มี Ebook แล้วนะคะ ^^

บทที่ 7 :: จอมทัพ

ชื่อตอน : บทที่ 7 :: จอมทัพ

คำค้น : น่ารัก,หมา,อัลวิส,หล่อ,โรแมนติก,ดราม่า,สวย,รัก,หวาน,นักรบ,อาเรซ,อลิส

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2561 22:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 400
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 :: จอมทัพ
แบบอักษร

(อัลวิสตัวโต VS อัลวิสตัวเล็ก)


บทที่ 7 จอมทัพ


อลิสาพยายามปฏิเสธอย่างใจเย็น บางทีเด็กคนนี้อาจไม่ได้ถูกสอนมาให้นับเลข หนึ่ง สอง สาม สี่ แต่เป็น หนึ่งล้าน สองล้าน สามล้าน สี่ล้าน ก็เป็นได้

“ไม่ขายค่ะ”

“บ็อก!!” นักรบเห่าอลิสาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด อีกนิดเขาก็จะได้ไปอยู่ในบ้านกับหลานชายสุดรักแล้ว ผู้หญิงคนนี้ช่างโง่จริงๆ เธอเดือดร้อนเรื่องเงินไม่ใช่หรือไง แล้วทำไมไม่ขายเขาเสียล่ะ

“สิบล้าน” เสียงเด็กชายบอกพร้อมกับจ้องหน้าเธออย่างแน่วแน่ว่าจะเอาให้ได้

อลิสาอ้าปากหวอ...บ้าไปแล้ว!! เด็กตัวแค่นี้รู้ไหมว่าสิบล้านคืออะไร!!!

“เกิดอะไรขึ้นคะ!! ลูกชายฉันทำอะไรคุณหรือเปล่า” เสียงหวานดังขึ้นด้วยความตกใจ

อลิสามองหญิงสาวมารดาของเด็กชาย เธอคนนี้ใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนมแพงระยับ ดังนั้นเงินไม่กี่ล้านแลกกับลูกหมาอาจไม่ใช่เรื่องล้อเล่น แต่นั่นแหละ คนรวยมักทำเรื่องที่คนจนคาดไม่ถึงเสมอ

“เปล่าค่ะ” อลิสายิ้มจางๆ

“ทัพอยากได้ลูกหมาตัวนี้” เด็กชายผละออกจากบอดี้การ์ดตัวโตไปจับมือมารดา พิชญ์จิราทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกกับเหตุการณ์ตรงหน้า

ไมค์พูดเสียงเบาแต่ก็ดังพอที่อลิสาจะได้ยินเป็นภาษาอังกฤษ “แต่คุณผู้หญิงเธอไม่ขายครับ”

พิชญ์จิราย่อตัวลงให้สูงระดับความเดียวกับลูกชาย “ทัพครับ ถ้าคุณผู้หญิงเธอไม่ขาย จอมทัพก็ต้องยอมรับนะว่าเราจะไปแย่งของเขามาไม่ได้”

อลิสาแอบมองใบหน้าของพิชญ์จิรา ใบหน้าหวานบ่งบอกเชื้อสายเอเชียแต่สำเนียงการพูดของคุณแม่คนนี้กลับเป็นสำเนียงอเมริกันเหมือนคนท้องถิ่น อลิสาเดาไม่ได้ว่าแม่ลูกคู่นี้เป็นนักท่องเที่ยวหรือคนแถวนี้

“แต่...แต่...ลุงนักรบบอกจอมทัพว่าเงินซื้อได้ทุกอย่าง” ปากสีแดงสดของเด็กน้อยยกขึ้นไม่พอใจ

ผู้ใหญ่ทั้งสามและหมาน้อยหนึ่งตัวอึ้งทึ่งไปพร้อมกัน

ไมค์อึ้งเพราะไม่คิดว่าจอมทัพจะเลือกเอาคำสอนลุงมาพูดเวลานี้!

พิชญ์จิราอึ้งเพราะไม่คิดว่านักรบจะสอนหลานด้วยคำพูดแบบนี้!

อลิสาอึ้งเพราะได้ยินคำว่านักรบสำเนียงไทยชัดเจนออกจากหลานที่มีชื่อว่าจอมทัพ!

คนที่อึ้งที่สุดคงไม่พ้นนักรบ...หึ*! ใสซื่อจริงๆ หลานเอ๋ย...น้องสะใภ้ตัวดีคงสาปส่งเขาในใจไปล้านรอบแล้วแน่ๆ!!!*

พิชญ์จิราสูดลมหายใจเข้าลึกระงับโทสะ “ลูกจ๊ะ....”

“แม่คร๊าบ พลีส..” ตาใสแจ๋วสีน้ำตาลกะพริบปริบๆ เป็นไม้ตาย

พิชญ์จิราฝืนยิ้มทั้งๆ ที่ในใจนั้นโมโหเป็นน้ำเดือด

“ลุงนักรบไม่ชอบลูกหมา ลุงนักรบไม่ชอบลูกแมว ลุงนักรบไม่ชอบอะไรน่ารักตัวเล็กแบบนี้ ถ้าจอมทัพเอาลูกหมาไปเลี้ยง ลุงรบต้องโมโหแน่ๆ เลย”

“บ็อก!!! บ็อก!!” นักรบส่งเสียงประท้วงน้องสะใภ้ ยัยมารร้ายคนนี้กำลังทำให้จอมทัพมองเขาเป็นคนใจหยาบ!!!

“อืม...” เด็กชายตัวน้อยทำท่าคิดตาม

อลิสารู้ว่ามีนักรบไม่กี่คนหรอกที่จะมีหลานชื่อจอมทัพ มิหนำซ้ำยังมีนิสัยโหดร้ายเป็นเอกลักษณ์ขนาดนี้ รู้ทันทีว่านักรบที่กำลังถูกพูดถึงคือนักรบคนเดียวกับที่เธอรู้จัก

ร่างอรชรเจ้าของสุนัขย่อตัวลงคุยกับเด็กชายตัวน้อยบ้าง “ถ้าแบบนั้น ฉันขอเสนอว่าให้ถามคุณลุงก่อนดีไหมคะว่าชอบแบบไหน เขาอาจจะใช้เงินซื้อหมาที่น่ารักตัวใหญ่กว่านี้ให้ก็ได้”

จอมทัพใช้นิ้วป้อมชี้ไปยังลูกสุนัข “ลุงรบบอกว่าผู้ชายต้องเข้มแข็ง ห้ามน่ารักแล้วลูกหมาเป็นผู้ชายไหมฮะ”

อลิสาขมวดคิ้ว “ใครก็น่ารักได้ทั้งนั้นค่ะ คนที่ไม่ชอบความน่ารักคือคนที่ไม่น่ารักต่างหาก”

พิชญ์จิรามองเธอด้วยความอึ้ง ประโยคบอกเล่าจากหญิงสาวอเมริกันคนนี้ช่างถูกใจคุณแม่ลูกหนึ่ง เพราะพี่สามีเธอช่างไม่น่ารักเสียเลย!

“ลุงรบเป็นคนไม่น่ารัก ถูกไหมฮะ!” จอมทัพยิ้มออกในที่สุด

พิชญ์จิรากับอลิสาหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน ทั้งสองมองตากันโดยไม่ได้นัดหมาย คนเป็นแม่จึงเป็นฝ่ายถามขึ้นก่อน “เราเคยเจอกันมาก่อนไหมคะ”

อลิสายิ้มแล้วยืนขึ้น “คิดว่าไม่นะคะ”

คุณแม่ลูกหนึ่งรู้สึกถึงกระแสคุ้นเคยแปลกประหลาดระหว่างเธอกับหญิงแปลกหน้า “งั้นขอทราบชื่อได้ไหมคะ”

“อลิสค่ะ ยินดีที่รู้จัก” คนพูดยื่นมือออกไปแสดงไมตรี

“พีชค่ะ ยินดีที่รู้จักเช่นกัน” พิชญ์จิราจับมืออลิสาอย่างจริงใจ

“ลูกหมาน่ารักนะฮะ จอมทัพมาเล่นกับลูกหมาบ้างได้ไหม” ร่างป้อมก้มลงไปกอดลูกสุนัข ฝ่ายอัลวิสก็เดินเข้าหาจอมทัพอย่างไม่อิดออด

อลิสามองอัลวิสเลียใบหน้าของจอมทัพด้วยความอึ้ง เธอไม่เคยเห็นอัลวิสเลียใครมาก่อน ความรู้สึกถูกแย่งความรักและความน้อยใจเลื่อนมาจุกที่ลำคอ หญิงสาวรีบก้มลงอุ้มอัลวิสขึ้นมาแนบอก

“ขอโทษด้วยนะคะ ฉันต้องรีบไปทำงานค่ะ”

“หวังว่าจะได้เจอกันอีกนะคะ” พิชญ์จิราโบกมือลา

มือเล็กของจอมทัพเองก็โบกลาเธอเช่นกัน อลิสารู้สึกผิดเหลือเกินที่เธอหึงหวงได้แม้กระทั่งสุนัขและเด็กชายตัวน้อย




หลายวันต่อมา

อลิสาลองอ่านข้อมูลในอินเทอร์เน็ตก็คาดเดาว่าอัลวิสน่าจะอายุหลายเดือนแล้ว ดังนั้นเพื่อให้ลูกสุนัขได้สารอาหารครบถ้วนก็ต้องกินอาหารเม็ด เธอพยายามเอาอาหารเม็ดให้อัลวิสกิน แต่ลูกสุนัขตัวน้อยกลับไม่ยอมเตะสักนิด มิหนำซ้ำเขายังทำท่ารังเกียจอาหารเม็ดเสียเต็มประดา

ร่างน้อยขนดกสีน้ำตาลวิ่งเข้าไปหลบใต้ตู้เมื่อเธอพยายามเอาอาหารเม็ดยัดเข้าในปากเขา อลิสาไม่สามารถเอื้อมมือเข้าไปใต้ตู้ตัวใหญ่ได้เธอจึงยอมแพ้ จากนั้นก็เดินไปตักข้าวต้มหมูมาใส่ชามอาหารของอัลวิสแทนน้ำนม และรอดูว่าเขาจะกินมันหรือไม่

“ข้าวต้มหอมจังเลย อัลวิสไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้าต้องหิวแน่ๆ เลย ออกมากินข้าวเร็วเด็กดี”

นักรบเกลียดคำเรียกเด็กดีของเธอ เขาไม่ได้เป็นเด็ก และไม่ได้ทำตัวดีอะไรสักนิด ดังนั้นไม่ต้องมาหลอกเสียให้ยาก!

หญิงสาวดันชามข้าวต้มเข้าไปใต้ตู้เพื่อให้กลิ่นอาหารลอยยั่วยวนลูกสุนัขตัวน้อย นักรบเผลอเดินออกมาดมกลิ่นอาหารตามสัญชาตญาณ ถึงแม้ว่าสมองของเขาจะปฏิเสธมันแค่ไหนแต่ดูเหมือนร่างกายหมาโง่ตัวนี้จะไม่เชื่อฟัง

อลิสาเห็นอัลวิสเดินออกมาแล้วก็รีบเปลี่ยนชามข้าวต้มเป็นชามอาหารเม็ด อัลวิสตวัดสายตามองเธอด้วยความอาฆาต หญิงสาวชะงักนิ่งไปชั่วครู่ อลิสาอ่านสายตาคู่นั้นไม่ผิดแน่ ดวงตาลูกหมาจะอาฆาตได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ

ร่างป้อมของอัลวิสทำท่าจะมุดเข้าไปใต้ตู้อีกรอบ อลิสารีบคว้าเจ้าขนดกนั้นมาอุ้มทันที “อัลวิสไม่ชอบอาหารเม็ดเหรอ”

หญิงสาวอุ้มลูกสุนัขมาจ้องตาในระดับเดียวกับใบหน้าของเธอ แต่อัลวิสกลับหันหน้าหนีราวกับไม่อยากมองตาคู่หวานของเจ้านาย

“ถ้าอัลวิสไม่ชอบ อลิสก็จะไม่บังคับ” อลิสายอมแพ้ ส่วนอัลวิสก็ยังคงไม่ยอมจ้องเธอเช่นเดิม

“แต่อัลวิสจะไม่ได้กินนม อัลวิสต้องกินข้าวแบบอลิส และมันไม่อร่อยมากๆ” นักรบแอบยิ้ม*...อาหารคน*...นั่นแหละคือสิ่งที่เขาต้องการ!

เจ้าสุนัขตัวน้อยยังไม่ยอมมองหน้าเธอ อลิสาชันขาขึ้นเพื่อวางอัลวิสบนเข่าแล้วใช้สองมือประคองใบหน้าของลูกหมาตัวน้อยบังคับให้อัลวิสมองเธอจนได้

“แต่อัลวิสต้องเลียอลิสก่อน” อลิสาจ้องเขาเขม็ง

นักรบเองที่เป็นฝ่ายขมวดคิ้ว...เลียอะไร*?*

นิ้วเรียวสวยเลื่อนมาจ่อที่ปากเล็กของลูกสุนัข “เลียสิ...เลียอลิสสิ...”

นักรบได้ยินปลายเสียงของเธอสั่นระริกในตอนท้าย ไม่รู้ว่าอลิสากำลังคิดอะไร ผู้หญิงคนนี้ชอบคิดมากจนทำให้เรื่องง่ายๆ กลายเป็นเรื่องยุ่งยากไปเสียหมด

นิ้วเธอเลื่อนมาสัมผัสปากอัลวิส “เลียสิ...ส่งลิ้นออกมาสิ”

ตาสีเทาคู่สวยของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวังและตัดพ้อ นักรบถอนหายใจกับท่าทีแบบนั้นของอลิสาและรับรู้เพียงว่าการเลียครั้งนี้คงมีความหมายสำหรับเธอมาก และมันเป็นความหมายที่ไร้สาระจนเขาไม่อาจคิดทันเธอได้

แผล็บ!!

ลิ้นเล็กของอัลวิสตวัดลงบนนิ้วสวย หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นิ้วเธอสั่นระริกเพราะไม่คิดว่าอัลวิสจะฟังเธอแล้วเข้าใจแจ่มแจ้งถึงเพียงนี้ นักรบเห็นความตื่นตระหนกในแววตานั้น ปากเล็กขบลงบนนิ้วเรียวอีกครั้งแล้วผละออก

อลิสาถามเสียงสั่น “อัลวิสฟังรู้เรื่องเหรอ อัลวิสฟังภาษาคนรู้เรื่องใช่ไหม!!!”

หลายครั้งแล้วที่อลิสาสังเกตพฤติกรรมแปลกประหลาดของเจ้าหมาน้อย อัลวิสไม่เหมือนสุนัขทั่วไปที่เธอเคยพบ หลายครั้งที่เขาเฉยเมยเย็นชาเหมือนหมาหูตึง และอีกหลายครั้งเช่นกันที่เขายอมทำตามที่เธอบอกคล้ายฉลาดและรู้ทุกอย่างที่เธอสื่อ!

“พยักหน้าได้ไหมอัลวิส ถ้าฟังอลิสรู้เรื่องก็ให้พยักหน้า”

นักรบไม่รู้ว่าควรทำตัวอย่างไร ชายหนุ่มในร่างหมาน้อยรู้เพียงกว่า ‘นักรบ อาร์ ราเมอเรส’ นักธุรกิจค้าอาวุธที่พลัดหลงมาอยู่ในร่างหมานั้นเป็นความลับขั้นลับสุดยอด!

“โอ๊ย”

หญิงสาวร้องสุดเสียงเมื่ออัลวิสกัดมือเธออย่างแรงจนเธอเผลอปล่อยเจ้าปุกปุยขนดกลงพื้น เท้าเล็กรีบวิ่งไปกินข้าวต้มหมูในชามด้วยความรีบร้อนและหิวโหย

อลิสายิ้มตาหยีกับภาพนั้น

...สุดท้ายแล้วอัลวิสก็เป็นแค่ลูกหมา ดูเหมือนว่าเธอจะคิดมากเกินไป

หลังกินข้าวเสร็จ อลิสาก็วางอัลวิสไว้บนโต๊ะวาดรูปของเธอ

หญิงสาวนั่งออกแบบเสื้อผ้าคอลเล็กชั่นใหม่ที่เธอใส่ความตั้งใจลงไปสุดความสามารถ ความสดใสและความหวังเต็มเปี่ยมสื่อออกมาผ่านทางดีไซน์และลูกเล่นของเนื้อผ้า ผลงานครั้งนี้ตั้งใจว่าจะส่งเข้าประกวดชิงรางวัล อีกทั้งเอาแบบมาตัดแสดงที่ห้องเสื้อของเธอด้วย หวังอย่างยิ่งว่ามันคงถูกตาต้องใจใครหลายคนในฤดูร้อนที่จะมาถึง

ดวงตาตั้งใจแน่วแน่คู่นั้นทำให้นักรบเผลอนอนมองอย่างไม่รู้เบื่อ เขาชอบมองเธอทำงาน ชอบเวลาที่อลิสามีสมาธิจดจ่อจนลืมโลกภายนอกและลืมความเจ็บปวดที่กัดเซาะเธอทุกวัน เธอลืมความหม่นหมองสิ้นไปเหลือเพียงอลิสาที่แจ่มใส

อลิสาที่ยิ้มละมุนเสมอตอนได้ลงสีวาดรูป

“สวยไหมอัลวิส” หญิงสาวละสายตาจากงานตรงหน้ามามองเพื่อนร่วมห้อง

มือเรียวสวยเอื้อมไปลูบไล้ขนสีน้ำตาลทองบนศีรษะของอัลวิส ร่างน้อยของลูกสุนัขมองเธอด้วยแววตาอ่อนโยนต่างจากเดิม ราวกับว่าอัลวิสหลุดออกจากภาวะครุ่นคิดเย็นชาของเขาแล้วปล่อยให้ตัวเองผ่อนคลายข้างกายเธออย่างเต็มใจเป็นครั้งแรก

อลิสาค่อยๆ ก้มลงจุมพิตจมูกของอัลวิสอย่างแผ่วเบา ลิ้นเล็กของอัลวิสขยับไล้เลียกลีบปากสวยของหญิงสาวตามสัญชาตญาณภายในบางอย่างที่เริ่มแปลกไป

จุ๊บ

ปากสีหวานยิ้มพอใจแล้วกดจูบลงบนปากเล็กของลูกสุนัขอีกครั้งก่อนจะผละออกช้าๆ

“ทีนี้ล่ะเลียใหญ่เชียว”



//อันนี้ไรต์เตอร์ขอนับเป็นการจูบกันครั้งแรกระหว่างพระนางค่ะ 55555

ความคิดเห็น