สวัสดีจ้า ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวโลกมืดของไรท์นะคะ หายตัวไปบ้างแต่ยังไม่ตาย twitter :pbhaert

ชื่อตอน : โปรดเห็นใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.2k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ค. 2561 17:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โปรดเห็นใจ
แบบอักษร




ถ้าไม่คิดไปเอง ก็คิดว่าอาจาย์มาร์คมีใจให้แน่เลย พรหมลิขิตชัดๆ ครอบครัวเรารู้จักกันมาก่อน 


"แบมแบม มึงคิดไรอยู่ นั่งยิ้มตั้งนานล่ะ?" ยองแจที่เห็นเพื่อนสนิทตั้งแต่เข้ามาก็เอาแต่นั่งยิ้มยังกับคนบ้า จึงถามขึ้นมา

"เปล่าๆ กูก็คิดมโนไปเรื่อย ว่าแต่มึงเถอะ เอาการบ้านมาส่งป่ะ?"

"การบ้าน? วิชาไรว่ะ?"

"อ้าว! ก็ของอาจารน์นีน่า นางนัดส่งวันนี้"

"ลืมไปเลยว่าเคยมีการบ้าน" ยองแจทำหน้าตกใจ เพราะเจ้าตัวลืมทำการบ้านมาจริงๆ


"อ่ะนี่ ของกู กับของไอ้ยูค เอาไปอแดป อย่าลอกหมดนะโว้ย นางจำได้จะยุ่งกันหมด" แบมยืนใบงานของตนกับ ยูคยอมให้ยองแจไป 




หลังจากวันนั้น พี่มาร์คก็มาบ้านผมบ่อยมาก ไม่รู้จะมาทำไม บางทีก็เห็นเอางานมาตรวจ หวังจะใช้ Wi-Fi ฟรีใช่ไหมล่ะ? โธ่!! บ้านไม่จ่ายค่าเน็ตหรือไง

"แบมแบม ไปเรียกพี่มาร์คลงมาทานข้าวทีลูก" แม่แบมสั่ง



"บัมบัม ไปเรียกพี่มาร์คลงมาหน่อย ม๊าสั่ง!!"

"บัมได้ยินม๊าใช้แบมแบมนะ เมื่อกี้" น้องชายผู้แสนรู้ของแบมพูดเชิงปฏิเสธ ได้! ขึ้นไปเองก็ได้ มาอยู่บ้านคนอื่น ยังจะต้องให้ประเคนข้าวน้ำให้อีก 




ก๊อกๆๆๆ



"พี่มาร์คฮ่ะ! ทานข้าวครับ"

"แปปนึง ตรวจงานแปป เข้ามาก่อนสิ ค่อยลงไปพร้อมกัน"

แบมยอมเข้ามารอมาร์คในห้องทำงาน นี่กะจะยึดทุกอย่างในบ้านเลยใช่ไหม? ห้องทำงานป๊านะ พี่เป็นใครมาใช้ตอนป๊าไม่อยู่เนี้ย?


มัวแต่คิดไปหน่อย สายตาเหลือบไปเห็น  มาร์คที่กำลังตรวจงานทางอีเมล ของนศ.  ถ้าจำไม่ผิดงานของอาทิตย์นี้ อ.มาร์ค สั่งให้ส่งทางเมลนี่ ตรูยังไม่ส่งเลย หมดเขตยังว่ะ



"เอ่อ..พี่มาร์คครับ?"

"ว่า?"

"ถ้ามีคนส่งงานช้ากว่ากำหนด พี่จะทำไงหรอ?"

"ก็ให้เขาส่งมา.."


แบมแบมถอนหายใจอย่างโล่งอก


"แค่พี่ก็แค่ไม่ตรวจให้ ปรับเป็น0"


เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจ แตกเป็นเสี่ยงๆ

"ไม่ยืดหยุ่นให้เลยหรอครับ?"

"พี่ให้เวลาตั้งหลายวัน ทำไมพี่ต้องยืดหยุ่นให้อีก?"

"หลายวันอะไรครับ พี่มาร์คมีสอนวันอังคาร วันนี้วันศุกร์ ก็แค่3วันเองนะ"

"พูดเหมือนเป็นเรื่องตัวเองเลยนะ หรือว่าแบมยังไม่ส่ง?"


"อืม ครับ ผมยังไม่ส่ง" แบมแบมยอมรับผิด ก่อนนั่งคลุกเข่าลงข้างๆมาร์ค


"ได้โปรดเถอะครับ แบมลืมจริงๆว่าต้องส่งในเมล ให้โอกาสแบมได้ไหม?" แทบกราบเท้าแล้วตอนนี้

"ไม่ได้หรอกแบม กฎกติกามีให้ทำตาม"

"งื้อออ ใจร้าย พี่มาร์คยืดหยุ่นให้แบมนะๆๆๆ บางทีเพื่อนๆคนอื่นๆอาจลืมเหมือนแบมก็ได้"

"อย่ามาทำหน้าแบบนี้ เอางี้แล้วกัน ถ้าพี่ยอมให้แบม พี่ก็ต้องยอมให้คนอื่นด้วย พี่จะให้ส่งก็ได้ แต่คงให้คะแนนเต็มเท่าเพื่อนๆที่ส่งมาก่อนไม่ได้นะ"

"คะแนนเต็มเดิมก็แค่5 โดนหักแล้วหักอีกคนได้ไม่เกิน3 ส่งช้าคะแนนเต็มไม่ถึง5 แบมจะไม่ถูกหักเหลือ0หรอ? เท่ากับไม่ได้ส่งหรอกหรอ?" มันก็ไม่ต่างอะไรกับการไม่ให้ส่งเลยจริงๆ

"แล้วรู้ได้ไงว่าพี่ให้ไม่เกิน3?"

"ก็รุ่นพี่บอกว่าวิชาพี่ให้คะแนนยาก พวกรุ่นพี่ไม่มีใครได้Aซักคน มากสุดก็ B " แบมแบมพูดตัดพ้อ กับอาจารย์สุดหล่อ

ร่างบางนั่งบ่นอยู่แทบเท้ามาร์ค สายตาพลันไปเห็นช่องคะแนน what? มีแต่ 4 กับ 5 

"เห็นยังล่ะ พี่ไม่ได้กดเกรดขนาดนั้น" มาร์คยิ้มให้ก่อนตอบ

"แล้วถ้าแบมส่งไป แบมจะได้กี่คะแนน"

"ขึ้นอยู่กับเนื้องาน ถ้าดีมากก็ 3.5 แย่หน่อย ก็ 2.5 เพราะเกณฑ์คะแนนคนเลทพี่ให้ได้แค่ 3.5คะแนน" อาจารย์มาร์ค คนดีทูลหัวของแบม ยิ่งรู้จักยิ่งรักเธอ


"ป่ะ! เดี๋ยวค่อยมาตรวจต่อ ไปกินข้าวกัน" มาร์ควางมือจ่กโน๊ตบุ๊ค ก่อนจะออกจากห้องทำงานลงไปยังชั้นล่าง


สรุปบ้านนี้เป็นของใคร?


ความคิดเห็น