ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

010...ขบวนร้อยอสูร

ชื่อตอน : 010...ขบวนร้อยอสูร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2561 12:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
010...ขบวนร้อยอสูร
แบบอักษร

สงครามกำลังจะเริ่มแล้ว

..นี่เป็นสิ่งเดียวที่คามินคิดเมื่อมองไปที่ภาพของหนึ่งในหัวหน้าหน่วยของกลุ่มนูระอย่างยักษ์ตาเดียวที่กำลังขวางทางริคุโอะที่กำลังจะนำขบวนร้อยอสูรออกไปสู้กับพวก 88 อสูรชิโกกุด้วยเหตุผลงี่เง่าที่สุดท้ายแล้วก็ไม่มีใครสนใจที่จะฟังแล้วเริ่มเคลื่อนขบวนร้อยอสูรไปที่ถนนสายหลักของเมืองที่ตอนนี้คงจะเต็มไปด้วยพวกปีศาจจากชิโกกุที่จงใจมาท้าทายกลุ่มนูระมารออยู่แล้ว

“อ่า..ต้องไปคอยดูริคุโอะด้วยล่ะนะ เดี๋ยวเป็นอะไรขึ้นมาเจ้านูราริเฮียงได้โวยลั่นกันพอดี”คามินพูดพึมพำกับตัวเองก่อนจะพุ่งตัวตามพวกนั้นออกไปทันที โดยที่ลบไอปีศาจของตัวเองเอาไว้จนไม่มีใครรู้สึกตัว

..ก็หวังว่ายูระจะฟังที่เขาพูดแล้วเป็นเด็กดีรออยู่เฉยๆไม่วิ่งเข้าไปให้เจ้าทานุกิ ทามาซึกิจัดการเอานะ




ท่ามกลางความมืดของยามค่ำคืนเหล่าผู้คนมากมายที่ยังไม่หลับใหลต่างเดินไปมาผ่านถนนหลักของเมืองอย่างสบายใจ..หากแต่ก็เป็นแบบนั้นได้ไม่นานนัก เมื่ออยู่ๆท่ามกลางความว่างเปล่าก็ปรากฏกลุ่มก้อนของหมอกควันที่เริ่มลอยเข้ามาปกคลุมถนนสายหลักของเมืองโดยที่ไม่มีใครทันตั้งตัว

..มันจะไม่เป็นอะไรเลยถ้าเพียงแต่ภายใต้หมอกควันนั้นจะไม่ใช่ขบวน 88 อสูรชิโกกุ

“เอ้า!! พวกกลุ่มนูระที่บอกว่าตัวเองน่าเกรงขามนักหนาหายหัวไปไหนกันหมด!?..พวกเราเหล่าขบวน 88 อสูรชิโกกุพร้อมเปิดสงครามนี้แล้ว!!”ทันทีที่หมอกควันจางหายไปทามาซึกิที่เดินมาหยุดอยู่ใจกลางขบวนก็ตะโกนก้องออกมาท่ามกลางเสียงกรีดร้องของมนุษย์ที่เริ่มวิ่งหนีกระเจิงเมื่อถูกปีศาจที่อยู่ใกล้ๆไล่คว้าตัวในขณะที่ผู้ที่อยู่ห่างออกไปเลือกยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายวีดีโอเอาไว้มากกว่าจะหนี

“เฮอะ!! กล้าดีนี่ทามาซึกิที่มาท้าทายพวกเรา”ริคุโอะที่เดินนำขบวนร้อยอสูรมาพูดขึ้นพลางมองไปที่ทามาซึกิที่เปลี่ยนไปยืนอยู่ด้านหลังขบวน 88 อสูรชิโกกุแทนโดยที่มีพวกผู้บริหารของกลุ่มอย่าง 7 เงาพเนจรออกมายืนขวางอยู่ข้างหน้าแทน

