ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : รางวัล nc

คำค้น : หมอ แวมไพร์ เลือด หวง ห่วง ปกป้อง หมอหนุ่ม หมอหล่อ หมอน่ารัก จูบ ถอด กอด nc เจ้าชายรัตติกาล

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ค. 2561 22:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รางวัล nc
แบบอักษร

เสียงหัวเราะในลำคอของเขาทำเอาหญิงสาวตัวแข็งทื่อ


“หมอ!” เกลใช้สองมือยันแผงอกแกร่งของเขาออกเพื่อมองดูหน้าคนป่วยให้ชัดๆ


แม้ใบหน้าจะดูซีดเซียวและกรอบหน้าคมชัดกว่าเก่าเนื่องจากป่วยจนผ่ายผอมทว่าก็นับว่าไม่เลวนักจากวันที่แรกที่เขาถูกพิษของกระทียมเข้าสู่กระแสเลือด


“คุณเป็นหมอที่แย่มาก” เสียงตำหนิของเขาแหบพร่าด้วยความเหนื่อยอ่อนก่อนที่รอยยิ้มนุ่มละมุนนั้นจะส่งมาให้เธอ


กลิ่นลมหายใจสะอาดของเขารวยรดริมฝีปากสาวที่สั่นระริกด้วยความดีใจ


“ถ้าผมไม่ตื่นปานนี้คงถูกเอารัดเอาเปรียบไปแล้วสินะ” เขายิ้มในหน้าอย่าซุกซนก่อนจะกระชับร่างในอ้อมแขนให้แน่นกว่าเดิม


คิดถึงเหลือเกิน...


ไม่ทันให้เขาได้พล่ามอะไรไร้สาระออกมาอีกคำ เกลประกบกลีบปากกระจับได้รูปเข้าหาริมฝีปากบางของเขา ด้วยพิษของความถวิลหาลีลารุกเร้าของเธอจึงเร้าร้อนเป็นพิเศษ เจ้าหล่อนขบเม้มริมฝีปากล่างของเขาก่อนจะสอดลิ้นนุ่มเข้ามารัดลึงกับเรียวลิ้นของชายหนุ่ม


ความหวามไหวจากการสัมผัสทำเอาคนเพิ่งฟื้นจากอาการป่วยอดที่จะหอบหายใจไม่ได้ ต่อให้เขาแข็งแรงเพียงได้ก็เป็นเพียงชายป่วยคนหนึ่งเท่านั้น จะสู้แรงอะไรกับผู้หญิงที่เพิ่งได้ลิ้มรสของการเป็นฝ่ายคุ้มเกมส์เป็นครั้งแรกอย่างเธอ


ความเร้าร้อนของเธอแทบจะแผดเผาเขาให้ไหม้เป็นจุล


“อือ...” เสียงครางในคอของเขาร้องเตือนถึงสัญญาณอันตราย ทว่าเกลนั้นคิดถึงเขามากเหลือเกิน อยากจะแทรกตัวเข้าไปอยู่ในกายเขาใจจะขาด


การช่วงชิงอาการหายใจของคนป่วยยังคงดำเนินต่อไปอย่างโหดร้ายทารุณ กลีบปากบางได้รูปของชายหนุ่มบวมเพราะการขบเม้มของหล่อน สีแดงระเรื่อและมีจ้ำเลือดน้อยๆ ยามที่นิ้วเรียวเล็กของเกลยื่นมาแตะเขายังอดสะดุ้งไม่ได้


“เจ็บไหมคะ?” เมื่อได้เห็นถึงผลของการกระทำของเธอแล้วหญิงสาวก็อดจะรู้สึกผิดไม่ได้


เขาเพิ่งจะหายป่วยแท้ๆ...


ทว่าชายร่างสูงกลับยิ้มในหน้าก่อนจะงับแก้มของหญิงสาวไปหนึ่งคำ


“ต้องทำโทษ หมอนิสัยไม่ดีคิดแต่จะรังแกคนไข้อย่างนี้ปล่อยไว้ไม่ได้” เสียงของเขาเย้าแหย่ก่อนจะจมใบหน้าเข้าหาซอกคอขาวนวลชวนให้คนลุ่มหลงนั้น


 ความเย็นยะเยือกของเขาในยามนี้เธอไม่รู้สึกแล้ว พวกเขาอุณหภูมิร่างกายเท่ากัน ยามสัมผัสจึงไม่ได้รู้สึกว่าอีกฝ่ายตัวเย็นชืด กลับรู้สึกอุ่นร้อนอย่างปกติ


“อืม... ถ้าอย่างนั้น หมอจะทำโทษยังไงคะ” เจ้าหล่อนเอ่ยเสียงหวานที่ข้างหูหมอหนุ่มจากนั้นจึงเกี่ยวกระหวัดสองขาโอบเอวแกร่งอย่างยั่วเย้า


เนินเนื้อนิ่มในร่มผ้าของเธอเสียดสีกับกลางกายของเขาหมอหนุ่มทำเอาเขาแทบคลั่ง ยิ่งเธอบดเบียดเสียดสีขยับสะโพกมากเท่าใดยิ่งปลุกเจ้าอสูรที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นมาผงาดแข็งขันอย่างไม่น้อยหน้า มันสร้างความปวดหนึบให้เขาเป็นเท่าทวีคูณ


“กะ...เกล” เสียงครางของเขาแหบพร่าก่อนที่กายกำยำนั้นจะทาบทับร่างเธอจะแน่นิ่ง ไม่ยอมให้สะโพกของเธอได้โยกย้ายบดเบียดความเป็นชายของเขาจนซ่านไปทั่วร่าง


 ชายหนุ่มมองดูร่างแบบบางที่นอนอวดเต้าเต่งตึงอยู่ใต้ร่างของเขาอย่างหลงใหล ก่อนหน้านี้เขากลัวเหลือเกินว่าจะไม่ได้เห็นเธออีก กลัวเหลือเกินว่าจะไม่ได้สัมผัส กลัวเหลือเกินว่าจะไม่ได้ทำให้เธอแดดิ้นไม่เป็นส่ำและเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงระรื่นหูอย่างตอนนี้


แต่เธออยู่ต่อหน้าเขาแล้ว!


อกอิ่มนั้นก็ชูช่ออวดความเต่งตึงซ้ำยังไหวไปมาท้าทายให้เขาเข้าไปซุหไซร้ไม่เบา ลำคอขาวของเธอที่ขับตามจังหวะการกลืนน้ำลายชวนให้ขบกัดนั้น... ทุกสิ่งของเธอช่างยั่วยวน


“เกล... รักหมอ” หล่อนตอบอย่างขวยเขินเมื่อเห็นแววตาสีฟ้าเป็นประกายของเขาจ้องมองมายังเรือนร่างของเธออย่างลุ่มหลง


สัปดาห์ก่อนพวกเขาเมินเฉยต่อกันจนมันทำให้อะไรๆแย่ไปหมด เธอกลัวว่าเขาจะหมดรักเธอแล้วและกลัวเหลือเกินว่าเขาจะลืมไปแล้วว่าเธอรักเขามากขนาดไหน


มากพอที่จะละทิ้งลมหายใจอุ่นร้อนและแสงแดดอันอบอุ่นเพื่อที่จะได้ถูกเขาตะกองกอดไปตลอดนิจนิรันดร์


หยาดน้ำตาใสๆไหลคลออยู่ที่หางตาหญิงสาว ภาพตรงหน้าทำให้ชายหนุ่มเจ็บแปรบที่หัวใจเหมือนมีอะไรมารัดเอาไว้


“อย่าร้องคนดี” เขากระซิบเสียงแผ่วก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นมานั่งบนตักและกอดปลอบด้วยความรักที่เขามีให้เธออย่างล้นหลาม


มือข้างหนึ่งของเขากดศีรษะของหล่อนให้ซบกับอกแกร่งก่อนจะจูบกลุ่มผมของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า


เขารู้ว่าเธอต้องหวาดกลัวยามที่เขาสิ้นสติ แต่ก็ยังดูแลไม่ห่างจนเขาฟื้นตัวเร็วกว่าที่คิด ความรู้สึกเจ็บแสบก็เหลืออยู่ไม่มากแล้วเช่นกัน


เขาจะตอบแทนคนดีของเขาอย่างไรหนอจึงจะสาสมกับความดีความชอบนี้...


“ผมจะหลับหูหลับตาสักครั้งก็แล้วกัน” นานทีเดียวกว่าเขาจะรวบรวมความกล้าพูดออกไปได้


แต่เกลที่ซบอกเขานิ่งกลับไม่เข้าใจเงยหน้าขึ้นมาถาม


“หลับหูหลับตาทำไมคะ?” เจ้าหล่อนถามด้วยความใสซื่อ แววตาคมสวยจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของเขาที่เจือสีแดงระเรื่อเหมือนยังคนเป็นไข้


เขาโน้มตัวลงต่ำก่อนจะกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา


“ลักหลับ”


*************************************************************************************************************


หมอไม่ใช่สายโหด หมอเป็นสายยอมนะคะทุกโคนนนนนน ตอนหน้าเตรียมผ้าซับน้ำหมากกันได้

อยากได้แบบไหนบอกได้นาจา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว