ขอบคุณที่ติดตามและเขามาอ่านนิยายของอริสนะคะ รักทุกคนค่ะ😘❤️

ดั่งใจบัญชา [EP12] ลงโทษ🔞 & สิ่งที่สงสัย

ชื่อตอน : ดั่งใจบัญชา [EP12] ลงโทษ🔞 & สิ่งที่สงสัย

คำค้น : มาเฟีย, รักดราม่า, เอ็คชั่น

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2561 04:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งใจบัญชา [EP12] ลงโทษ🔞 & สิ่งที่สงสัย
แบบอักษร

บทที่ ๑๒

คำเตือน ผู้อ่านที่มีอายุน้อยกว่า 18 ควรใช่วิจารณญาณในการอ่าน

“อื้อ~” ร่างบางบนเตียงลืมตาขึ้นมาในเช้าวันใหม่ สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานสีขาวสะอาดตา แสงแดดจากทางหน้าต่างสอดส่องเข้ามากระทบกับม่านตาจนต้องกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับโฟกัสการมองเห็น อาการเจ็บที่ท้ายทอยตรงเข้าเล่นงานเมื่อขยับศรีษะ เธอพยายามพยุงตัวลุกขึ้นหวังใช้มือข้างหนึ่งมาสัมผัสที่ท้ายทอย แต่ก็ต้องเบิกตาโพลงเมื่อพบว่าตัวเองถูกจับมัดตรึงไว้กับเตียงนอนขนาดห้าฟุตในห้องนอนที่คุ้นเคย

“...” กรามบางขบเข้าหากันแน่น แววตาแข็งกร้าวขึ้นมาทันควัน เธอไม่ได้ตกใจอะไรมากมายนัก เพราะจำได้ว่าเมื่อคืนเธอพยายามหนีออกไปจากที่นี่ แต่อยู่ดีๆก็มีวัตถุบางอย่างแข็งๆทุบเข้าที่ท้ายทอยจนเธอหมดสติไป

แอดดดดด

เหมือนมีใครบางคนกำลังเปิดประตูเข้ามา สายตาคมสวยตวัดไปมองยังต้นเสียง ร่างใหญ่กำยำของธาวินเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับปิดประตูลงกลอนแน่นหนา เขาคงกลับมาจากจีนตั้งแต่เมื่อคืน

ชายหนุ่มเดินเข้าไปหาร่างบางบนเตียง ในมือถือถาดเล็กๆใบหนึ่งซึ่งมีเข็มฉีดยากับหลอดยาบางอย่างวางอยู่ในนั้น เขาวางถาดลงบนโต๊ะหัวเตียง ปลายตามองดาหลาด้วยสายตาเกรี้ยวกราดไม่แพ้กัน 

“...” ธาวินไม่พูดอะไรออกมาเลย เขาดูน่ากลัวมากเหมือนโรคจิต ไม่นานเขาก็ละสายตาจากดาหลาแล้วหันกลับมาหยิบเข็มฉีดยาและหลอดยาที่วางอยู่ในถาดมาถือไว้ 

“อยากพูดอะไรไหม?” นั่นคือคำพูดแรกของชายหนุ่มหลังจากที่เงียบมานาน ดาหลาเม้มปากเข้าหากันแน่น มองธาวินที่กำลังใช้เข็มดูดเอายานั่นออกมาจากหลอดด้วยหัวใจเต้นแรง หวาดหวั่นไม่น้อยกับการกระทำของเขา

“อึก!” หญิงสาวสะอึกในลำคอ ร่างกายกระตุกเกร็งเมื่อ

ธาวินจรดปลายเข็มลงบนเนื้ออ่อนตรงข้อพับแขน มันเป็นยาปลุกเซ็กส์! เขาฉีดยาปลุกเซ็กส์ให้เธอ!

“มันจะช่วยให้คุณผ่อนคลาย แล้วเราจะได้สนุกกัน”

“เลว...น่ารังเกียจ” นั่นคือคำพูดแรกของหญิงสาวหลังจากที่เงียบมานาน แววตาของธาวินวูบไหวเพียงเสี้ยววิ ก่อนจะแปลเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวเหมือนเดิม เข็มฉีดถูกเขวี้ยงทิ้งอย่างไร้ทิศทาง นักฆ่าสาวขบกรามเข้าหากันแน่นเพราะยานรกที่เขาฉีดให้เริ่มออกฤทธิ์

“อึก!” เธอพยายามข่มอารมณ์ความต้องการ ในกายตอนนี้ร้อนรุ่มราวกับเปลวไฟ น้ำตาหยดแรกไหลออกมาจากหางตาในที่สุด เมื่ออีกคนที่ยืนอยู่พุ่งตัวขึ้นมาบนเตียง ก่อนจะขึ้นคร่อมอย่างอุกอาจ

แควก!! 

อาภรณ์ที่สวมใส่ถูกฉีกกระชากออกอย่างแรงจนเป็นเศษผ้าโดยมือหนาทั้งสองข้าง ใบหน้าคมคายโน้มลงต่ำซกไซร้กับซอกคอระหง ดาหลาหอบหายใจหนักๆพลางกำผ้าปูที่นอนแน่นอย่างข่มใจยอมรับในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น เปลือกตาบางค่อยๆปิดลง ทั้งๆที่ทำใจยอมรับแล้วว่ายังไงก็ต้องโดนแบบนี้ แต่น้ำตาไม่รักดีมันก็ไหลออกมาจนได้

“อึก! ฮือๆๆๆ” ธาวินหยุดชะงักการกระทำเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นไห้ของคนใต้ร่าง เขาผละหน้าออกจากซอกคอ มองใบหน้าสวยคมที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาด้วยแววตาที่อ่อนลง ใช้นิ้วโป้งหยาบกร้านเลื่อนขึ้นไปเช็ดน้ำตาออกให้อย่างแผ่วเบา

“หยุดร้อง” 

“อึก! จะทำอะไรก็ทำ!” บอกออกไปโดยไม่ลืมตาขึ้นมาสบสายตา แววตาที่เพิ่งจะอ่อนลงกลับมาแข็งกร้าวอีกครั้ง 

พรึ่บ! 

ธาวินขยับลงจากเตียงเพื่อปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเอง เสร็จแล้วก็กลับมาขึ้นคร่อมร่างบางอีกครั้ง ดาหลาตัวสั่นเทิ้มอย่างหนัก สิ่งที่เธอเฝ้ารักษามาตลอดยี่สิบกว่าปีกำลังจะถูกทำลายลงด้วยเงื้อมมือของชายหนุ่มบนร่าง...

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!” และในที่สุดบทรักก็เริ่มต้นขึ้น... หญิงสาวกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดราวกับร่างกายแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เธอดีดดิ้นอย่างสุดชีวิต ความทุกทรมานแล่นพล่านไปทั่วร่างกาย ยาปลุกเซ็กส์ที่เขาฉีดให้ก่อนหน้านี้ไม่ได้ช่วยให้เธอเจ็บปวดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย 

ธาวินได้มันไปแล้ว สิ่งที่เธอหวงแหนและเก็บรักษามาตลอดชีวิตถูกเขาทำลายลงจนหมดสิ้น...

๐๐๐๐๐

หลังจากฟันร้ายเมื่อครู่ผ่านพ้นไป ดาหลาก็ได้ผล็อยหลับไปอีกครั้งด้วยความเมื่อยล้าและหมดแรง ร่างใหญ่ตระกองกอดร่างบางเอาไว้ราวกับกลัวว่าเธอจะหนีหายไป จูบหนักๆกดลงบนหน้าผากมนอย่างรักใคร่และหวงแหน ภาคภูมิใจเป็นอย่างมากที่ได้เป็นคนแรกของเธอ 

“ผมรักคุณนะ รักมาตลอด ถึงคุณจะจดจำผมไม่ได้ แต่ผมจำคุณได้เสมอ คุณอยู่ให้หัวใจของผมตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้และจะตลอดไป” ธาวินกระซิบบอกกับหญิงสาว แม้ว่าเธอจะไม่ได้ยินก็ตาม แววตาที่ใช้มองเธอมันเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและจริงใจ

“ขอโทษที่ทำแบบนี้ แต่คุณเป็นคนบังคับผมเอง” เขาให้โอกาสแล้ว แต่เธอเลือกไม่รับมันเอง เพราะฉะนั้นจะหาว่าเขาเลวก็ไม่ได้

“ผมทำลงไปเพราะรักนะ รักคุณ อย่าทิ้งผมไปอีกคนได้ไหม อย่าทิ้งผมได้โปรด” ว่าพลางกระชับกอดให้แน่นขึ้น พลันหยดน้ำของเจ้าพ่อมาเฟียก็ใหลลงอาบแก้ม...

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! 

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้น ทำให้ธาวินต้องผละตัวออกหางจาก

ดาหลา ยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากแก้มสากลวกๆ ก่อนจะลุกออกจากเตียงแล้วเดินไปเปิดประตู โดยไม่ลืมจัดการตัวเองให้เรียบร้อยและห่มผ้าให้ร่างบาง

แอดดดดด

“มีอะไร?” เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มเอ่ยถามมือขวาคนสนิท เจ้าของเสียงเคาะประตู

“คะ..คุณหนูเอ็มมามาครับ” เรียวตอบออกไปเสียงสั่นพร้อมก้มหน้าก้มตา

“อีกสิบนาทีฉันลงไป” ว่าจบก็ปิดประตูใส่ทันที ทำเอาเรียวถึงกับสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมามองบานประตูห้องของผู้เป็นนายแล้วปาดเหงื่อ...

“พี่ธามล่ะ?” ทันทีที่เห็นเรียวเดินเข้ามาในห้องรับแขก

 เอ็มมาก็ตรู่เข้าไปถามอย่างร้อนรน

“เดี๋ยวนายลงมาครับ” เขาตอบ

“อืม ขอบคุณนะที่ส่งข้อความไปบอก” พอได้อ่านข้อความของเรียวเธอก็รีบตรงติ่งมาที่นี่เลย ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันคงสายไปแล้ว

“มาแล้วก็ไม่มีประโยชน์อีกต่อไปแล้วแหละคุณ” 

“โทรศัพท์ฉันแบตหมดอ่ะ อีกอย่างฉันก็ยังหลับอยู่เลย” 

“แล้วคุณจะเอายังไงต่อ จะพาเพื่อนหนีเหรอ?” เรียวมองหญิงสาวอย่างรอคำตอบ เพราะถ้าเป็นอย่างที่เขาคิด ธาวินคงไม่ยอมแน่ แถมเอ็มมาอาจจะเจ็บตัวเอาด้วย

“ฉันจะลองคุยกับพี่ธามดู ยังไงวันนี้ฉันก็ต้องพาเพื่อนฉันกลับบ้านให้ได้” หากธาวินยังยืนยันจะรั้งดาหลาเอาไว้ เธอกับเขาคงได้เห็นดีกัน

“ผมว่านายคงไม่ยอมแน่” 

“แล้วไง? ตอนแรกฉันกะว่าจะไม่ยุ่งแล้วนะ แต่นี้พี่ธามทำกับดาหลาเกินไป ฉันไม่ยอม” 

“แล้วคุณไม่คิดบ้างล่ะว่าเพื่อนคุณหาเรื่องใส่ตัวเอง คุณก็รู้นิว่าไม่ควรทำให้อาการป่วยของนายกำเริบ” เอ็มมาครุ่นคิดตามคำพูดของเรียว ที่เขาพูดมันก็จริง แต่ดาหลาไม่ทราบนิว่าธาวินป่วย...

ไม่นานเกินรอ ธาวินก็ลงมาหาเอ็มมาตามที่เรียวไปรายงาน

พอเห็นผู้เป็นนายมาแล้วลูกน้องอย่างเรียวก็หมดหน้าที่ จึงขอตัวไปทำงานของตน ปล่อยให้สองพี่น้อง(?) เคลียร์กันเอง

“มาหาพี่มีอะไร” พอได้อยู่กันตามลำพังธาวินก็เข้าเรื่องทันที

“พี่ธามทำอะไรเพื่อนเอ็มมาคะ” เอ็มมาเลือกที่จะไม่ตอบคำถามแต่ตั้งคำถามกลับ

“...” ทว่าคนถูกตั้งคำถามกลับเงียบ และเดินไปนั่งลงบนชุดโซฟารับแขกแทน

“พี่ธามกับดาหลา...” หญิงสาวเว้นวรรคเอาไว้เพราะไม่แน่ใจว่าจะเอ่ยออกไปดีหรือเปล่า

“ดาหลาเป็นเมียพี่แล้ว ถ้าเราจะมาขอให้พี่ปล่อยเธอไปพี่คงทำไม่ได้” ธาวินเอ่ยดักทางราวกับว่ารู้ความคิดของอีกคน ตอนนี้ดาหลาเป็นของเขาแล้ว หัวเด็ดตีนขาด เขาก็ไม่มีวันปล่อยเธอไป

“พี่...รักเพื่อนเอ็มมาจริงหรือเปล่าคะ?”

“...” คิ้วหนาเลิกขึ้นสูงเป็นเชิงถามอย่างไม่เข้าใจในคำถามของน้องสาว ทั้งๆที่คำถามนี้มันมีเพียงสองคำตอบเท่านั้นว่ารักกับไม่รัก

“ว่าไงคะ รักดาหลาจริงๆหรือเปล่า ถ้าพี่รักเธอ...เอ็มมาจะช่วยให้พี่สมหวังเอง” ดูจากแววตาและน้ำเสียงจริงจังของพี่ชายหนุ่มแล้วหญิงสาวก็อดไม่ได้ที่จะใจอ่อน และคิดจะช่วยเหลือ

“พี่รักดาหลา” เขาตอบอย่างไม่คิดไตร่ตรองอะไรทั้งสิ้น เพราะมันเป็นคำตอบจากใจของเขา

“ทั้งๆที่เพิ่งจะรู้จักกันเนี่ยนะคะ” เธอเชื่อว่าพี่ชายของเธอรักเพื่อนเธอจริง เพราะเธอเองก็เชื่อว่าความรักมันไม่ต้องการเวลา แค่ต้องการความมันใจก็เท่านั้น  

“พี่รักเธอ รักมานานแล้วด้วย” ธาวินย่ำคำตอบของตัวเองอย่างหนักแน่น

“รักมานานแล้วด้วย?” เอ็มมาทวนคำพูดของพี่ชายหนุ่มอย่างไม่เข้าใจ แสดงสองคนนี้รู้จักกันมาก่อนงั้นเหรอ?

“พี่รู้จักดาหลาและแอบรักเธอมานานแล้วแหละ” เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มคายข้อสงใสให้ เขารู้ดาหลาตั้งแต่เธอเรียนอยู่ปีหนึ่งแล้ว ตอนนั้นเขามักจะไปรับไปส่งเอ็มมาที่มหาวิทยาลัยอยู่บ่อยๆ เลยบังเอิญพบกับดาหลาและก็ตกหลุมรักเธอนับตั้งแต่วันนั้นมา แต่ดาหลาจำเข้าไม่ได้เพราะตอนนั้นเขาไม่ได้เป็นมาเฟียเหมือนทุกวันนี้

“ยังไงคะ?” 

“จำตอนที่เราเรียนอยู่ปีหนึ่งได้ใช่มั้ย?” 

“ค่ะ ตอนนั้นพี่ธามยังไม่ได้ไปเรียนต่อเมืองนอก เอ็มมาชอบแกล้งให้พี่ธามไปส่งที่มหาวิทยาลัยอยู่บ่อยๆ แล้วพี่ธามก็ชอบเล่าถึงผู้หญิงคนหนึ่งในมหาลัยให้เอ็มมาฟัง...อย่าบอกนะคะว่า...” ตอนนั้นเธอเองก็เพิ่งรู้จักกับดาหลาเหมือนกัน แต่คิดไม่ถึงว่าผู้หญิงที่พี่ชายชอบเล่าถึงจะเพื่อนรัก😱 omg  

“ถ้าอยากเจอเพื่อน ต้องรอให้ดาหลาตื่นก่อนนะ แต่ถ้าจะพาเธอออกไปจากที่นี่พี่ไม่อนุญาต” เอ่ยทิ้งท้ายไว้เท่านั้น ก่อนจะลุกขึ้นเดินหนีออกมาจากห้องรับแขก เดินขึ้นบันไดกลับมาที่ชั้นสองเพื่อดูว่าดาหลาเป็นอย่างไรบ้าง

.............................................................

ตอนนี้มาน้อยนะคะ^•^ 

คู่แรกเสร็จไปแล้ว รอคู่สองว่าจะเป็นยังไงต่อไป หึหึหึ

หากมีคำผิดหรือคำคาด หรือถ้าเนื้อหาดูงุดงงต้องขออภัยด้วยนะครัช ;)

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว