Phat_sara

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : So Good : EP. 3

คำค้น : กราฟ ปั้นหยา ปั้นหยาหมากระเป๋า ไอ้กราฟความเลว รัก แก้แค้น เจ้าชู้ เลว

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.8k

ความคิดเห็น : 106

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ค. 2561 23:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
So Good : EP. 3
แบบอักษร

​“ปั้นหยา เกิดอะไรขึ้นครับ ไปตกน้ำได้ยังไงใครทำ”

“มีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยค่ะ ก็เลยตกน้ำแต่เคลียร์แล้วค่ะ”

“ใครเคลียร์กับเธอ!” ชิบ! อีหยานึกว่าไปผุดไปเกิดอยู่ใต้หนองน้ำของคฤหาสน์ใหญ่แล้วซะอีก แม่งเอ๊ย ตามมาหลอนขนาดนี้ติดใจความสวยของปั้นหยาเหรอ! ไอ้พี่กราฟหล่อระยำ!

“มึงเป็นคนทำน้องเขาตกน้ำเหรอ” พี่กันต์หันไปถามด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตรกับไอ้พี่กราฟทันทีที่เห็นหน้า

“เออ กูผลักยัยนี่ตกลงน้ำเอง โทษฐานที่กล้าเสนอหน้าไปใกล้ปาร์ตี้ของกู” น้ำเสียงพี่กันต์ว่าไม่เป็นมิตรแล้ว น้ำเสียงไอ้พี่กราฟโคตรไม่เป็นมิตรยิ่งกว่าค่ะ แค่ได้ยินสองประโยคก็รู้แล้วว่าสองคนนี้ไม่ได้กินเส้นกัน

“ไอ้เหี้ยกราฟ มึงมีสิทธิ์อะไรวะ!”

“สิทธิ์ที่กูเป็นเจ้าของบ้าน มีมดมีเหลือบไรเข้ามาในบ้านของกู กูจะจัดการยังไงก็ได้” โคตรจุก! ว่ากูเป็นมดเป็นเหลือบเป็นไร โถถถถ ไอ้เห็บหมา! ได้แค่ด่าในใจถึงแม้จะคันปากยิบๆ แต่ก็ต้องให้เกียรติพี่กันต์ ซึ่งฉันเองก็เพิ่งรู้จักได้ไม่ถึงชั่วโมง

“มากไปแล้วนะไอ้กราฟ นี่ผู้หญิงนะ!” พี่กันต์ตรงดิ่งเข้าไปยืนเผชิญหน้ากับไอ้พี่กราฟ ฉันเห็นพี่เขากำหมัดจนเห็นเส้นเลือดแถมยังสั่น คงกำลังพยายามควบคุมอารมณ์

“แล้วไงวะ ไม่ใช่แม่กูนี่ แก่ๆ อย่างแม่มึงกูยังไม่เกรงใจเลย” ไอ้... เขาพูดด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาทสุดๆ ใส่หน้าพี่กันต์ จนพี่กันต์ง้างหมัดขึ้น

“กราฟคะ ไปเถอะค่ะเดี๋ยวจะถึงเวลาเป่าเค้กแล้วนะ” จังหวะที่พี่กันต์กำลังจะซัดปากถ่อยๆ ของไอ้พี่กราฟ ก็มีเสียงหวานใสเหมือนแก้วที่เจียระไนอย่างดีดังขึ้น มันทำให้พี่กันต์หยุดชะงักไปเหมือนกัน

พวกเราหันไปตามต้นเสียงแล้วก็ทำให้เห็นผู้หญิงคนหนึ่ง รูปร่างสูงโปร่ง หุ่นเหมือนนางแบบ ผิวขาวอมชมพู แต่งตัวโคตรแพง แถมหน้าก็โคตรสวยแบบหาที่ติไม่ได้ ฉันมองตาค้างเพราะว่าฉันรู้จักผู้หญิงคนนี้ ฉันรู้จักเธอ

...ริต้า ฉันรู้จักเธอดี กรี๊ดดดด ผู้หญิงคนนี้คือนางแบบชื่อดังที่กำลังดังเป็นพลุแตก ฉันกรี๊ดกับจังหวะการสับขาที่เปรียบดั่งนาโอมิ แคมเบลล์ หูตาเวลาเดินของชีช่างอื้อหือ~ บรรยายไม่ถูกค่ะ แล้วหยิบชุดไหนมาใส่ก็สวยไปหมด เหมือนวันนี้ไง

“ริต้า~”

“หึๆๆ ครับริต้า ไปเป่าเค้กกันดีกว่าที่รัก” ไอ้พี่กราฟหัวเราะเหมือนจะเยาะเย้ยพี่กันต์ แล้วก็เดินช้าๆ ไปหาริต้า อย่าบอกนะว่านางแบบที่ฉันกำลังกรี๊ดให้เรียวขาของนางทุกรันเวย์เป็นแฟนกับไอ้พี่กราฟนี่

“...” พี่กันต์มองตามหลังสองคนนั้นด้วยแววตาที่เหมือนจะโกรธแค้นปนความเสียใจ

“เอ่อ...พี่กันต์คะ หยีว่าหยีขอพาปั้นหยากลับก่อนดีกว่า เปียกไปทั้งตัวเลยเดี๋ยวจะไม่สบายเอา” ยาหยีหันมาบอกพี่กันต์หลังจากที่พี่เขาเริ่มมีสีหน้าดีขึ้น

“พี่ขอโทษด้วยนะครับ มางานพี่แล้วต้องเจอเหตุการณ์แย่ๆ แบบนี้ เพิ่งรู้จักกันแท้ๆ แต่ดันต้องมาเจออะไรแย่ๆ” พี่กันต์พูดด้วยสีหน้าที่โคตรรู้สึกแย่ แต่ก็นะคะพี่กันต์ทำผิดคิดชั่วเป็นตัวต้นเหตุให้อีหยาตกน้ำที่ไหนกันล่ะ ไอ้คนสร้างเรื่องคือไอ้พี่กราฟนั่นต่างหาก คนละคนกันฉันไม่ได้รู้สึกแย่กับพี่กันต์สักนิด

“ไม่เป็นไรค่ะพี่กันต์ หยาก็จัดหนักอีตานั่นไปแล้วเหมือนกัน ไม่เห็นเหรอคะเขาเละเป็นลูกหมา เอ๊ย! ตัวเปียกน่ะค่ะ เขาก็ตัวเปียกเหมือนกัน แฮ่ๆ” อีหยามึงนี่ก็ปากหมาปากไว เขาเป็นญาติฝ่ายไหนกันก็ไม่รู้ ถึงจะทะเลาะกันเมื่อครู่แต่เลือดก็ข้นกว่าน้ำไหม ปากมึงนี่นะหาเรื่องพาซวยจริงๆ

“พี่ว่ายาหยีพาปั้นหยาไปอาบน้ำล้างตัวก่อนดีกว่าครับ เดี๋ยวพี่ให้แม่บ้านหาชุดให้เปลี่ยน กลับทั้งแบบนี้เดี๋ยวจะไม่สบายเอา”

“เอาแบบนั้นก็ได้ค่ะพี่กันต์ รบกวนด้วยนะคะ” จบการสนทนาพร้อมกับการพาทัวร์ชั้นสองของบ้านโดยคุณแม่บ้านผู้ชำนาญการ และยังจัดหาเสื้อผ้าพร้อมเครื่องสำอางมาให้อีกด้วย พอได้อาบน้ำและได้รับการดูแลอย่างดีจากพี่กันต์ พวกเราสองคนก็เลยตกลงกันว่าอยู่ต่อเลยได้ไหม~ ฮ่าๆๆ อยู่ต่อดีกว่าค่ะกัปปะหายไปแล้ว เดี๋ยวพี่กันต์เขาจะไม่สบายใจ และหลังจากนั้นก็บันเทิงค่ะ เหล้าเข้าปากก็ผูกมิตรไปทั่ว

- 1 เดือนต่อมา –

“ช่วงนี้ผู้ชายทักทายบ่อยนะคะมายเฟรน”

“อะไรล่ะหยี ก็คุยกันแบบพี่น้อง หยาไม่ได้คิดอะไร” ฉันหันไปตอบคำพูดกึ่งแซวของยาหยีด้วยความรู้สึกที่ไม่มีความเขินอายใดๆ

“พี่เขาจะคิดแค่พี่น้องไหมล่ะคะคุณปั้นหยา”

“ไม่หรอกมั้ง หรือถ้าพี่เขาคิดแต่หยาไม่คิดก็ไม่มีอะไรเกินเลยหรอก หยาก็รักษาระยะห่างอยู่” ที่ยาหยีกำลังพูดถึงคือพี่กันต์ค่ะ ตั้งแต่ไปงานวันเกิดพี่เขาวันนั้นพี่กันต์ก็เข้ามาทำความรู้จัก ทักทายฉันบ่อยๆ นี่ก็ไม่ได้สมองช้าจนไม่รู้ว่าพี่เขามาจีบนะคะ เพราะปั้นหยาเองก็สวยเอาเรื่องอยู่ ฮ่าๆๆ แต่ฉันไม่ได้ชอบก็พยายามทำตัวเป็นรุ่นน้องให้มันมากที่สุด

“”อื้อ แล้วคนนั้นล่ะไม่เห็นพูดถึงเลย” ยาหยีพยักหน้ารับแล้วก็เอาไหล่มากระแซะฉัน ก็เลยเบ้ปากมองบนใส่ยาหยีซะเลย

“ปล่อยออกไปจากใจให้ไหลลงสู่ธุลีดินแล้วจ้ะ” ตอบไปก็แค้นไป คนอะไรวะทำไมมันสันดานส้นตีนได้ขนาดนั้น นี่อีหยาเป็นผู้หญิงนะเฮ้ย ผู้หญิงสวยด้วย! กล้าทำกิริยาแย่ๆ ใส่ผู้หญิงแบบนี้มันโตมาด้วยการอบรมเลี้ยงดูแบบไหน

“พี่เขาอาจจะเมาก็ได้วันนั้น เลยทำหรือพูดอะไรแย่ๆ”

“เมาแล้วหางโผล่สันดานเผยมากกว่านะหยี นิสัยแย่มาก หยาตัดออกไปจากความคิดแล้ว เสียแรงที่แอบเพ้อมาตั้ง 3 ปี” ฉันส่ายหน้าด้วยความเอือม

“ถ้างั้นก็เปิดใจให้คนใหม่ที่นิสัยดีซะ มาโน่นแล้ว” ยาหยีพยักพเยิดหน้าไปด้านหน้าคณะ โอ้โห~ ขาววิ้งออร่าพุ่งมาแต่ไกล ไม่ใช่ใครหรอกค่ะพี่กันต์เอง ช่วงนี้มาแวะเวียนมาขายขนมจีบให้ฉันอยู่บ่อยๆ แต่ไม่บ่อยจนโอเวอร์ แค่เล็กน้อยถึงปานกลางตามประสาผู้ชายหล่อมีเพาเวอร์ตามจีบผู้หญิง

“สวัสดีครับสาวๆ ทำอะไรกันอยู่ครับ” พี่กันต์เดินยิ้มหล่อเข้ามาทัก ทำให้เราสองคนต้องหยุดบทสนทนาลงไป

“นั่งเล่นค่ะพี่กันต์ เพิ่งเรียนเสร็จ” ฉันยิ้มตอบ ส่วนยาหยีก็ยิ้มทักทายพี่กันต์เหมือนปกติ

 “แล้วทานข้าวกันรึยังครับ ไปทานข้าวกันไหม”

“ไปค่ะ ไปเลยค่ะปั้นหยามันยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย หยีห่วงมากกลัวจะเป็นโรคกระเพาะ” ยาหยี! อีเพื่อนแสนรู้! พี่กันต์พูดจบไม่ถึง 1 วินาที ยาหยีก็แทรกขึ้นเหมือนเตรียมบทเอาไว้ พอหันไปมองหน้าก็ทำหน้าสวยใส่ฉันอีก

“ยังไม่ได้ทานข้าวเช้าเหรอครับ ถ้างั้นไปเลยดีกว่าไหมเดี๋ยวปวดท้องนะพี่มีร้านอร่อยแถวนี้จะแนะนำ” พี่กันต์พูดพร้อมสีหน้าเป็นห่วง เห็นแบบนี้ใครจะปฏิเสธได้ล่ะคะ เอาวะไปก็ไป

“ค่ะ ขอบคุณนะคะพี่กันต์” ฉันตอบรับด้วยความเกรงใจ

“พี่ยินดีครับ”

“อ้าว ไม่ลุกสักทีล่ะหยี เร็วสิหิวไม่ใช่รึไง” ฉันเห็นไปเรียกยาหยีที่นั่งเงียบมองฉันกับพี่กันต์โดยที่ไม่ได้รีบลุกสักที

“อ้อ! โอเค”

หลังจากนั้นก็มารถพี่กันต์กันค่ะ ขับมาแป๊บเดียวเอง มันเป็นซอยข้างมหาลัยนี่แหละแต่ฉันกับยาหยีไม่ค่อยได้มาเพราะมันอยู่คนละฝั่งกับคณะ เลยไม่ค่อยคุ้นตาหรือรู้จักร้านอร่อย

พอเข้ามาในร้านอาหารอิตาเลี่ยน บรรยากาศไฮโซแต่ก็ดูสบายๆ กลิ่นอาหารก็ลอยมายั่ว พี่กันต์เองก็ดูเต็มใจเลี้ยง และปั้นหยากับยาหยีก็กำลังหิวโซ ไหนๆ ก็ไหนๆ จัดมันหนักๆ เลยก็แล้วกันค่ะ

กริ๊ง~

“สวัสดีค่ะ กี่ที่คะคุณลูกค้า”

“2 ที่ค่ะ” เสียงหวานๆ ที่ฉันคุ้นหูดังขึ้น เรียกสายตาฉันจากการจับจ้องเบคอนในจานสปาเก็ตตี้ข้าเมา เอ๊ย! ขี้เมา ฮ่าๆๆ นั่นแหละค่ะ เสียงนั้นทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นและหันไปมองเจ้าของเสียง

...ริต้า

ริต้า นางแบบที่ฉันโคตรชอบ ชีเดินเข้ามาในร้านด้วยท่วงท่าการเดินโคตรซุป’ตาร์ โคตรรู้สึกดีที่มีโอกาสได้ทานข้าวในร้านเดียวกันกับนางแบบชื่อดัง แต่คงจะดีกว่านี้ถ้าคนที่เดินตามหลังมาติดๆ ไม่ใช่ไอ้พี่กราฟ! 

__________________________________________________________

มาแล้วเด้อ อุอิ ปล. ไรท์ไปคอนวันอาทิตย์ค่า สำหรับตอนนี้ใครที่ไม่ได้ตาม got 7 แต่หลงรักเฮียๆ เข้า youtube แล้วเสิร์ช got7 ออเจ้าเอ๋ย เดี๋ยวนี้ค่ะซิส แล้วไปแดดิ้นให้กับความรักที่นางมีให้แดนเมียหลวงซะ รักกันจริงจังฝึกเพลงไทยมาอย่างดีทุกคอน อุอิ

ความคิดเห็น