ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

LESSON 1. 100% [แก้ไขแล้ว]

ชื่อตอน : LESSON 1. 100% [แก้ไขแล้ว]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 810

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ค. 2562 15:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
LESSON 1. 100% [แก้ไขแล้ว]
แบบอักษร


​สวนสนุก


BAM PART.


ช่วงสายของวันหยุดสุดสัปดาห์ วันนี้ท้องฟ้าแจ่มใส ฟ้าเปิด ลมเย็น แดดไม่แรงมาก อากาศดีๆแบบนี้ผมควรจะนอนอยู่ที่บ้านสิ! แล้วผมมาทำห่าอะไรหลังพุ่มไม้วะเนี่ย??!!

“พี่เจบี! ผมอยากกลับบ้านแล้วเนี่ย!!!” ผมหันไปโวยวายใส่ร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างๆทันทีที่ตั้งสติได้ ว่าผมไม่สมควรที่จะมาอยู่ที่นี่ในเวลาเน้!!!! ฮ้วย! หนหวยเด้!

“ใจร่มๆนะแบม พี่ยังหาจูเนียร์ไม่เจอเลย” ร่างสูงพูดบอกทั้งๆที่ชะเง้อคอมองออกไปนอกพุ่มไม้

“แล้วพี่คิดว่าพี่มาสิงอยู่ในนี้พี่จะเจอไง๊ ทำไมไม่ออกไปหาวะ .. ครับ”

“แหม่ มึงไม่ต้องสุภาพก็ได้นะถ้าจะขนาดนั้น..  ก็พี่ไม่กล้านี่นา มันเขิลอ่ะ” แล้วพี่ท่านก็นั่งเขินบิด อายบิด โอ๊ยอุจาดตาเด้

“ แล้วพี่ลากผมมาด้วยทำไมไม่ทราบ!” ผมโวยวายอีกครั้งเพราะยังไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เป็นอยู่ตอนนี้ ก็อยู่ดีๆพี่ท่านก็ไปจกผมออกมาจากเตียงทั้งที่กำลังฝันหวาน สารภาพ น้ำยังไม่อาบครับท่าน -.-

“แบมเป็นคนบอกพี่นะ จะช่วยก็ต้องช่วยให้สุดสิ มันก็เหมือนกับเวลาเราขี้นั่นแหละ คาตูดไม่สุดซักที ให้คุ้มกับค่าจ้างหน่อย จ่ายแพงนะค้าบ” ดูพี่มันเปรียบเทียบ หิวๆนี่อิ่มเลยกู - -

“เออๆ ก็ได้วะ” เห็นแก่ขี้ เฮ้ย! เงินหรอก โถ่ ยังอินกับขี้ จริงๆมันก็ถูกของพี่บีมัน  คืองี้ครับ ไอ้พี่บีเนี่ยมันชอบพี่เนียร์ มันมาจ้างผมให้ผมหาข้อมูลเกี่ยวกับพี่เนีย์ทุกอย่าง  ก็ไม่แปลกหรอกครับที่ผมจะหามาได้ ก็ผมน่ะเป็นนักเสือก ถรุ้ยส์! นักสืบ (มุกอะไรของมึง) ผมแอบแม่มาทำงานสายนี้ เพราะจะหาเงินมาซื้อน้องลูกหมาที่แพงชิปหายให้แม่ ถึงบ้านผมจะรวย แต่ผมอยากหาเงินซื้อด้วยตัวเองมากกว่า ผมก็อยากทำงานด้วยหยาดเหงื่อของตัวเองเพื่อแม่บ้างเหมือนที่แม่ทำเพื่อผมมาตลอด ซึ้งมั้ยล่ะมึง -.-'  ผมกลัวว่าแม่จะแอบไปซื้อมาเลี้ยงซะก่อน ก็เลยแกล้งบอกแม่ไปว่าผมน่ะเกลียดหมาสุดๆ ห้ามเอามันเข้ามาในบ้านเด็ดขาด!! เลวไปอีกกู ฮ่าฮ่าฮ่า ว่าแต่เมื่อไหร่พี่เนียร์มันจะมาวะ กูจะกลายเป็นมนุษย์พุ่มไม้ละสึด!

“นั่นไงแบม! มาแล้วๆๆๆๆ!    ...เหี้ย! เนียร์มากับใครวะไอ้แบม?!”

จบคำร่างสูงผมก็หันไปตามสายตาของพี่บี เห็นพี่เนียร์เดินมากับผู้ชาย... เชี่ย! หล่อสัส!  ..เดี๋ยวๆ ใจเย็นไอ้สัสใจเย็น นั่นมันผู้ชายไอ้เหี้ย!! แต่เอ๊ะ?

“เฮ้ย! ต้องเป็นฮาร่าไม่ใช่หรอวะ” อ่อ ลืมบอกไป ฮาร่าคือน้องสาวพี่เนียร์

“ หรือว่าน้องฮาร่าคนสวยจะแปลงเพศวะพี่บี โห แมร่งโคตรหล่อ ทำร้านไหนวะ”


ผัวะ!


“ไอ้ปัญญาอ่อน! มึงคิดได้ไง สืบดูดิ๊ว่ามันเป็นใคร มึงบอกกูว่าเนียร์โสดไม่ใช่หรอ นี่มึงหลอกเอาเงินกูปะเนี่ย!!!” อือหือ สมองกูแทบไหลตบมาได้ ก่อนหน้านี้ที่คุยกันดีๆมันแค่การแสดงสินะ -.-

“ใจเย็ดๆ อย่าพึ่งเกรี้ยวกราด” ยู่ปากลูบหัวป้อยๆ เจ็บสาสสส อ้อ! ลืมบอกไปอีก แหม่ลืมขี้ เอ้ย ขี้ลืม(มันเป็นมุกๆ)  พี่บีเป็นรุ่นพี่ที่มหาลัยผมเอง เรียนอยู่ ปี3 ส่วนผมปี1 และพี่เนียร์ก็อยู่ปี2 แล้วไอ้เหี้ยนั่นมันเป็นครายย? ว่าแล้วผมก็หยิบแล็ปท็อปขึ้นมาหาข้อมูล ผ่านไปไม่กี่นาทีผมก็หาเจอ  ถึงจะเข้ายากนิดหน่อยแต่ระดับนี้แล้ว จิ๊บๆ แหม่ ทั้งหล่อทั้งเก่ง สุดยอดจริงๆเลยผมเนี่ย 

โอ๊ะ! เจอแล้ว

“เจอแล้วพี่ ไอ้นี่ชื่อมาร์ค ต้วน อี้เอิน เป็นลูกพี่ลูกน้องของพี่เนียร์ อยู่บ้านหลังเดียวกัน เรียนที่เดียวกัน ปีเดียวกับพี่อ่ะ แต่น่าแปลกนะที่เราไม่รู้จัก เพราะมันฮ็อตมาก และก็รวยมากด้วย ครอบครัวตระกูลต้วนนี่แมร่งทำธุรกิจหลายอย่างมากเลยพี่ทั้งถูกและผิดกฎหมาย โหๆๆ สีเทาสีดำ แต่พี่อย่าปากดีไปบอกใครเขานะ ไม่งั้นผมตายแน่ ความลับเหี้ยๆทั้งนั้น ..หือ? ระดับมาเฟียเลยนี่หว่า คุมฝั่งเหนือและฝั่งใต้ ส่วนพ่อคุมพื้นที่ที่เหลือ ไอ้สัสนี่มึงอายุเท่าไหร่เนี่ย?! เฮ้ย! หลักฐานการเซ็นสัญญากับตระกูลหวาง เชรดดด...” จากที่ขุดข้อมูลของตระกูลนี้ผมก็สัมผัสได้ว่าบรรยากาศรอบๆมันเงียบผิดปกติ จนผมต้องเงยหน้าขึ้นไปมองร่างสูงที่ยืนนิ่งแข่งกับต้นไม้ข้างๆ

“...”สภาพหน้าที่อ้าปากตาค้างแบบนั้นคือไรวะ?

 “พี่เป็นอะไรของพี่เนี่ย?!” ผมรีบลุกขึ้นไปดูพี่บี ที่มองผมไม่ละสายตา กลัวว่าแกจะช็อค มโนว่าเมียในอนาคตมีผัวแล้ว

“กูตะลึง มึงแมร่งสุดยอดจริงๆ กูนับถือ” หลังจากที่เงียบอยู่นาน พี่แกก็กระพริบตาปริบๆ พร้อมเสียงทุ้มที่สั่นเล็กน้อยตอบผม แต่แหม ก็นึกว่าเป็นอะไร

“ดูด้วยครับว่านี่ใคร” กอดอกเชิดหน้า ยิ้มภูมิใจให้กับความเก่งของตัวเอง

“ไอ้แบมขี้เสือกไง” ตอบกลับมาพร้อมกับยักคิ้วกวนตีน

“ไอ้ห่าพี่บี! พูดให้มันดีๆนะ!” ผมหันไปแว๊ดใส่ทันทีที่ร่างสูงตรงหน้าพูดจบ

“กูพูดผิดตรงไหนวะ?” แอ๊บหน้าซื่อ ไอ้พี่บีแมร่งกวนตีน  เบื่อจะเถียงกับคนแก่ ไหนดูซิว่าไอ้ต้วนมันมีความลับอะไรบ้าง ... 

ป๊าดดดดด~

“พี่บี! มึงดูนี่ มีรายชื่อคนที่โดนมันสั่งเก็บด้วยว่ะ ถ้าพี่ไปยุ่งกับน้องเขา พี่จะมีชีวิตรอดกลับมามั้ยเนี่ย ไม่มีเงินใส่ซองนะเว้ย!” พอผมเจาะลึกไปเรื่อยๆก็เหมือนกับว่าผมจะรู้ตัวตนของผู้ชายคนนี้มากขึ้น และมันทำให้ผมรู้อีกเรื่องนึงคือ... ผู้ชายคนนี้น่ากลัว

...แต่แมร่ง! โคตรเร้าใจเลยไอ้เหี้ยยย!! อุ่ย ลืมตัว แหะๆ

“ไอ้เหี้ยเอ๊ย!! ยิ่งกว่าสู้กับพม่าสมัยสงครามโลกอีก!!” แล้วพี่แกก็คำรามออกมาเสียงดังลั่น พร้อมทั้งเอามือทึ้งหัวตัวเองอย่างบ้าคลั่ง

“ใจเย็นๆนะพี่ ผมเชื่อว่าพี่ต้องทำได้” ยอเขาหน่อยละกัน เดะแมร่งคิดสั้นฆ่าตัวตาย

“แน่นอน เพราะกูเก่ง” จากที่แทบจะลงไปนอนกับพื้นกลับกลายเป็นว่าลุกขึ้นมายืดอกภูมิใจในตัวเองทั้งที่หัวแมร่งยังฟู  ฟัค!

“มั่นชิป” พึมพำส่ายหัวเบาๆ

“แล้วเอาไงต่ออ่ะพี่?” ผมเข้าประเด็นทันทีที่ตั้งสติได้ว่าเรามาทำอะไรที่นี่

“มึงรีบไปไหนปะล่ะ” จัดผมจนกลับมาหล่อเหมือนเดิมก็หันกลับไปส่องพี่เนียร์ต่อ

“ไม่อ่ะ เดะกลับบะ-  เฮ้ย! ผมนัดกับพี่แจ็คไว้ตอน11โมงนี่หว่า ลืมได้ไงวะ?!” บ่นไปเก็บของไป อย่าเรียกเก็บเลย นี่กวาดลงกระเป๋าเลยแหละ ไอ้สัสเอ๊ย นี่10โมงจะ50อยู่แล้ว

“ไปแล้วนะพี่ มีไรโทรมานะ หวัดดีครับ!” หลังจากเก็บของเสร็จ ผมก็สะพายกระเป๋าแล้วลาพี่บี ยกมือไหว้ลวกๆอย่างเร่งรีบ ก่อนจะหันหลังเดินไปทางลานจอดรถก็ไม่วายมีเสียงของร่างสูงดังไล่หลังตามมา

“เออๆ ขอบใจมากไอ้น้องรัก” ผมไม่ได้หันไปมองเพราะตอนนี้ผมกำลังรีบ พอมาถึงรถผมก็จัดการปลดล็อคเปิดประตูเข้าไปทันที โยนของทุกอย่างไว้เบาะข้างคนขับโดยไม่สนว่ามันจะพังรึเปล่า (ของแพงไม่พังง่ายๆหรอกเว้ย) ก่อนจะติดเครื่องยนต์แล้วทะยานออกสู่ถนนใหญ่ทันที..



.



.



.


WRITER PART.

     “พี่มาร์คช่วยเนียร์หาหน่อยสิ ผมเจอพี่เจบีที่นี่จริงๆนะ” ร่างเล็กของน้องชายหันไปเขย่าแขนชายหนุ่มร่างสูงเกือบเหยียบ190ใบหน้าติดหงุดหงิดที่ต้องมาในที่คนพลุกพล่าน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ดูดีน้อยลงเลย กลับเป็นจุดสนใจให้ผู้คนรอบข้างที่เดินผ่านไปมา อยากจะเข้ามาทำความรู้จัก ติดที่รอบๆตัวของร่างสูงหุ่นนายแบบคนนี้.. เหมือนมีไออะไรบางอย่างลอยอยู่รอบๆตัว มันให้ความรู้สึกเย็นยะเยือก บ่งบอกชัดเจนว่าอย่าเข้าไปยุ่งกับเขา ทำให้ไม่มีใครกล้าเฉียดเข้าใกล้ในรัศมีนั้น ได้แต่ยืนมองอยู่ห่างๆ เขินอายกับความหล่อของเขา

ใช่ นี่คือ มาร์ค ต้วน ผู้ชายอันตราย ที่ถึงจะน่ากลัวขนาดไหน ผู้หญิงทั้งประเทศก็พร้อมจะพลีกายถวายตัวให้กับเขา

“เอ๊ะ! นั่นมันแบมแบมนี่นา มาทำอะไรที่นี่เนี่ย?” จินยอง หรือจูเนียร์ ลูกพี่ลูกน้องของมาร์คเอ่ยออกมาอย่างสงสัยพร้อมกับมองตามหลังเล็กของแบมแบม ที่ดูเหมือนกำลังจะรีบที่ไหนซักที่

“...” มาร์คมองตามสายตาของน้องชายตนเอง ก่อนสายตาจะไปปะทะเข้ากับร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ที่มองแค่แว๊บเดียวก็รู้แล้วว่าน่ารักขนาดไหน  คิ้วที่โก่งโค้งหมวดเล็กน้อยเหมือนกับขัดใจกับอะไรซักอย่าง จมูกรั้นน่าหยิก แก้มกลมๆน่าฟัดให้ช้ำ ไหนจะปากอวบอิ่มสีแดงอ่อนๆนั่นอีก ช่างน่าบดจูบให้มันแดงมากกว่าเดิมนัก น่าหมันเขี้ยว ความคิดหนึ่งผลุดขึ้นมาในหัวของร่างสูง ทั้งที่เขาไม่รู้จักเด็กคนนี้ แถมพึ่งเคยเจอครั้งแรก แต่มันกลับทำให้เค้ารู้สึกแปลกไป อยากขย่ำ  เด็กคนนี้.. น่าสนใจ

“ใคร” เสียงทุ้มต่ำที่เปล่งออกมาจากรำคอเบาๆ

“ห๊ะ? พี่มาร์คพูดว่าอะไรนะครับ? เนียร์ฟังไม่ถนัด” ร่างเล็กของจูเนียร์ถามขึ้นเมื่อเขาไม่ค่อยได้ยินเสียงของพี่ชายเท่าไหร่นัก

 “เด็กคนนั้น ใคร”ร่างสูงเอ่ยออกมาอีกครั้ง สายตายังคงจับจ้องไปที่ร่างบางของเด็กหนุ่มน่ารักคนนั้น ทำให้จูเนียร์รู้ความหมายในทันทีว่าพี่ชายของเขาหมายถึงอะไร

“อ๋อ นั่นแบมแบม เป็นรุ่นน้องที่มหาลัยอ่ะ พี่มาร์คไม่รู้จักหรอก ก็พี่ไม่ค่อยได้ไปเรียนนี่นา” ใช่แล้ว พี่ชายของเขาไม่ค่อยไปเรียน จะไปก็ต่อเมื่อสอบเท่านั้น เป็นสิทธิพิเศษที่ผอ.ยังไม่กล้าค้าน

“งั้นหรอ” ร่างสูงพึมพำกับตัวเองเสียงเบา มองตามร่างบางที่หายเข้าไปในลานจอดรถ

Rrrrrrrrrrrrrrr~~~

บทสนทนาเป็นอันต้องจบเพียงแค่นั้นเมื่อเสียงโทรศัพท์เครื่องหรูของร่างเล็กดังขัดจังหวะเสียก่อน

“หืม? มีเรื่องอะไรรึป่าวนะ ทำไมวีถึงโทรมา” มาร์คเบนสายตามาที่ลูกพี่ลูกน้องของตนทันทีที่รู้ว่าเป็นใครที่โทรสายเข้ามา

ติ๊ด!

“ครับพี่วี มีอะไรรึป่าวครับ?” วี เปรียบเสมือนมือขวาของตระกูลต้วน เป็นหน้าที่ที่สืบทอดกันมารุ่นสู่รุ่น เมื่อพ่อของเขาอายุมากขึ้น ก็ถึงเวลาที่ลูกอย่างเขาจะต้องรับช่วงต่อหน้าที่นั้นแทน

"คุณชายอยู่กับคุณหนูรึป่าวครับ?" เสียงทุ้มราบเรียบติดกังวลดังออกมาจากปลายสาย

“ครับ พี่มาร์คอยู่กับเนียร์” จินยองตอบปลายสายกลับไปและหันมามองร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ

“อยู่บนรถ” เป็นคำตอบที่ชัดเจนกว่าโทรศัพท์ของตนนั้นอยู่บนรถ

“พี่วีมีอะไรรึป่าวครับ?” จินยองถามกลับปลายสายอย่างเป็นกังวลกลัวว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

"มีคนแฮ๊กข้อมูลระบบของนายน้อยครับ ผมพยายามแล้ว แต่มันลงไวรัสข้อมูลระบบที่แก้ไม่ได้ แต่ผมทราบว่าคนที่แฮ็กระบบเป็นใคร"

“ใคร” เสียงทุ้มต่ำราบเรียบถามปลายสายออกไป ไม่รู้ว่ามาร์คเอาโทรศัพท์มาคุยเองตอนไหน แต่ที่รู้ๆตอนนี้คือ เค้ากำลังอารมณ์ไม่ดีทำให้ปลายสายเกิดอาการหวั่นใจขึ้นมานิดๆแล้ว แม้แต่จินยองยังต้องยืนฟังนิ่งๆ

"น่าแปลกที่มันทิ้งข้อมูลของตัวเองไว้ในไวรัสนั้น แต่มันต้องมีจุดประสงค์อะไรบางอย่างแน่ๆครับ"

“มันเป็นใคร”ร่างสูงถามขึ้นมาอีกครั้ง และครั้งนี้เขาต้องการคำตอบที่ชัดเจน

"กันต์พิมุก ภูวกุล" วีตอบนายน้อยของเขาเสียงนิ่ง แต่ในใจไม่ได้นิ่งตามน้ำเสียงเลย

คำตอบของวีทำให้ร่างเล็กที่ยืนฟังเงียบๆหมวดคิ้วทันที ก่อนตาสวยจะเบิกกว้างเมื่อนึกอะไรออก

“แบมแบม...”น้ำเสียงสั่นๆของจินยองที่เอ่ยชื่อของใครบางคนออกมา ทำให้ร่างสูงของมาร์คหันไปมองทันที ใบหน้าที่เรียบนิ่งตลอดเวลาบัดนี้กลับกลายเป็นกำลังหมวดคิ้วมุ่น แต่ไม่กี่วิต่อมาเขากลับแสยะยิ้มที่ใครมองก็ต้องถอยหลังหนี ไม่เว้นแม้แต่จินยองเองก็ตาม

“พะ..พี่มาร์คคิดจะทำอะไรครับ?”จินยองถามออกไปเสียงสั่น เขากลัวคำตอบของพี่ชายเขาเหลือเกิน..

“หึ” ไม่มีคำตอบใดออกมาจากปากหยักนั้นเลย เพียงเท่านี้ก็ทำให้จินยองรู้แล้วว่า...



ซวยแล้วแบมแบม







โปรดติดตามตอนต่อไป...


จะเกิดอะไรขึ้นกับน้องหนูน๊าา?

ต้องบอกก่อนว่า แก้ไขใหม่ทั้งเรื่องนี้ เนื้อหาก็จะเปลี่ยนแปลงไปด้วย 

แต่แนวเดิม ดำเนินไปทางเดียวกันเหมือนเดิม

คำผิดอาจจะเยอะ เดี๋ยวเค้าจะเข้ามาแก้ทีหลังน๊าาาา

ใสใส. คัมแบค!!!

ความคิดเห็น