Phat_sara

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : So Good : EP. 1

คำค้น : กราฟ ปั้นหยา ปั้นหยาหมากระเป๋า ไอ้กราฟความเลว รัก แก้แค้น เจ้าชู้ เลว

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 45.2k

ความคิดเห็น : 153

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ค. 2561 15:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
So Good : EP. 1
แบบอักษร

“นั่งเพ้อ”

“เพ้อสิพี่กราฟเดินผ่านไปต่อหน้าเลยนะหยี”

“ไม่เดินไปกระชากมาจูบเลยล่ะคุณปั้นหยา”

“ทำแบบนั้นพี่เขาก็คงจิกหัวหยาไปกระทำชำเราแล้วก็เฉดหัวทิ้งแน่นอนค่ะยาหยี”  

“ถ้างั้นก็เลิกเพ้อถึงพี่สุดหล่อคนนั้น แล้วก็มาตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือเถอะค่ะคุณปั้นหยาคะ ต้องสอบนะคะอย่าลืม” 

ฉันทำตามที่เพื่อนแนะนำด้วยการยิ้มอ่อนให้ แล้วก็ก้มหน้าก้มตาลงไปจดจ่อสายตาอยู่ที่หนังสือเล่มหนาตรงหน้า เพราะวันพรุ่งนี้ต้องสอบ สอบ สอบ!

สวัสดีค่ะฉันมีชื่อน่ารักๆ ว่า ปั้นหยา พ่อแม่เรียกลูกหยา ปู่ย่าตายายลุงป้าน้าอาเรียก หนูหยา ส่วนเพื่อนๆ เรียก อีหยา แต่ที่เห็นเรียกคุณปั้นหยาเมื่อกี้คือการเรียกแบบดัดจริตล้วนๆ

หยาอายุ 21 ค่ะ เรียนอยู่ ปี 3 ม. S มหาวิทยาลัยชื่อดังที่โคตรไฮโซ การสอบเข้าที่นี่ของฉันนำมาซึ่งความภาคภูมิใจของพ่อแม่และวงศ์ตระกูลเพราะน้องหยาคนนี้สอบชิงทุนของจังหวัดได้ และคณะที่ฉันสอบได้คือคณะแพทย์ศาสตร์

รู้ไหมคะซิสว่าวงศ์ตระกูลของฉันภาคภูมิใจระดับไหน อย่าให้พูดเลยค่ะ เดินไปไหนก็ยิ้มหน้าบานเพราะโรงเรียนทำป้ายแสดงความยินดีพร้อมรูปนางสาวปริชญาใส่ชุดมัธยมปลายกระโปรงสูงถึงซี่โครงซี่สุดท้าย มัดผมรวบตึง ฉีกยิ้มโชว์เหล็กดัดฟันสีเขียวสะท้อนแสง ป้ายอิงค์เจ็ทขนาดเท่าๆ กับป้ายกราบลาอุปสมบทที่ติดบนเวทีอิเล็กโทน ถูกติดตามสามแยกและสี่แยกใหญ่ๆ ของตัวอำเภอ ทำเอาญาติโกโหติกาน้องหยาหน้าบานยิ่งกว่าจานดาวเทียมที่ลอยอยู่ในอวกาศ

ส่วนพี่คนหล่อ หรือพี่กราฟ เป็นหนุ่มหล่อที่อยู่ในดวงใจของหย่าตั้งแต่ตอนที่ได้เห็นพี่เขาเมื่อปี 1 ตอนนั้นพี่กราฟเดินผ่านมาแถวคณะของฉัน พอเจอศรรักมันก็ปักอก หน้ามืดตามัวแอบชอบพี่เขา คนบ้าอะไรหน้าตาหล่ออบอุ่น แต่สายตาทำลายล้างหัวใจมากๆ นานๆ เจอแต่ทำเอาหยาเพ้อได้ตั้ง 3 ปี

“เออหยา อาทิตย์หน้าวันเกิดรุ่นพี่หยี รุ่นพี่ที่ชมรมอ่ะชื่อพี่กันต์ หยาไปเป็นเพื่อนหน่อยนะ”

“ที่ไหนอ่ะ แล้วหยาต้องเตรียมของขวัญไหม” อย่าหาว่าเสียมารยาทเลยนะคะ ที่ต้องถามแบบนี้ก็เพราะช่วงนี้ช็อตบัญชีติดลบเพราะเอาเงินไปรักษาหมาจรจัดแถวหอ มันโดนคนใจบาปเตะซะจนขาเดี้ยง พอพาไปหาหมอถึงได้รู้ว่ากระดูกร้าวต้องเข้าเฝือก นี่ก็คนดีแถมขี้เกรงใจไม่กล้าโพสขอเปิดรับบริจาคกลัวมีดราม่า เลยควักเงินจ่ายเอง และด้วยความไม่อยากให้มีดราม่าทางสังคมก็เลยต้องยอมก้มหน้ากินมาม่าไปทั้งเดือน T__T

“ไม่เป็นไรแค่ไปเป็นเพื่อนก็พอ”

“แต่มันก็น่าเกลียดใช่ไหมล่ะหยี ให้ไปกินฟรีทั้งที่ไม่รู้จักเนี่ย”

“ไปเหอะน่า ของขวัญไม่ต้องเพราะงานนี้เจ้าของงานบอกว่าไม่รับของขวัญใดๆ ทั้งสิ้น”

“แน่นะ”

“แน่สิ เตรียมแค่หน้าสวยๆ ไปเดินเลิศๆ ก็พอ เพราะพี่กันต์หล่อมาก เผื่อว่าจะเปลี่ยนจากพี่กราฟไปคลั่งไคล้พี่กายแทน”

“ไม่มีทางค่ะยาหยีที่รัก พี่กราฟคือเดอะเบสของปั้นหยา อิอิ”

“ชิส์ บ้าผู้ชาย” ยาหยีส่ายหน้าเอือมใส่ฉัน แต่ชินแล้วค่ะ เพราะสุดท้ายคนที่คอยนั่งรับฟังความคลั่งไคล้พี่กราฟด้วยความเต็มใจก็คือยาหยีอยู่ดี อิอิ

- 1 อาทิตย์ต่อมา –

“โหนี่บ้านหรือวังวะหยี”  ตอนนี้เราสองคนมาหยุดอยู่ที่ประตูทางเข้าคฤหาสน์ที่ใหญ่มากเวอร์ด้วยความตะลึง ก่อนที่ยาหยีจะค่อยๆ ขับรถแบบคลานเข้าไปข้างในเหมือนกลัวจะไปขับชนอะไรเข้าแล้วไม่มีปัญญาชดใช้

“โอ้โห! รถหรูทั้งนั้น จอดเลยยาหยี เดี๋ยวพลาดไปเฉี่ยวเข้า เดินเข้าไปดีกว่า” ฉันรีบสะกิดยาหยีให้รีบจอดรถเพราะถ้าพลาดไปนี่เงินค่าขนมสองคนก็ไม่พอค่าซ่อมแผลเล็กๆ ของรถพวกนี้แน่นอน ยาหยีก็ยอมทำตามค่ะมันก็คงกลัวเหมือนกันนั่นแหละ เฮ้อ! มดน้อยๆ สองตัวกำลังจะเดินเข้าไปในดงของเหล่าหงส์และราชสีห์

พอเราเดินเข้ามาก็เจองานเลี้ยงที่มีคนเยอะแยะมากมายจัดอยู่ที่สวยด้านหลังบ้าน บรรยากาสสบายๆ ทำให้พวกเราสองคนลดความเกร็ง ยาหยีทักทายคนรู้จักที่เป็นเพื่อนในชมรมบ้าง แต่อีหยานี่ไม่รู้จักใคร

“ป่ะ ไปหาเจ้าของงานกัน” ยาหยีดึงฉันให้เดินไปอีกฝั่งที่มีผู้ชายหล่อมากยืนอยู่

“พี่กันต์”

“อ้าวหยี พี่กำลังจะโทรหาพอดีกลัวหลง”

“ก็เกือบหลงค่ะ ไม่คิดว่าบ้านพี่กันต์จะเป็นวังขนาดนี้ แฮปปี้เบิร์ดเดย์มีความสุขมากๆ นะคะ นี่เพื่อนหยีค่ะ ชื่อปั้นหยา”

“สวัสดีค่ะ สุขสันต์วันเกิดนะคะ” ฉันยกมือไหว้พี่กันต์คนหล่อคนนี้ หล่อมากแต่ไม่ทำให้ใจบางเหมือนพี่กราฟของหยา แต่ก็นะคะ พอเงยหน้าสบตาและระหว่างที่ยาหยีคุยกับพี่เขา พี่กันต์ก็ชอบหันมามองหน้าฉันด้วยสายตาแปลกๆ อยู่บ่อยครั้ง นี่ก็ไม่ได้โง่ด้วยสิ เกิดมาดันฉลาดด้วยสวยด้วยก็เลยพอจะรู้ว่าพี่เขาสนใจ

“พี่กันต์มองหยาตาเยิ้ม” พอขอตัวออกมาเพื่อให้พี่กันต์ได้ทักทายคนอื่นๆ ยาหยีก็เอาไหล่มากระแซะปั้นหยาทันที

“ก็นะเพื่อนยาหยีสวยขนาดนี้”

“จ้า พี่กันต์นิสัยดีนะ เผื่อพี่เขามาจีบจะได้ลองเปิดโอกาสตัวเอง คนนี้ยาหยีมั่นใจว่าเป็นคนดี”

“ไม่เอา พ่อของลูกคือพี่กราฟ ไม่ได้พี่กราฟก็คงจะเป็นจินยอง GOT7 เท่านั้น ไม่ได้สองคนนี้ปั้นหยาจะขอโสด”

“เฮ้อ!” ยาหยีถอนหายใจแรงๆ ด้วยความเอือมระอากับความเพ้อของฉัน แล้วก็เดินลิ่วๆ ไปที่โต๊ะอาหาร วันนี้เป็นปาร์ตี้ค็อกเทลเก๋ๆ อีหยาก็เลยรีบวิ่งตามไปหยิบอาหารชิ้นเล็กชิ้นน้อยแต่อร่อยมากกินเป็นสิบยี่สิบสามสิบสี่สิบคำ

จวบจนวันเวลาผ่านพ้นไปได้ 30 นาที ตั้งแต่ยืนจ้วงอาหารอย่างตั้งอกตั้งใจ อาการปวดฉี่ก็มาเยือน

“หยีปวดฉี่ว่ะ”

“เอ้าไปสิ เห็นพพี่กันต์บอกว่าห้องน้ำอยู่ตรงโน้น” ยาหยีหันจากการพูดคุยกับเพื่อนในชมรมมาคุยกับฉัน

“โอเคหยีคุยไปเถอะหยาไปได้ไม่หลง ตามสบาย”

“แน่นะ”

“อื้อ สบายมาก” เพราะว่าไม่อยากเสียมารยาทดึงยาหยีออกมาจากการสนทนาเรื่องอะไรก็ไม่รู้ที่ปั้นหยาไม่ได้ตั้งใจฟัง กเลยออกมาคนเดียวดีกว่า

ฉันเดินมาตามทางแต่ที่นี่มันใหญ่อ่ะ สุดท้ายหลงค่ะ หาไม่เจอ มีทางซอกแซกเยอะแยะมากมายสุดท้ายก็หาไม่เจอ ห้องน้ำอยู่ไหน! ฉี่จะราดโว้ย!

แล้วยิ่งเดินหาเท่าไหร่หูก็ได้ยินเสียงเพลงมากขึ้นเท่านั้น เพลงตื๊ดๆ ดังมาก แถมมีเสียงเหมือนดีเจพูดแข่งกับเพลงด้วย แต่พอฟังดีๆ มันกลับไม่ได้ดังมาจากสวนที่จัดงานวันเกิดพี่กันต์ แล้วอีหยาทำยังไงล่ะคะ ต่อมอยากรู้ว่าเพลงมันส์ๆ เร้าหัวใจมันดังมาจิกไหนทำงานขึ้น ขาก็เลยก้าวไปตามเสียงอย่างไม่มีอิดออด

ฉันเดินมาเรื่อยๆ และคุณพระ! เหมือนจะเป็นอีกฝั่งของคฤหาสน์หลังนี้ ตรงนี้เป็นสระว่ายน้ำใหญ่ๆ ถูกเนรมิตเป็นปาร์ตี้เลิศๆ เหมือนในละครที่เคยเห็น มีดนตรี สุรา และนารีอยู่เต็มไปหมด มีคนในปาร์ตี้สระว่ายน้ำนี่เยอะจริงๆ ค่ะ ผู้ชายหล่อๆ หุ่นลำแต่งตัวสบายๆ แต่ก็ยังดูแพงมีคลาส ส่วนผู้หญิงก็ประชันบิกินี่อวดหุ่นสะบึ้มกันทุกคน ฮือ~ แม่โคพวกนี้ทำให้อีหยาที่แอบดูต้องก้มมองหน้าอกตัวเองด้วยความเศร้าใจ

“เธอเป็นใครมายืนทำอะไรตรงนี้ ถ้ามาจากปาร์ตี้เห่ยๆ ข้างบ้านฉันก็รีบไสหัวไปซะ”

______________________________________________________

เรื่องใหม่มาแล้วเด้อ ฝากกดติดตามด้วยเด้อจ้า  ^^

ความคิดเห็น