email-icon

เรื่องนี้เป็นเร่องที่สองหลังของเราเองค่ะ ฝากทุกท่านอ่านและเป็นกำลังใจในงนเขียนถัดๆ ไปของเราด้วยนะคะ : ) Thank you for reading my novel.

ชื่อตอน : SWEETY CHILD 3 : Jealous (REWRITE)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.7k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2563 16:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SWEETY CHILD 3 : Jealous (REWRITE)
แบบอักษร

 

SWEETY CHILD​

 

 

 

 

 

{วันต่อมา}

 

[08.00น.]

 

[พาร์ทมิน]

 

ผมเดินเข้าโรงเรียนตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือคนที่เขาแกล้งจูบผมไปเมื่อวานนี้นี่แหละ ไม่รู้จะตามอะไรนักหนา พอผมไม่รับโทรศัพท์ก็ตามมาดักถึงหน้าโรงเรียน ผมก็ว่าจะเลี้ยงข้าววันนี้แหละ นี่ผมต้องทุบกระปุกหมูมาเชียวนะ

"คุณเลิกตามผมสักที ผมชักจะรำคาญแล้วนะ"

"นายก็เดินเข้าโรงเรียนไปสิ ฉันจะไปตามน้องฉัน" หมอนี่ยังพูดหน้าตาเฉยอีก มันน่านัก!

"เหอะ!" ผมเดินมาเรื่อยๆ ยังไม่เจอกลุ่มเพื่อนสงสัยยังมาไม่ถึงกัน ผมเลยเดินไปหาอีกกลุ่ม

 

 

 

"อ้าวมินจัง เจนนี่ล่ะ" ชาร์ค เพื่อนชายในกลุ่มพูดขึ้น

"สงสัยจะยังมาไม่ถึงกันน่ะ ขอนั่งด้วยคนนะ" ผมกำลังจะนั่งลง แต่มีคนกระชากแขนผมไว้ก่อน

"ไปนั่งกับฉันตรงโต๊ะนั่น!" หมอนี่อีกแล้ว

"เพื่อนของผมอยู่ตรงนี้" จริงอยู่ที่มีเพื่อนคนอื่นๆ ชอบแกล้งผม แต่ก็ไม่ใช่กับกลุ่มชาร์คล่ะนะ ถึงจะอยู่คนละห้องกับผมแต่ห้องเดียวกันกับยัยฮานึลก็เถอะ-_-

"ไม่รู้แหละ ฉันช่วยนายไว้นายต้องทำตามฉัน"

"ผมไม่ไป!"

"ถ้านายไม่ไปฉันจับนายจูบตรงนี้เลย เอาสิ!" เขาก้มลงมากระซิบผมเบาๆ แถมทำเสียงแหบๆ อีก อึ้ยย! ขนลุก

 

 

พรึบ!

"แค่นี้ก็จบ"

"ผมไม่อยากโดนคุณจูบหรอกนะ ผมน่ะผู้ชายแมนๆ"

"หน้าตานายโคตรแมนเลยหวะ หึ" ไม่ต้องมาล้อหรอก ผมรู้ว่าหน้าตาผมมันเป็นไง ถึงได้มีแต่ผู้ชายมาสนใจไง บ้าจริงๆ โลกนี้มันไม่ยุติธรรมกับผู้ชายแมนๆ แบบผมอ่ะ!

"จะให้ผมพาไปเลี้ยงที่ไหน" ผมเปลี่ยนประเด็น เพราะถ้าพูดเรื่องหน้าตานานๆ ผมอาจจะหัวร้อนได้..

"นายทำอาหารเป็นมั้ยล่ะ"

"แน่นอน ระดับนี้แล้ว" ผมพูดกอดอกแล้วเชิดหน้าเบาๆ

"หึ งั้นเย็นนี้ฉันจะมารับ" แค่ทำอาหารเอง จิ๊บๆ

 

 

เรานั่งคุยกันไปสักพัก อ๋อ! ผมรู้จักชื่อเขาแล้วนะ เขาชื่อเดวิน เรียกสั้นๆว่าวิน ตอนเย็นเดี๋ยวเขาจะมารับผมไปซื้อของทำอาหารกิน

"มินน~" เสียงดังมาแต่ใกล้เชียวเจนนี่

"อ้าว รู้จักกันด้วยหรอ" เจนนี่ถาม

"นี่ยังไม่เล่าเรื่องของเราให้เจนฟังอีกหรอ"

"ย่าห์! เรื่องของเราบ้าบออะไร ไม่ใช่สักหน่อย นายอย่ามามั่วนะ!"

"มีเรื่องอะไรที่ยังไม่บอกฉัน หืม?" เจนนี่หลี่ตามองผมอย่างจับผิด ยัยเพื่อนบ้านี่ก็เป็นกับนายนี่ด้วยหรอ!

ปึก ปึก

ผมตบที่นั่งข้างๆ ให้เจนนี่มานั่งลงแล้วก็เริ่มเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง พอรู้ว่าใครเป็นคนแกล้งผมเจนก็ถึงกับโมโหเลยทีเดียว

"นี่ฉันไม่น่ากลับก่อนเลย หื้ม! ถ้าฉันอยู่ตรงนั้นนะจะตบซ้ายตบขวากระโดดถีบกลางอกมันเลย!" อารมณ์ฉุนเฉียวจังแฮะ..

"ใจเย็นๆ น่าเจน ฉันก็ไม่เป็นไรแล้วนี่นา" ผมพูดตอบแล้วยิ้มให้อย่างที่เคยทำ

"มองโลกในแง่ดีเกินไปแล้วนะมิน แกต้องสู้บ้างสิ"

"ไม่อ่ะ มันเหนื่อย" ผมพูดแล้วเส่ตามองทางอื่น

"เหนื่อยก็ไม่ต้องสู้เดี๋ยวฉันช่วยเอง" เป็นชาร์คที่พูดขึ้นและ...กำลังเดินมาที่โต๊ะนี้

"อ่ะ" แล้วก็ยื่นแก้วน้ำมาให้ผม ชาร์คชอบทำแบบนี้อยู่เสมอๆ คนอื่นชอบบอกว่าชาร์คชอบผม แต่ผมคิดว่าเขาแค่มีน้ำใจแค่นั้นเอง^^

"ขอบคุณนะ"

"ไม่เป็นไร" ชาร์คแล้วนั่งลงข้างๆ ผม

"แล้วนี่ไม่ขึ้นเรียนหรอ?" ผมถาม

"อ๋อ เรามีคาบว่างตอนเช้าสองชั่วโมงน่ะ"

"เหมือนเราเลย แต่เรามีแค่หนึ่งชั่วโมง" ผมพูดแล้วทำหน้าหงอยๆ

"ไม่เห็นเป็นไรเลย" ชาร์คพูดแล้ววางมือบนหัวผมออกแรงโยกเบาๆ

ปึง!

เสียงแรงตบโต๊ะดังจนผมสะดุ้ง เสียงมันมาจากนายวินนี่แหละ จะตบทำไมก็ไม่รู้ ชิ

"เป็นบ้าหรอพี่วิน เจนตกใจหมด" พูดพร้อมกับเอามือทาบอก

"ขอโทษนะเจน พอดีพี่ไม่พอใจหมาแถวๆ นี้" แถวนี้ไม่มีหมานะ

"ไม่พอใจหมาก็ไปลงกับหมาสิ"

"ไม่ล่ะ ฉันขอลงกับนายแทนแล้วกัน" เขาลุกขึ้นแล้วดึงแขนผมให้ลุก

"ปล่อยมินจังนะ!" ชาร์ค

"เรื่องอะไรกูต้องปล่อยมันล่ะ"

"อย่าห้ามเลยชาร์คพี่เราไม่ทำอะไรร้านแรงหรอก เรารู้ดี" เจนนี่

เขาลากผมไปที่ข้างๆ ตึก ย้ำนะว่าลาก!

"ปล่อยผม!"

"ฉันทนมานานแล้วนะ นายให้ไอ้นั่นมันลูบหัวได้ไงกัน!"

"แล้วจะทนทำไมล่ะครับ? ชาร์คก็ทำแบบนี้มานานแล้-"

"ทำแบบนี้มานานแล้วงั้นหรอ!"

"ครับ มีอะไรหรอ"

"ฉันจะทำให้นายรู้ว่าไอ้นั่นน่ะ มีสิทธิ์แค่ลูบหัวนายเท่านั้นแหละ"

"อะไร..อื้อ" ทำไมเขาชอบแกล้งผมด้วยวิธีนี้จัง! ผมไม่ชอบเลย! ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่ามันคือจูบ แต่ก็นั่นแหละ คนรอบข้างชอบแกล้งผม และผมก็ไม่รู้ว่าหมอนี่ทำไปเพื่ออะไร?

เขาทำอยู่แบบนี้สักพักก็ผละออก เขาจ้องผม แต่ผมก้มหน้าลง ผมไม่กล้ามองหน้าเขาตอนนี้

"เงยหน้าขึ้นมาหน่อยได้มั้ย" อ่า เสียงเขาดูอ่อนโยนกว่าเมื่อกี๊นะ

"เห้อ งั้นเย็นนี้เจอกันนะ..รอฉันที่หน้าโรงเรียน"

ผมพยักหน้ารับเป็นว่าเข้าใจ ผมกำลังจะเดินออกไปแต่โดนแขนของเขารั้งไว้ก่อน

"อย่าเมินกันนักสิ" เขาพูดแล้วก้มหน้าลง

"ปล่อยเถอะครับ ผมจะไปเรียน" เขายอมปล่อยผมดีๆ แล้วผมก็เดินออกมา ขึ้นห้องเรียนตามปกติ เห้ออ เย็นนี้ผมต้องเจอเขาอีกหรอ แค่คิดก็ปวดหัวจะแย่

 

 

 

 

 

SWEETY CHILD

 

 

 

 

 

[พาร์ทเดวิน]

 

ผมมารอเด็กมินตั้งนานแล้วแต่ไม่เห็นวี่แววว่าจะเดินออกมาจากประตูโรงเรียน ผมเลยเดินเข้าไปในโรงเรียนแทน อ่า นั่งหลับอยู่ที่โต๊ะไม้หินอ่อนทรามกลางเพื่อนๆ อีกต่างหาก

"พี่วิน" เสียงของมิโกะ เพื่อนของเจนนี่พูดขึ้นที่ผมรู้จักมิโกะเพราะเธอชอบไปบ้านเจนนี่บ่อยๆ และทุกครั้งที่เจนนี่มาบ้านของผมก็มักจะพามิโกะไปด้วย แต่ที่ผมไม่รู้จักเด็กมินนั่นคงเพราะเจนไม่ได้แนะนำผม หรือพามารู้จักด้วยเท่าไหร่

"พี่มารับเพื่อนเราไปทานข้าว" ผมเส่สายจามองคนที่หลับอยู่

"อ๋อ พวกเราไม่กล้าปลุกน่ะ กลัวแพ้ คิคิ" หื้ม?

"กลัวแพ้อะไร?"

"แพ้ลูกอ้อนกับความงอแงไง เวลามินนอนน่ะไม่ชอบให้ใครกวนล่ะ วันนี้เรียนหนักจะตาย" มิโกะ

"อื้มใช่ๆ วันนี้ฟิสิกส์ติดต่อกันตั้งสองคาบแล้วเรียนเคมีอีกสองคาบ ไม่ไหวหรอก" เจนนี่

"แล้วทำไมพวกเราไม่เหนื่อยล่ะ" ผมถาม

"ก็แอบหลับน่ะ ฮ่าๆ" มิโกะ แต่วันนี้ผมไม่เห็นเพื่อนผู้ชายของแก๊งเลยนี่

"แล้วเพื่อนเราอีกคนล่ะ?"

"ไมค์ไปซ้อมบาสน่ะ" มิโกะ

"งั้นพี่ขอตัวเพื่อนเราก่อนนะ" ทั้งสองพยักหน้า ผมค่อยๆ ช้อนอุ้มร่างบางขึ้นมา ไม่ใช่ท่าที่เจ้าชายอุ้มเจ้าหญิงเข้าเรือนหอ แต่เป็นท่าลิงอุ้มแตงต่างหาก...

"อื้อ..แม่น้องจะนอน อืม..." ไม่อยากแกล้งให้ตื่นสักเท่าหรอกแม้จะอยากให้ลูกอ้อนกับความงอแง แต่เด็กนี่มีแต่คนคอยแกล้งคอยรังแกตลอด เลยไม่อยากทำอะไรให้เด็กนี่คิดว่าผมเป็นคนไม่ดี..

"ไปนอนในรถนะครับ ชู่ว" ผมคงบ้าไปแน่ๆ นี่ผมพูดเพราะเลยนะ....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TO BE CONTINUE.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว