email-icon

เรื่องนี้เป็นเร่องที่สองหลังของเราเองค่ะ ฝากทุกท่านอ่านและเป็นกำลังใจในงนเขียนถัดๆ ไปของเราด้วยนะคะ : ) Thank you for reading my novel.

ชื่อตอน : SWEETY CHILD 1 : Teased (REWRITE)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.8k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2563 16:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SWEETY CHILD 1 : Teased (REWRITE)
แบบอักษร

 

 

SWEETY CHILD

 

 

 

 

 

 

ตึก ตึก ตึก!

 

"เจอมั้ยว่ะ"

"ไม่เจออ่ะ"

สองร่างบางคุยกัน พวกเขากำลังวุ่นอยู่กับการหารองเท้าของเพื่อนตัวเล็กอยู่ และดูเหมือนตอนนี้ยังหาไม่เจอ...

"พวกแก เจอป้ะ แฮ่กๆ" ทั้งสองส่ายหน้าไปมาเป็นเชิงบอกว่าไม่เจอ จนเจ้าของรองเท้าเดินมา พร้อมกับถือของบางอย่างมาด้วย

"เอ้า! ไปเจออยู่ไหนน่ะมิน?"

มิน ปาร์ค โซมิน นักเรียน ม.6 ที่สอบเข้าโรงเรียนดังได้ด้วยตนเอง แต่เพราะที่บ้านไม่ได้มีฐานะร่ำรวย จึงทำให้โดนแกล้งอยู่ประจำตั้งแต่ ม.4 จนถึงตอนนี้ แต่ก็ได้เพื่อนทั้งสามที่ถึงแม้เขาจะมีฐานะอย่างไรก็ไม่ได้รังเกียจแถมยังนิสัยดีคอยปกป้องเขาอยู่ตลอดอีกด้วย

"อ๋อ เราเจอมันห้อยอยู่บนคานพัดลมห้อง 446 น่ะเจน"

"446 งั้นหรอ?" เจนนี่ เพื่อนสาวผมสั้นพึมพำ

"ทำไมหรอเจน" มิโกะ เพื่อนสาวผมยาวถาม

"ก็ห้องนี้มันมีแค่กลุ่มเดียวที่ชอบแกล้งมินไง" เจนนี่

"แกจะบอกว่าเป็นกลุ่มยัยฮานึลงั้นหรอ?" ไมค์ เพื่อนชายหน้านิ่งถาม

"จะใครส่ะอีกถ้าไม่ใช่กลุ่มยัยนี่ ยัยฮานึลนั่นน่ะชอบแกล้งมินจะตาย" เจนนี่

"แล้วแกจะเอาไง?" มิโกะ

"ใช่ แกจะเอาไงมิน" เจนนี่เหลือบมองถามเพื่อนเล็กที่กำลังผูกเชือกรองเท้าอยู่

"ก็ไม่เอาไง ปล่อยไปเถอะน่า เราไม่อยากมีเรื่อง"

"ปล่อยอีกแล้วหรอมิน ถ้าปล่อยไปยัยพวกนั่นก็ได้ใจคิดว่าแกไม่ทำอะไรสิ" มิโกะ

"ถึงทำเราก็ทำอะไรไม่ได้มากอยู่ดีไม่ใช่หรอ อีกเทอมเดียวก็จบแล้วนะ เราไม่คิดมาก" คนตัวเล็กตอบแล้วยิ้มกว้างให้เพื่อนๆ ทั้งสามคน

"แต่ว่า....." เจนนี่กำลังจะพูดต่อ แต่มินดันพูดแทรกขึ้นก่อน

"ไม่แต่อะไรทั้งนั้นแหละ ไปกินขนมเค้กสูตรใหม่ของคุณแม่มั้ย" พูดแล้วยิ้มกว้างเช่นเดิม

"ไม่ซีเรียสอะไรเหมือนเดิมเลยนะแกน่ะ" ไมค์พูดแล้วโยกหัวเพื่อนตัวเล็กไปมา

 

 

 

 

 

ตลอดการทานเค้กผ่านไปได้ด้วยดี ทั้งสี่คนพูดคุยหยอกล้อตามประสาเพื่อนๆ กัน ทำให้คนเป็นแม่ยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์ยิ้มกว้างออกมาเลยทีเดียว

 

"พวกลูกๆจะนอนนี่มั้ยจ้ะ"

"ไม่ล่ะค่ะ พวกหนูไม่ได้เตรียมชุดมาก่อน" มิโกะตอบ

"งั้นอยู่ทานข้าวกันก่อนนะ แม่ทำอาหารให้พวกเราไว้ในครัว"

"ขอบคุณค่ะ/ขอบคุณครับ" ทั้งสามคนกล่าวขอบคุณแม่ของมินที่เครียมอาหารเย็นไว้ให้ และทั้งสี่ก็ลงมือทานอาหารบนโต๊ะจนเกลี้ยงปฏิเสธไม่ได้จริงๆ ว่าฝีมือของคุณแม่ดีเยี่ยมมากๆ เลยทีเดียว

.

"กลับบ้านกันดีๆ นะลูก"

"ขอบคุณค่ะแม่/ขอบคุณครับแม่" ทั้งสามโค้งอำลาแล้วโบกมือลาเพื่อนตัวเล็ก และทั้งสามคนก็กลับบ้านไป

 

 

 

{วันต่อมา}

 

การใช้ชีวิตในโรงเรียนวันนี้ถือว่าดี เอ่อ..มั้งนะ ก็แค่โดนซ่อนรองเท้าตามเคย ซ่อนกระเป๋า และโดนราดน้ำตอนเข้าห้องน้ำแค่นั้นเอง..

"แบบนี้มันแกล้งกันชัดๆ นะคะอาจารย์!" มิโกะโวยวาย

"อื้มอาจารย์รู้ แต่ตอนนี้เรายังไม่รู้เลยว่าใครทำ" คุณครูโซอา ครูประจำห้องของโซมินพูด

"ม.6 แล้วยังไม่เลิกแกล้งกันอีก" ไมค์

"เอาล่ะ เวลาโซมินโดนแกล้งก็ไม่รู้ว่ามีใครทำ แล้วเราจะไปเอาผิดพวกที่เรากำลังใส่ร้ายอยู่ได้ไง" ครูโซอารู้ว่านักเรียนทั้งสามกำลังนึกว่าฮานึลเป็นคนทำ แต่ความผิดเกือบทุกครั้งมันไม่มีหลักฐานอะไรเลย เคยมีแค่ครั้งเดียวที่กล้องวงจรปิดจับได้ว่าพวกฮานึลเป็นคนซ่อนกระเป๋า แต่นั่นก็ทำได้แค่ตักเตือน ก็อย่างว่าคนรวยทำไรก็ได้..

"เถอะน่า เราก็มาเปลี่ยนชุดแล้วไง อย่ากังวลน่า เราไม่ได้เลือดออกสักหน่อย"

"เราก็อย่ามองโลกในแง่ดีเกินไปนักสิ" ครูโซอา

"ก็ผมไม่อยากมีเรื่อง ยิ่งกับฮานึลเธอน่ากลัวผมไม่อยากมีศัตรู ให้เธอเห็นผมมีความสุขที่โดนเธอแกล้งยังดีกว่าเธอจะได้เห็นผมมีความสุข จะได้กระอักความสุขของผมไงครับ ฮ่าๆ" มินพูดขึ้นแล้วหัวเราะขำเบาๆ มินจะรู้มั้ยความคิดเขานั่นแหละที่น่ากลัว...

 

 

 

 

 

SWEETY CHILD

 

 

 

 

 

[17.00 น.]

 

วันนี้พวกเพื่อนๆกลับไปแล้วเหลือแค่มินที่กำลังเดินตามริมฟุตบาทเพื่อกลับบ้าน

ฟรึบ!

"อ้ะ!"

"ไงย่ะ! กำลังจะกลับบ้านเน่าๆ ของแกอยู่ล่ะสิ"

"ฮานึล"

"ใช่ ฉันเองทำมะ!"

วันนี้มันเป็นวันอะไรของเขากันนะ โดนแกล้งยังไม่พอต้องมาเจอกับคนที่ไม่ชอบขี้หน้าเขาอีกด้วย เซ็งชะมัด

"ขว้างทำไม เราจะกลับบ้าน"

"พวกแก!" ฮานึลส่งเสียงเรียกเพื่อนๆ อีกสองคน และสองคนนั้นกำลังแย่งกระเป๋าของมิน ใช่! พวกเขาแย่งมันมาได้สำเร็จ

"จะทำอะไรน่ะ! เอาคืนมานะ!"

"ถ้ากระเป๋าแกมันเก่าแล้วเดี๋ยวฉันจะส่งมันลงถังขยะให้เองนะ ถ้าไม่มีเงินซื้อเดี๋ยวฉันขอปะป๋าสงเคราะห์ให้คนจนแบบแกก็ได้ แค่นี้ขนหน้าแข้งปะป๋าฉันไม่ร่วงหรอย่ะ! ฮ่าๆ"

อาจเป็นเพราะฮานึลเห็นคนตัวเล็กมีความสุขทั้งๆ ที่ตนยังคงกลั่นแกล้งอยู่ และน่าเสียดายที่คะแนนของการเรียนของโซมินนั่นมันดีเกินไป เกินไป...จนก่อให้เกิดความอิจฉาขึ้นมาส่ะดื้อๆ ตอนนี้เพื่อนของฮานึลคนนึงกำลังวิ่งและชูกระเป๋าขึ้นเหนือหัว และตอนนี้มินกำลังวิ่งตามไป

"หยุดนะ! เราบอกให้หยุดไง" ถ้าการบ้านหายก็จะไม่มีส่งน่ะสิ! คะแนนก็จะไม่มีน่ะสิ แล้วแบบนี้จะทำให้สอบเข้ามหาลัยได้ไง แค่คิดโซมินก็อยากจะร้องไห้ เขาอ่อนไหวกับการบ้านมากจริงๆ นะ

"หยุดให้โง่สิ ฮ่าๆๆๆๆ" เพราะผู้ชายคนนั้นขายาวกว่าโซมินจึงทำให้ตอนนี้โซมินมองไม่เห็นและวิ่งไม่ทันอีกคนเข้าส่ะแล้ว..

หากจะแกล้งกันต้องทำกันถึงเพียงนี้เชียวหรือ... จะมีใครที่ไหนบ้าบิ่นถึงขนาดเอากระเป๋าที่มีการบ้านไปถือวิ่งหนีแกล้งกันเล่นแบบนี้เล่า!!! จะไม่ให้ซีเรียสคงจะทำไม่ได้  ถ้าอีกฝ่ายยังคงเอาเรื่องการเรียนมาแกล้งเขาแบบนี้ เรื่องการเรียนสำหรับ ปาร์ค โซมิน ไม่ใช่เรื่องเล่นๆเลยนะ

ปึก!

โซมินคุกเข่าลงกับพื้นก้มหน้ายกมือมาปิดหน้าของตัวเองไว้แล้วสะอื้นออกมาน้อยๆ

"ฮึก เอากระเป๋าเราคืนมา ฮึก ฮือ" มีด้วยหรอที่คนโดนแกล้งมาเป็นเวลาปีสองปีเกือบสามปีจะไม่อ่อนแอ เหอะ! ไม่มีหรอก จริงอยู่ที่เขาเป็นพวกที่ไม่ร้องไห้เวลาตัวเองโดนรังแก แต่ใครมาเอาการบ้านเขาไปนั่นแหละจุดอ่อน และแน่นอนว่าจุดอ่อนนี้มีแค่เพื่อนรักสามคนนั้นรู้ และมันจะเป็นแบบนั้นถ้าไม่มีใครอีกคนยืนอยู่ตรงหน้าเขา

"นี่กระเป๋าของนายใช่รึเปล่า?"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TO BE CONTINUE.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว