ความรักน่ะ อันตรายมากหรอ? ยังไง?

ชื่อตอน : Risk : 65(Rewrite)​

คำค้น : ลูคัส , ลิน risk , YAOI

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.5k

ความคิดเห็น : 44

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2563 08:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Risk : 65(Rewrite)​
แบบอักษร

สามปีผ่านไป

 

 

เขามักจะบอกว่านานวัน  วันเวลาจะเยียวยาความเจ็บปวดทั้งหมดเอง

ทุกความทรงจำที่เลวร้ายจะผ่านไปแต่โดยดี

 

คนบางคนก็ผ่านมันไปด้วยดี

 

แต่สำหรับคนบางคน...ช่วงเวลาช่างโหดร้าย เมื่อความเจ็บปวด  ความทรงจำ ไม่เคยปราณีหัวใจ

ทุกอย่างยังคงรุนแรงในความรู้สึก

 

บางครั้งก็รู้สึกเจ็บเจียนตาย

แต่บางครั้งความทรงจำกลับกลายเป็นเครื่องรักษาลมหายใจเอาไว้

 

 

 

 

สายลมอ่อนๆพัดผ่านมาในยามบ่าย ชวนให้รู้สึกสดชื่น  ประตูเล็กของรั้วที่มีขนาดสูงเปิดออกช้าๆ

 

เรือนจำกลาง

 

ขายาวก้าวออกมาจากธรณีประตู  ใบหน้าคมเข้ม ผมผมสั้นเกรียนมีหนวดเคราที่ขึ้นไรเขียวอ่อนๆ  แววตาที่แสดงซึ่งไร้ความรู้สึกใดๆต่อโลกใบนี้ ดวงตาเรียวสีควันบุหรี่กวาดสายตามองลานถนนกว้างอย่างเงียบๆก่อนจะหยุดสายตาไปที่รถคันเล็ก มีชายแต่งตัวดูดียืนอยู่

ขายาวก้าวไปเรื่อยๆ หนึ่งในสองคนที่ยืนอยู่ วิ่งเข้ามาหาชายหนุ่ม พร้อมกับโผกอดที่เอวอย่างแรง จนร่างของชายหนุ่มเซเล็กน้อย

คนร่างสูงทำแค่เพียงยืนนิ่งๆจนคนที่ตัวร่างบางที่สูงพอๆกับเขาผละออกจากอก มือนิ่มจับมือหนาขึ้นมาบีบเบาๆก่อนจะเผยรอยยิ้มให้บางๆ

"กลับบ้านกันนะครับ พี่ลุคส์!" ลูคัสดึงมือของตัวเองกลับไปตามเดิม ใบหน้าเปื้อนยิ้มสลดลงเล็กน้อย ก่อนจะยกยิ้มกว้างเหมือนเดิมราวกับไม่มีอะไร

"ไอ้ลุคส์!"กาวิญญูเรียกเพื่อนก่อนจะเข้าไปสวมกอดหลวมๆ แต่ลูคัสก็ทำเพียงแค่ยืนนิ่งเช่นเดิมกาวิญญูผละกอดก่อนจะมองซีไนน์ที่เดินมาตามหลัง

 

 

สองล้อแล่นฉิวไปตามถนน  กาวิญญูนั่งข้างหน้าสองคนกับซีไนน์  ซีไนน์เหลือบมองลูคัสที่นั่งนิ่งๆข้างหลังบ้างเป็นบางครั้ง  ส่งยิ้มเมื่อลูคัสเผลอมาสบตากับตัวเอง แต่คนร่างสูงก็เบือนหน้าหนีไปเหมือนเดิม

 

 

 

ขายาวก้าวขามาในห้องเดิมที่คุ้นเคย กลิ่นไอเดิมๆยังคงตลบอบอวลไม่จางหาย

วันนั้นของสามปีก่อน  วันที่เขากลับมาที่ห้องนี้กับซีไนน์ วันที่เขาไม่รู้เลยว่าจะไม่มีโอกาสเจอกับคนตัวเล็กอีกแล้ว

 

 

