ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ต่อหน้าต่อตา

ชื่อตอน : ต่อหน้าต่อตา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10k

ความคิดเห็น : 89

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ค. 2561 14:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ต่อหน้าต่อตา
แบบอักษร

​เช้าวันใหม่ของเมืองชายแดนแคว้นหยางเป็นไปอย่างครึกครื้นไม่ว่าจะการค้าการขนส่งทางบดหรือการเดินเรือต่างได้รับความสนใจจากผู้คนโดยเฉพาะเขตตลาดประจำเมือง ที่คราคร่ำไปด้วยผู้คนร้านรวงถูกประดับตกแต่งด้วยสินค้ามากมายไม่ว่าจะอาหารขนมเครื่องดื่มล้วนน่าลิ้มลองแต่สำหรับชุนหรงนั้นทุกสิ่งที่เป็นอาการย่อมน่ากินหมด

"พี่ซานข้าอยากได้น้ำตาลปั้น"ชุนหรงในวันนี้ถูกกูกูจับแต่งตัวชุดสีฟ้าลวดลายธรรมดาเนื้อผ้านุ่มไม่บาดผิวใบหน้างามถูกปกปิดด้วยหมวกใบใหญ่มือเล็กกำลังส่งลูกกวาดสีหวานเข้าปากตนเอง กระตุกแขนคนรัก

"นี่ยังไม่หมดเลยนะ"ปิงซานใสชุดสีน้ำเงินเข้มชี้นิ้วไปที่บรรดาของคาวหวานในอ้อมกอดคนรัก 

เพราะถูกขัดใจจึงหน้ามุ่ยลง 

"พี่ซานใจร้าย พี่รองข้าอยากได้"เมื่ออ้อนคนรักไม่สำเร็จจึงหันไปทางที่ชายที่กำลังปฎิเสธขนมที่องค์ชายตัวน้อยป้อนให้ 

"เดี๋ยวพี่ไปซื้อ..."ไม่ทันเอ่ยจบร่างน้องชายต่างสายเลือดก็ถูกคนรักดึงเอวตรงไปยังร้านน้ำตาลปั้น 

"คิกๆ"เสียงหัวเราะเล็กๆข้างเรียกให้ร่างสูงหันไปมองใบหน้างดงามมองตามสองร่างที่แง่งอนกันก่อนจะหันมาสบตาที่มองอยู่ก่อนแล้วใบหน้าเล็กขึ้นสีระเรื่อน่ามอง

"มองข้าแบบนี้ตกหลุมรักข้าล่ะสิ"เมื่อเห็นถูกจ้องมองจนเขินอายองค์ชายตัวน้อยจึงหาเรื่องเย้าร่างสูงเพื่อเอาตัวรอด

"คงจะอย่างนั้น"แต่เหมือนครั้งนี้มุกเดิมๆที่ใช้แหย่ร่างสูงจะย้อนกลับมาทำร้ายจิตใจดวงน้อยเสียแล้วหัวใจที่เต้นแรงขึ้นส่งผลให้แก้มที่ขึ้นสีระเรื่ออยู่แล้วเปลี่ยนเป็นสีแดงรามไปทั้งตัว 

"คนบ้า"ปกติจะเป็นคนหยอกเย้าร่างสูงถ้อยคำน่าอายแต่ยามนี้กลับอะไรไม่ถูกได้แต่เดินหนีออกห่างแต่เพียงไม่กี่ก้าวก็ถูกมืออีกคนรั้งแขนไว้

"เดี๋ยวหลงนะขอรับคุณชายสาม"มือหนาสอดเข้าจับมือเล็กไว้เบา 

"จับไว้จะได้ไม่หลงกัน"

"อะ อืม" ตอบรับอย่างไม่เต็มเสียงนัก เพราะริมฝีปากบางนั้นมัวแต่กลั้นยิ้มอยู่ คิดถูกแล้วจริงที่ชวนพี่สะใภ้มาเที่ยวมีความสุขจัง 

บรรยากาศของสองคนที่ถูกทิ้งไว้ด้านหลังช่วงอบอวนเขินอายช่างแตกต่างคู่หน้าเสียเหลือเกิน ปิงซานมองดูคนตัวเล็กในอ้อมแขน เมื่อคืนออดอ้อนว่าอยากไปเที่ยวกับเขาเสียเหลือเกินพรรณนามิ่งต่างๆที่อยากทำร่วมกันมากมายมาบัดนี้กลับทำหน้าเคลิบเคลิ้มกับของหวานจนลืมเขาเสียเเล้ว 

แต่ถึงอย่างนั้นรอยยิ้มหวานยามได้ลิ้มรสขนมก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา จะมีสิ่งใดสำคัญเท่ารอยยิ้มแห่งความสุขของคนในอ้อมแขนเขาไม่มีเขาพร้อมจะทำทุกสิ่งเพื่อให้รอยยิ้มของร่างบางคงอยู่ตลอดไป คิดพร้อมมองเลยไปยังหน้าท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อยไม่รู้เป็นเพราะสายเลือดของเขากำลังเติบโตอย่างช้าๆในนั้นหรือเป็นเพราะบรรดาอาหารมากมายที่คนรักเขากินในแต่ละวัน

"อะอั้ม"เพราะถูกคนรักมองด้วยแววตาประหลาดทำเอาชุนหรงงงๆจึงป้อนลูกกวาดในมึงใส่ปากร่างสูง เพราะคิดว่าคนรักคงอยากกินด้วย

"หวานมาก"บ่นเบาๆเมื่อเคี้ยวลูกกวาดสีหวานเบาๆ 

"ลูกกวาดก็ต้องหวานสิ ตอนเด็กท่านไม่เคยกินรึ"มองคนรักคล้ายกับจะต่อว่า เรื่องเช่นนี้ท่านไม่รู้รึ 

"ไม่"ปิงซานตอบในทันที ใช่ว่าตอนเด็กจะไม่มีของแบบนี้ผ่านตาแต่นะให้ลิ้มลองก็ไม่ใช่เรื่องการเป็นเกิดเป็นองค์รัชทายาทนั้นหากเพียงเห็นว่าสวยงามแล้วลิ้มลองเขาคงไม่อยู่มาจนทุกวันนี้

"เห้อ ข้าไม่อยากคิดถึงวัยเด็กของท่านเลย เอาเป็นว่าข้าจะกินชดเชยในวัยเด็กของท่านแทนแล้วกัน เริ่มจากเค้กข้าวร้านนั้นก่อนเลย "ว่าแล้วก็ดึงมือร่างสูงให้เดินตามมาด้วย เพราะเขามีหน้าที่ซื้อกับกินส่วนหน้าที่จ่ายเป็นของคนตัวโตทั้งสอง


"จะยามอู่แล้วเจ้ากินข้าวที่โรงเตี้ยวหรือจะกลับเรือนที่พะยะค่ะ"ราชเลขาหนุ่มกระซิบถาม หากรอคนตัวเล็กทั้งสองตัดสินใจคงไม่พ้นโรงเตี้ยมสักแห่งซึ่งเขาคิดว่ามันไม่ปลอดภัย แม้จะองค์รักษ์ฝีมือดีคอยตามห่างๆแต่สำหรับเขาทุกอย่างต้องไม่มีอะไรผิดพลาด 

"เจ้าคิดว่าจะพาสองคนนั้นกลับเรือนตอนนี้ได้รึไม่"ปิงซานไม่ตอบแต่ถามกลับไปแทน ราชเลขามองคนตัวเล็กทั้งสองแล้วได้แต่ส่ายหัว 

"งั้นก็ให้คนของเราเตรียมตัวให้พร้อม เราจะทานมื้อเที่ยงในเมือง"


เมื่อยามอู่มาถึงทั้งสี่ก็มานั่งที่โรงเตี้ยมอันดับหนึ่งในเมือง

หน้าที่เลือกอาหารเป็นของคนตัวเล็กทั้งสอง 

"อาหารมากแล้ว อาหารๆ"ชุนหรงพึมพัมอย่างอารมณ์ดีมือถือตะเกียบไว้คอยท่า มองจานอาหารนับสิบถูกวางลงเบื้องหน้าตนนัยน์สีม่วงจับจ้องผัดผักห้าสีที่อยู่ใกล้ตัวตัดสินใจให้เป็นเมนูแรกของเที่ยงนี้ 

จังหวะที่ตะเกียบคีบผักสีเขียวดูกรุบกรอบน่าทานขึ้นมา มีวัตถุชิ้นใหญ่คล้ายว่าเป็นคนถูกเหวี่ยงลอยมาจากด้านหน้าโรงเตี้ยม

โครม เพล้ง

และวัตถุชิ้นนั้นก็กระแทกลงกลางโต๊ะที่พวกเขานั่งพอดิบพอดี เอวบางถูกดึงหลบเศษจาน ในตอนนี้เขามองเห็นบรรดาอาหารนับสิบจานที่กำลังจะได้ลิ้มลองลอยคว้างในอากาศก่อนจะล่วงสู่พื้น อาหารนับสิ่งอย่างกลายเป็นขยะต่อหน้าต่อตา

"ผัดผักข้า"


#มีคอมเม้นบอกเรื่องคำว่า เพคะ กับพะยะค่ะ ก็คิดได้ว่าใช้ผิดต้องแก้อีกเยอะเลย~^^~

ความคิดเห็น