ขอบคุณที่ติดตามและเขามาอ่านนิยายของอริสนะคะ รักทุกคนค่ะ😘❤️

ดั่งใจบัญชา [EP13]

ชื่อตอน : ดั่งใจบัญชา [EP13]

คำค้น : มาเฟีย, รักดราม่า, แอ็คชั่น

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ค. 2561 04:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งใจบัญชา [EP13]
แบบอักษร

บทที่ ๑๓

“ดาหลา!” ธาวินโพลงขึ้นเสียงดังอย่างตื่นตกใจ เมื่อร่างบางที่นอนหลับอยู่บนเตียงก่อนหน้านี้ได้หายไปแล้ว ชายหนุ่มรีบสาวเท้าฉับไวไปยังห้องน้ำ เพราะคิดว่าเธอคงอยู่ในนั้น และมันก็เป็นไปตามที่เขาคาดเดา

“ไหวไหม? ระวัง” มาเฟียหนุ่มตรู่เข้าไปประคองร่างหญิงสาวที่กำลังจะล้มลงกับพื้นเย็นเฉียบ พร้อมกับเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“อย่าแตะต้องตัวฉัน” ทว่าดาหลากลับผลักไสอย่างไม่ใยดี ปัดท่อนแขนของออกจากเอวคอด

กัดฟันข่มความเจ็บปวดพยายามพยุงร่างกายที่บอบช้ำให้ยืนตัวตรง โดยมีธาวินโอบกอดไว้ไม่ห่าง แม้ว่าเธอจะแสดงท่าทางชัดเจนว่ารังเกียจเขาก็ตาม

“คุณเดินไม่ไหว เดี๋ยวผมช่วยประคอง” 

“บอกว่าอย่ามาแตะต้องตัวฉันไง! ออกไป!” เมื่อธาวินยังตามตอแยไม่เลิก ดาหลาจึงผลักร่างหนากำยำให้ออกห่าง จนเขาถลาถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนจะพยายามพยุงตัวเองเดินไปยังอ่างอาบน้ำสกุชชี่ทรงกลมเพื่อชำระร่างกาย

“งั้นเดี๋ยวผมทำน้ำอุ่นให้” ว่าพลางเดินไปที่หาอ่างอาบน้ำหวังจะทำน้ำอุ่นๆให้เธออ่าบ 

“ฮือออๆๆ ฮือออ” หัวใจแกร่งกระตุกวูบ มือหนาที่กำลังจะเปิดน้ำใส่อ่างเป็นอันหยุดชะงัก เมื่อจู่ๆดาหลาก็ปล่อยโห่ร้องให้ แต่พอชายหนุ่มจะเข้าไปปลอบก็ถูกเธอผลักหนี

“ออกไป! ฮืออๆ บอกให้ออกไปไง!” เข้าของเครื่องใช่ที่อยู่ใกล้ๆ ถูกหยิบขึ้นมาปาใส่คนตัวโตไม่ยั้งมือ จนสุดท้ายธาวินต้องยอมจำนน จำใจออกไปห้องน้ำอย่างเลี่ยงมิได้

“อึก! ฮืออ” ดาหลาทรุดตัวลงนั่งบนพื้น เอนหลังพิงกับผนังปูนเย็นเฉียบ ร้องไห้ออกมาอย่างอ่อนแอ 

๐๐๐๐๐

เสียงสะอึกสะอื้นไห้ดังเล็ดลอดออกมาจากในห้องนำ้อย่างต่อเนื่อง ธาวินไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรเลยตัดสินใจไปตามเอ็มมาที่ชั้นล้าง เผื่อว่าหญิงสาวจะช่วยเขาได้ แต่น้องสาวของเขาเธอนั้นช่างเจ้าเล่ห์นัก

“ถ้าพี่ธามอนุญาตให้เอ็มมามาอยู่ที่นี่กับดาหลา เอ็มมาจะช่วย” ไม่ได้สิ่งหนึ่งก็ต้องได้สิ่งหนึ่ง ในเมื่อธาวินไม่ยอมปล่อยดาหลากลับบ้าน เธอก็จะมาอยู่กับเพื่อนซะที่เลย

“ไม่ได้ ที่นี่มีแต่ผู้ชาย เอ็มมาอยู่ที่นี่ไม่ได้” เขาปฏิเสธ

“ทำไมล่ะคะ ทีดาหลายังอยู่ได้เลย” 

”ดาหลาเธอเป็นเมียพี่ เป็นนายหญิงของที่นี่” 

“เอ็มมาก็เป็นน้องสาวของพี่ธาม อีกอย่างเมื่อก่อนเอ็มมาก็เคยมาค้างที่นี่ออกจะบ่อย” 

“แต่...” 

“ไม่มีแต่ค่ะ เอ็มมาโทรไปขออนุญาตคุณพ่อแล้ว และคุณพ่อก็อนุญาตด้วย ตอนนี้คนที่บ้านกำลังเอาของใช้ส่วนตัวมาให้ เพราะฉะนั้นช่วยให้คนของพี่ชายเตรียมห้องให้น้องสาวคนนี้ด้วยนะคะ ส่วนตอนนี้ขอตัวไปหาเพื่อนก่อน บ่ายค่ะ” ว่าจบก็เดินหนีออกมา เอาสิ พูดขนาดนี้แล้วยังไงธาวินก็ไม่กล้าขัดทรงริทพ่อของเธอหรอก เพราะเจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มเคารพทรงริทเหมือนพ่อแท้ๆอีกคน

และสุดท้ายธาวินก็ต้องยอมให้เอ็มมามาอยู่ที่คฤหาสน์กับเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้

๐๐๐๐๐

แอดดดดด 

เสียงประตูห้องนอนใหญ่ถูกผลักเข้ามาอย่างถือวิสาสะด้วยฝีมือของเอ็มมา ส่วนดาหลาที่กำลังแต่งตัวอยู่คิดว่าเป็นธาวินเลยไม่ได้สนใจอะไร ทว่าเสียงแหลมที่คุ้นหูของเพื่อนรักก็ทำให้เธอหยุดชะงักไปชั่วขณะ

“ดาหลา” เอ็มมาปิดประตูไว้เหมือนเดิม จากนั้นจึงเดินเข้ามาหาเพื่อนสาว 

“...” หลังจากได้สติกลับมาจึงหันไปมองอีกคนอย่างช้าๆ ดาหลาฉีกยิ้มกว้าง รู้สึกดีใจมากที่หันมาเห็นเอ็มมา

สองสาวเพื่อนรักโผเข้ากอดกันด้วยความคิดถึง เอ็มมาอดสงสารไม่ได้เมื่อเห็นใบหน้าที่ยังมีร่องรอยจากการร้องไห้ของเพื่อนสาว

“เอ็มมา เธอมาได้ยังไง” เอ่ยถามพลางคลายกอดออก จับมือของเพื่อนเอาไว้แน่น ดวงตาคมสวยสั่นระริกพล่ามัวเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่พรั่งพรู

“เป็นยังไงบ้าง สบายดีใช่ไหม” เอ็มมาไม่ตอบ แต่เลือกที่จะถามไถ่แทน

“เอ็มมา เขา...ขะ..เขา ฮืออๆๆ” คิดถึงเรื่องนั้นแล้วพลันน้ำตามากมายก็ไหลลงอาบแก้ม เอ็มมารวบตัวเพื่อนสาวเข้ามากอดอีกครั้ง ซึ่งสิ่ง

ที่ดาหลาพยายามจะพูดคงไม่ต้องเดาให้ยาก

“ใจเย็นๆก่อนนะ” เอ็มมายกมือขึ้นลูบแผ่นหลังเพื่อปลอบโยน 

“จริงๆแล้วพี่ธามเป็นคนดีนะ และเขาก็รักเธอมาด้วย” ดาหลาถึงกับนิ่งไปกับประโยคถัดมาของเพื่อนรัก แสดงว่าเอ็มมารู้มาตลอดว่าเธออยู่ที่นี่อย่างงั้นเหรอ 

“ข่มขืนฉันเนี่ยนะเป็นคนดี?” นักฆ่าสาวผละตัวออกห่าง มองใบหน้าของเพื่อนสาวอย่างผิดหวัง

ทั้งเสียใจและเจ็บใจ ทำไมเธอถึงรู้สึกเหมือนโดนเพื่อนรักหักหลัง 

“ดาหลา...” เอ็มมาพยายามจะอธิบาย ทว่าดาหลากลับแทรกขึ้น

“เธอรู้มาตลอดว่าฉันอยู่ฉันที่นี่ รู้เห็นเป็นใจ เรื่องที่เขาทำกับฉันใช่ไหม”

“มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ ฉันยอมรีบว่ารู้มาตลอดว่าเธออยู่ที่นี่ และฉันก็พยายามช่วยเธอแล้ว แต่พี่ธามเขาไม่ยอม ส่วนเรื่องข่มขืนฉันเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน” เอ็มมาอธิบายความจริง และหวังว่าดาหลาจะเชื่อในสิ่งที่เธอพูด 

“จริงๆนะ ฉันไม่ได้รู้เห็นเป็นใจกับพี่ธามจริงๆ” ดาหลาเบือนหน้าหนีไปทางอื่นไม่อยากจะฟังอะไรอีกต่อไป เอ่ยไล่เพื่อนรักเสียงเรียบ

“ฉันอยากอยู่คนเดียว”

“แต่...” 

“ออกไป” 

“ดาหลา...” ในเมื่อดาหลาอยากจะใช้เวลาอยู่กับตัวเอง เอ็มมาเองก็ไม่เซ้าซี้ รีบเดินออกมาทันทีทันใด ทว่าจังหวะที่เธอเปิดประตูออกมาก็พบร่างใหญ่ของธาวินยืนอยู่ตรงหน้า

“พี่ธาม”

“เป็นยังไงบ้าง” หญิงสาวส่ายหน้าให้กับคำถามของพี่ชาย เดินออกมาจากห้องและปิดประตูไว้เหมือนเดิม ตอนนี้ดาหลาเข้าใจเธอผิดไปหมดแล้ว

“ดาหลาเข้าใจว่าเอ็มมารู้เห็นเป็นใจกับพี่ธาม” เสียงของเธอแผ่วเบาจนจับได้ ธาวินรู้สึกผิดเป็นอย่างมากที่เป็นต้นเหตุให้เพื่อนรักเขาแตกแยกกัน

“ไปพักเถอะ พี่ให้คนเตรียมห้องให้แล้ว ส่วนของจากทางบ้านถ้ามาถึงแล้วพี่จะให้คนเอาไปเก็บไว้ในห้องให้ และเอ็มมาถ้าหิวที่ห้องอาหารมีคนจัดโต๊ะไว้ให้แล้วเชิญได้เลย ส่วนดาหลาเดี๋ยวพี่คุยกับเธอเอง”

“ขอบคุณค่ะ” เอ็มมาพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปด้วยสีหน้าอันแสนเศร้า...

มาเฟียหนุ่มมองตามร่างบางไปจนลับตา ด้วยความรู้สึกผิด ก่อนที่ต่อมาจะเปิดประตูเข้าไปในห้องนอน

แอดดดดด

“หิวยังครับ นี้ใกล้เที่ยงแล้วนะ” ธาวินถามร่างบางที่นั่งกอดเข่าอยู่บนที่นอนน้ำเสียงอ่อนโยน แล้วเดินเข้ามาหย่อนสะโพกนั่งลงตรงขอบเตียง จากนั้นจึงเอื้อมมือไปลูบไล้แก้มนวลอย่างเอ็นดู ทว่าหญิงสาวกลับปัดมันออก

“เอ็มมาไม่ได้รู้เห็นเป็นใจกับเรื่องนี้ เธอพยายามช่วยคุณมาตลอด เธอพยายามขอร้องให้ผมปล่อยคุณทุกครั้งที่เจอกัน แต่ผมไม่ยอม คุณอย่าโกรธเธอเลยนะ” ว่าแล้วก็เขยิบมานั่งใกล้ๆ แท่นแขนแกร่งข้างหนึ่งตวัดรัดเอวคอดจากทางด้านหลัง ค่อยแนบแก้มลงคลอเคลียพวกแก้มนวลก่อนจะกดจูบลงเบาๆ

“หิวข้าวยัง ให้คนเอาขึ้นมาส่งบนห้องไหม ถ้าไม่อยากลงไปทานที่ห้องอาหาร” ธาวินหาทางพูดคุยด้วย แต่ดาหลากลับเงียบและนิ่งเฉย ไม่ผละตัวออกจากอ้อมกอดไม่ผลักใสเขาหรือใดๆทั้งสิ้น นิ่งราวกับร่างกายไหร่จิตวิญญานก็ไม่ปาน

“เฮ้ย~ ผมขอโทษ จะด่าจะตีผม จะทำอะไรกับผมก็ได้ แต่อย่าเมินกันได้ไหมที่รัก” 

“ถ้าฉันจะฆ่าคุณล่ะ” เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มฉีกยิ้มกว้าง เมื่อเมียตัวน้อยยอมปริปากพูดกับเขา ไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองกับประโยคที่เอื้อนเอ่ยออกมาเลย

“กล้าฆ่าผัวตัวเองก็เชิญ” ตอบไปแบบทีเล่นทีจริง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงจริงจังในประโยคถัดมา “ขอโทษ ให้อภัยผมนะ สัญญาว่าจะไม่ทำอีกถ้าคุณไม่เต็มใจ”

“ขอโทษแล้วฉันได้สิ่งที่เสียไปกลับมาได้?” 

“ผมจะรับผิดชอบด้วยการแต่งงานกับคุณ” 

“หึ! รับผิดชอบด้วยการให้ฉันตัดหัวคุณเป็นไง” 

“พูดแบบนี้อยากโดนอีกสักยกสองยกใช่ไหม” ไม่ว่าเปล่า แต่มาเฟียหนุ่มยังจับกดร่างบางให้นอนแผ่หลาลงกลางเตียงแล้วขึ้นคร่อม ฉกจูบลงบนริมฝีปากอวบอึ๋มดูดดื่มอย่างเอาแต่ใจ ส่วนดาหลาก็นอนนิ่งๆให้เขาทำโดยไม่ขัดขืนเลยแม้แต่น้อย

“ไม่ดีกว่า หิวข้าวแล้วไปทานข้าวกันเถอะ” นานพอสมควรกว่าธาวินจะผละจูบออกแล้วขยับตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมกับฉุดดึงตัวคนใต้ร่างให้ลุกขึ้นตาม จากนั้นจึงขยับตัวลงจากเตียง เสร็จแล้วก็อุ้มช้อนตัวหญิงสาวขึ้นแนบอก เพื่อพาเธอไปรับประทานอาหารเช้าซึ่งเป็นอาหารเที่ยงที่ห้องอาหาร แม้ว่าเธอโวยวายจะเดินเองตลอดทางเขาก็ไม่ยอมปล่อยเธอลง...

........................................

มาน้อยอีกแล้ว~~~

หากมีคำผิดหรือคำคาด หรือถ้าเนื้อหาดูงงๆต้องขออภัยด้วยนะครัช ;) 

ขอคนละคอมเมนต์ได้มั้ยยู? please 😢

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว