facebook-icon

ความรักวายๆ ในรูปเเบบของเทพนิยายเหนือธรรมชาติ มาดูบทสรุปความรักของเรื่องนี้ได้ที่ The Moon รักนี้จมเขี้ยว

รักจมเขี้ยว...บทที่ 21

ชื่อตอน : รักจมเขี้ยว...บทที่ 21

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.7k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มี.ค. 2564 21:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักจมเขี้ยว...บทที่ 21
แบบอักษร

 

รักจมเขี้ยว...บทที่ 21 

 

ผมที่ยังนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงนอนทั้งๆ ที่มันก็สายมากเเล้ว สุดท้ายก็ต้องเด้งตัวขี้นมาเพราะทนอาการหิวไม่ไหว...มันน่ากลัวมากนะครับ...ไอ้ออลตินมันบอกว่าห้ามปล่อยให้หิวจัด ไม่อย่างงั้นร่างกายจะค่อยๆ เอาอวัยวะข้างในของเรากินเป็นอาหารเเทน...นี้ขนาดเป็นร่างกูเองเเม่งยังจะกินอะ  โคตรไม่เชื่อง-*-  

 

 เเอ๊ดดด!! ผมเปิดประตูออกมาจากห้องนอน  เดินออกมาตามทางเพื่อลงไปที่ชั้นล่าง...อืม...ทำไมรู้สึกว่าวันนี้มันเเปลกๆ นะเนี่ย??  

 

 เดินลงมาจนถึงที่ๆ เขาเรียกว่าห้องครัว....เเต่พอเดินเข้ามากลับไม่เจอใคร...ไม่สิตั้งเเต่ออกจากห้องมาผมก็ไม่เจอใครเลยต่างหาก  ขนาดไอ้คนที่เคยนอนอยู่ข้างๆ ยังไม่เจอมันเลย  

 

เเล้วคนไปไหนหมดวะเนี่ย?!  

 

เเต่เพราะนึกถึงคำที่ไอ้คุณชายมันบอกผมเลยเลือกที่จะไปหาอะไรใส่ท้องก่อน...เปิดตู้ทำความเย็นมาก็เจอกับโถเก็บเลือดมากมาย... 

 

 เอาอันเล็กตรงนี้มากินก่อนเเล้วกัน...  

 

พอคิดได้เเบบนั้นผมก็หยิบโถทองคำขนาดเล็กออกมาจากช่องเย็นสำหรับเก็บเลือด...เอามันมาเทใส่เเก้วกระดกกลืนเข้าไปรวดเดียวหมด เเละไม่ลืมที่จะล้างมันเก็บให้เรียบร้อย...ถึงพ่อเเม่ของออลตินจะบอกว่าให้ทำตัวตามสบาย เเต่อย่างน้อยนี้ก็ไม่ใช่บ้านผมล่ะนะ...อะไรช่วยเขาได้ก็ช่วยเเล้วกัน...  

 

 “อืออ...เมื่อกี้เลือดอะไรหวา...อร่อยฉิบ”ผมไม่เสียเวลาอยู่ในครัวนานๆ  หรอก  กลัวจะไปกินของเขาหมดช่องเย็นอะดิ...คิกๆๆ 

 

...พอเดินออกมาที่โถงกว้างก็ต้องเเปลกใจหนักเข้าไปอีก นี้ถ้าเป็นเมื่อก่อนเเถวนี้คนเต็มเลยนะ ทั้งพวกทหารเวร พวกสาวใช้ที่จะค่อยปัดโน่นนี้อยู่เเถวนี้...เเต่ตอนนี้กลับไม่มีใครเลย   

 

อะไรเอ่ย??  ทำไมหายไปกันหมดเลยละ 

 

ตุบ! ขวับ!  

 

ผมหันกลับไปมองในห้องที่ผมพึ่งจะเดินออกมาทันที...อะไร! เสียงอะไร?? ผมหันไปมองข้างหลังก็ไม่เจออะไร...เเต่ที่เเน่ๆ ผมคุ้นกับเหตุการณ์เเบบนี้มาก...ไอ้เสียงอะไรร่วงเเบบนี้เนี่ย  

 

 ตุบ!โครม! 

 

เเล้วมันก็เป็นอีก  พอผมหันหลังเสียงมันก็ดังขึ้นอีกครั้ง...เเล้วพอหันไปก็ไม่มีอะไรเลย ทุกอย่างยังคงอยู่กับที่เเบบเดิม   

 

 “กูไม่ตลกนะ!! ออกมาเดี๋ยวนี้ออลติน!!” 

 

ผมคิดว่าเป็นมัน เพราะก่อนหน้านี้มันเคยเฉลยกับผมว่ามันนั้นเเหละที่เคยเเกล้งผมตอนที่ผมพึ่งย้ายเข้ามาอยู่ที่หอใหม่ๆ  

“ออกมา!!! กูไม่เล่นนะ”บ้านยิ่งเงียบๆ อยู่ หลังก็ใหญ่มองไปทางไหนก็ไม่เจอใครเลย  เอาตรงๆ ก็กลัวล่ะวะ!!  

 

หมับ! 

 

ว๊ากกก!!! ผมร้องออกมาอยากตกใจ   ก็คนมันตกใจนิ  จะไม่ให้ตกใจได้ไงล่ะ อยู่ก็มีคนๆ มากอดผมจากข้างหลังอะ!!  

 

“ไอ้เหี้ย!!”ผมหันไปด่าเเม่งทันที เพราะก็พอจะรู้นั้นเเหละว่าเเม่งเป็นใคร...กล้าทำกับผมเเบบนี้มีเเม่งเท่าเเหละ  

“เหี้ยที่ไหน...นี้ผัวนะ...ฟอดด”จมูกโด่งเป็นสันกดฝังลงที่เเก้มใสเต็มเเรง  เเล้วถูกจมูกไปมาเบาๆ  

 “...เเล้วมึงไปไหนมาเนี่ย คนในบ้านอีกหายไปไหนกันหมด”ผมเอาหน้าหนีจากจมูกของมันไปด้วย  เเต่ก็โดนมันกดเอาไว้อยู่ดี ก่อนจะจับให้ผมหันหน้าไปหาเเล้วประกบปากลงมาเบาๆ เเค่ให้สัมผัสกันเท่านั้น  

“เขาไปงานกันหมดเเล้ว  มีเเต่มึงนั้นเเหละที่ตื่นสาย”  

“อะไร! กูอยากตื่นสายหรือไง...มันความผิดใครล่ะ!!”  

 “เออเเล้วมันความผิดใครละหว่่าา” มันทำเสียงล้อเลียนผม   

 

อยากจะต่อยเเม่งสักที-*- 

 

“ไอ้คุณชาย!!”มันทำหน้าสำนึกผิด เเต่ขอบอกเถอะว่าเสเเสร้งมาก...กูดูไม่ออกเลย- -!!  

“หึหึ อาบน้ำหรือยังเนี่ยเรา”  

“อาบเเล้วดิ...หอมขนาดนี้ไม่อาบได้เหรอวะ” 

“ไหนหอมจริงหรือเปล่า”  

 

 มันว่าก่อนประกบปากลงมาอีกครั้งเน้นๆ ขบเม้มพอรู้สึกก่อนจะค่อยถอนออกไป เเล้วส่งยิ้มมาให้ผมอย่างกวนๆ...  

 

 “บะ...บ้านไหนเขาสอนมึงพิสูจน์กลิ่นเเบบนี้กัน”  

 “บ้านนี้ไงครับเมีย^^”  

 “พูดไม่อายปากเลยห่า!”ผมทุบลงไปบนอกมันบึกใหญ่  เเต่เเม่งก็ไม่สะทกสะท้านหรอก ออกจะดูชอบใจเสียด้วยซ้ำ   

 

โรคจิตสัสๆ! 

 

“...เออ เเล้วเมื่อกี้มึงบอกเขาไปงานกันหมดเเล้ว  งานไรวะ?”  

 “เดี๋ยวมึงก็ได้ไป เเต่ก่อนจะไปที่นั้น เราต้องไปอีกทีก่อน”  

 “ไปไหน??” 

 “ตามมาเถอะน่า” 

 “ไม่เอา! มึงอย่ามามีความลับกับกูนะ” 

 “.....”ผมมองจ้องมันไปอย่างไม่ยอมเเพ้  ตั้งใจเเล้วว่าถ้ามันไม่บอกกูก็จะยืนอยู่เเบบนี้เนี่ยเเหละ... เเล้วมาดูกันว่าใครต้องเป็นฝ่ายยอม! 

 

 “...ไผ่” 

“....ก็บอกให้บอกมาไม่งั้นก็ไม่ไป”  

 “งั้นจะอยู่นี้ใช่ไหม” 

 “เออ! ถ้ามึงไม่บอกกูก็จะอยู่นี้เเหละ...จะไม่ไปไหนด้วย!” 

 “อะ...งั้นอยู่นี้ไปนะ  กูกับพวกคนที่บ้านจะไปกันสัก 2-3 วัน” 

 

โธ่! ทำเป็นพูดขู่กูนะไอ้คุณชาย...เเม่งคงกะจะให้ผมเชื่อว่าจะไปกันจริงละสิ...เอาไปหลอกเด็กโน่น  กูโตเเล้วไม่เชื่อ!! 

 

 “ไปเเล้วนะครับเด็กดี  ดูบ้านให้ด้วยนะ ฟอด!”มันหอมลงที่หน้าผากของผมก่อนจะหมุนตัวเเล้วเดินออกไป.... เดี๋ยวก็ย้อนมา! เชื่อสิ  นับ 1-10 เดี๋ยวเเม่งก็กลับมาเเล้ว.... 

1 

. 

. 

2 

. 

. 

3 

. 

. 

4 

 

 “ไอ้บ้าออลติน รอด้วย!!!!” 

 

 #ออลติน 

 

 หึหึ....ผมว่าเเล้วว่าไผ่มันทำไม่ได้หรอก  มันขี้กลัวจะตาย เเต่ชอบบอกว่าไม่กลัวบ้างล่ะเฉยๆ บ้างล่ะ....ผมอยู่กับมันตลอดตั้งเเต่มันพึ่ง 15-16 โน่น ทำไมจะไม่รู้นิสัยมันละ  จำได้ไหมว่าผมเคยเเกล้งทำเสียงดังให้มันตกใจเล่นๆ ถึงมันจะทำเป็นไม่กลัว เเต่ผมก็เห็นว่ามันเเอบหันมามองตรงที่ผมปาของไปตลอด.... 

 

 “รอด้วย!!”ผมลดความกว้างของการก้าวขาลงเพื่อให้อีกฝ่ายวิ่งตามมาทัน  

 “ก็ไหนว่าไม่ไป??”ผมเเสร้งทำเป็นหันไปมองด้วยใบหน้ามึนงง   

 “ก็...กูเปลี่ยนใจไง...อยากไปด้วยเเล้ว”  

 “หึหึ...งั้นก็ไปกันเถอะ” ปานนี้พ่อกับเเม่มึงรอนานเเล้ว 

 . 

 . 

 . 

 ผมให้กอไผ่หลับตา เเล้วพามันกลับมาที่บ้านของมัน ซึ่งตอนนี้ข้างในนั้นมีทั้งพ่อเเม่มันเเละพ่อเเม่ของผม...  

 

 “ลืมตาได้ยัง”  

 “อีกเเป๊ป” 

 “ทำไมวะ!”  

 “น่าๆ อย่าดื้อสิ”ผมพามันมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูบ้านของมัน ก่อนจะค่อยๆ บีบมือของไผ่เเน่นขึ้น  มันเองก็บีบตอบกลับมาด้วยเหมือนกัน  

 

 ผมยิ้มออกมานิดๆ กับการกระทำน่ารักๆ ของมัน  หึหึ เด็กตัวน้อยๆ ที่ผมหลงในรสชาติของเลือดเขาในวันนั้น  วันนี้เขากลับได้ทั้งหัวใจของผมไปครองได้อย่างง่ายดาย...ไม่สิ...เขาน่าจะได้มันไปตั้งเเต่ 10 กว่าปีก่อนนั้นเเล้วต่างหาก  

 “ลืมตาครับ” 

 “.....บ้าน??” มันเงยหน้ามามองผมงงๆ ก่อนจะพูดถามต่อมาอีก “อะไรวะ? เรามาที่นีjทำไม”  

 “มึงคิดว่าไง”  

 “กูไม่เล่นนะ...มึงพูดมาว่าพากูมาทำไม...จะทิ้งกูใช่ไหม!!”  

 “....ทำไมชอบคิดว่ากูจะทิ้งนัก...ที่ผ่านมากูไม่ได้ทำให้มึงมั่นใจเลยเหรอไผ่”  

 “....ก็กู...กูกลัวนิ...ฮึก...มึงดูดีขนาดนี้อะ...”มันก้มหน้ามองต่ำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ “มึงมีตัวเลือกตั้งเยอะ..”  

 “เเล้วกูต้องทำยังไงละ มึงถึงจะเชื่อว่ากูรักมึงหมดทั้งใจไผ่”  

 “.....”  

“ถ้ามึงไม่ตอบ  งั้นกูจะเเสดงออกให้มึงเห็นด้วยวิธีของกูแล้วกัน”ผมจับมืออีกฝ่ายเเล้วพาเดินเข้ามาในบ้าน  คนตัวเล็กยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาลวกๆ 

 

 อ่อนไหวง่ายจังเลยน่าา 

 

 “มากันเเล้วค่ะ”พอเดินเข้ามาด้านในบ้าน ก็เจอท่านทั้ง 4 ที่กำลังนั่งกันอยู่ที่โซฟา ในส่วนของห้องรับแขก  พ่อกับเเม่ของผมในชุดที่ดูเเปลกตาไป  ปกติจะเห็นพวกท่านใส่เเต่ชุดที่นครจันทรา เเต่ตอนนี้กำลังเเต่ชุดของชาวมนุษย์อยู่ คงเพราะไม่อยากให้เเตกต่างจนเเปลกตานั้นเเหละ...  

 “มานั่งนี่ไผ่”พ่อของมันพูด ท่านมองหน้าของมันนิ่งๆ กอไผ่หันมามองหน้าผมเหมือนกำลังสับสนกับภาพตรงหน้า 

 (“ออลติน ได้ยินกูไหม!”) ผมหันไปมองมันก่อนจะพยักหน้าเบาๆ 

 (“นี่มันอะไร! ทำไมพ่อเเม่มึงถึงมาอยู่ที่นี่!”) ก็อย่างที่มึงเห็น....ผมตอบมันไป 

(“เห็น...เห็นอะไร!! อย่างบอกกูนะว่า...เตี่ยกับม๊ากูรู้เรื่องของเราเเล้ว!”)ผมพยักหน้าตอบช้าๆ มันหันกลับไปมองหน้าพ่อของมันท่านเองก็กำลังมองมันเหมือนกัน 

 “มานั่งนี่ไผ่”พ่อมันพูดขึ้นมาอีกครั้ง  

 “เตี่ย...คือไผ่” 

 “เตี่ยบอกให้มานั่ง”  

 

BY : LUN_LA 

 

 

ยังรักคนอ่านเหมือนเดิม เพิ่มเติมใกล้ปิดเทอมเเล้ว ใกล้ได้พักเเล้ว ใกล้จะได้นอนเเล้ววววว 

ขอบคุณที่ยังคงรออ่านกันน่าาาา 

 

ความคิดเห็น