ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[Sp...001] เมื่อเหล่ากางเขนล่านางเงือก nc+

ชื่อตอน : [Sp...001] เมื่อเหล่ากางเขนล่านางเงือก nc+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ค. 2561 09:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[Sp...001] เมื่อเหล่ากางเขนล่านางเงือก nc+
แบบอักษร

นับจากศึกครั้งสำคัญที่กลุ่มนูระต้องร่วมมือกับเหล่าองเมียวจิตระกูลเคย์คะอินต่อสู้กับนูเอะก็ผ่านมาได้หลายปีแล้ว จากตอนแรกที่ดูเหมือนจะวุ่นวายสุดท้ายแล้วทุกอย่างก็ผ่านมาได้ด้วยดี

หลังจากศึกครั้งนั้นพวกของริคุโอะก็ยังคงไปเรียนกันตามปกติกับเพื่อนๆกลุ่มกางเขนศักดิ์สิทธิที่บางครั้งก็จะมีการเข้าค่ายล่าปีศาจกันบ้าง โดยที่คิโยซึงุก็ยังเป็นคนเดียวที่ไม่เคยเจอปีศาจเป็นๆเลยซักครั้งเหมือนเดิม..

จนกระทั่งเรียนจบมาแล้วกลุ่มกางเขนศักดิ์สิทธิก็ยังไม่หายไปไหนไกล ยังคงมาที่บ้านหลักแล้วชวนกันไปเที่ยวทริปล่าปีศาจเหมือนอย่างเคย..ซึ่งนี่ก็เป็นอีกครั้งที่คิโยซึงุเริ่มชวนแบบกึ่งบังคับให้ไปล่าปีศาจกันอีกครั้ง

“นี่นูระคุง..ในเว็บบอร์ดของฉันอ่ะนะมีคนมาโพสต์เรื่องของนางเงือกด้วยล่ะ!! เพราะฉะนั้นเราไปทะเลกันเถอะนะ!!..ฉันจะไปชวนพวกที่เหลือ นายเองก็ต้องชวนท่านอามาโนะจาคุมาด้วยให้ได้ล่ะ!!”

..ด้วยคำพูดประโยคนั้นในสัปดาห์ต่อมาเหล่าหน่วยกางเขนศักดิ์สิทธิทุกคนก็ได้มารวมตัวกันอีกครั้งที่ชายหาดด้วยชุดว่ายน้ำที่ดูเหมือนจะเตรียมมาเล่นกันเต็มที่แบบไม่สนนางเงือกที่ว่านั่นเลยซักนิด




“นี่ๆมาเล่นวอลเล่ย์บอลชายหาดกันเถอะทุกคน!!”มากิในชุดบีกินี่สีคัสตาร์ดชวนอย่างร่าเริงพลางถือบอลลูกโตวิ่งลงทะเลไปกับโทริอิและคานะที่วิ่งตามมาแย่งบอลกันอย่างสนุกสนานโดยมีคิโยซึงุ ชิมะ และซึราระที่จูงมือริคุโอะวิ่งเข้าไปเล่นด้วย

ท่ามกลางเสียงหัวเราะร่าเริงของคนทั้งกลุ่ม บนหาดทรายสีขาวสะอาดตากลับมีชายหนุ่มผมสีอำพันที่กำลังนอนอาบแดดอย่างไม่สนใจสายตาของเหล่าสาวๆบนชายหาดที่พากันเมียงมองมากันแบบไม่ละสายตาจนหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆชายหนุ่มเริ่มทนสายตาที่มองมาไม่ไหว โยนเสื้อคลุมใส่ชายหนุ่มที่นอนอาบแดดอยู่อย่างแรง

ฝุ่บ..หมับ

“หืม?..เจ้าโยนเสื้อคลุมใส่ข้าทำไมกันยูระ?”คามินที่รับเสื้อคลุมเอาไว้ได้ลุกขึ้นนั่งถามพลางส่งยิ้มบางให้คนที่เริ่มหงุดหงิดจนเหมือนจะเห็นเส้นเลือดที่เต้นตุบอยู่ตรงขมับ

“ก็เตือนไอ้บ้าบางตัวที่มาถอดเสื้อโชว์แถวนี้น่ะสิ..พวกนั้นมองจนแทบจะกินเข้าไปได้ทั้งตัวแล้วยังไม่รู้สึกอีกรึไง?”ยูระกระแทกเสียงใส่อย่างหงุดหงิดพลางพยักเพยิดหน้าไปทางกลุ่มผู้หญิงใกล้ๆให้คามินดูว่าแต่ละคนทำท่าจะกระโจนเข้าใส่เขากันอยู่แล้ว

น่าหงุดหงิดมันทั้งยัยพวกนั้น ทั้งเจ้านี่เลย*!!*

ตอนนี้ยูระแทบจะลุกขึ้นกระทืบคามินอยู่แล้วที่นอกจากจะหันไปยิ้มให้ผู้หญิงพวกนั้นแล้วยังมีหน้าไปโบกมือให้เขาอีกต่างหาก

“ไปว่ายน้ำดีกว่า..อยากยิ้มนักคืนนี้ก็ลากยัยพวกนี้ขึ้นเตียงไปเลยสิ!!”ยูระทำหน้าบึ้งตะโกนลั่นพลางเดินปึงปังลงทะเลไปท่ามกลางเสียงหัวเราะของคามินที่ดังไล่หลังมา และผู้หญิงบางคนที่เริ่มมองแรงมาทางเธออย่างไม่ค่อยจะชอบใจนัก

อยากอยู่กับยัยพวกนั้นก็อยู่ไปคนเดียวเลยไปไอ้บ้า*!!*

ตู้ม!!

..ว่าแล้วยูระก็กระโดดลงทะเลพยายามว่ายออกไปให้ไกลจากชายฝั่งให้มากที่สุดอย่างโมโห แต่ในขณะที่เธอกำลังว่ายออกไปไกลมากขึ้นเรื่อยๆ อยู่ๆเธอก็รู้สึกเหมือนถูกอะไรบางอย่างจับที่ข้อเท้าแล้วลากลงไปในน้ำโดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวจนสำลักน้ำแสบคอไปหมด

ตู้ม!?

“ค..แค่ก ช่วยด้วย!!”ยูระที่ดิ้นรนอยู่ใต้น้ำพยายามจะเหวี่ยงขาไปมาสลัดอะไรก็ตามที่จับเธออยู่ว่ายขึ้นเหนือน้ำสุดแรงเพื่อขอความช่วยเหลือ หากแต่ยังไม่ทันที่จะได้ทำอะไรข้อเท้าก็ถูกฉุดลากจมลึกลงไปอีกครั้ง

“มาอยู่กับข้าเถอะนะ”เสียงใสดังก้องสะท้อนไปมาในหัวของยูระที่ตอนนี้แทบจะไม่เหลือสติจากการที่ขาดอากาศหายใจนานเกินไป เมื่อเธอมองลงไปสิ่งที่เห็นก็คือเด็กสาว..เด็กสาวผู้มีเส้นผมและดวงตาสีเขียวมิ้นต์ รวมถึงหางแหลมคมที่ยาวกว่า 2 เมตรนั่นด้วย

..นางเงือก!?

ยูระคิดอย่างตื่นตระหนกพลางเค้นแรงเฮือกสุดท้ายสบัดขาฟาดไปที่แขนข้างที่ลากเธอลงมาเต็มแรงจนตัวเธอหลุดออกมาจากมือนั่นได้ แต่ก่อนที่นางเงือกตรงหน้าจะตรงเข้ามาลากเธอลงไปอีกครั้งมันก็หยุดชะงักไปเมื่อมองขึ้นไปด้านบนที่ร่างของคามินกำลังเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆก่อนจะหนีไป เพราะทนแรงกดดันจากความเกรงขามของคามินไม่ไหว

ในที่สุดเมื่อคามินตรงมาถึงยูระเขาก็รีบอุ้มเธอขึ้นไปบนผิวน้ำแล้วเริ่มว่ายกลับฝั่งทันทีท่ามกลางสายตาของเพื่อนๆในหน่วยกางเขนศักดิ์สิทธิที่อยู่ไม่ไกล และกลุ่มอื่นๆที่มาเที่ยวที่นี่เหมือนกัน

..ซ่าห์

เสียงของคามินที่เดินอุ้มยูระขึ้นฝั่งดังขึ้นพร้อมกันกับเพื่อนๆที่เข้ามาถามยูระเรื่องสาเหตุของการจมน้ำทันที

“คุณเคย์คะอินเป็นอะไรรึเปล่า!?”คิโยซึงุที่วิ่งมาถึงเป็นคนแรกตะโกนถามออกมาอย่างตกใจ ตามมาด้วยชิมะที่วิ่งเข้ามาถามด้วยประโยคเดียวกัน และคานะ มากิ โทริอิ ที่แย่งกันถามจนแทบฟังไม่ออกว่าเสียงใครเป็นเสียงใคร

“ทำไมถึงจมน้ำได้ล่ะ!?”

“เป็นตะคริว หรือว่า..”

“โดนปีศาจเล่นงาน!?”

ทั้ง 3 สาวเริ่มตีโพยตีพายกันยกใหญ่เมื่อไม่มีใครตอบจนกระทั่งริคุโอะกับซึราระต้องคอยปลอบให้ทั้ง 3 คนสงบใจกันไว้ก่อนแล้วรอให้ยูระที่เริ่มหายใจคล่องขึ้นแล้วหลังจากที่จมน้ำเป็นคนอธิบาย

“แค่ก..มีนางเงือกอยู่ที่นี่”สิ้นคำนั้นของยูระ มากิกับโทริอิที่สติแตกกันอยู่แล้วก็ยิ่งสติแตกหนักกว่าเดิมพลางประสานเสียงร้องดังลั่นชายหาด

“ปีศาจอีกแล้วเหรอ!!?”




หลังจากที่ 2 คนนั้นโหวกเหวกโวยวายไปได้พักใหญ่สุดท้ายแล้วคิโยซึงุก็เข้าแทรก เปิดทริปล่าปีศาจครั้งนี้อย่างเป็นทางการโดยการจับฉลากคู่หูที่จะขึ้นเรือยอร์ชไปตามหานางเงือกด้วยกัน ซึ่งผลที่ได้ออกมาก็แทบจะเป็นเหมือนการล็อคคู่

คิโยซึงุกับชิมะ ริคุโอะกับซึราระ คานะกับมากิ และโทริอิ..ส่วนคู่สุดท้าย แน่นอนว่าต้องเป็นคามินกับยูระ

ล่านางเงือกคราวนี้คงสนุกน่าดู

คามินคิดพลางยิ้มบางส่งให้ยูระที่จ้องหน้าเขาเขม็งด้วยสีหน้าบูดบึ้งอย่างขัดใจแล้วหันไปหาคานะที่ยืนคุยกับมากิ และโทริอิที่นั่งโอดครวญอยู่กับพื้นทรายอย่างปลงตก

“คุณอิเอนากะมาเปลี่ยนกันมั้ย?”ยูระถามคานะที่ดูยินดีจะเปลี่ยนอย่างไม่อิดออด แต่ยังไม่ทันได้พูดตอบอะไร คิโยซึงุก็วิ่งเข้ามาแทรกแล้วพาคานะไปฝากไว้กับมากิก่อนจะหันมาพูดกับยูระต่อ

“มาเปลี่ยนแบบนี้ไม่ได้นาคุณเคย์คะอิน ห้ามโกงๆ..การจับฉลากนี่ก็ถือเป็นพรหมลิขิตอย่างนึง เพราะฉะนั้นก็จงทำตามลิขิตนั้นซะนะ!!”ว่าแล้วก็ทำท่าพยักหน้าเข้าใจกับตัวเอง ปล่อยให้ยูระยืนนิ่งอ้าปากค้างกับเหตุผลที่ดูจะไม่ใช่เหตุผลอยู่ซักพักก่อนจะตะโกนออกมา

“พรหมลิขิตบ้าอะไรมันจะมาจับคู่องเมียวจิ กับปีศาจล่ะเฮ้ย!?”