ซีไนน์กับกาวิญญูมองตามร่างสูงที่เดินเข้าไปในห้องนอนอย่างเลื่อนลอย  ซีไนน์ที่ตอนนี้ดูสูงกว่าเดิมมาก เกือบจะสูงเท่าๆกับกาวิญญูด้วยซ้ำเดินตามลูคัสไปมองคนร่างสูงที่ทิ้งตัวอยู่บนเตียงหันหลังให้กับเขา ดวงตากลมโตเริ่มแดงก่ำกับท่าทีของลูคัสหากแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

 

หากวันนั้นเขารู้สักนิดว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะไม่ขับรถพาลูคัสกลับมาที่คอนโดเด็ดขาด

เขาจะไม่ปล่อยให้ควานลินนอนอยู่ที่บ้านคนเดียว

ทั้งหมดมันคือความผิดของเขา ความผิดที่พาลูคัสไปเจอตำรวจที่กำลังรอตัวอยู่ที่คอนโด

ความผิดที่ทำให้น้องชายของเขาจากไป

ความผิดที่ทำให้ลูคัสกลายเป็นแบบนี้

 

 

ซีไนน์ยกมือปาดน้ำตามองคนร่างสูงนิ่งๆ  ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่นเครืออย่างควบคุมไม่ได้

"พี่ลุคส์  เมื่อเช้าซีนเข้ามาทำอาหารไว้ให้แล้ว  ถ้าหิวตื่นมากินสักหน่อยนะครับ"ซีไนน์แตะบ่าแกร่งเบาๆ

"ซีนต้องไปแล้ว มีอะไรก็โทรหาซีนนะครับ ซีนซื้อมือถือเครื่องใหม่ไว้ให้แล้ววางอยู่บนโซฟา"ความเงียบยังคงเป็นคำตอบให้กับซีไนน์

ร่างบางกลืนก้อนสะอื้นอย่างยากลำบาก  ความเจ็บปวดถูกเล่าผ่านม่านน้ำตา

 

 

วันที่เขายอมบอกความจริงกับลูคัสว่าควานลินจากไปแล้วไม่นานผู้คุมเรือนจำก็บอกว่าจำเป็นที่ต้องส่งจิตแพทย์เข้าไปดูแลพี่ชายเขา ซีไนน์รู้ว่าลูคัสต้องผ่านความเจ็บปวดนั้นมาอย่างลำบาก เพราะเขาเองก็แทบไม่เป็นผู้เป็นคนอยู่หลายเดือน

 

 

 

ซีไนน์เดินลงมาจากคอนโดพร้อมๆกับกาวิญญูก่อนจะเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มบางๆ

"พี่กายจะบินกลับอังกฤษเมื่อไหร่ครับ"

"ก็คงหลังจากที่ครบรอบวันตายของแรมล่ะครับ"

"แล้วจะกลับมาที่นี่อีกไหมครับ"ช่วงเวลานั้น หากไม่ได้กาวิญญู เวลานั้นครอบครัวเขาเองก็ไม่รู้จะพึ่งใครเหมือนกัน

"พี่ก็ไม่แน่ใจ ตอนนี้ของกลางที่ทางการยึด ไอ้ลุคส์ก็ขึ้นศาลสู้คดีเกือบสำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว  ที่นี่พี่ก็ไม่มีอะไรที่ต้องห่วงอีกแล้วนอกจากไอ้ลุคส์"

".....​.."

"มันคงเหลือแต่น้องซีนแล้วนะครับ"กาวิญญูเอ่ยเบาๆ แม้จะเห็นอาการของเพื่อนในตอนนี้แล้ว มันทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารทั้งสองจับใจ

"แต่ซีนไม่รู้เลยว่า พี่ลุคส์จะยอมรับซีนรึเปล่า"ซีไนน์ส่ายหน้าเบาๆ  ที่ผ่านมาทุกครั้งที่เขาหรือว่าใครก็แล้วแต่ไปเยี่ยมคนร่างสูงที่เรือนจำ ลูคัสไม่เคยออกมาพบพวกเขาเลยสักครั้ง

"มันกำลังโทษตัวเองอยู่ ไม่ใช่ว่ามันไม่อยากยอมรับทุกคน แต่เพราะมันกำลังคิดว่าทุกอย่างเกิดขึ้นก็เพราะมัน"

"....... ."

