email-icon facebook-icon Twitter-icon

เปย์เหรียญมาให้ด้วยยย555 // กดไลค์ก่อนอ่านด้วยนะจ๊ะ คอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ

ชื่อตอน : show all : 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2561 23:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
show all : 1
แบบอักษร

(โปรดเอื้อเฟื้อแก่สตรีและเด็กทีครับ)


-------------------------------------------------------------------------------------------------



  "น้องๆคะ วันนี้เราจะมาจับฉลากคำใบ้ว่าจะได้ใครเป็นพี่รหัส พี่หนึ่งคนอาจจะมีน้องมากกว่าหนึ่งเพราะปีนี้มีเด็กเยอะกว่าปีที่แล้ว"          วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่เวลาคนน่ารักต้องแหกขี้ตาตื่นมาแต่เช้าเพื่อนทำกิจกรรมรับน้องสยองขวัญ เดี๋ยวไม่ใช่แหล่ะ เห้ออ นี่ก็วันที่สองแล้วฉันยังไม่เจอพี่ไทม์สุดหล่อของฉันเลย ไอ้ที่ตั้งปณิธานไว้ว่าจะเจอภายในหนึ่งอาทิตย์นี้คงจะเป็นไปไม่ได้แล้ว 


 "เริ่มจากแถวแรกเลยนะ น้องๆเดินลงมาจากแสตนแล้วจับที่กล่องๆนี้นะคะ"         พี่หว้าบอก พี่หว้าเป็นประธานของปีที่แล้ว ปีนี้เพื่อนๆเลยบังคับให้เป็นอีก ที่ฉันรู้ก็เพราะพี่แกบอกเมื่อวาน ตอนนี้เพื่อนเริ่มทยอยกันเดินลงไปจับฉลากแล้ว อิเวอยู่แถวไหนคะ อยู่แถวสุดท้ายคนเกือบสุดท้ายค่ะท่านผู้โช้มมมม ส่วนคนสุดท้ายคือแทน เราเรียงตามแถวตอนลึก


  "นี่ทะ.."           ฉันหันหลังกลับหาแทนก่อนจะเรียก แต่สิ่งที่ฉันเห็นทำให้ฉันต้องชะงัก  มันหลับค่ะ


  "ไอ้แทน แทน ตื่นๆ"   


 "ถึงแล้วหรอ ลุกๆ"        มันสะดุ้งตื่นก่อนจะรีบลุก 


 "ยังไม่ถึง ไปอดหลับอดนอนมาจากไหนเนี่ย"         ฉันดึงกางเกงมันไว้ก่อน แล้วถามมัน 


 "เรื่องของผู้ชายน่า แล้วมาปลุกฉันทำไมเนี่ย"         เรื่องผู้ชาย เรื่องไรอ่ะ  


 "มีเรื่องจะถาม"  


"เรื่อง"  


 "รู้จักพี่ไทม์ ทันตะปี2ป่ะ" 


 "ทำไมอ่ะ"          เอ้า ถามให้ตอบไม่ใช่ให้มาถามกลับ  


 "ตอบมาเหอะ" 


 "ขอเหตุผลดีๆที่ต้องตอบก่อน"           ห่วย มันจะเอายังไงกับฉันเนี่ย 


 "ก็ฉันชอบพี่เขาอ่ะ>///<"


 "อ่อออ พี่ไทม์ทันตะปี2ช้ะ"


 "ใช่"


 "ฉะ....." 


 "น้องสองคนนั้นลงมาได้แล้ว"            ปั๊ดโธ่ จะมาขัดอะไรตอนนี้เนี่ย ฉันกับแทนจึงรีบเดินลงมาเดี๋ยวโดนด่า เดาว่าในกล่องนี้คงเหลือ2ใบใช่มั้ย ขอให้ได้พี่ผู้หญิง สาธุ ฉันล้วงลงไปในกล่องแล้วควานหา นี่ไงเจอล่ะจะเอาใบไหนดีน๊าาาา  


"น้องจะเล่นอีกนานมั้ย"          นี่ก็ขัดจริง 


"ค่ะๆ ได้แล้วค่ะ"         ฉันตัดสินใจหยิบขึ้นมาใบหนึ่ง ก่อนจะคลี่ออกดู  

หล่อ รวย ใจดี เปย์ทีเป็นแสน


 "เกลียดดดดดด"          ฉันถึงพูดออกมาเสียงดังทันทีที่ได้อ่านคำใบ้บ้าบอคอแตกนี่ เปย์ทีเป็นแสน 


พ่อเป็นบิล เกตส์ไง๊

โด่ววว


 "เกลียดอะไรครับน้องแมงมุม"         ฉันหันไปตามเสียงที่ดังอยู่ข้างๆหู ก่อนจะถอยหลังออกเมื่อเห็นว่าเป็นใคร พอดูดีๆหรือจะเป็นอิพี่ไม่หล่อนี่ว้ะ 


 "นี่ใช่พี่ป่ะ"          ฉันยื่นกระดาษคำใบ้ให้พี่มัน  


 "พี่ไม่รู้ครับ ต้องหาเอง พี่ไปนะน้องแมงมุม"           อิพี่มันยื่นกระดาษแผ่นนั้นกลับมาก่อนจะยกมือขึ้นมายีหัวฉันแล้วเดินออกไปหากลุ่มเพื่อน  


 "พี่ให้เวลาหนึ่งสัปดาห์นะคะ ถ้าครบแล้วใครหาพี่รหัสไม่เจอ พี่จะให้พี่รหัสทำโทษเรา วันนี้พอแค่นี้ค่ะ ขอบคุณน้องๆที่ตั้งใจทำกิจกรรมนะคะ"          โหหหห หนึ่งอาทิตย์อันมีค่าของฉัน ฉันควรจะเอาไปตามหาพี่ไทม์กับเดอะแก๊งส์ไม่ใช่หรอ ทำไมต้องมาตามหาอิพี่รหัสบ้าบอนี่ด้วยอ่าาาาา แต่เดี๋ยวพี่รหัสฉันต้องเป็นอิพี่นั่นแน่ๆ  


 "พี่คะ หนูว่าพี่ต้องเป็นพี่รหัสหนูแน่ๆ"         ฉันเดินมาที่กลุ่มพี่มันแบบหน้าด้านๆแล้วก็ดึงแขนให้พี่มันกลับมามองฉัน เพื่อนๆพี่มันก็มองอย่างงงๆ


 "เอ้าน้อง ใช้ความพยายามหน่อยดิ อาจจะไม่ใช่พี่ก็ได้"          อิพี่มันทำหน้ามึนใส่ฉัน เออ งั้นฉันจะรอโดนทำโทษวันนั้นเลยแล้วกัน เอาเวลาอันเเสนมีค่าไปตามหาพี่ไทม์ดีกว่า ชิชะมะระจิ้มขี้ ไม่อยู่แล้วเหม็นขี้หน้าคน ฉันเดินฟึดฟัดออกมาจากคณะ เอ้า แทนกับแทมหายไปไหนแล้วว้ะเนี่ย ว่าจะชวนไปหาไรกิน ไม่ไปก็ได้ จึกๆ


 "เธอๆ"         ใครมาเรียกอีกฟร่ะคนยิ่งหลุดหงิดอยู่ ฉันหันกลับมามองอย่างเคืองก่อนจะเห็นว่าเป็นผู้หญิงคนนึงใส่แว่นตา ใส่กระโปรงยาวถึงตาตุ่ม ใส่เสื้อตัวเท่าควาย ใครปล่อยแม่ชีออกมาจากวัดเนี่ย 


 "เราเรียนเอกเดียวกับเธอ เรายังไม่มีเพื่อนขอเป็นเพื่อนด้วยได้มั้ย เราเห็นตอนเธอทำกิจกรรมเธอน่ารักดี"         ไม่ปฏิเสธหรอกนะไอ้เรื่องความน่ารักเนี่ย  


 "ได้ดิ ชื่ออะไรหรอ" 


 "ชื่อหมวยเล็กเธอชื่อเวลาใช่มั้ย"          หมวยเล็กหรอชื่อน่ารักดี


  "ใช่ แล้วนี่พักอยู่ไหน"           ฉันกับหมวยเล็กเดินออกมาจากตรงนั้นไปเรื่อยๆ  


 "อยู่หอใกล้ๆนี่แหล่ะแล้วเวลาล่ะ"   


"ฉันพักอยู่บ้านญาติน่ะ แล้วนี่จะไปไหนต่อ ฉันว่าจะไปหาอะไรกินแถวนี้หน่อยไปด้วยกันมั้ย"         ไหนๆก็มีเพื่อนแล้วไปดีกว่า ไม่ง้อไอ้แฝดแล้ว


"ได้ แล้วนี่เพื่อนเวลาไปไหนหรอ" 


 "น่าจะกลับแล้วมั้ง ไม่เห็นบอกอะไรสักคำ"      ฉันกับหมวยเล็กเดินมาเรื่อยๆระหว่างทางก็ถามนั่นถามนี่กันตามประสาจรมาถึงคาเฟ่น้องหมาร้านนึง ฉันชอบหมาที่สุดแล้วก็เกลียดแมวที่สุด 


 "มาหาของกินที่ร้านขายหมาหรอ"         หมวยเล็กพูดขึ้นอย่างงงๆ แต่อิเวงงกว่าค่าาา ร้านขายหมา? เดี๋ยวววว นี่ไม่รู้จักคาเฟ่หมาหรอว้ะหมวย 


 "หมวยๆ ทำความเข้าใจใหม่นะ นี่ไม่ใช่ร้านขายหมา เป็นคาเฟ่หมา เค๊ เข้าไปข้างในแล้วจะรู้ว่าเขาไม่ได้ขายหมา ตามเข้ามา"          พอฉันเกับหมวยเดินเข้ามาในร้านน้องหมาก็วิ่งมาหาเราทันที งือออ น่ารักแบบนี้ต้องมาบ่อยๆซะแล้ว ฉันกับหมวยเดินมานั่งที่มุมๆร้าน ร้านนี้เป็นร้านกระจกเลยทำให้มองเห็นคนข้างด้วย แถมวันนี้มีตลาดเปิดใหม่แถวนี้คนเลยเยอะโดยเฉพาะนักศึกษา พวกเรานั่งกันที่พื้นโดยจะหมอนรองนั่งและโต๊ะอยู่ตรงกลางแล้วก็สั่งอะไรมากินนิดหน่อย 



-------------------------------------------------------------------------------------------- 


ต่อ****


ตอนนี้ฉันแยกกลับหมวยแล้ว ฉันกำลังจะเดินไปรอรถเมล์เพื่อที่จะกลับบ้าน บ้านที่ว่าเป็นบ้านของญาติฉันเอง จะว่ญาติจริงๆก็ไม่เชิงหรอก คุณอาเจ้าของบ้านเป็นรุ่นพ่อน่ะแกอยู่่กับภภรยาเพราะว่าลูกชายของแกเรียนโรงเรียนกีฬาเลยพักที่หอที่โรงเรียน รถเมล์มาแล้ว คนที่ก็เยอะเช่นกันฉันพยายามเบียดๆขึ้นไปแต่สุดท้ายก้ได้ยืนอยู่ดี ฉันยืนอยู่ประมาณกลางๆรถแล้วรถก็เคลื่อนตัวออกจากป้ายนี้ ฉันต้องผ่านประมาณสามป้ายถึงจะถึงหมู่บ้านของคุณอา 


ครืดดดดดดด ครืดดด  


โทรศัพท์ฉันสั่นเพราะไม่ได้เปิดเสียงไว้ ฉันหยิบออกมาดูพอเห็นว่าเป็นคุณอาผู้หญิงโทรมาเลยกดรับไป


"ค่ะ คุณอา"


(หนูเว คืนนี้อากับอาสรรอาจจะกลับดึกหน่อยนะ ถ้าหนูเวถึงบ้านปิดประตูล็อคบ้านดีๆนะลูก)          


"ได้ค่ะคุณอา ไม่ทราบว่าจะไปไหนกันหรอคะ"


(งานวันเกิดเพื่อนน่ะหนูเว นานๆจะเจอกันที)


"อ่ออค่ะงั้นก็ขอให้สนุกนะคะไม่ต้องห่วง"


(จ้าา แค่นี้นะหนูเว)        แล้วคุณอาก็วางสายไป รถเมล์ขับไปเรื่อยๆจนมาถึงป้ายต่อมา มีคนลงไปเยอะเหมือนกันคนขึ้นไม่เยอะเท่าป้ายที่ฉันขึ้น แต่ก็ไม่มีที่นั่งอยู่ดีเพราะมีแต่คนที่ยืนลงไป ระหว่างที่กำลังมองคนเดินขึ้นเดินลงอยู่ก็มีคุณยายเดินมาข้างหน้าฉัน ไม่มีที่ว่างด้วยสิ 


"พี่คะ ช่วยลุกให้คุณยายนั่งได้มั้ยคะ"            ฉันหันไปบอกพี่ผู้ชายคนนึงที่นั่งอยู่เบาะแถวที่คุณยายยืน 


"........................"         พี่แกไม่ตอบอะไรแถมยังไม่ลุกอีก เอ้า คนแบบนี้ก็มี 


"คุณยายยืนไหวมั้ยคะ"         ฉันปล่อยมือจากราวจับแล้วพยุงคุณยายไว้ แกหันมาพยักหน้าให้น้อยๆฉันเลยยืนพยุงแกอยู่แบบนั้น แล้วก็มีเสียงจากด้านหลังดังขึ้น 


"ป้ายก็มีติดตั้งใหญ่ว่าให้เอื้อเฟื้อ เด็ก สตรีและคนแก่ ตาบอดกันหรือยังไง หรืออ่านหนังสือไม่ออก"          แน่นอนว่าทุกคนหันไปมองต้นเสียง   ผู้ชายใส่สีดำเป็นเสื้อแขนยาวสูงประมาณ180+ใส่แมสปิดปากสีดำพร้อมกับแว่นตาที่ไม่รู้ว่าเป็นแว่นกรองแสงหรือแว่นสายตายืนและใส่หูฟังอยู่ด้านหลังฉันเขาคือเจ้าของเสียงเมื่อกี้ ว่าแต่คุ้นจังฉันเห็นหน้าพี่แกแค่แว๊บๆเพราะตอนนี้เริ่มจะมืดแล้ว


"น้องพาคุณยายไปนั่งได้แล้วครับ เขาลุกแล้ว"          ฉันเลิกมองพี่แกแล้วหันกลับมาทางพี่คนเมื่อกี้ก็เห็นว่าแกลุกออกจากที่นั่งแล้ว ฉันพยุงคุณยายให้ไปนั่ง 


"ขอบคุณนะลูก"         เหมือนคุณยายจะพูดกับฉันแล้วก็พี่คนนั้นนะคนข้างหลังฉันน่ะ 


"ไม่เป็นไรค่ะคุณยาย"        ฉันยิ้มให้แกแล้วก็กลับไปยืนที่เดิม ว่าแต่พี่คนเมื่อกี้นี่คุ้นจริงนะฉันเลยหันไปมองอีกครั้ง แสงไฟจากถนนก็สาดเข้ามาเป็นจังหวะที่แกถอดแมสออก


 อีเวแทบจะเป็นลม 


**"พี่ไทม์~~~"** 


กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด



-------------------------------------------------------------------------------------------------





ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว