Phat_sara

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : So Good : EP. 8

คำค้น : พี่กราฟ กราฟ ปั้นหยา น้องหยา ปั้นหยาหมากระเป๋า ไอ้หล่อระยำ เลว รัก แก้แค้น เจ้าชู้

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.8k

ความคิดเห็น : 268

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ค. 2561 18:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
So Good : EP. 8
แบบอักษร

“ไม่เลือก!”

“หรือว่าหยาชอบให้พี่มีไรหนวด ถ้าไม่รำคาญพี่ไม่โกนก็ได้ค่ะ”

สักวันฉันจะต่อยปากไอ้บ้านี่!

“เอาไปจ่ายเงิน!” แม่งเอ๊ย! คนหันมามองกันเต็มไปหมดกับประโยคนั้น แถมพวกผู้หญิงก็อายกันเป็นแถวทำอย่างกับว่าไอ้พี่กร๊วกพูดต่อหน้าตัวเอง ฉันก็เลยต้องรีบหยิบส่งๆ แล้วก็ยื่นให้ไม่งั้นคงไม่จบแน่

“เอาอะไรไว้กินตอนดึกไหม อยู่คนเดียวพี่เป็นห่วง” ยังตอแหลไม่เลิกอีก จะให้คนคิดว่าฉันกับเขามีซัมติงกันให้ได้เลยใช่ไหม

“ไม่เอา รีบไปจ่ายเงินซะที!” ฉันพูดเสียงดุเบาๆ อายคนมากแล้วตอนนี้

“เอาหน่อย นะครับ” กูจะไม่ไหวแล้วโว้ย! ไอ้พี่กราฟมันจะแกล้งฉันไปถึงไหน มันพูดคำว่าเอาหน่อยด้วยน้ำเสียงอ้อนชวนให้คนอื่นคิดลึกมาก มากซะจนผู้หญิงในร้านหน้าแดงกันเป็นแถว

“...”

“โอเคๆ เลิกแกล้งก็ได้คะแนนความพิศวาสของพี่ติดลบมาล้านกว่าๆ แล้วเนอะ รอพี่เลือกของแป๊บเดียว”  พูดว่าคะแนนตัวเองติดลบด้วยท่าทางโคตรชิลนี่นะ เหอะ! ไม่เห็นจะรู้สึกว่าเขาอยากได้คะแนนอะไรนั่นเลย เหมือนกำลังเก็บแต้มสะสมการทำให้อารมณ์ของฉันพุ่งมากกว่า

เขาเดินแยกออกไปเลือกของแล้วก็ไปจ่ายเงินไม่นานก็คงเสร็จ ฉันที่ยืนหน้าบูดเป็นตูดก็เลยรีบเดินออกมารอหน้าร้าน พอเขาออกมาก็เดินนำไปหน้าหอเลยทันที

“เอากระเป๋ามา” แบมือขอด้วยความเร็ว ยอมทำตามคำสั่งขนาดนี้ถ้ายังไม่ยอมให้อีหยาก็คงจะลงไปนอนดิ้นให้เหมือนคนบ้าแล้วแหละ ไม่รู้จะทำวิธีไหนแล้ว

“นี่ครับ อันนี้ด้วยพรุ่งนี้วันเสาร์เผื่อขี้เกียจล้างหน้าลงมาซื้อข้าว” เขายื่นกระเป๋าให้พร้อมกับถุงจากเซเว่นใบใหญ่ๆ 2 ถุง

“ไม่เอา ซื้อกินเองได้”

“รับไปหน่อย ถือเป็นของแทนคำขอโทษที่วันนี้พี่ทำให้หงุดหงิดก็ได้” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่มันค่อนข้างผิดปกติแต่ฉันขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงนานก็เลยยื่นมือไปรับซะให้จบ

“อือ ขอบใจ”

“ตกภาษาไทยเหรอวะ ผู้ใหญ่ให้ของต้องขอบคุณสิ” เขาชักมือกลับแล้วก็ดุฉันเบาๆ นอกจากระยำแล้วยังมีความลำไย ฉายาใหม่ของไอ้พี่กราฟ ฉายาที่ล้านแปด ไอ้หล่อระยำลำไย!

