Phat_sara

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : So Good : EP. 5

คำค้น : กราฟ ปั้นหยา ปั้นหยาหมากระเป๋า ไอ้กราฟความเลว รัก แก้แค้น เจ้าชู้ เลว

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 23k

ความคิดเห็น : 244

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ค. 2561 21:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
So Good : EP. 5
แบบอักษร

“ถ้านายมาโดนตัวฉันอีกนายโดนดีแน่ มีอะไรว่ามาเร็วๆ”

“หึๆๆ ดุจริงๆ พี่ไม่ได้มีอะไรหรอกแค่จะบอกว่าทีแรกพี่คิดจะขอโทษให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยทำอย่างอื่น แต่ไม่ยกโทษให้ก็ทำควบคู่กันไปเลยแล้วกัน เดี๋ยวพี่จะขอโทษไปด้วยจีบปั้นหยาไปด้วย จีบจนกว่าจะยกโทษให้พี่เลยครับ”

“หือ~ คิดว่าฉันจะหลงคารมนายไหม ตีหน้าใสในใจซาตาน พูดแบบปกติในชีวิตนายเถอะขอร้อง” อีหยาแสลงหูค่ะ น้ำเสียงอบอุ่นทำเอาท้องไส้ปั้นหยาปั่นป่วน พูดอีกทีจะวิ่งไปขี้ให้ดู

“โอเคครับโอเค เอาเป็นว่าไม่ให้ไปส่งก็ไม่เป็นไร แต่พี่พูดจริงนะครับว่าพี่จะจีบน้อง เตรียมใจตกหลุมรักพี่ให้ดีล่ะน้องสิ่งปลูกสร้าง ไปก่อนนะครับคนดี” ไอ้พี่กราฟพูดไปยิ้มอารมณ์ดีไป ก่อนที่จะเดินเก๊กหล่อเอามือขวาล้วงกระเป๋าเดินผิวปากไปขึ้นรถ แถมยังตบท้ายด้วยการลดกระจกแล้วมองฉันพร้อมกับเอานิ้วชี้แตะขมับแล้วก็ปัดมันออกจากหน้า เออนั่นแหละซิสจะเข้าใจไหมว่ามันทำท่ายังไงก็ช่างซิสเถอะนะคะหยาอธิบายไม่ถูก เพราะตอนนี้สิ่งเดียวที่ติดอยู่ในใจ

ไอ้พี่กราฟมันเรียกฉันว่าน้องสิ่งปลูกสร้าง...สิ่งปลูกสร้างพ่อง!

ชื่ออีหยาออกจะเก๋ ปั้นหยามาจากเรือนปั้นหยา มาเรียกซะเสียอย่าให้เจออีกนะไอ้กร๊วก!

#PANHYA END

#GRAPH

“ว่าไงครับมึง หน้าบูดชิบหาย แล้วเป็นส้นตีนไรรถมึงโดนยึดแล้วเหรอวันนี้ถึงเปลี่ยนคัน”

“ยึดพ่อง! กูแค่ไม่อยากใช้” แค่เดินเข้ามาในคณะตอนสายๆ ของอีกวันก็เจอไอ้ฟรังซ์ เพื่อนสนิทของผมทักทายด้วยน้ำเสียงกวนส้นตีน

แล้วกูก็ไม่มีอารมณ์ใช้ด้วยครับคำพูดปั้นหยาแม่งทำผมอารมณ์เสียทั้งวันจนพลานมาวันนี้ Ferrari สีเหมือนขี้ ปากดีชิบหายผู้หญิงอะไรวะ แต่ละคำที่พูดออกมานี่โคตรขัดกับหน้าตา หน้าสวยปากร้ายน่าจับมาจูบให้ปากแตกจะได้เข็ดสักที

“กูก็นึกว่าโดนไฟแนนซ์ยึด เห็นเอามาขับได้แค่วันเดียวก็ไม่เอามาแล้ว”

“กูจะขับ Ferrari หรือขับรถพ่อมึงมันก็เรื่องของกูเถอะไอ้เชี่ยฟรังซ์”

“ปากหมาสัสๆ ว่าแต่เมื่อวานกลับค่ำเชียวนะครับมึง”

“เสือก” ผมด่ามันกลับเพราะมันมาทำหน้าเหมือนรู้ทันผม

“ไม่เสือกได้ไงครับพี่กราฟไปจอดรถดักรอสาวขนาดนั้น ฮ่าๆๆ”

“พูดมากไอ้เชี่ยฟรังซ์” ผมด่ามันพร้อมชูนิ้วกลางให้ รำคาญชิบหายแม่งไม่เอาเวลาไปหลีหญิงตามสันดานของมันวะ

“เอ้า! ก็น้องปั้นหยาของกูนี่เป็นสาวคนแรกในมหาลัยที่มึงหวังจับมาฟัดเลยนะครับ”

“จับมาฟัดเชี่ยไร ห่างไกลสเปคกู” ผมตอบไอ้ฟรังซ์ไปด้วยความรำคาญ หงุดหงิด ทุกสิ่งอย่างเพราะกูรำคาญคนพูดมาก ใครพูดมากกับกูๆ จะอยากเตะปากขึ้นมาทันทีครับ

“ห่างไกลยังไงวะ สวยชิบหาย สวยกว่าพวกนางแบบของมึงอีก หน้าตาน้องเขานี่ถ้าไม่บอกกูไม่มีทางคิดเลยนะครับว่าจะเรียนหมอ” เออสวยครับ หน้าไทยๆ แต่มีความอินเตอร์เสียอย่างเดียว...

“หมากระเป๋าว่ะกูไม่ชอบ ปากอสรพิษด้วยผู้หญิงอะไรวะ”

“ควายหมากระเป๋าเค้าเอาไว้เรียกไซต์มินิมากๆ น้องเขานี่น่าจะเกือบ 170 หมากระเป๋าตรงไหนของมึงไอ้ห่า”

“ต่ำกว่า 170 สำหรับกูคือหมากระเป๋า ควงไม่ลงว่ะ ขี้เกียจก้มหน้า” ผมยักคิ้วกวนส้นตีนให้มันแล้วก็เดินหนีไปหาข้าวกิน ทิ้งให้ไอ้ห่าฟรังซ์มันบ่นจิ๊จ๊ะส้นตีนอะไรของมันเรื่อยเปื่อยไปคนเดียว

“ไม่แดกเหรอมึง” ผมถือจานข้าวมาวางแล้วก็ถามมันที่นั่งเล่นโทรศัพท์

“แดก”

“รีบไปซื้อสิวะ อีก 10 นาทีขึ้นเรียนนะมึง” ผมรำคาญไอ้ห่าฟรังซ์ชิบ แม่งมาถึงก่อนกูแต่ลีลาไม่ยอมไปซื้อข้าว

“นี่ไงของกู” มันเงยหน้าแล้วก็พยักพเยิดหน้ามามาทางจานของผม เหอะ!

ถุย ถุย ถุย!

“โห่ไอ้ห่า กูไปซื้อแดกเองก็ได้ไอ้ไร้น้ำใจ” หึๆๆ มาเล่นกับกูๆ รู้ทันสันดานมึงหมดแล้วครับ พอมันบอกว่าจานข้าวของผมเป็นของมันผมเลยแกล้งถุยน้ำลายใส่จาน มันไม่ได้ออกมาหรอกผมก็ไม่ได้ซกมกขนาดนั้น แต่เห็นผมทำแบบนี้มันก็ไม่กล้ามากินแล้วครับ

“วันนี้ไปไหนไหมวะ” ตอนเย็นพอเรียนเสร็จผมกับไอ้ฟรังซ์ก็เดินลงมาที่ลานจอดรถ

“ไป”

“ไปไหนล่ะไอ้ห่า ตอบให้ครบมึงจะตายเหรอวะ”

“ไปหาหมอ”

“หมอหยา”

“เสือก” รู้ดีมากก็เอาคำนี้ไปเถอะมึง

“ฮ่าๆๆ ถ้าไม่สนใจแล้วกูขอนะมึง อย่าไปทำอะไรน้องเขาก่อนล่ะ น้องเขาน่ารักเผื่อลองคบแล้วกูจะอยากหยุด”

“ฝันไปเถอะไอ้ควาย” ผมบอกมันแค่นั้นแล้วก็ก้าวขึ้นรถก่อนที่จะเหยียบรถใส่หน้ามันด้วยความหมั่นไส้

- 19.30 –

“เลิกเรียนค่ำมากครับคุณหมอ”

“...เฮ้อ! มาจองเวรจองกรรมอะไรถึงหน้าคณะ” แค่เห็นหน้าผมปั้นหยาก็ถอนหายใจแรงๆ ใส่หน้าผมพร้อมคำถามตีแสกหน้า เกิดมาผมยังไม่เคยเจอผู้หญิงปากดีใส่เลยสักครั้ง อยากโกรธแต่ให้อภัยได้นิดหน่อยเพราะผมไปทำตัวถ่อยใส่เธอก่อน แต่ถ้าบ่อยๆ คงต้องสั่งสอนยัยเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมนี่ให้เข็ดหลาบกันบ้าง

“จองเวรอะไรพี่มารับไปกินข้าวครับปั้นหยา” ปากดีมาเท่าไหร่ผมจะหน้ามึนกลับเท่านั้น แม่งไม่เคยหน้ามึนใส่ใครเลยครับแต่เจอปั้นหยาหมากระเป๋าแล้วต้องยอม ไม่หน้ามึนใส่คงแพ้ตั้งแต่ยังไม่ก้าวขาลงจากรถ

“หือ! มารับฉัน?” ปั้นหยาทำตาโตเท่าไข่ห่านแล้วก็เอานิ้วชี้ตัวเอง มันต้องโอเวอร์อะไรขนาดนั้นวะ

“มารับหมามั้งน้อง ไปเร็วพี่หิวแล้ว” อยากชื่อหยาให้ออกเสียงเพี้ยนเป็นหมาง่ายเองทำไมวะ ปกติผมไม่ได้ปากหมาแบบนี้นะครับ ผมจะเงียบๆ มากกว่า ถึงในใจจะคิดถ่อยๆ แต่ก็ไม่ค่อยอยากพูดกับใครมาก พูดมากบ้างแค่กับไอ้ฟรังซ์ แต่กับยัยเด็กปากดีนี่ไม่รู้ทำไมถึงห้ามปากไม่ได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน สงสัยคงเป็นเพราะเด็กมันยั่วครับ เด็กมันวอนตีน

“โอ้โห~ เชิญไปรับหมาตัวเมียที่อื่นเถอะจ้ะพ่อคุณ” ปั้นหยาทำหน้าเบ้ใส่ผมแล้วก็หันหลังเดินหนี คนอย่างผมไม่เคยให้ผู้หญิงเดินหนีก่อนซะด้วยสิ แบบนี้แม่งต้องโดน

“ว้าย! เฮ้ยๆๆๆ” ร้องไปเหอะเอาให้ลั่นไปทั้งมหาลัยเลยอีหนู หึๆๆ

#GRAPH END

#PANHYA

“ว้าย! เฮ๊ยๆๆๆ” ฉันเดินถอยหลังสับขาด้วยความเร็วจนแทบจะล้มก้นจ้ำเบ้า เพราะอะไรรู้ไหมคะ กำลังคิดว่าไอ้กร๊วกนี่กระชากข้อมือฉันให้เดินตามใช่ไหม หึๆๆ ผิด! หรือกำลังคิดว่าไอ้กร๊วกนี่ล็อกคอฉันแล้วลากใช่ไหม หึๆๆ ผิด!

เพราะเรื่องจริงคือไอ้พี่กราฟมันกระชากเป้ที่หลังฉันแล้วดึงต่างหาก เขาดึงเป้ฉันแล้วลากฉันให้เดินถอยหลังตามเขาไปขึ้นรถ

...ไอ้กราฟ ไอ้เลว ไอ้ระยำ ไอ้หล่อระยำ!!!!!!!!!

____________________________________________________

โปรดเม้นท์มันส์ๆ ให้เหมือนปากพระเอกนางเอก อุอิ

ความคิดเห็น