากเกินไปไม่ได้ มิกซ์พยักหน้ารับน้อยๆ นั่งกินขนมกับเจและนอนหลับพักแรงจนถึงเย็น

.

.

Tru...Tru...Tru....


มิกซ์ปรือตาขึ้นมาเพราะเสียงโทรศัพท์มือถือตัวเอง ร่างเล็กขยี้ตาน้อยๆ ก่อนจะกดรับสายเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของซาว


(พี่มารับแล้วนะ)


"อือออ.....รับไปไหนครับ?" มิกซ์ถามเสียงงัวเงีย เจยังคงหลับอยู่เหมือนเดิม


(ไปนอนคอนโดพี่ไง....)


"แต่....ผมไม่อยากให้เจนอนคนเดียว"


(แค่คืนเดียวนะที่รัก.....) เสียงพูดอ้อนเริ่มทำให้มิกซ์ใจอ่อน ร่างเล็กลุกขึ้นนั่งและมองไปยังเจ


"ก็ได้ครับ เดี๋ยวผมจะออกไปนะ" มิกซ์บอกแล้ววางสายลง ร่างเล็กลุกไปล้างหน้าล้างตาและหยิบเฉพาะของจำเป็น 


"เจ.....กูไปคอนโดพี่ซาวนะ นอนคนเดียวได้ใช่มั้ย?" มิกซ์สะกิดถามเพื่อนเบาๆ เจปรือตาขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะโบกมือไล่เพื่อนเพราะเขายังอยากนอนต่อ


"ไปเหอะ....กูนอนได้....." เจบอกเสียงยานแล้วหลับต่อ มิกซ์แอบห่วงเพื่อนนิดๆ ก้าวเดินออกจากห้องไปเงียบๆ ซาวจอดรถรออยู่ด้านหน้าหอ เมื่อเห็นมิกซ์เดินตรงมาแล้วอีกคนก็ยิ้มร่า


"ทำไมถึงอยากให้มิกซ์ไปนอนด้วยล่ะครับ?" มิกซ์ถามซาวด้วยความสงสัย ซาวยิ้มกริ่ม


"ก็พี่อยากนอนกอดเราบ้างนิ ไอ้พวกนั้นกลับไปเตรียมมื้อเย็นรอแล้ว วันนี้พวกพี่จะดูแลเราอย่างดีเลย" ซาวบอกแล้วเหยียบรถออกไป มิกซ์นั่งมองไปนอกกระจกรถ ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้วทั้งที่เขาเพิ่งจะตื่นขึ้นมา... ยูไม่ได้โทรมารบกวนเขาอีกเหมือนอยากให้เขาพักผ่อนจริงๆ มิกซ์แอบรู้สึกผิดนิดๆ เพราะรับปากอะไรยูไม่เคยได้สักอย่าง

.

.

"มาเลยๆ พวกพี่จัดโต๊ะไว้พร้อมหมดแล้ว" เซนพูดอย่างอารมณ์ดีเมื่อซาวพาน้องขึ้นมาบนห้อง ซึ่งพวกเขาใช้ห้องของลิปเปอร์เป็นสถานที่ในการดินเนอร์ในเย็นนี้ โต๊ะอาหารขนาดห้าคนถูกจัดไว้ที่ริมกระจกบานใหญ่ มองเห็นวิวทิวทัศน์ด้านนอก ยิ่งแสงไฟในช่วงค่ำคืนที่เริ่มส่องแสงจนดูเหมือนดวงดาว ยิ่งโรแมนติกและเพิ่มบรรยากาศขึ้นไปอีก


"ไม่เห็นต้องทำอะไรแบบนี้เลยครับ มีอะไรเป็นพิเศษงั้นหรอ?" มิกซ์ถามและนั่งลงประจำที่ เหล่าพี่ชายก็ต่างแยกย้ายนั่งไม่ห่างไกลจากมิกซ์


"พวกพี่อยากดูแลเรานี่ กินให้เยอะๆ นะ คืนนี้ยังต้องใช้พลังงาน" วินบอกอย่างแอบแฝงบางอย่าง มิกซ์ชะงัก


"เอ่อ....พวกพี่คงไม่ได้คิด?"


"คิด..." ทั้งสี่คนตอบออกมาเป็นเสียงเดียวกัน มิกซ์หน้าร้อนขึ้นมานิดๆ เมื่อเข้าใจสิ่งที่เหล่าพี่ชายทำแล้วว่าต้องการอะไร 


"สัญญาว่าจะทำเบาๆ" ลิปเปอร์บอกเสียงระรื่น


"แต่พรุ่งนี้มีเรียนนะครับ"


"เรียนบ่ายไง เดี๋ยวพวกพี่ดูแลเราเอง" วินยังคงไม่ยอมแพ้ มิกซ์ถอนหายใจเบาๆ ยังไงก็ต้องโดนสินะ มิกซ์ใช้เวลานั่งทานข้าวกับเหล่าพี่ชายเกือบสองชั่วโมง วิน ลิปเปอร์ เซน ซาวเอาใจน้องดีมาก จนร่างเล็กยิ้มอย่างมีความสุข หลังจากทานเสร็จทุกคนก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำที่ห้องตนเอง มิกซ์จึงอยู่กับลิปเปอร์แค่สองคน


"อื้ออ พี่เปอร์....เดี๋ยวครับ ต้องอาบน้ำก่อน" มิกซ์พูดขึ้นเมื่อร่างสูงดันน้องจนติดกับผนังห้องและบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างรุนแรง


"พี่ไม่ทนแล้ว ค่อยอาบทีเดียวหลังเสร็จก็ได้...." ลิปเปอร์บอกเสียงพร่า ก้มลงจูบซ้ำ ดูดกลืนเรี่ยวแรงจนมิกซ์ขาอ่อนต้องช่วยประคองเอาไว้ มิกซ์จิกกำเสื้อตรงแผงอกแกร่งไว้แน่น ลิปเปอร์ยังคงใช้ความเชี่ยวชาญทำให้น้องชายเคลิ้มตามได้เหมือนเคย มือหนาเลื้อยต่ำลงไปที่สะโพกแล้วอุ้มยกอีกฝ่ายขึ้นทำให้มิกซ์ต้องเอาขาเกี่ยวเอวลิปเปอร์เอาไว้ ร่างสูงพาตรงไปที่ห้องนอน


"อื้อออ จุ้บๆ" มิกซ์หันหน้าหนีเมื่อเริ่มหายใจไม่ทัน ลิปเปอร์ก้มลงซุกไซ้และดูดเม้มคอ ทับร่องรอยของยูทั้งหมดเพราะเขาอยากให้ร่องรอยที่เกิดขึ้นเป็นของพวกเขาเพียงเท่านั้น


"อ่าาา...อืมมม พี่เปอร์...." มิกซ์เรียกเสียงหวานเมื่อเข่าหนาเค้นคลึงแก่นกายเล็กภายใต้เนื้อผ้าจนมันเริ่มตอบสนอง เสื้อนักศึกษาถูกปลดกระดุมออกอย่างรวดเร็ว ลิปเปอร์ไล่พรมจูบไปทั่วลำตัวขาว ดูดเม้มยอดอกทั้งสองข้างอย่างเท่าเทียม มิกซ์บิดเร้าด้วยความเสียว


"มิกซ์....อืม....." 

.

.

"พี่ซัน.....วันนี้ผมได้เค้กตัวใหม่มา อยากให้เด็กๆ ได้ชิม พี่ซันช่วยแวะเอาไปให้ลูกๆ ที่คอนโดหน่อยได้มั้ยครับ" เปาพูดบอกสามีที่แวะมาหาตนที่ร้านเค้ก ซันเพยิดคิ้วขึ้นนิดๆ


"พวกลูกชายคนโตของเราไม่ชอบกินของหวานนะ มีชอบอยู่คนเดียวคือมิกซ์ พี่ว่าเอาไปให้มิกซ์กินไม่ดีกว่าหรอ?" ซันถามกลับเพราะเซน ซาว วิน และลิปเปอร์ไม่ชอบจริงๆ เลยพวกเค้กเนี่ย มีแต่มิกซ์เท่านั้นที่กินแล้วทำหน้ามีความสุขอยู่คนเดียว


"ไม่หรอกครับ....คือมันเป็นเค้กผัก มิกซ์ไม่ได้ชอบกินผักเท่าพวกพี่ ผมเลยอยากให้คนที่ไม่ชอบของหวานนี่แหละได้ลองทานดู นะๆ แล้วพี่ซันก็ค่อยแวะกลับมารับผมอีกที ถึงตอนนั้นร้านก็ปิดแล้วเราจะได้กลับบ้านกัน" เปาพูดอ้อนสามี ซันเลยต้องจำใจพยักหน้ารับ วันนี้ไม่มีใครเรียกเหล่าลูกชายเข้าบริษัทคงกลับห้องกันแล้วล่ะ


"ก็ได้ แต่ขอรางวัลด้วยนะ" ซันบอกเสียงหื่น เปาเลยตีแขนคนรักเบาๆ เอาเค้กที่ตัดแบ่งเป็นชิ้นๆ ใส่กล่องแล้วแพ็คจนเป็นถุงเดียวกัน เปาส่งคีย์การ์ดของเหล่าลูกชายให้ด้วยเพราะเขามีทุกห้องเลย เผื่อเวลาอยากไปเซอไพร์ทจะได้ไม่เสียเวลา


"เดี๋ยวพี่จะรีบกลับมา"


"ครับ....อย่าลืมให้ลูกชายคอมเม้นมาด้วยนะ ^^" เปาฝากไปแค่นั้น ซันเดินออกจากร้านไปที่รถของตัวเอง วางถุงกล่องเค้กไว้ด้านข้างและขับรถตรงไปที่คอนโดของเหล่าลูกชาย ตอนนี้เริ่มมืดมากแล้วคงไม่ได้หนีออกไปเที่ยวไหนกันใช่มั้ย?

.

.

"พี่เปอร์...อ่า  อื้อออ พอแล้วครับ อ่ะ อ่าาา" มิกซ์ครางกระเส่าเมื่อถูกอีกฝ่ายรูดรั้งแก่นกายด้วยริมฝีปากจนแทบปลดลปล่อย ท่อนร่างเปลือยเปล่า แต่ส่วนบนยังคงมีเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบางที่ไม่ได้ติดกระดุมคลุมไหล่อยู่ ลิปเปอร์เลียริมฝีปากตัวเองเบาๆ เมื่อมิกซ์ขยุ้มหัวเขาเหมือนทนไม่ไหว เขาเบิกทางรอแล้วทำไมไอ้พวกนั้นยังไม่มา? จะอาบน้ำให้สะอาดเอี่ยมกันเลยหรือไง?


"พี่ขอเข้าไปก่อนนะมิกซ์...." ลิปเปอร์บอกเสียงพร่า.... สาวรูดแท่งร้อนตัวเองแล้วจ่อที่ปากทางเข้า มิกซ์แอบเกร็งตัวเองนิดๆ จนลิปเปอร์ต้องพรมจูบไปตามลำคอเพื่อช่วยลดอาการกลัว


"อ่ะ อื้ออออ บะ...เบาๆ ครับ" มิกซ์บอกแล้วยกมือขึ้นยันหน้าท้องของลิปเปอร์ไว้ แท่งร้อนเข้าไปได้เพียงแค่ครึ่งเดียวเท่านั้น ลิปเปอร์เองก็แทบทนระงับอารมณ์ไม่ไหว


"อืม...อ่าาา อย่าตอดแบบนั้นมิกซ์ เดี๋ยวพี่แตกก่อน...." ลิปเปอร์บอกเหมือนบังคับกันได้ มิกซ์พยายามคลายตัวเองเมื่อลิปเปอร์ดันเข้ามาจนสุด 


"อ่าาาา อื้อออ จุกฮะ" มิกซ์บอกเสียงพร่า ลิปเปอร์ขยับสะโพกน้อยๆ ไม่ได้เร่งรีบอะไรเหมือนทำรอเวลาให้พวกนั้นมาถึง


ตื๊ดด!


เสียงแสกนคีย์การ์ดหน้าห้องไม่ได้เรียกความสนใจจากทั้งสองคนเลยเพราะคิดว่าคงเป็นใครสักคน ไม่ซาว ก็เซน หรือวิน?


"อ่ะ อ๊าา!! พี่เปอร์...ฮื้อออ" 

"ซี๊ดดด มิกซ์.....อ่าาาา"


ซันเดินก้าวเข้ามาในห้องของลูกชายคนแรก เพราะห้องของลิปเปอร์อยู่ใกล้ลิฟต์ที่สุด ซันเดินตรงไปที่ห้องนอนซึ่งมันเปิดประตูเอาไว้ เสียงครางที่ดังกระเส่าออกมาให้ร่างสูงอดเดินไปดูไม่ได้เพราะคิดว่าลูกชายพาใครมานอน? ก่อนที่ถุงในมือจะล่วงลงกับพื้นเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ลูกชายสองคนกำลังพลอดรักกันอย่างแนบแน่น เขาก็อยากคิดว่ามันเป็นความฝันหรอกนะ ถ้าไม่ได้เห็นจุดเชื่อมต่อที่พี่ชายคนโตฝากฝังมันเข้าไปในกายน้อง


"ทำอะไรกัน!!" เสียงตวาดจากคนที่ยืนอยู่หน้าห้องนอนทำเอาทั้งสองคนสะดุ้ง มิกซ์ตกใจสุดขีดที่เห็นป๊าซันยืนอยู่ด้วยสีหน้าที่ช็อค


"ปะ....ป๊าซัน.....!!"



+++++++++++++++++++++++++++++++

งานเข้า!! ฮ่าๆ

อ่านแล้วไม่เม้น งอน!

(คำผิดจะตามแก้ให้ทีหลังนะ)

ความคิดเห็น