“ถ้าแกคิดจะทำร้ายท่านทามาซึกิล่ะก็..แกจะต้องผ่านพวกเราไปก่อน!!”เทะอาราอิโอนิ(ปีศาจล้างหัตถ์) ตะโกนก้องพลางกระโจนเข้าใส่ปีศาจกลุ่มนูระที่อยู่ใกล้ที่สุดทันที จนตอนนี้กลายเป็นว่าสงครามระหว่างขบวนร้อยอสูร และขบวน 88 อสูรชิโกกุได้เปิดฉากขึ้นอย่างแท้จริงแล้ว

“เอาล่ะ..จะเป็นยังไงต่อกันนะ”คามินที่ยืนอยู่บนยอดตึกใกล้ๆพึมพำแผ่วเบาขณะที่ดูการต่อสู้ของทั้ง 2 กลุ่มไปเรื่อยๆ ซึ่งมันก็ไม่ได้ต่างจากที่เขาเคยดูในอนิเมะซักเท่าไหร่นัก..อาโอตะโบสู้กับเทะอาราอิโอนิ(ปีศาจล้างหัตถ์) คุโรตะโบสู้กับโซเดะโมงิซามะ(ปีศาจจับแขนเสื้อ) ซึราระสู้กับโยสึซึเมะ(ปีศาจนกกระจอกราตรี) และสุดท้ายริคุโอะสู้กับทามาซึกิ(ปีศาจทานุกิ)

..แต่เมื่อทามาซึกิถูกความเกรงขามของริคุโอะเล่นงานจนเกือบจะพ่ายแพ้ อยู่ๆโยสึซึเมะก็ใช้ขนปีกของตัวเองตัดประสาทการมองเห็นของทั้งริคุโอะและซึราระจนทั้ง 2 ตกที่นั่งลำบากโดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้

ฉัวะ!!

“อึก!?”ริคุโอะกัดปากข่มเสียงตัวเองแน่นเมื่อถูกทามาซึกิฟันดาบใส่ลำตัวตั้งแต่ไหล่จนถึงช่วงเอวในขณะที่หลังยังคงพิงซึราระที่โดนโยสึซึเมะไล่ต้อนจนมาอยู่ด้วยกัน

“ฉันจะต้องกลายเป็นผู้นำปีศาจของโตเกียวให้ได้..เพราะฉะนั้นแกก็จงตายเพื่อเป้าหมายของฉันไปซะเถอะริคุโอะ!!”ทามาซึกิตะโกนดังลั่นสนามรบพลางลงดาบซ้ำจุดเดิมอีกครั้งจนเหล่าปีศาจของทั้ง 2 กลุ่มที่ได้ยินเสียงหันมามอง..สีหน้าของฝ่ายขบวน 88 อสูรชิโกกุ คือความยินดีในชัยชนะที่กำลังจะมาถึง ในขณะที่ขบวนร้อยอสูรต่างก็มีทั้งสีหน้าเป็นห่วง และกังวลต่างๆนาๆ เหล่าคนสนิทของริคุโอะต่างก็รีบสลัดคู่ต่อสู้วิ่งเข้าหาใจกลางสงคราม แต่พวกเขาต่างก็อยู่ไกลเกินไป

“ท่านริคุโอะ!!?”เสียงตะโกนเรียกชื่อดังลั่นเมื่อดาบนั่นเข้าใกล้ตัวของริคุโอะขึ้นเรื่อยๆ แต่สุดท้ายแล้ว..

เคร้ง!?..ควับ ฉัวะ!!

..ดาบของทามาซึกิถูกรับเอาไว้ได้ด้วยดาบเนเนะคิริมารุในมือของริคุโอะอย่างฉิวเฉียดจากการที่ซึราระใช้พลังของเธอแช่แข็งดวงตาของริคุโอะเอาไว้จนขนนกของโยสึซึเมะไม่สามารถเข้าไปได้ เปิดโอกาสให้ริคุโอะสามารถตั้งรับและสวนกลับดาบของทามาซึกิได้อย่างรวดเร็วจนหน้ากากของทามาซึกิแตกกระจายจากการสวนกลับนั้น

เพล้ง!!

“อั่ค!! ก..แก บังอาจนักนะเจ้าริคุโอะ!!”ทันทีที่ถูกฟันทามาซึกิก็เหมือนกับจะเริ่มคลุ้มคลั่งกับการที่ตัวเองพ่ายแพ้ถึง 2 ครั้งติดๆกันแบบนี้ มันเริ่มใช้ค้อนจอมมารไล่ฟันขบวนร้อยอสูรของตัวเอง..และเมื่อปีศาจตนสุดท้ายได้ถูกหลอมรวมเข้ากับค้อนจอมมารมันก็เริ่มโจมตีมนุษย์ที่อยู่ไม่ไกลเพื่อเพิ่มพลังของตัวเองให้ถึงขีดสุด

..ซึ่งก็คงจะทำอย่างนั้นไปแล้วถ้าไม่มีใครบางคนมาขวางเอาไว้ก่อน

เคย์คะอิน ยูระ



“..นี่ไม่ได้ฟังที่พูดจริงๆสินะ อุตส่าห์เตือนไปตั้งหลายรอบแล้วแท้ๆ”คามินบ่นพึมพำเมื่อมองลงไปแล้วเจอกับเด็กสาวองเมียวจิที่ออกมาสู้กับทามาซึกิเพื่อถ่วงเวลาให้มนุษย์คนอื่นๆหนีไปให้ไกลที่สุด แม้อันที่จริงจะเรียกว่าถ่วงเวลาไม่ได้ก็ตามเมื่อเพียงพริบตาเธอก็ถูกตรึงเอาไว้ด้วยความเกรงขามของทามาซึกิจนขยับไม่ได้ซะแล้ว..ถึงความจริงแล้วเธอจะไม่มีทางโดนฆ่าได้เพราะมีกำไลที่เขาให้เอาไว้ก็เถอะ

“เฮ้อ..แต่ยังไงก็คงต้องไปช่วยอยู่ดีล่ะนะ”พูดจบคามินก็กระโดดลงจากยอดตึกตรงไปที่ทามาซึกิที่กำลังจะใช้ค้อนจอมมารกลืนกินยูระทันที และเมื่อเข้าไปใกล้มากพอจนห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตรแล้วเขาก็ใช้พัดฮิกันบานะในมือซัดคลื่นความเกรงขามในรูปแบบของจันทร์เสี้ยวไล่ต้อนทามาซึกิให้ออกห่างจากยูระไปทางริคุโอะที่ยืนนิ่งอยู่อีกฟากทันที

“..นั่นเป็นของเจ้าริคุโอะ”คามินที่มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้ายูระเรียบร้อยแล้วปรายตามองริคุโอะพลางโบกพัดฮิกันบานะในมือไปมาแล้วหันไปพูดกับริคุโอะเพียงเล็กน้อยก่อนจะกลับมาสนใจยูระที่ยังคงยืนนิ่งไม่ไหวตึงจากความเกรงขามของทามาซึกิต่อ

“..ส่วนเจ้ามากับข้ายัยเด็กดื้อองเมียวจิ”พูดจบคามินก็จัดการหิ้วยูระด้วยมือข้างเดียวแล้วกระโดดออกไปจากสนามรบ กลับขึ้นไปอยู่บนยอดตึกที่เขาอยู่ก่อนหน้านี้ทันที

“จัดการงานของพวกเจ้าใหเรียบร้อย..อีกไม่นานก็จะเช้าแล้ว”เขาส่งเสียงลอยมาตามลมให้พวกข้างล่างกลับไปสู้กันต่อก่อนจะหันไปมองยูระที่หิ้วติดมือมาด้วยซึ่งตอนนี้ทำหน้าบูดบึ้งอย่างขัดใจเมื่อไม่ว่าจะทำยังไงก็แกะมือของปีศาจที่หิ้วเธอมาด้วยไม่ออกซักที

“รู้ความผิดของตัวเองบ้างรึเปล่ายัยเด็กดื้อองเมียวจิ?”คามินถามพลางมองหน้ายูระที่ตอนนี้ยังคงบูดบึ้งอยู่แม้ว่าเขาจะปล่อยเธอไปแล้วก็ตามที

“ฉันไม่ผิด!!”ยูระตะโกนตอบกลับทันทีแบบไม่คิด ซึ่งคามินคิดว่าตอนนี้เธอน่าตีมาก

เพี๊ยะ!!

..และเขาก็เอาพัดฮิกันบานะในมือตีเธอไปแล้วด้วย

“โอ๊ย..มันเจ็บนะ!!”

“..เจ็บซะบ้างก็ดียัยเด็กดื้อองเมียวจิ ข้าพูดเตือนเจ้าแทบจะทุกครั้งที่เจอกันแต่สุดท้ายข้าก็ยังต้องคอยไปช่วยเจ้าอยู่ตลอดเวลา”

“ลองนับดูมั้ยว่าข้าเตือนเจ้าไปกี่รอบแล้ว?”คามินถามยูระซึ่งตอนนี้ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างใช้ความคิด แต่ซักพักก็ทำหน้าเหมือนจะคิดได้แล้วเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงอีกครั้งสลับกับกับหน้าที่เริ่มขึ้นสีจางๆอย่างเขินอาย และละอายใจกับการนึกภาพแต่ละครั้งที่ตัวเองถูกช่วยไว้

“...”

เมื่อเห็นว่ายูระเงียบไปได้ซักพักโดยที่ไม่มีท่าทีว่าจะพูดอะไรต่อคามินก็เลือกที่จะชี้พัดในมือไปตึกฟั่งตรงข้ามซึ่งริคุโอะสามารถเอาชนะทามาซึกิที่ใช้ค้อนจอมมารได้แล้ว

“สงครามจบแล้ว..ข้าจะพาเจ้าไปส่ง จะได้ไม่ไปเที่ยวไล่ตามปีศาจกลุ่มของข้ากลับบ้านใหญ่ มาสิ”คามินยิ้มบางพลางยื่นมือออกไปให้ยูระซึ่งก็ตอบรับแต่โดยดีโดยการวางฝ่ามือลงบนมือของเขาแล้วตอบรับในลำคอเบาๆ

“..อืม”




[Status]

ชื่อ : ชิโตเสะ คามิน

เผ่าพันธุ์ : อามาโนะจาคุ (Unknown--ซ่อน)

เลเวล : 61

HP : 12,000 / 12,000

MP : 30,000 / 30,000

ฉายา : -นักท่องมิติ  -ตัวหายนะเดินได้

สกิล : -World Gate  -สรรค์สร้าง  -คำลวง  -อ่านใจ  -Nekode  -Tessen  -Time skip  -เวทย์รักษา



#ว่าด้วยการหายตัวไปของไรท์

​ที่เราหายไปนานนี่ก็ไม่ใช่อะไรค่ะ--อย่างที่ทุกคนทราบกันดี คือมันจะเปิดเทอมแล้วอ่ะเนอะ--เราเองก็ต้องเตรียมอะไรหลายอย่างเลย//เทอมนี้เราฝึกงานค่ะ--เครียดมากเลยตอนนี้ว่าจะเข้ากับกับพวกพี่ๆที่เราจะไปฝึกงานด้วยได้มั้ย//ร้องไห้

ยังไงก็จะพยายามหาเวลามาต่อนะคะ--อย่าเพิ่งทิ้งเราน้า//อ้อนวอน



#ป้ายหน้า nc --จะมาภายในวันพรุ่งนี้ค่ะ//ตอนนี้ได้ครึ่งนึงแล้วนะ--รอเราแป๊ปเดียว

ความคิดเห็น