ยุติการอัพต่ออย่างไม่มีกำหนด (เนื่องจากเนื้อหาและขอบเขตของเรื่องนั้นเกินความสามารถที่ไรท์จะทำได้ ขอยอมรับผิดทุกประการ...ต้องขออภัยนักอ่านทุกท่านที่ติดตามด้วยค่ะ)

ชื่อตอน : 18.ปะทะ nc 100%

คำค้น : Sex addiction ภาค 4 รักเสพติด , 6P , SM , ดราม่า , NC แรงๆ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.4k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2561 11:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
18.ปะทะ nc 100%
แบบอักษร

​ตอนที่ 18


"ม๊า...น้องยังไม่ตื่นหรอครับ?" วินตื่นในช่วงเกือบเที่ยงก็ถามขึ้น เปานั่งดูทีวีอยู่ด้านล่างก็ต้องยิ้ม


"น้องนอนไม่ค่อยหลับเมื่อคืน ม๊าเลยบอกให้ไปนอนต่อน่ะ แล้วเราหิวหรือยัง? กลางวันนี้ออกไปทานข้าวนอกบ้านกันดีมั้ย?" เปาถามขึ้นเพราะเขาอยากออกไปไหนกับเหล่าลูกชายในช่วงวันหยุดบ้าง เพราะลูกชายเขาแต่ละคนหน้าตาดีกันเหลือเกิน เวลาเดินไปไหนมักจะกลายเป็นที่อิจฉา คึคึ (ใจเย็นแม่เปา =_=')


"ก็ได้ครับ...ผมขอขึ้นไปดูน้องหน่อยนะ กลัวว่าจะไม่สบาย" วินบอกและกลับขึ้นไปบนห้องอีกรอบ เปาก็ไม่ได้ว่าอะไร หันมานั่งดูทีวีต่อ ร่างสูงก้าวยาวไปที่ห้องของผู้เป็นแม่ มือหนาจับลูกบิดประตูเบาๆ และเปิดเข้าไป ความเงียบนิ่งทำให้วินรู้ว่ามิกซ์ยังคงหลับสนิท และดูเหมือนจะเพลียมากด้วยเพราะมีเสียงกรนอ่อนๆ ดังออกมา


"มิกซ์....." วินคร่อมตัวทับน้องเอาไว้แล้วกระซิบเรียกข้างหูนิ่ม จมูกโด่งก้มลงคลอเคลียแก้มใสอย่างแนบชิด มิกซ์หันหน้าหนีการรบกวนเพราะอยากนอนต่อ วินกระตุกเมื่อร่างเล็กขี้เซาเหมือนเคย ตาคมเหลือบไปเห็นรอยตรงคอด้านหลังของมิกซ์ วินก็ปัดชายผมที่ปิดให้ออกเพราะอยากดูชัดๆ มันเป็นรอยรักใครก็ดูออก...แต่เมื่อคืนมิกซ์นอนกับม๊าเปานี่? แล้วมีรอยได้ยังไง?


"ไอ้เปอร์....." วินพึมพำชื่อตัวการเบาๆ เพราะตอนเขาตื่นมาเขาไม่เห็นลิปเปอร์นอนอยู่ในห้อง แสดงว่ามันต้องแอบย่องมาลักพาตัวมิกซ์ไปกกแน่ๆ ไม่งั้นม๊าเปาคงไม่บอกเขาว่าน้องนอนไม่ค่อยหลับหรอก //ทำอะไรไม่รู้เรื่องเลย เรื่องแบบนั้นในบ้านตอนที่พวกป๊าอยู่มันเสี่ยงเกินไป ถ้าถูกจับได้ขึ้นมามีหวัง...


"อื้อออ เจ็บ...." มิกซ์บ่นขึ้นเมื่อจะพลิกตัวไล่ความเมื่อย แต่สะโพกกลับร้าวจนร่างเล็กชะงัก วินยกมือขึ้นลูบหัวมิกซ์เบาๆ


"ถ้าหลับต่อ....พี่จะปล้ำแล้วนะ" วินกระซิบขู่น้องไม่ได้คิดทำจริง มิกซ์ก็พยักหน้าให้เหมือนสมยอมแต่เปล่าเลย ร่างเล็กแค่ไม่ทันได้ประมวลผลกับคำพูดพวกนั้นต่างหาก ตากลมรีบลืมขึ้นทันทีเมื่อเพิ่งเข้าใจความหมาย


"พี่วิน....อ่ะ อื้อออ" มิกซ์ครางหวิวเมื่อวินประกบปากจูบน้องไม่ทันให้ตั้งตัว มิกซ์ยกมือขึ้นบีบต้นแขนแกร่งเอาไว้แน่นเพราะยังคงมึนงง วินสอดลิ้นเข้าไปเกี่ยวพันและดูดกลืนจนมิกซ์หายใจไม่ทันต้องตีใส่ไหล่แกร่งเพื่อบอกให้ปล่อย วินจึงผละออกไปอย่างเสียดาย มิกซ์หน้าแดงก่ำ


"แฮ่กๆ....จะฆ่าผมแต่เช้าเลยหรอครับ?" มิกซ์ถามพร้อมหายใจหอบ 


"เช้าที่ไหน...นี่จะเที่ยงแล้วนะ" วินบอกแล้วทำท่าจะก้มหน้าลงไปจูบต่อ แต่มิกซ์ยกมือยันหน้าวินไว้ก่อน //ไหนเมื่อกี้เพิ่งด่าลิปเปอร์ไปไงวิน?


"ไม่เอาครับ.....พวกพี่อย่าทำแบบนี้ได้มั้ย...ถ้าม๊าเข้ามาเห็น....."


แกร๊ก!


"น้องตื่นหรือ......?" เปาเสียงขาดนิดๆ เมื่อเปิดประตูมาพบกับวินกำลังคร่อมทับน้องไว้ด้วยท่าทางที่ล่อแหลมสุดๆ วินไม่คิดจะลุกหรือผละออกเพราะถ้าทำแบบนั้นยิ่งแสดงพิรุจ กลับก้มตัวลงไปกอดมิกซ์เอาไว้แล้วลูบหัวน้องเบาๆ เหมือนพี่ชายที่ถนุถนอมน้องมาก


"ตื่นแล้วครับ....พี่วินมาปลุก ผมเลยตื่น..." มิกซ์ตอบกลับม๊าเปาไปด้วยเสียงสั่นๆ


"ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำนะ เดี๋ยวเราจะไปกินข้าวนอกบ้านกัน แล้วก็วิน...." เปากับลูกชายคนเล็กก่อนจะหันไปส่งสายตาให้พี่ชายคนโต


"ครับ?"


"น้องโตแล้วนะ เลิกขึ้นไปทับบนตัวน้องได้แล้ว...." เปาบอกแล้วปิดประตูห้องลง ไม่ได้คิดมากอะไรเพราะปกติเหล่าพี่ชายก็มักจะทับอยู่บนตัวของน้องกันเสมอ มิกซ์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ที่ม๊าเปาไม่ได้เข้ามาเห็นตอนที่วินจูบเขา


"พี่วิน....ลงไปเลยครับ ดีนะที่ม๊าเปาไม่เห็นเมื่อกี้" มิกซ์บ่นใส่พี่ชาย วินหัวเราะขำเบาๆ ยอมลงจากตัวของมิกซ์ร่างเล็กลุกขึ้นนั่งด้วยความปวดร้าวสะโพก ใบหน้าหวานเบ้เล็กน้อย


"เมื่อคืนไอ้ลิปเปอร์มาเราหรือเปล่า?" วินถามขึ้นเพราะอยากมั่นใจในความคิดของตัวเอง และมิกซ์ไม่คิดจะปิดบัง พยักหน้ายอมรับ


"ครับ....มาขโมยผมออกจากห้องไปเมื่อคืน ผมก็หลับ....ตื่นอีกทีก็ไปอยู่ห้องนอนเล็กแล้ว....เมื่อคืนป๊าซันเปิดประตูไปห้องนั้นด้วย....ดีนะที่ไม่เห็น...." มิกซ์บอกกับพี่ชายด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล วินเข้าใจมิกซ์ดี น้องคนเล็กไม่ร้ายเท่าพวกเขาสี่คนหรอก เรื่องความคิดและตามทันเล่ห์กลคนอื่นยังห่างไกล


"เราอย่าคิดมากสิ....ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติ รู้สึกยังไงก็แสดงออกมาแบบนั้น...เดี๋ยวพวกพี่จะปกป้องเราเอง" วินบอกออกมายกมือขึ้นขยี้หัวมิกซ์ด้วยความเอ็นดู มิกซ์ก็ยิ้มระรื่น


"ผมจะพยายาม แต่ว่าตอนนี้.....เอ่อ......" 


"หืม? มีอะไรก็พูดมาสิ"


"ผม....คิดว่าตัวเองเดินไม่ไหว....สะโพกผมร้าวไปหมดเลยพี่วิน" มิกซ์บอกด้วยสีหน้าที่แดงก่ำ วินยิ้มให้กับความน่ารักของมิกซ์ ยิ่งเขินอายยิ่งดูน่าฟัด เฮ้อ....เขามันบาปหนาที่สุด


"เดี๋ยวพี่อาบให้" วินบอกแล้วช้อนตัวอุ้มมิกซ์ขึ้นมา มิกซ์กอดคอแกร่งไว้เพราะกลัวตก


"ผมอาบเองได้ครับ" มิกซ์รีบค้านที่วินบอกจะอาบด้วย วินยิ้มหื่น


"ไม่เป็นไร....พอดีพี่อยากอาบน้ำให้เราอีก เหมือนตอนเด็กๆ ไง"


"แต่ตอนนี้ผมไม่เด็กแล้ว"


"นั่นสิ....แบบนี้ต้องทดสอบ...."


"อ่ะๆ พี่วิน!!" แล้วเสียงโวยวายของมิกซ์ก็ดังตลอดการอาบน้ำ ซึ่งวินไม่ได้ทำอะไรเกินเลย อาบน้ำให้มิกซ์จริงๆ แต่เพราะน้องเขาอายจนทำให้การอาบน้ำเป็นไปค่อนข้างลำบาก จนผ่านไปเกือบชั่วโมงพวกเขาก็ลงมาด้านล่าง เหล่าพี่ชายคนอื่นก็นั่งดูทีวีกับเปา ส่วนป๊าๆ ทั้งหลายออกไปทำงานกันตั้งแต่เช้าแล้ว


"หึ" เซนแค่นเสียงออกมาเมื่อเห็นสภาพของมิกซ์ ท่าทางการเดินที่ดูแปลกๆ นั้นไม่บอกก็รู้ว่าใครในกลุ่มพี่ชายคงแอบย่องไปงาบน้องเมื่อคืนแน่


"พร้อมหรือยัง...งั้นไปกันเลย" เปาบอกอย่างระริกระรี้ ลิปเปอร์ก็มองมิกซ์เป็นระยะเพราะเมื่อเช้าตอนเขาตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นน้องแล้ว แอบหนีเขากลับห้องม๊าไปตอนไหนก็ไม่รู้ //พอสบายตัวเขาก็เผลอหลับเพลินไปหน่อย


"เราจะไปกินอะไรกันหรอครับ?" มิกซ์ถามขึ้นและเดินช้าๆ เข้ามากอดแขนม๊าเปา 


"อืม.....ไปห้างกันมั้ย? ม๊าอยากกิน....ซาซิมิ" เปาเสนอขึ้นเพราะอยากกินมาพักใหญ่แล้ว มิกซ์แอบทำหน้าไม่ค่อยอยากเท่าไหร่เพราะมันเป็นปลาดิบ แล้วเขาก็ยังไม่อยากจะมาถ่ายท้องหนักๆ ในตอนนี้...ก็ตูดระบมไปหมดใครจะไปนั่งอยู่ในห้องน้ำนานๆ ได้ไหว (นึกภาพออกมั้ย? 555)


"หรือเราอยากกินอย่างอื่น?" เปาถามลูกชายคนเล็กในขณะที่พากันเดินไปขึ้นรถ ซึ่งลิปเปอร์เป็นคนไปถอยรถครอบครัวออกมา (รถหลายที่นั่งในคันเดียว เช่นพวก Honda stepwgn spada) มิกซ์กับเปาก็นั่งคู่กันไป เหล่าพี่ชายคนอื่นก็นั่งด้านหลัง ส่วนวินไปนั่งคู่กับลิปเปอร์ที่เป็นคนขับ แล้วพวกเขาก็ออกจากบ้านเพื่อตรงไปยังห้างสรรพสินค้าใกล้ๆ 


"หน้าดูซีดนะมิกซ์....ขนาดได้นอนแล้วยังไม่พออีกหรอ ม๊าว่าเราไปตรวจร่างกายหน่อยมั้ย?"


"ไม่ต้องครับ!!" เหล่าลูกชายคนอื่นแทบจะค้านขึ้นมาเป็นเสียงเดียวกัน เปางงกับการแสดงออกของพี่มิกซ์พอสมควร ทั้งที่มิกซ์ยังไม่ได้พูดอะไรเลย


"ทำไมจะไม่ได้....ก็เราดูแย่ขนาดนี้ ม๊าว่ากินข้าวเสร็จแล้วแวะไปหน่อยก็ดี" เปาบอกอย่างเป็นห่วง มิกซ์อึกอัก


"ไม่ดีกว่าครับม๊าเปา มิกซ์แค่รู้สึกว่าตัวเองคงต้องนอนเพิ่มอีกหน่อย เดี๋ยวคืนนี้ได้พักผ่อนเต็มที่ก็หายแล้วครับ" มิกซ์เองก็พยายามหาทางเลี่ยง ไปโรงพยาบาลเขาก็รู้กันหมดสิว่าเป็นอะไรมา


"ดื้อจริงนะเรา ถ้าเป็นหนักขึ้นมาล่ะน่าดู...." เปาพูดดุไปไม่จริงจังนัก มิกซ์เลยขยับตัวเข้าไปซุกท้องของเปาเหมือนหาไออุ่น เปาก็ลูบหัวมิกซ์ไปด้วย ใช้เวลาพักใหญ่ก็มาถึงกันเพราะรถค่อนข้างติดเนื่องจากวันหยุด

.

.

"ไอ้ยู....มึงทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยได้มั้ย? นี่มึงยังมีวิญญาณอยู่ในร่างหรือเปล่าวะ?" เอสพูดด่าใส่เพื่อนที่เดินหมดอาลัยตายอยาก หลังจากวันหยุดนี้เขาลากมันออกมาซื้อของด้วยกัน มันเองก็เพิ่งออกจากโรงพยาบาลมาได้ไม่นาน พยายามติดต่อมิกซ์แทบเป็นแทบตายแต่ก็ติดต่อไม่ได้ หอก็ไม่กลับ เจเองก็ส่ายหน้าเพราะมิกซ์ไม่ติดต่อมาจริงๆ เลยทำให้จิตใจของร่างสูงไม่ค่อยอยู่กับร่องกับรอย 


"มึงจะให้กูทำหน้าปกติได้ยังไง ป่านนี้แล้วยังติดต่อเมียไม่ได้เนี่ยห๊ะ" ยูบ่นออกมา เบอร์ก็โทรจนแทบไหม้แต่กลับไม่ติด จะไปหาที่บ้านก็คงเป็นเรื่องถึงหูป๊าโยตะแน่ๆ ดีไม่ดี...สองครอบครัวที่ไม่ค่อยจะลงรอยกันเท่าไหร่อาจทำให้หนักกว่าเดิม เขาก็ภาวนาให้มิกซ์อยู่บ้านกับพ่อแม่...ไม่ใช่อยู่กับเหล่าพี่ชายตัวแสบก็พอ


"เอาน่าๆ ไม่มีอะไรมากหรอก เดี๋ยวน้องมันก็กลับมา มึงเครียดจนไม่เป็นอันทำเหี้ยอะไรแบบนี้ คนที่จะแย่น่ะมึง" เอสพูดเตือนด้วยความหวังดีก่อนที่ตาคมจะเหลือบไปเห็นร่างเล็กที่คุ้นตากำลังเดินอยู่ในวงล้อมของเหล่าพี่ชาย ที่เดินคุมทั้งม๊าและน้อง (คนรัก) ไม่ให้ใครเข้ามาเฉียดได้เลย


"ไอ้ยู....นั่นเมียมึงนี่" เอสพูดบอกแล้วสะกิดเพื่อนให้หันไปมองตาม ยูที่เห็นมิกซ์ก็วิ่งตามไปทันที

.

.

"นี่เดี๋ยวกินเสร็จ ม๊าจะพาไปซื้อขนมไว้เอาไปกินที่หอนะ" เปาบอกลูกชายอย่างเอาใจ มิกซ์ก็ยิ้มร่าเหมือนเด็ก ก่อนจะชะงักเมื่อมีใครบางคนมาดึงแขนจากด้านหลัง เหล่าพี่ชายหันไปมองพร้อมกัน ขนาดเขากันตัวน้องไว้ขนาดนี้แล้ว ยังมีคนเข้ามาถึงได้


"มิกซ์....." ยูเรียกร่างเล็กราวกับดีใจ มิกซ์ก็เผลอตัวยิ้มกว้างเช่นกัน มันสร้างความขัดใจให้เหล่าพี่ชายของมิกซ์อย่างชัดเจน


"พี่ยู!!" มิกซ์ทำท่าจะเข้าไปกอด แต่ซาวเอาแขนโอบเอวน้องเอาไว้ไม่ให้ขยับเข้าไปใกล้ เปาก็หันมามองยูด้วยรอยยิ้มเพราะเขาจำยูได้ดี


"อ้าว....มาทำอะไรที่นี่ล่ะยู? ป๊าเรามาด้วยหรือเปล่า..." เปาทักทายยูอย่างเป็นกันเอง เหล่าพี่ชายของมิกซ์มองยูอย่างอาฆาต


"ป๊าไม่ได้มาหรอกครับ....พอดีผมมาซื้อของกับเพื่อน" ยูตอบกลับเปา แต่สายตากลับจ้องแค่มิกซ์ มิกซ์เองก็รู้สึกอึดอัดจนต้องเม้มปากแน่น บรรยากาศรอบตัวดูร้อนซะเหลือเกินเพราะอารมณ์ที่เริ่มปะทุของเหล่าพี่ชาย


"งั้นหรอ....น้ากำลังพาน้องมาทานข้าว เรากินอะไรหรือยัง ไปทานด้วยกันมั้ย?" เปาเอ่ยชวนเพราะยังไงยูก็ไม่ใช่คนไกล


"ไม่ได้นะครับ!!" ลูกชายอีกสี่คนพูดเป็นเสียงเดียวกันอีกแล้ว? เปาหันไปมองหน้าเหล่าลูกชายด้วยสายตาดุๆ เพราะคัดค้านกันอย่างไม่มีมารยาทเอาเสียเลย


"ถ้าอย่างงั้น....ผมขอรบกวนคุณน้าด้วยนะครับ" ยูไม่คิดปฏิเสธเพราะนี่คือโอกาสที่เขาจะได้พูดคุยกับมิกซ์ ตราบใดที่เปายังยืนอยู่ตรงนี้ ลูกชายของเปาอีกสี่คนไม่มีทางเข้ามาทำอะไรเขาแน่....ถ้าความอดทนไม่หมดลง เอสเพิ่งวิ่งมาตามมาทีหลังก็ยกไหว้เปาอย่างมีมารยาท เปาก็ยิ้มรับและเอ่ยชวนไปกินข้าวด้วยกัน กลายเป็นว่าโต๊ะอาหารจากขนาดกลางเลยต้องเพิ่มให้ใหญ่ และการนั่งของยูที่ใกล้มิกซ์ก็ทำให้เซน ซาว วินและลิปเปอร์ต่างก็หงุดหงิดตามๆ กัน เปานั้นนั่งข้างมิกซ์อีกด้านและเริ่มสั่งอาหารที่อยากกิน รวมทั้งเผื่อลูกชายและหลานอีกสองคนด้วย


"ว่าแต่.....ยูเรียนคณะเดียวกับพวกน้องใช่มั้ย? น้าฝากดูแลน้องด้วยนะ" เปาพูดบอกกับยู มิกซ์ก็นั่งเงียบเช่นกันไม่ได้ชวนยูคุยอะไร เพราะสายตาของเหล่าพี่ชายมันกดดันจนแทบไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมามองใครทั้งนั้น ก่อนที่ร่างเล็กจะสะดุ้งน้อยๆ เมื่อยูเอื้อมมาจับมือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะไปกุมเอาไว้ เปามองการกระทำนั้นอย่างแปลกใจ


"ผมต้องดูแลน้องอยู่แล้วครับน้าเปา...โดยเฉพาะมิกซ์....เพราะเราสองคน เป็นแฟนกัน..." ยูบอกขึ้นและมองใบหน้าหวานของคนข้างๆ ที่เงยหน้าขึ้นมามองเขาแบบอึ้งๆ เซนลุกพรวดขึ้นจากที่นั่ง เอื้อมไปกระชากคอเสื้อของยูจนเอสต้องคว้ามือของอีกคนไว้เช่นกัน ยูเองก็ไม่คิดกลัว


"เซน....หยุดเดี๋ยวนี้...." เปาบอกลูกชายเสียงแข็ง มันเป็นเสียงที่น่ากลัวมากเพราะปกติเปาไม่เคยดุหรือว่าอะไรพวกเขาเลย เซนมองหน้าเปาก่อนจะยอมจำใจปล่อยคอเสื้อยู เปาเองก็แอบตกใจเหมือนกันเพราะไม่เห็นมิกซ์จะบอกอะไร


"จริงหรอมิกซ์?" เปาถามลูกชายที่นั่งทำหน้าไม่ถูก


"อะ....เอ่อ.....ครับม๊า....." มิกซ์บอกปลายเสียงแผ่วเมื่อได้สบตากับเหล่าพี่ชาย คำพูดเมื่อกี้อยากจะกลืนลงคอไปจริงๆ


"ดีจัง....แบบนี้น้าค่อยสบายใจหน่อย ถ้าเป็นคนอื่นน้าไม่ยอมง่ายๆ หรอกนะ" เปาบอกเสียงระรื่น เพราะยูเองก็คงปกป้องมิกซ์ได้ ยูยิ้มรับจับมือของมิกซ์ที่สั่นแน่นขึ้น แม้ว่าเขาจะยังไม่รู้เรื่องของมิกซ์กับเหล่าพี่ชาย แต่ตอนนี้เขาก็คงบอกได้เลยว่ายอมให้ไอ้พวกพี่ตัวแสบของมิกซ์มาขัดขวางความสัมพันธ์ของเขาไม่ได้อีกแล้ว ยังไงตอนนี้คือเปารับทราบว่ามิกซ์คบกับเขา... ส่วนพี่....ก็เป็นได้แค่พี่.... ตาคมทั้งสี่จ้องมองหน้ายูอย่างเอาเรื่องและพอใจอย่างยิ่ง... เอสเองก็นั่งไม่ค่อยจะสุขเท่าไหร่เพราะบรรยากาศมันน่าอึดอัดหนักกว่าตอนเจอหน้ากันอีก... //แม่ง อย่างกับเล่นสงครามสายตา ไฟฟ้านี่ออกมาปะทะกันเปรี๊ยะๆ ใครก็ไม่มีความสุขเท่าเปาอีกแล้ว =_="


"ไม่ดีครับ...น้องยังเรียนอยู่ มีแฟนตอนนี้มันเร็วเกินไป" ซาวพูดขึ้นคัดค้านด้วยเหตุผลที่พยายามจะหยิบยกขึ้นมาอ้าง


"มีแฟนแต่ก็ไม่ได้ทำให้เสียการเรียน...ไม่มีอะไรน่าเสียหายนิ" ยูตอบกลับ เรื่องอะไรเขาจะยอมแพ้ ซาวจ้องหน้ายูเขม็ง


"แต่นายจะฉุดสมาธิของมิกซ์...."


"ไม่มีทาง....เพราะผมเชื่อว่ามิกซ์แยกเรื่องส่วนตัวออกจากเรื่องเรียนได้...." ยูพูดเหมือนตั้งใจกระทบ มิกซ์บีบมือเบาๆ เพราะกลัวว่ามันจะหนักไปมากกว่านี้


"อ่า......เลิกเถียงกันได้แล้วจ้ะ ม๊าว่าเราทานกันเถอะ เสร็จจากนี่แล้วเดี๋ยวม๊าจะพาน้องไปซื้อขนมอีก....แล้วก็ยู.....ยังไงตอนกลับน้าฝากไปส่งมิกซ์ที่หอด้วยนะ" เปาพูดขึ้นมาหลังจากอาหารทยอยนำมาเสิร์ฟ พี่ชายทั้งสี่คนหันขวับมาที่แม่


"ทำไมให้มิกซ์กลับหอเลยละครับ?" เซนถามอย่างไม่เข้าใจ


"ก็ไหนๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงน้องก็ต้องกลับหออยู่แล้วนี่....ส่วนพวกเราคืนนี้กลับบ้านไปให้ม๊านอนกอดก่อนนะ เมื่อคืนม๊าได้นอนกอดน้องแล้ว ยังไม่ได้กอดเราเลย อีกอย่างพวกเราก็อยู่คอนโด ไม่ได้จำเป็นต้องเข้าหอที่มีกฏระเบียบเหมือนน้องซะหน่อย" เปาบอกขึ้น ทำท่าจะน้อยใจลูกชายอีกสี่คน ลิปเปอร์ เซน ซาว วินมองหน้ากันเหมือนไม่รู้จะหาวิธีไหนขัดได้เลย ก็แม่เขาขี้น้อยใจ ขี้อ้อนขนาดนี้้ ลูกชายที่ไหนจะใจร้ายทำเมินได้ลง


"ตามนั้นนะยู" เปาฝากฝังน้องไว้กับยู ยูก็ยิ้มรับอย่างพอใจ หันมองหน้าเหล่าพี่ชายของมิกซ์อย่างผู้ชนะ เอสส่ายหัวไปมาเพราะเพื่อนเขามันไม่ยอมใครจริงๆ จนพวกเขาทั้งหมดทานข้าวกันแบบไม่พูดไม่จา แม้ว่าเหล่าพี่ชายของมิกซ์มักจะคอยคีบปลาดิบใส่จานให้น้องอย่างเอาใจ แต่เปาก็จะเรียกร้องว่าไม่เห็นทำให้คนเป็นแม่บ้าง จนเหล่าลูกชายต้องเปลี่ยนมาเอาใจแม่แทนน้อง ยูเลยได้โอกาสดูแลมิกซ์อย่างเต็มที่ หลังจากทานอาหารเสร็จ เปาก็พาลูกชายคนเล็กไปเดินซื้อขนมและของใช้มากมาย ยู เอสและเหล่าพี่ชายก็มองหน้ากันอย่างไม่สบอารมณ์ มีแต่เปาที่ทำเป็นไม่รู้เรื่องเดินสบายอารมณ์อยู่คนเดียว

.

.

"ถึงหอแล้วโทรหาพี่ด้วยนะมิกซ์" วินพูดบอกน้องที่กำลังจะแยกตัวไปขึ้นรถของยู ส่งโทรศัพท์มือถือคืนให้เจ้าตัวเพราะเขายึดมันมาหลายวันแล้ว มิกซ์รับมาเก็บลงใส่กระเป๋ากางเกง ได้มาตอนนี้ก็ไม่จำเป็นแล้วเพราะยูอยู่กับเขาข้างๆ


"ครับ.....ผมไปก่อนนะ ม๊าเปา.....ขอกอดหน่อยครับ" มิกซ์บอกแล้วสวมกอดผู้เป็นแม่ เปาก็กอดตอบมิกซ์และลูบหัวลูกชายอย่างเอ็นดู เอสนั้นเข็นของที่ซื้อไปเก็บรถรอแล้ว มิกซ์ผละออกมาจากอ้อมกอดและเหลือบไปมองเหล่าพี่ชายเป็นระยะ


"ผมกลับก่อนนะครับ" มิกซ์บอกและเดินจากไปพร้อมยู เปาก็ยืนยิ้มอยู่คนเดียว เพราะกำลังแอบคิดในใจว่าเขาจะได้ลูกเขยหล่อซะด้วย เหล่าป๊าๆ ทั้งหลายถ้ารู้เรื่องคงตกใจกันไม่น้อย เหล่าพี่ชายยืนมองมิกซ์เดินไปกับยูพร้อมมือที่บีบกำเข้าหากันแน่น


"พวกเราก็กลับบ้านกันเถอะ" เปาบอกแล้วชวนเหล่าลูกชายที่ทำหน้าเหมือนจะฆ่าใครตายได้ถ้าเดินมาสะดุดกลับบ้าน ทุกคนต้องยอมเดินตามเปาไปที่รถ แม้ว่าใจของพวกเขาจะไปพร้อมกับมิกซ์แล้วก็ตาม

.

.

"ไปนั่งเลยมึงอ่ะ" ยูพูดไล่เพื่อน แต่เอสไม่ได้คิดจะขึ้นรถ


"ไม่เป็นไร ไปส่งเมียมึงเถอะ เดี๋ยวกูกลับเองได้" เอสรอยูเพื่อตั้งใจจะบอกเรื่องนี้ เขารู้ว่าทั้งสองคนคงมีเรื่องที่อยากคุยกัน และเขาไม่อยากอยู่ขัด 


"ไปด้วยกันเถอะครับพี่เอส" มิกซ์เอ่ยชวนเพราะรู้สึกเหมือนทำให้คนอื่นลำบาก เอสส่ายหน้าไปมาเหมือนไม่ใช่เรื่องที่ต้องเกรงใจ


"ไปกับมันเถอะน้องมิกซ์.....เราไม่อยู่วันนั้น มันก็ใกล้จะเป็นคนบ้าเต็มทีแล้ว ช่วยดึงสติมันหน่อยละกัน" เอสบอกแล้วเดินไปอีกทางหลังโบกมือลาเพื่อน เขาหาแท๊กซี่กลับได้ มิกซ์ยังคงมีสีหน้าที่เครียด แม้จะได้อยู่กับยูสองคนแล้ว แต่เพราะอะไรหลายๆ อย่างที่ไม่เหมือนเดิมทำให้มิกซ์ยอมรับใจตัวเองว่ามองหน้ายูไม่ติด


"ไปเถอะ เดี๋ยวพี่พาไปส่งหอ" ยูบอกแล้วเปิดประตูรถตัวเองให้มิกซ์ ร่างเล็กแทบไม่เงยหน้าขึ้นมาสบตายูด้วยซ้ำ ก้าวขึ้นรถพร้อมประตูที่ปิดลงและยูก็มาประจำที่คนขับ ยูมองหน้าคนรักเป็นระยะและขับออกจากตัวห้างเพื่อไปส่งหอ


"เราโดนพี่ชายทำร้ายอะไรหรือเปล่า?" ยูถามด้วยความเป็นห่วง มิกซ์ชะงักก่อนจะส่ายหน้าไปมา 


"แล้วพี่ยู....ไม่เจ็บตรงไหนแล้วใช่มั้ยครับ?" มิกซ์เองก็เป็นห่วงยูเช่นกัน รถจอดเทียบติดไฟแดง แขนเล็กถูกกระตุกให้ถลาเข้าไปใกล้ยู ตากลมเงยมองใบหน้าหล่อของอีกคนแบบตกใจ ยูก้มหน้าลงจูบซับเบาๆ ที่ปากเล็ก มิกซ์ใจเต้นระรัว


"พี่ไม่เจ็บ.....แต่คิดถึงเรามากกว่า....." ยูบอกแล้วก้มลงจูบใหม่ สอดลิ้นเข้าไปกวาดต้อนแม้ว่าไฟแดงจะจบลงในอีกสามสิบวิ เขาก็ไม่อยากรอเวลาให้ผ่านไปโดยไร้ประโยชน์ มิกซ์ตอบรสจูบอย่างเงอะงะ ปากเล็กนุ่มนิ่มเหมือนเยลลี่จนยูอดบดเคี้ยวไม่ได้


"อื้อออ พี่ยู......" มิกซ์ผละหน้าออกมาด้วยแก้มที่แดงก่ำ ยูยกมือลูบแก้มใสเบาๆ เขาคิดถึงมิกซ์มากแค่ไหน และใจมันกำลังเรียกร้องให้พากลับห้องเขาแทนจะพาไปส่งหอ


"นี่รอยอะไร?" ยูถามขึ้นเมื่อเห็นรอยตรงหลังคอของมิกซ์ เพราะร่างเล็กหันหน้าหลบสายตาเขาด้วยความเขิน มิกซ์ชะงักรีบยกคอเสื้อขึ้นปิดแต่ช้ากว่ายูที่ดึงมิกซ์เข้ามาใกล้แล้วกระชากออกดู


"อ่ะ! พี่ยู!!!"


"....................!!!" ยูนิ่งอึ้งเมื่อได้เห็นรอยนั้นอย่างชัดเจน มิกซ์เองก็ตกใจหนัก ใจดวงน้อยสั่นไหวกลัวว่าประโยคหวานหูเมื่อกี้มันจะหายไป


ปริ๊นนนนนน!!!


เสียงบีบแตรจากด้านหลังทำให้ยูต้องปล่อยมิกซ์ก่อนหลังจากไฟเขียวปรากฏมาได้สักพักแล้ว แต่ยูกลับไม่ขยับรถ ยูนิ่งเงียบแต่อารมณ์ก็ครุกกรุ่นขึ้นมาจนมิกซ์เริ่มกลัว


"พี่ยูครับ....คือ....มันไม่ใช่......"


"ไม่ต้องคิดจะโกหก.....เราน่าจะรู้ว่าพี่ไม่ได้โง่....." ยูพูดดักประโยคคนรักที่คิดจะแก้ตัว มิกซ์เม้มปากแน่น น้ำตาเอ่อคลอเหมือนถูกจับได้ว่ากระทำความผิด และเขาไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ


"ผม.....ขอโทษ........." มิกซ์เองก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องพูดคำนี้ แต่ในหัวเขามีแค่ประโยคนี้เท่านั้นจะบอกกับยู


"พี่ไม่ได้ต้องการคำขอโทษ.....แต่สิ่งที่พี่อยากรู้....คือใครเป็นเจ้าของรอยนั้น?" ยูถามเสียงแข็ง เปลี่ยนเส้นทางกลับคอนโดของตน มิกซ์พูดไม่ออกจนตลอดเส้นทางเกิดความเงียบขึ้นมาแทนเสียงพูดคุย ยูเหยียบรถด้วยความเร็วจนถึงที่หมาย มิกซ์นั่งน้ำตาคลอมาตลอดทาง พอเงยหน้าขึ้นมาหลังจากรถจอดถึงได้เพิ่งรู้ตัวว่ามันเป็นคอนโดของยู ไม่ใช่หอพักตนเอง


"พะ....พี่ยูพาผมมาที่นี่ทำไมครับ?" มิกซ์ถามเสียงสั่น ยูไม่ตอบแต่เปิดประตูรถลงมาแล้วเดินมาอีกฝั่ง กระชากแขนเล็กให้ลงจากรถ มิกซ์เบ้หน้าด้วยความเจ็บต้องวิ่งตามยูที่ก้าวเร็วๆ เข้าไปในตัวอาคาร ลิฟต์ถูกขึ้นมาชั้นประจำ มิกซ์แอบมองอารมณ์ของคนข้างกายเป็นระยะ พอเข้ามาในห้องได้ ยูก็จับมิกซ์อุ้มขึ้นพาดบ่าแล้วพาไปที่ห้องนอน ทุ่มร่างเล็กลงเตียงอย่างแรง มิกซ์แทบร้องไม่ออกเพราะจุกนิดๆ


"ฮึ่ก....พี่ยู....." มิกซ์ส่ายหน้าไปมา เมื่อยูกำลังเข้ามาหาด้วยท่าทางน่ากลัว ยูขยับเข้ามาคร่อมตัวมิกซ์เอาไว้ ดึงชายเสื้อของมิกซ์เพื่อจับให้ถอดออก มิกซ์ดิ้นขลุกขลักพยายามจะยื้อ แต่ยูใช้แรงทั้งหมดที่มีจนเสื้อตัวเล็กหลุดพ้นไปจากร่างกาย ร่างสูงตาโตกับร่องรอยตามเนื้อตัวของมิกซ์ที่ลิปเปอร์เป็นคนทำไว้เมื่อคืน มิกซ์พยายามยกมือขึ้นปิดร่องรอยนั้นแต่มันเยอะเกินไปที่บังหมด


"มิกซ์......พวกมันเป็นคนทำเราใช่มั้ย?....." ยูถามอย่างคาดคั้น จับตรึงมือทั้งสองข้างของมิกซ์ลงกับเตียงแล้วใช้ร่างกายทับตัวไว้


"ฮึ่ก.....ฮืออออ" มิกซ์ส่ายหน้าดิ๊ก แต่จะปฏิเสธยังไง ตากลมก็บอกได้ดีว่ากำลังโกหก


"ยังจะโกหกอีกหรอมิกซ์.....มีพี่ชายที่ไหนเขาทำกับน้องแบบนี้กันห๊ะ!!!?" ยูตะคอกเสียงดังยิ่งทำให้มิกซ์กลัวมากกว่าเดิม แทบพูดอะไรไม่ออกได้แต่ร้องไห้อย่างเดียว ยูกัดฟันกรอด ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหลายวันที่หายไป....มิกซ์ถูกเหล่าพี่ชายกดจนจมเตียงมากี่วันแล้ว ร่องรอยขนาดนี้จะบอกว่าไม่เกินเลยคงไม่มีใครห้ามใจไหว สายตาของยูดูน่ากลัวจนมิกซ์แทบไม่กล้ามองหน้า


"มันไม่ถูกนะมิกซ์.....มันไม่ใช่แบบนี้" ยูถอนหายใจแล้วปล่อยข้อมือเล็กที่ตัวเผลอบีบแน่นจนขึ้นรอยแดง มิกซ์คุดตัวเข้าหากันแล้วร้องไห้อย่างหนัก


"ฮึ่ก......ฮืออออ"


"พี่ชายเราบอกว่าอะไร....." ยูถามขึ้นอย่างใจเย็น ต้องเรียกว่าพยายามจะเย็นให้ลงมากกว่า


"ฮึ่ก...." มิกซ์สะอึกสะอื้นและไม่ยอมพูดออกมา ยูรู้ได้ทันทีว่าเหล่าพี่ชายตัวแสบคงสร้างความกดดันให้มิกซ์ไม่น้อย เรื่องแบบนี้คนถูกกระทำมันพูดยาก ต้องเค้นจากไอ้คนกระทำ


"มานี่สิมิกซ์....." ยูดึงมิกซ์เข้ามาหาแล้วกอดปลอบ มิกซ์ก็ยกแขนขึ้นกอดยูเช่นกัน ซุกหน้าลงกับอกของยู เขาไม่อยากตอบหรือพูดอะไรทั้งนั้น


"ขอโทษที่ปล่อยให้เป็นแบบนี้......พี่จะลบร่องรอยพวกนั้นออกให้เอง...." ยูบอกแล้วพลิกตัวมิกซ์ให้นอนหงาย เขาคร่อมทับร่างบางที่ยังคงร้องไห้ไม่หยุด มิกซ์ชะงักไปนิดเมื่อยูก้มลงจูบและดูดซ้ำร่องรอยที่พี่ชายเขาทำไว้


"มะ...ฮึ่ก ไม่เป็นไรครับ....อื้อออ พี่ยู....ยะ....อย่า....." มิกซ์พยายามดันหัวของยูออก แต่ยูกลับขืนตัวเอาไว้ ปัดมือเล็กให้ออกจากหัวตัวเอง แล้วเอาแต่ดูดไปทั่วตัวของมิกซ์.... ร่องรอยเก่าจะถูกเขาลบออกและพร้อมที่จะสร้างรอยใหม่ให้แทนที่ มือหนาอีกข้างเอื้อมลงไปบีบเค้นแก่นกายเล็กเพราะไม่อยากให้มิกซ์รู้สึกกลัวหรือเจ็บปวด ต้องการมีอารมณ์ร่วมและเขาจะเป็นคนลบล้างร่องรอยแห่งความผิดพวกนั้นเอง

.

.

"พี่ยู.....ไม่เอา....อย่าใส่เข้ามา......" มิกซ์บอกขึ้นเมื่อยูเตรียมพร้อมร่างกายเขาจนเกือบจะสอดใส่ ยูรั้งขาเล็กที่พยายามหุบเข้าหากันให้อ้าออกแล้วแทรกตัว แท่งร้อนจ่ออยู่ที่ปากทางเข้า มิกซ์ยกมือดันหน้าท้องของยูไว้


"พี่ไม่ยอมยกเราให้พวกนั้นหรอกนะมิกซ์....พี่ไม่สนใจว่ามันพูดขู่อะไรกับเราไว้.... แต่เราเป็นของพี่ เป็นแฟนพี่ เป็นเมียพี่.....คนเดียว...." 


กึด! สวบ!!


"ฮ่ะ....อ๊าาา!!!" มิกซ์ตาเบิกกว้างเมื่อไม่ทันให้ฟังจบประโยคแท่งร้อนก็ถูกดันกระแทกเข้ามาทีเดียวสุดลำ แม้ว่ามือเล็กจะพยายามดันไว้แค่ไหน แต่ยูก็ยังฝืนตัวเข้ามาอยู่ดี ยูไม่รอให้ได้ปรับตัวขยับสะโพกไม่หยุด จนมิกซ์น้ำตากระเซ็น ตัวโยกคลอนไปตามแรง


"อ่า....มิกซ์.....อืมมม" ยูครางเสียวเมื่อช่องทางเล็กตอดรัดแบบถี่ยิบ มือเล็กถูกจับให้ขึ้นไปกอดรอบลำคอแกร่ง มิกซ์อ้าปากระบายอากาศเมื่อยูใส่ถี่ยิบจนแทบหายใจไม่ทัน ยูก้มลงไปซุกไซ้ลำคอและฝากร่องรอยเอาไว้ในขณะที่สะโพกยังขยับไม่หยุด


"อ่ะ อ่ะ อื้ออออ......อย่าทำ...ฮึ่ก แบบนั้น....ซี๊ดดด อ่าาาา" มิกซ์ครางหวิวเมื่อยูร่อนสะโพกอัดแท่งร้อนให้ทิ่มแทงไปตามรอบผนังด้านในจนปลายเท้าเล็กเหยียดเกร็ง เขาไม่เคยรังเกียจสัมผัสของยูเลย ของเหล่าพี่ชายเขาก็เช่นกัน มันเลยทำให้มิกซ์สับสนจนแทบคิดไม่ออกว่าตอนนี้เขากำลังรู้สึกยังไงกันแน่ กับยูเขาก็รัก.....กับเหล่าพี่ชายเขาก็รัก.....แต่ไม่มั่นใจว่ารักในแบบพี่....หรือคนรักกันแน่?


พั่บ! พั่บ! พั่บ!


"อ๊า! อ๊า! อื้อออ" ยูถอนแท่งร้อนออกจนเกือบสุดแล้วกระแทกเข้ามาใหม่แบบเน้นๆ มิกซ์รู้สึกจุดจนเผลอกัดปากแน่น ยูก้มลงไปบดขยี้เพราะปากนี้เขากัดได้คนเดียว สอดลิ้นเข้าไปเกี่ยวลึกพร้อมเร่งจังหวะระรัว มิกซ์รู้สึกเหมือนยูตั้งใจจะอัดใส่จุดกระสันภายในของเขาแบบย้ำๆ สองร่างกายขยับโยกอยู่บนเตียงไม่ได้สนใจเสียงโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงของมิกซ์ ซึ่งตอนนี้มันถูกโยนทิ้งลงมากองอยู่ด้านล่างของเตียง สายที่โทรเข้ามาก็คงจะไม่ใช่ใครนอกจากเหล่าพี่ชายของมิกซ์เอง


"พะ....พี่ยู....ฮึ่ก.....มัน...อื้ออ เสียว อ่ะ อ่ะ อ๊าาา" มิกซ์จิกเล็บลงกับแผ่นหลังของยู เชิดหน้าครางจนลืมตาแทบไม่ขึ้น ยูหยัดตัวและก้มมองแท่งร้อนของตัวเองที่ค่อยๆ ฝังเข้าไปในช่องทางรักจนมิดด้ามด้วยความกระหาย ริมฝีปากแห้งผากจนต้องเลียมันเพื่อให้ความชุ่มชื่น ตากลมเริ่มร่องลอยเมื่ออารมณ์กำลังถึงจุดสูงแต่ยูกลับลดจังหวะ


"จำไว้นะมิกซ์.....ต่อไปนี้.....อย่าปล่อย ซี๊ดด ให้พี่เรา....ทำอีก.....อ่าาาา"


"ผะ...ฮึ่ก.....ผมขัด...ฮื้ออ ไม่ได้ อ๊าาา!!" ยิ่งมิกซ์ไม่ยอมรับ ยูยิ่งกระแทกหนัก มิกซ์แอบล่นสะโพกหนีการกระแทกนั้นเพราะเจ็บและจุกแต่ยูก็กดเอวขอดไว้แล้วใส่หนักๆ


"มันไม่...อึ่ก ถูกต้อง! อ่าาาา" ยูทนไม่ไหวแล้วเขาเร่งจังหวะขึ้นถี่รัว มิกซ์แทบหายใจไม่ทันเพราะยูเหมือนต้องการให้เขาทรมานจากบทรักครั้งนี้เป็นอย่างมาก มือเล็กปล่อยทิ้งลงข้างตัวแล้วจับขยุ้มผ้าปูที่นอนเอาไว้เหมือนต้องการยึดกายไม่ให้ไถลไปแรงกระแทกมากว่านี้ ยูใส่หนักๆ ซี๊ดปากด้วยความเสียว จนมิกซ์ทนไม่ไหวตัวกระตุกปลดปล่อยออกมาจนช่องทางรักบีบรัดตัวตนของยูทำให้ปลดปล่อยตามกัน


"อ่าาาาา"


"แฮ่กๆ อื้อออ" มิกซ์ผวาเฮือกเมื่อยูจับร่างเล็กพลิกคว่ำลงกับเตียงแล้วดึงสะโพกนิ่มขึ้นมาประจำที่ไม่คิดจะพักเพราะเขาอยากย้ำมิกซ์หนักๆ ว่าร่างกายนี้คือของเขาทั้งตัวและหัวใจ...

.

.

"โทรหาน้องติดหรือเปล่า?" ซาวถามวินที่กดจนสายจะไหม้แล้วแต่กลับไม่มีคนรับ


"ไม่.....ไอ้เหี้ยนั่นต้องไม่ได้พามิกซ์ไปส่งหอแน่" วินพูดอย่างหงุดหงิดหลังจากกลับมาถึงบ้านได้ไม่นานก็เฝ้าโทรหาแต่น้อง ตอนนี้เปาขึ้นไปบนห้องเพราะอยากนอนพักกลางวันหน่อย ไม่รู้ว่าเหนื่อยเพลียเพราะอะไร ลิปเปอร์และเซนเองก็นั่งหน้าบึ้ง อารมณ์ในตอนนี้คืออยากบุกไปหาน้องที่หอซะให้ได้


"กูจะไปหาน้อง" เซนบอกเหมือนหมดความอดทน


"แต่ม๊าบอกให้เรานอนนี่ มึงอยากให้มีปัญหาหรือไง" ลิปเปอร์ค้าน แม้เขาเองก็อยากไป แต่ยังไม่อยากให้อะไรมันเป็นเรื่อง


"บัดซบชิบส์!" วินสบถด้วยความหงุดหงิด นู่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้....เพราะคำว่าสายเลือดเดียวกันมันเลยทำให้ทุกอย่างอึดอัดแบบนี้


"กูว่ามิกซ์ไม่ได้กลับหอ ไอ้ยูไม่ไปส่งน้องเราตามที่รับปากหรอก สันดานผู้ชาย....คนรักอยู่ในมือแล้วใครจะปล่อยให้รอดวะ" ลิปเปอร์พูดขึ้นเพราะเขานั่งคิดมาได้สักพักแล้ว 


"มันอยู่ที่ไหน? ถ้าเราไปตามมิกซ์จะเจอมั้ย?" ซาวเองก็อยากไปพาน้องมาจากยู พยายามกระตือรือร้นหาตำแหน่ง


"ถ้ารู้คิดว่ากูยังจะนั่งอยู่ตรงนี้มั้ย? เฮ้อ......" ลิปเปอร์บอกกลับด้วยความเซ็ง //น้อง (หรือเมีย) หายไปทั้งคน ใครไม่ห่วงบ้างวะ?

.

.

ยูกระชับผ้าห่มให้มิกซ์เบาๆ และลงจากเตียงไปเมื่อร่างเล็กหลับสนิท เขาทำไปหลายรอบจนคิดว่ามิกซ์คงกลับหอไม่ไหวแน่ และตอนนี้ก็เริ่มเย็นมากแล้วด้วย ให้นอนนี่แล้วพรุ่งนี้ค่อยไปส่งคงทัน


Tru...Tru...Tru...


เสียงมือถือที่ดังขึ้นเบาๆ มันทำให้ยูอดก้มลงไปค้นหาจากกระเป๋ากางเกงของมิกซ์ที่ถูกเขาถอดกองไว้ไม่ได้ เขาได้ยินมาพักใหญ่แล้วแต่ไม่อยากจะลงมาหาเท่านั้นเอง เพราะมิกซ์เองก็นอนกอดเขาอยู่ แต่ตอนนี้เขากำลังคิดว่าควรจะปลุกร่างเล็กให้ลุกขึ้นมากินอะไรหน่อย เลยต้องลุกจากเตียง ตาคมมองชื่อที่ปรากฏขึ้นหน้าจอก่อนจะกดรับ


(มิกซ์....กลับหอแล้วหรือยัง? แล้วทำไมไม่รู้จักรับสายพี่ห๊ะ!) เสียงพูดดุๆ ดังออกมา ยูยังคงหน้านิ่งก่อนจะพูดบางอย่างกลับไป


"มิกซ์คงไม่มีแรงลุกขึ้นมารับสายได้หรอก ต้องขอโทษที....ที่ทำให้พวกพี่อย่างมึงรอ...."


(ไอ้ยู.....)


+++++++++++++++++++++++++++++++

หุหุ เนื้อเฉือนเนื้อกันไปจ้า แย่งกันวุ่นๆ หน่อย คึคึ

อ่านแล้วไม่เม้น งอน

(คำผิดเดี๋ยวตามแก้ให้ทีหลังนะ)

ความคิดเห็น