"พี่ฝากดูแลมันหน่อยนะ ให้เวลามันหน่อย"

"พี่ชายของซีนทั้งคน ซีนคงไม่ปล่อยให้ต้องลำบากอยู่คนเดียวหรอกครับ"อาจจะเป็นเพราะเขาเองก็ต้องต่อสู้กับความเจ็บปวดมาอย่างยากลำบาก หัวใจจึงเข้มแข็งขึ้นมาแม้จะระดับหนึ่ง

 

ซีไนน์มองตามกาวิญญูที่ขับรถออกไป ก่อนจะแหงนหน้ามองคอนโดสูงอีกครั้งแล้วเดินไปขึ้นรถที่ตนจอดทิ้งไว้เมื่อเช้า

 

 

 

 

ร่างสูงลุกขึ้นจากเตียง ก่อนจะเดินไปที่ตู้เสื้อผ้ามือหนากวาดมือไปตามเสื้อผ้าที่แขวนไว้

เสื้อผ้าตัวเล็กที่ยังมีกลิ่นไอของคนตัวเล็ก มือแกร่งหยิบเสื้อออกมาหนึ่งตัว   ดวงตาเรียวแดงก่ำ ขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆไหล

 

คิดถึง

คิดถึงเจ้าของเสื้อตัวนี้

คิดถึงกลิ่นแบบนี้ของคนตัวเล็ก

 

ร่างสูงทิ้งตัวเองลงกับพื้น  มือหนาจับเสื้อตัวบางกอดไว้แนบอกร่างกายสั่นเทาไปตามแรงสะอื้น

"น้อง  พี่คิดถึง" ร่างกายสะอื้นตัวโยน น้ำตาไหลอาบแก้ม ร้องไห้อย่างไม่นึกอาย

คิดถึงใจจะขาดแล้ว

กลับมาได้ไหม  อยากกอด

กลับมาฟังคำขอโทษจากพี่ก่อนได้ไหม

พี่ผิดเอง พี่ขอโทษ

 

หัวใจปวดหนึบทุกครั้งที่นึกถึง หากแต่ความทรงจำทั้งหมดกลับเป็นสิ่งที่ทำให้เขาอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป

"น้องลิน.."

 

 

 

 

สายลมหนาวพัดผ่านมาอย่างต่อเนื่อง  ร่างบางห่อตัวเองเล็กน้อยมองดอกไม้สีแดงที่วางไว้อยู่หน้าป้ายหินสลักชื่อ

"สงสัยไอ้ลุคส์จะมาน่ะ"กาวิญญูเอ่ยเบาๆ  กับคนข้างๆพลางมองดอกไม้ที่มีอยู่ก่อนหน้าแล้ว

"ลุคส์สบายดีรึเปล่า"เสียงหวานของเฟื่องฟ้าถามขึ้น

"มันก็...  ไม่รู้สิ แต่เฟื่องไม่ต้องห่วงหรอก"กาวิญญูเอ่ยเบาๆ  ลูคัสก็ยังคงเหมือนเดิมตอนที่ออกจากเรือนจำยังไงตอนนี้ก็อย่างนั้น  เอาแต่เก็บตัวเองอยู่ในห้อง   ทุกครั้งที่เขาหรือซีไนน์ไปหาก็เอาแต่นั่งกอดเข่านิ่งๆไม่ก็นั่งกอดเสื้อที่เขาพอจะรู้ว่าเป็นของใคร

"แล้วจะกลับอังกฤษเมื่อไหร่"เฟื่องฟ้าถามต่อ

"มะรืนมั้ง"

"จะมาอีกไหม"

"ก็ยังไม่แน่ใจ"เฟื่องฟ้าพยักหน้าเล็กน้อย เข้าใจก่อนจะ  วางดอกไม้ในมือช้าๆ ลงบนสุสานตรงหน้า

"สบายดีไหมแรม เฟื่องคิดถึงแรมนะ เฟื่องสบายดี เหงาบ้างเวลาคิดถึงแรม" น้ำตาที่เหมือนจะไม่ไหล ก็เริ่มไหลออกมาแต่ร่างบางก็ปาดมันออกไปอย่างรวดเร็ว

"เฟื่อง"กาวิญญูเรียกเพื่อนเบาๆ

"...."

"ถ้าเฟื่องจะรักใครสักคน ก็ไม่ผิดหรอกนะ ไอ้แรมคงไม่สบายใจ ถ้ารู้ว่าเฟื่องเอาแต่จมปลักอยู่กับมัน"

"......."

"อย่ารู้สึกผิดเลยนะเฟื่อง ถ้าจะตัดใจจากมัน  เชื่อสิมันอยากเห็นเฟื่องมีความสุขนะ"

"ที่เฟื่องไม่รักใคร ไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะรู้สึกผิดหรอก แต่เพราะเฟื่องรักแรม และแค่รู้สึกว่าตัวเองยังรักใครไม่ได้"

"ถ้าวันหนึ่งเจอใครคนนั้น คนที่เฟื่องจะรักเขาได้ ก็อย่าลังเลนะเฟื่อง อย่ากลัวว่ารักเขาไปแล้วจะลืมแรม คิดซะว่าแรมคือหนึ่งในความทรงจำที่ดี เก็บความทรงจำดีๆไว้แต่ก็ต้องใช้ชีวิตให้มีความสุข"กายวิญญูยกแขนโอบเพื่อนที่เอนตัวมาซบเขา ก่อนจะลูบบ่าเล็กเบาๆ

"อื้ม  นายก็เหมือนกันกาย ก็ต้องใช้ชีวิตอย่างมีความสุขนะ"เฟื่องฟ้าพูดเบาๆ  ยกมือปาดน้ำตาที่ไหลออกมาเร็วๆอีกครั้ง

"อืม"กาวิญญูพยักหน้ารับสองสามที

ทั้งสองยืนซบไหล่อยู่อย่างนั้น ความทรงจำต่างๆตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาหลั่งไหลเข้ามาในความรู้สึก

ทั้งความทรงจำดีๆ และความทรงจำร้ายๆ

กาวิญญูมองซากปรักหักพังของอดีตคฤหาสน์หลังใหญ่นิ่งๆ  ก่อนจะขับรถออกไปช้าๆ

หัวใจบางดวงก็พังไม่เป็นท่าเหมือนคฤหาสน์หลังนั้น

ยากแม้แต่จะซ่อมแซมให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม

 

 

 

 

 

ห้องสลัว บรรยากาศเงียบเชียบ ความหนาวเย็นจากแอร์ปกคลุมไปทั่วห้องกว้าง กลิ่นไอความเศร้าหมองตลบอบอวลชวนให้หดหู่

ซีไนน์เข้ามาในห้องกว้างช้าๆกวาดสายตามองไปรอบๆห้องก่อนจะกดเปิดสวิตซ์ไฟ แล้วก้าวขายาวๆไปที่ห้องนอน

"พี่ลุคส์!"ซีไนน์ทิ้งตัวลงริมเตียงเบาๆ ยกมือแตะบ่าแกร่งของคนที่กำลังนอนขดตัวกอดเสื้อตัวบางอยู่บนเตียง

".....​.."ความเงียบยังคงเป็นคำรับขานจากคนร่างสูงเหมืนเดิมทุกครั้ง 

ซีไนน์มองพี่ชายนิ่งๆ  ตั้งแต่ออกมาจากเรือนจำ ลูคัสก็ออกไปข้างนอกเพียงครั้งเดียว คือไปเยี่ยมหลุมศพของแรมระวี นอกจากนั้นคนร่างสูงก็เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้อง ร่วมเดือนแล้ว  ร่างกายของลูคัสซูบผอมลงไปมาก หนวดเคราก็ขึ้นครึ้มอย่างคนที่ปล่อยตัวเอง

ซีไนน์โน้มตัว กอดร่างสูงเบาๆพลางกล่าว

"กลับบ้านเราเถอะนะครับ  คุณแม่กับแม่ทิพย์รอเราอยู่"

"......."