“ขอบคุณ พอใจยัง” ตาจะปิดแล้วจริงๆ ค่ะ แทบจะยืนเป็นเจ้าหญิงปั้นหยาผู้นิทราหลับใหลแล้วตอนนี้ สาบานได้เลยว่าขึ้นไปฉันจะล้มตัวลงนอนทันที ไม่สนใจทำความสะอาดร่างกายส่วนใดทั้งนั้น

“ก็แค่นั้น กินให้หมดด้วยล่ะ พี่กลับแล้วฝันดีครับ” เขายื่นของมาให้แล้วก็ยิ้มให้ฉันก่อนที่จะหันหลังเดินกลับไปที่รถด้วยท่าเดินเท่ห์ๆ เฉยเลย กวนชิบ! บทจะไปก็ไปง่ายๆ ไม่มีหันกลับมามองฉันด้วยนะคะ ก้าวขึ้นรถแล้วขับออกไปเลย เนี่ยนะจีบ ไอ้แสดง!

#PANHYA END

#GRAPH

ปั้นหยาแม่งโคตรปากดี บางทีก็ทำผมปวดหัว เกิดมาจากท้องแม่ยังไม่เคยเจอผู้หญิงเกรียนใส่เลยครับ เจอแต่อ้อนกับยั่ว ผมเลยต้องงัดทุกความถ่อยออกมาสู้ เพราะท่าทางจะคุยดีๆ ด้วยไม่ได้ กว่าจะถึงคอนโดก็ปาไป ตี 1 ครึ่ง ขับรถนานๆ แล้วโคตรง่วง ทีแรกก็จะไปซื้อกาแฟจริงๆ นั่นแหละครับ แต่กวนประสาทปั้นหยาเล่นก่อนผู้หญิงอะไรเถียงเก่งชิบหาย แล้วก็มัวแต่เลือกของกินให้สุดท้ายคือลืมสั่งของตัวเองกูไม่ได้แดกกาแฟครับ

“มาทำส้นตีนอะไร” เหอะ! จากที่กูอารมณ์ดีกลับกลายเป็นเข้าสู่โหมดโคตรอารมณ์เสียเพราะมีตัวเหี้ยยืนอยู่หน้าห้อง

“มึงพาปั้นหยาไปไหนมา?”

“เรื่องของพวกกู มึงมาเสือกอะไรด้วยวะ” มันถามผมด้วยน้ำเสียงโคตรนิ่ง แต่ผมรู้ว่ามันกำลังโคตรโกรธ โกรธมากแต่ทำอะไรผมไม่ได้ เพราะไม่มีปัญญาทำ

“อย่ายุ่งกับปั้นหยา”

“หึๆ ทำไมวะ ของมึงเหรอ?” ผมยักคิ้วถามพร้อมกับส่งยิ้มยั่วโมโหไปให้มัน

“มึงก็รู้ว่ากูคิดยังไง” มันมองจ้องตากับผมแบบไม่มีใครยอมใคร แต่แล้วยังไงวะกูกลัวมึงที่ไหน

“ยิ่งกูรู้ว่ามึงคิดกูก็ยิ่งต้องยุ่งว่ะ ถอยไปไอ้ลูกเมียน้อย” ผมเดินไปใกล้ๆ แล้วก็ผลักอกมันให้พ้นไปจากประตูห้องของผม แม่งโคตรเสนียด

“ไอ้กราฟ!” มันเดินมาผลักผมเหมือนกัน กล้าเอามือที่มีเลือดชั่วๆ ผสมกับเลือดของพ่อกูมาแตะตัวกูเหรอ

ผลั๊วะ!

“อย่าเสือกกล้ามาแตะตัวกูอีก ทั้งมึงแล้วก็แม่มึง! ไสหัวไปให้พ้นกลับไปซุกหัวอยู่ที่บ้านกูโน่น! บ้านที่มึงกับแม่มึงไม่มีสิทธิ์อะไรเป็นได้แค่ผู้อาศัย ไอ้ลูกเมียน้อย ไอ้ลูกนอกสมรส!” ผมต่อยมันเต็มแรงจนมันล้มลงไปที่พื้นแล้วก็ตะโกนด่ามันลั่นไปทั้งโถงทางเดิน

ไม่มีใครได้ยินหรอกครับเพราะทั้งชั้นมันมีแค่ 2 ห้อง แล้วอีกห้องก็เป็นห้องที่พ่อผมซื้อให้มันเหมือนกัน แต่ผมอาละวาดจนแม่ของมันที่พยายามจะทำตัวเป็นแม่เลี้ยงแสนดีต้องรีบวิ่งน้ำตานองหน้ามาสัญญากับผมว่าจะไม่ให้มันมายุ่งเกี่ยวหรือมาเหยียบที่คอนโดนี้เด็ดขาด

“มันจะมากไปแล้วนะไอ้กราฟ! มึงมีสิทธิ์อะไรมาด่ากระทบถึงแม่กู!” ไอ้นี่มันไม่ค่อยกล้าเดือดใส่ผมมากหรอกครับ แต่ถ้าด่ากระทบถึงแม่มันแค่เสี้ยวเดียวมันก็คลั่งแล้ว หึๆ

“ทำไม แม่มึงดีนักเหรอวะ ผู้หญิงดีๆ ที่ไหนจะมายุ่งกับผู้ชายที่มีเมียแล้ว แถมยังปล่อยให้ตัวเองท้อง ฮะ! แม่มึงดีตรงไหนกูถึงด่าไม่ได้!” ผมกระชากคอเสื้อมันแล้วก็ตะคอกถามด้วยความโมโหเหมือนกัน

ผมเจ็บแทนแม่ แม่ผมเป็นผู้หญิงสวย หน้าตาอ่อนหวาน แต่ต้องกลายเป็นคนที่ชีวิตทุกข์ระทม ในใจมีแต่ความแค้นเพราะโดนผู้หญิงหน้าด้านมาแย่งความรักจากสามีไปจนหมด แม่เสียใจและแค้นจนถึงวันที่ท่านหมดลมหายใจ แม้แต่ตอนที่ท่านจะหมดลมท่านยังพูดถึงเรื่องนี้ไม่หยุด ท่านจากไปทั้งที่ใจไม่สงบสุขก็เพราะแม่ของมัน!

ผลั๊วะ!

“อย่ามาดูถูกแม่กู!” มันต่อยจนผมหน้าหัน ผมชาที่มุมปากแค่แตะดูเบาๆ ก็รู้แล้วว่าปากแตก

“ลูกเมียน้อยกล้าต่อยลูกเมียหลวง เหอะ! ตลกว่ะมีใครหน้าด้านเท่ามึงอีกไหมวะ อ้อ~ มีสิ เพราะเหนือลูกยังมีแม่”

“ไอ้กราฟ! ไอ้เหี้ย!”

“กันต์! กันต์พอแล้วลูก!” มันกำลังจะพุ่งเข้ามาต่อยผมอีกรอบ แต่เสียงแม่ของมันที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้รีบตะโกนเรียกชื่อลูกของตัวเองแล้วก็วิ่งเข้ามา

ผลั๊วะ!

ผลั๊วะๆๆๆ

เป็นผมเองครับที่เป็นฝ่ายพุ่งเข้าไปต่อย ต่อยมันให้แม่มันดู จะได้พากันวิ่งไปฟ้องพ่อผมทั้งแม่ทั้งลูก

“คุณกราฟ คุณกราฟอย่าทำน้อง คุณกราฟน้าขอร้อง ฮื่อๆ คุณกราฟ” ผู้หญิงคนนั้นวิ่งเข้ามารั้งแขนผมไว้พร้อมกับตะโกนขอร้องทั้งน้ำตา เหอะ! โคตรทำตัวเป็นคนดีเจ้าน้ำตา คนดีที่ไหนจะมาแย่งสามีคนอื่นวะ แล้วแม่งกล้ามาโดนตัวผม ผมก็เลยสะบัดออกไปแรงๆ จนผู้หญิงคนนั้นเซไป

“แม่!” ไอ้กันต์รีบผวาตัวจากพื้นไปหาแม่มันที่กำลังจะล้ม แต่มันไปทันพอดีก็เลยพยุงแม่มันไว้ทัน หึ! โคตรน่าได้รางวัลคู่แม่ลูกผูกพันธุ์แห่งปี

“มันจะมากเกินไปแล้วนะไอ้กราฟ!” มันกอดแม่มันเอาไว้แต่ก็ยังปากดีกล้าหันมาด่าผม เหอะ! ไอ้ลูกแหง่ วันๆ อ้อนแต่แม่ แล้วก็เสือกมาอ้อนพ่อกูด้วย

“ก็ไม่มากเท่ากับการที่มึงกับแม่ของมึงเข้ามาอยู่ในบ้านของกู!” มาแย่งความรักของพ่อไปจากกูกับแม่! ผมได้แต่ต่อประโยคนี้ในใจเพราะไม่อยากพูดแสดงความอ่อนแอออกไปให้คนพวกนี้มันสมเพช

“คุณกราฟน้าขอโทษ ฮื่อๆๆ น้าขอโทษแทนกันต์ด้วย คุณกราฟอย่าโกรธน้องเลยนะคะ”

“มันไม่ใช่น้องฉัน!” ผมตะคอกขึ้นมาด้วยความโมโห กล้าดียังไงถึงเอาลูกตัวเองมานับญาติกับผม

“ไหนรับปากว่าจะไม่ให้มันเสนอหน้ามาเหยียบที่นี่ไง รับปากแล้วทำไม่ได้จะพูดทำไมวะ อ้อ~ ลืมไปว่าคงห้ามลูกไม่ได้เพราะขนาดตัวเองยังห้ามใจไม่ให้มายุ่งกับผู้ชายที่เมียแล้วไม่ได้เลย!”

“ไอ้กราฟ! แม่กูอายุเท่าแม่มึง อย่ามาพูดจาแย่ๆ ใส่!” ไอ้กันต์จะพุ่งเข้ามาแต่แม่มันกอดเอาไว้ครับ คงกลัวว่าถ้าไปฟ้องพ่อแล้วลูกตัวเองก็สู้ผมกลับจะได้คะแนนสงสารน้อย

“อายุเท่ากันแต่ไม่ใช่แม่กูว่ะ” ผมตอบกลับด้วยความสะใจ

“กันต์พอแล้วลูก ฮื่อๆๆ พอแล้วลูก กันต์หยุดนะแม่ขอร้อง”

“แต่มันว่าแม่!” ไอ้กันต์หันไปพูดกับแม่ของมันด้วยน้ำเสียงเดือดเต็มที่ ส่วนผมก็ยืนดูคู่แม่ลูกที่เกลียดมาทั้งชีวิตคุยกันด้วยความรู้สึกโคตรสะใจ

“ไม่เป็นไรลูก กันต์เรากลับกันเถอะนะแม่ขอร้อง” คงจะรีบพาลูกชายกลับบ้านเอารอยช้ำที่หน้าไปฟ้องพ่อผมล่ะสิ

“ทำไมแม่ต้องยอมมันตลอด แม่ยอมจนมันลามปามถึงไหนต่อไหนแล้ว!”

“กันต์ถ้ากันต์รักแม่สงสารแม่ กลับบ้านกับแม่เถอะนะลูก อย่ามาที่นี่อีกนะลูกแม่ขอร้อง”

“เมื่อไหร่จะเลิกดราม่าแล้วไปให้มันพ้นๆ สักทีวะ” ผมบ่นขึ้นมาเพราะเริ่มรำคาญแล้วครับ ไม่อยากหายใจร่วมกับสองคนนี้นานๆ

“ไอ้กราฟ!”

“กันต์แม่ขอ นะลูกนะ กลับเถอะนะกันต์ คุณกราฟน้าขอโทษนะคะน้าจะพากันต์กลับแล้วค่ะ น้าขอโทษ” สะอื้นไปพูดไปลากลูกชายไป คิดว่าผมเป็นเหมือนพ่อเหรอที่จะมองไม่เห็นมารยา ผมได้แต่แค่นยิ้มเยาะมองแม่ลากลูกออกไปด้วยความรู้สึกเกลียด เกลียดเข้าไส้ ทั้งโกรธทั้งเกลียดกับการที่มีสองคนนี้เข้ามาแทรกในครอบครัวของผม

ครอบครัวของผมควรจะมีกัน 3 คน พ่อแม่ลูก เราควรมีความสุขด้วยกันใช้ชีวิตตามประสาครอบครัวที่อบอุ่น แต่ทำไม ทำไมครอบครัวของผมต้องมีสองคนนี้เข้ามาด้วย เข้ามาแย่งพ่อไปเป็นครอบครัวของตัวเอง แล้วปล่อยทิ้งให้ผมกับแม่ต้องโดดเดี่ยว

“กูจะทำทุกอย่างให้มึงเจ็บ มึงแย่งทุกอย่างไปจากกูๆ ก็จะแย่งทุกอย่างที่ทำให้มึงมีความสุขมาให้หมด!”

____________________________________________________________

ไม่ได้จะอวยตัวเองนะคะแต่เรื่องนี้แต่งสดเหมือนเดิม ไม่มีอะไรในหัวอีกแล้ว ไม่มีพล็อตเป็นเรื่องเป็นราว ตอนนี้แต่งตอนต่อตอน จริงๆ แล้วตอนนี้แต่งแค่ประมาณ 50 นาที ฮ่าๆๆ คอมเม้นท์เยอะเท่าไหร่สมองยิ่งไวมันมีผลต่อกำลังใจจริงๆ อาบน้ำนานค่ะขอโทษที่ปล่อยให้รอ ผมยาวมากกว่าจะเป่าให้แห้งได้ อุอิ

ความคิดเห็น