พูดได้พูดไป ตะโกนได้ตะโกนไป..สุดท้ายแล้วคืนนั้นทั้งคามิน แล้วก็ยูระก็ยังต้องนั่งเรือยอร์ชออกล่านางเงือกด้วยกันอยู่ดี

แม้ว่าความจริงแล้วมันจะไม่เหมือนกับมาล่าปีศาจเลยซักนิดก็เถอะ

แกร๊ง..อึก อึก อึก

ก็เล่นมีเค้าท์เตอร์บาร์ตั้งอยู่กลางห้องให้ยูระนั่งดื่มได้ขนาดนี้..ถ้ามากกว่านี้นี่นึกว่าอยู่ผับมากกว่าบนเรือแล้วนะเนี่ย

“จะดื่มเอาโล่รึไงยูระ?”คามินถามพลางเดินไปหยิบ Pincer Shanghai Strength มารินใส่แก้วให้ตัวเอง แล้วเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้ทรงสูงข้างๆยูระซึ่งตอนนี้เริ่มหยิบขวดใหม่มาเปิดอีกแล้ว

“อึก อย่ายุ่งน่า..ของมันมีไว้ให้กิน ตั้งโชว์ไว้เฉยๆมันไม่ได้อะไรหรอกนะ”ว่าแล้วก็ยกแก้วขึ้นอีกรอบ

แอลกอฮอล์ดีกรีแรงรสขมปร่าบาดคอแก้วแล้ว แก้วเล่าต่างก็ถูกยกขึ้นดื่มจาก 1 เป็น 2..เป็น 10..และนับไม่ถ้วน ทั้งคามินและยูระต่างก็ดื่มกันเงียบๆโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมาจนกระทั่งยูระที่เริ่มมึนเบลอไม่ได้สติเรียกชื่อของคามินอย่างแผ่วเบาราวกับว่ากำลังกระซิบอยู่กับตัวเอง

“..คามิน คามิน”เสียงของยูระดูล่องลอยเหมือนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว พึมพำเรียกชื่อของเขาซ้ำไปซ้ำมาจนคามินที่เริ่มมึนจนแทบรักษาหน้ากากของรอยยิ้มบางอย่างทุกทีแทบไม่ไหวต้องหันไปมอง

“มีอะไรยูระ?”เสียงนั้นแหบพร่าลงเล็กน้อยพร้อมกับการกระตุกมุมปากนิดหน่อยจนแทบจะเหมือนกับการยิ้มแสยะอย่างเย้ยหยัน

..บางครั้งแอลกอฮอล์ก็ทำให้คนเราขาดสติจนแสดงนิสัยที่แท้จริงของตัวเองออกมา

“อึก อืม..ฉันน่ะ อึก รักนายนะ รักมาก มาก..มาก มาก ฮะ ฮะ”ยูระพึมพำเสียงอ้อแอ้ซ้ำไปมาเหมือนจะย้ำเตือนก่อนจะหัวเราะออกมา แล้วยกแก้วขึ้นดื่มอีกครั้ง

แต่ไม่ว่าจะด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ดีกรีแรงที่ทั้ง 2 ดื่มเข้าไปจนนับไม่ถ้วนหรืออะไรก็ตาม..คามินเชยคางของยูระขึ้นก่อนจะเริ่มจูบเธออย่างแผ่วเบาในช่วงแรกและเริ่มร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆจนกระทั่งยูระเริ่มไม่ไหวและจิกเล็บแหลมลงบนแขนของคามินจนเป็นรอยเพื่อให้เขาหยุดและปล่อยเธอออกจากวังวนที่เหมือนจะทำให้เธอเริ่มขาดสติ และลุ่มหลงมัวเมาไปกับมัน

“ข้าเองก็รักเจ้า”คำกระซิบบอกรักแหบพร่าดังขึ้นแผ่วเบาพร้อมกับการขบเม้มติ่งหูนั้นทำให้เธอครางต่ำเสียงแผ่วอย่างห้ามไม่อยู่

“อา..”

“เป็นของข้านะยูระ”คำกระซิบแหบพร่าที่ราวกับกำลังล่อลวงเธอดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับจูบอันหนักหน่วง ร้อนแรง และเอาแต่ใจที่ถูกคามินกดลงมาที่เธอซ้ำแล้ว ซ้ำเล่าจนแทบขาดอากาศหายใจ และมึนเบลอกับความร้อนแรงที่แทบจะแผดเผาเธอให้เป็นจุล..จนเธอเผลอตอบรับคำพูดนั้นไปอย่างไม่รู้ตัว

“..อืม”

ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว*..การถูกปีศาจล่อลวงเป็นเช่นนี้นี่เอง*

..ในวันนี้เธอได้รู้ซึ้งถึงการล่อลวงของปีศาจร้ายแล้วจริงๆ

รอยยิ้มของคามินเหยียดออกกว้างขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายที่หากเป็นยามปกติแล้วคงไม่มีวันได้เห็น มือกวาดทุกอย่างบนเค้าท์เตอร์บาร์ทิ้งลงพื้นเสียงดังลั่นพร้อมกับการยกตัวของยูระขึ้นนั่งแทนที่

เพล้ง..เพล้ง เพล้ง!!

เศษแก้วหลากสีที่กระจายอยู่บนพื้นนั้นไม่ได้รับความสนใจไปมากกว่าข้อเท้าบอบบางของยูระที่ถูกเศษแก้วบาดจนเป็นแผล..เลือดสีแดงสดที่ล้นทะลักเหมือนกับกำลังเชื้อเชิญเขาให้ลิ้มลอง

ร่างของคามินนั่งลงคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นขณะที่มือของเขายกข้อเท้าบางขึ้นมาไล้เลียบาดแผลจนสัมผัสได้ชัดเจนถึงความหอมหวานของเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในปาก

“อ่าห์..”เขาคำรามแผ่วเบาในลำคออย่างพึงพอใจ..รสของเลือดไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ยังคงหอมหวานเสมอ

ริมฝีปากขบเม้ม ไล้เลียตั้งแต่ข้อเท้าไล่ขึ้นไปจนถึงขาอ่อนขาวเนียนที่สั่นสะท้านเบาๆทุกครั้งที่ถูกสัมผัส พร้อมกับเสียงครางแผ่วที่เล็ดรอดออกจากลำคอที่เชิดขึ้นเล็กน้อยจากแรงอารมณ์ที่เพิ่มขึ้นทุกขณะนั้นเหมือนจะยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ของคามินจนเขาแทบทนไม่ไหว

“อ..อืม--อา ค..คามิน--คามิน”เสียงร้องเรียกนั้นดังขึ้น ดังขึ้น และดังขึ้น..ในที่สุดแล้วคามินก็รั้งใบหน้าของเธอลงมาและมอบจูบร้อนแรง ดูดดื่มให้พร้อมกับมือที่เริ่มปลดชุดที่ยูระสวมใส่อยู่ออกเช่นเดียวกันกับที่ยูระเองก็เริ่มปลดชุดของคามินออกเช่นกัน

..รสชาติของแอลกอฮอล์ขมปร่าบาดคอเมื่อรวมกับรสชาติของเลือดแล้วเหมือนจะยิ่งปลุกเร้าความดิบเถื่อนในตัวของทั้งคู่ให้เริ่มรุนแรงขึ้น รุนแรงขึ้น และรุนแรงขึ้น

เพียงไม่นานจากร่างกายที่มีเนื้อผ้าบางเบาคอยขวางกั้นก็กลับแปรเปลี่ยนเป็นร่างกายเปล่าเปลือยที่เสียดสีกันไปมาท่ามกลางเสียงครางหวาน และเสียงคำรามต่ำที่สอดผสานกัน

“อ..อึก--”ยูระส่งเสียงครางแผ่วเบาพลางใช้ขาเรียวกอดก่ายตัวคามินเอาไว้แน่นขณะที่เขาผละริมฝีปากออกห่างแล้วกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า

“อ่าห์..จะเริ่มของจริงแล้วนะยูระ--อึก..อย่าได้เสียใจที่เอ่ยคำว่ารักกับข้าเชียวล่ะ”คามินเหยียดยิ้มร้ายพลางก้มลงกระซิบข้างหู

“..แต่ถึงเจ้าเสียใจข้าก็ไม่มีวันปล่อยเจ้าไปอยู่ดี”

สิ้นคำนั้นเขาก็ดันแก่นกายของตัวเองเข้าไปจนสุดทันที จนยูระต้องสะดุ้งเฮือกจากความเจ็บปวดที่สอดแทรกเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัวถึงขนาดต้องจิกเล็บแหลมคมลงบนแผ่นหลังของคามินเพื่อระบายความเจ็บปวดจนเป็นรอยแดงเป็นทางยาว แล้วร้องออกมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อเขาเริ่มขยับตัวยกขาข้างหนึ่งของเธอพาดบ่าแล้วขยับแก่นกายรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ตอนนี้เขาช่างร้อนแรงต่างจากยามปกติราวกับเป็นคนละคน..หรืออันที่จริงคงต้องบอกว่าในที่สุดหน้ากากที่เขาคอยสวมมันอยู่แทบจะตลอดเวลาก็ได้หลุดออกไปแล้ว

ดิบเถื่อน ร้อนแรง และเอาแต่ใจ..นี่ต่างหากคือเนื้อแท้ของคามิน

“อ๊า..อ--อือ ค..คามิน แรง--แรงอีก..อ่าห์”ยูระครางเสียงหวานขณะที่มือยังคงกอดรัดเขาเอาไว้แน่น เสียงของเนื้อที่กระทบกันอย่างรุนแรงดังก้องต่อเนื่องยาวนาน จนกระทั่งถึงจุดๆหนึ่งคนทั้งคู่ก็ปลดปล่อยออกมาพร้อมกัน

“อ..อืม--อา”

“อึก..อ่าห์--”

เสียงหอบหายใจดังก้องสะท้อนไปมาท่ามกลางความเงียบที่โรยตัวก่อนที่เสียงแหบพร่าของคามินจะดังขึ้นมาอีกครั้ง

“เป็นยังไงบ้างล่ะยูระ..รสชาติของปีศาจน่ะอร่อยรึเปล่า?”เสียงกลั้วหัวเราะที่มาพร้อมกับรอยยิ้มร้ายนั้นเหมือนจะทำให้เธอหน้าเห่อร้อนอย่างอดไม่อยู่ก่อนจะตะโกนออกมาเสียงดังลั่นอย่างเขินอาย

“ม..ไม่เห็นจะได้เรื่องซักนิด!!”

แต่เธอคงไม่รู้ว่าเขาเดาคำตอบของคำถามนี้ได้อยู่แล้ว..และเขาก็จงใจถามมันขึ้นมาเพื่อจุดประสงค์นี้ตั้งแต่แรก

“งั้นอีกซักรอบดีมั้ยยูระ?”รอยยิ้มร้ายถูกเหยียดออกกว้างในขณะที่เขาก้มลงกระซิบแผ่วเบาข้างหู

“..คืนนี้ยังอีกยาวไกลเชียวล่ะ”




# ฮือ—อยากกรีดร้อง—ทำไมฉาก nc มันถึงได้แต่งยากอย่างนี้!?

# ใครอยากติ อยากชมก็ตามสบายเลยนะคะ—ขออย่างเดียวคืออย่าด่า//เราใจบาง555+

สำหรับคนที่อาจจะอยากถามว่า—ทำไมฉาก nc มันถึงได้ไม่เหมือนเรื่องอื่น!?//สารภาพตามตรงคือเราใช้เสียง ใช้คำแบบที่เค้าทำกันไม่เป็นค่ะ—ไปๆมาๆมันก็มาลงเอยกันอย่างที่ทุกคนเห็นเนี่ยล่ะ555+

ส่วนคนที่ส่งสัยประมาณว่าทำไมน้องคามินดูรุนแรงจัง—เอาตรงๆก็คือเราชอบผู้ชายสาย S ค่ะ555+//ไม่ได้มีอะไรมากหรอก—แค่บ้าเป็นพักๆ—ปล่อยเราไปเถอะค่ะ




#คำถาม

คำว่า—สะบัด—เขียนยังไงคะ?//ใครรู้บอกเราหน่อยน้า




#เกร็ดความรู้

Pincer Shanghai Strength : เป็นวอดก้าที่มีแอลกอฮอล์ 88.8 % มาจากประเทศสก็อตแลนด์ค่ะ



#ถ้าผิดตรงพลาดยังไงก็อย่าว่าเรานะเออ

ความคิดเห็น