"พี่ลุคส์ไม่ได้ตัวคนเดียวนะครับ พี่ลุคส์ยังมีซีน ยังมีทุกคนอยู่กลับไปบ้านเราเถอะนะ"กลับบ้านเถอะนะ  อย่างน้อยๆ ก็ไม่ต้องอยู่คนเดียวให้คิดฟุ้งซ่าน

ที่บ้านยังมีคนอีกหลายคนที่รออยู่  ทุกคนยังรอพี่ลุคส์อยู่นะ

ทุกคนต่างก็ให้อภัยพี่ทุกเรื่องที่ผ่านมา

เหลือแต่พี่แล้ว ที่ต้องให้อภัยตัวเอง

เลิกโทษตัวเองเถอะนะ

 

"บางที น้องอาจจะกลับมา"เสียงทุ้มเอ่ยออกมาเบาๆเป็นครั้งแรกนับเดือน

"ซีนก็อยากให้มันเป็นแบบนั้น"ร่างบางสะอื้นตอบกับคำพูดของลูคัส

เขาเองก็อยากให้ควานลินกลับมา

คิดถึงน้องชายมากเหลือเกิน

 

"........." ซีไนน์นั่งกอดร่างสูงอยู่อย่างนั้น จนเวลาผ่านไปเนิ่นนาน ก่อนจะลุกขึ้น เดินเข้าไปทำอาหารให้ลูคัสเหมือนทุกครั้ง แม้จะรู้ว่าพี่ชายไม่กินหรือกินก็แค่นิดเดียวแต่เขาก็ยังตั้งใจทำให้ทุกครั้ง

เสร็จสิ้นกับอาหารตรงหน้าซีไนน์ถอดผ้ากันเปื้อนแขวนไว้ก่อนจะเดินกลับมาลูคัสอีกครั้ง

"ซีนกลับก่อนนะครับ คืนนี้มีงานที่ต้องไป ยังไงวันพรุ่งนี้ซีนจะมาใหม่ ไว้ว่างๆ พี่ลุคส์กลับไปหาคุณแม่บ้างนะครับ  พวกท่านคิดถึงพี่ลุคส์มาก" พูดจบก็ยืนนิ่งมองแผ่นหลังกว้างสักพักก็เดินออกไป

 

เอาเถอะ  อดทนอีกนิดนะ

เดี่ยวทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง

 

 

 

 

"พี่ขอโทษ ขอโทษนะ"ปากหยักของคนร่างสูงยังคนพร่ำเอ่ยแต่คำขอโทษ เสื้อตัวเล็กในอ้อมกอดเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา

"ตอนนี้อยู่ไหน  คิดถึงกันไหม  หายไปไหน ทำไมไม่กลับมา"

ความคิดถึงบีบรัดหัวใจจนเจ็บปวด

 

นานวัน บาดแผลนี้ก็ยิ่งลึกขึ้น

 

ยิ่งต้องรู้ว่าทุกอย่างคงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว หัวใจก็ยิ่งเจ็บปวด

ไม่อยากยอมรับความเจ็บปวดนี้เลย

ไม่อยากรับรู้ความจริงข้อนี้

ความจริงที่ว่าเขาคงจะไม่ได้กอดคนตัวเล็กอีกต่อไปแล้ว

 

 

กลับมาเถอะนะ

พี่ใจจะขาดแล้ว

ไม่คิดถึงพี่บ้างรึไง

 

น้องลิน พี่คิดถึงน้อง

คิดถึงเหลือเกินตัวเล็กของพี่

_________________________________

พี่...   ไม่ร้องไห้นะ  อย่าร้อง!!

 

 

จบแล้วต้องเขียนว่าจบบริบูรณ์ต่อท้ายไหมอะ

งึ่มๆ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะ!!

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว