ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

009...ปีศาจเข็ม ทากิบาริอนนะ

ชื่อตอน : 009...ปีศาจเข็ม ทากิบาริอนนะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ค. 2561 19:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
009...ปีศาจเข็ม ทากิบาริอนนะ
แบบอักษร

ตอนนี้พวกปีศาจจากชิโกกุเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว..จอมปีศาจฮีฮีผู้เป็น 1 ในเสาหลักของกลุ่มถูกฆ่า นูราริเฮียงหายตัวไป เพื่อนในหน่วยกางเขนศักดิ์สิทธิของริคุโอะอย่างโทริอิถูกคำสาปของปีศาจโซเดะโมงิซามะ(ปีศาจจับแขนเสื้อ) จนต้องเข้าโรงพยาบาล

..เหมือนตอนนี้กลุ่มนูระจะกำลังเผชิญหน้ากับปัญหาใหญ่ แต่สุดท้ายแล้วก็ดูเหมือนจะไม่ได้หนักหนาอะไรนัก ตำแหน่งของฮีฮีถูกแทนที่ด้วยลูกชายของเขาอย่างโชเฮย์ นูราริเฮียงถูกสันนิฐานว่าแค่ออกไปเที่ยวเล่นตามปกติ ส่วนโทริอิถูกช่วยเอาไว้ได้โดยภูมิเทพอย่างเซ็มบะ

สุดท้ายแล้วทุกอย่างก็กลายเป็นเหมือนจะกลับมาสงบอีกครั้ง..คงเรียกได้ว่าเป็นลมสงบก่อนพายุเข้าล่ะมั้ง

และด้วยความเป็นห่วงหรืออะไรก็แล้วแต่ริคุโอะได้จัดการให้เพื่อนๆหน่วยกางเขนศักดิ์มาออกค่ายล่าปีศาจที่บ้าน..โดยอ้างชื่อของคามิน

คานะ คิโยซึงุ และชิมะตกลงในทันทีพร้อมลากเพื่อนทั้ง 2 อย่างโทริอิ และมากิมาออกค่ายล่าปีศาจด้วย แต่ยูระไม่ได้มาเนื่องจากเธอให้เหตุผลว่าต้องฝึกฝนการใช้ชิคิงามิในการต่อกรกับปีศาจ

“เอาล่ะ มาฝึกกันเถอะ!!”คิโยซึงุตะโกนเสียงดังอย่างร่าเริงพลางถือธงทำท่าทางแปลกๆสะบัดธงไปมาให้พวกหน่วยกางเขนศักดิ์สิทธิที่เหลือทำตาม

“โอ้!!”

..แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ความสงบสุขจะจบลงแล้วล่ะนะ

“อ้าว? คุณเคย์คะอินเปลี่ยนใจมาออกค่ายกับพวกเราแล้วเหรอ?”ริคุโอะถามออกมาทันทีเมื่อเห็นยูระวิ่งมาที่หน้าบ้านในสภาพเหนื่อยหอบ

“เปล่าหรอก..เมื่อกี๊ฉันเจอปีศาจน่ะ แต่ไม่รู้ทำไมพอจับไอปีศาจแล้วตามมาถึงโผล่มาที่นี่ได้”ยูระตอบกลับพลางมองไปรอบๆเหมือนหาอะไรบางอย่างก่อนที่จะหันมาพูดกับริคุโอะอีกครั้ง

“แล้วเจ้านั่นไม่อยู่เหรอ?”

“อ้อ..ท่านอามาโนะจาคุวันๆนึงเขาก็เอาแต่นั่งจิบสาเก ชมซากุระอยู่ตลอดนั่นแหละ”ริคุโอะตอบยูระซึ่งตอนนี้เดินไปทางต้นซากุระแล้วเรียบร้อยโดยที่ไม่ได้สนใจเขาเลย

..ทำไมท่านอามาโนะจาคุถึงได้มีคนชอบถามหานักนะ คานะจังก็คนนึงแล้ว..ถ้าเป็นเราแค่เข้าใกล้ยังไม่อยากเลย น่ากลัวจะตาย



ทางด้านคามินที่กำลังเหม่อมองซากุระอย่างเบื่อหน่ายนั้นเมื่อเห็นยูระเดินตรงมาทางเขาด้วยใบหน้าบูดบึ้งก็ยิ้มบางให้ทันที แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไรยูระก็ตรงมาคว้าจอกสาเกออกจากมือเขาไปซะก่อน

“นี่ข้าจิบสาเกนั่นอยู่นะยัยหนูองเมียวจิ”คามินพูดพลางขมวดคิ้วเล็กๆ ก่อนจะกลับมายิ้มบางอีกครั้งเมื่อได้ฟังเหตุผล

“เอาแต่ดื่มอยู่ได้ทั้งวัน เดี๋ยวก็ตายกันพอดี”ยูระจ้องเขม็งอย่างไม่พอใจแล้วย้ายขวดสาเกไปไว้ตรงอื่นแล้วย้ายตัวเองลงมานั่งข้างๆคามินแทนโดยที่ไม่ได้พูดอะไรอยู่ซักพัก ก่อนจะเริ่มเปิดปากถามออกมา

“..ตอนนี้ที่เมืองนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมช่วงนี้ถึงได้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเยอะนัก? แล้วทำไมปีศาจที่ฉันตามมาถึงได้หายไปแถวๆนี้ได้?”ยูระถามพลางจ้องเขม็งไปที่คามินอย่างกดดันเหมือนกับจะบังคับให้พูดออกมา

แต่ความจริงเรื่องนี้ก็ไม่ใช่ความลับอะไรอยู่แล้ว ถึงเธอจะรู้เนื้อเรื่องก็คงไม่เปลี่ยนไปเท่าไหร่ เพราะมันเป็นการต่อสู้ของขบวนร้อยอสูร..ไม่มีอะไรเกี่ยวกับองเมียวจิอย่างยูระอยู่แล้ว

“..ก็ตามที่ข้าเคยเตือนเจ้าไปก่อนหน้านี้ ตอนนี้สงครามระหว่างกลุ่มกำลังจะเริ่มแล้ว ทางที่ดีก็จงอย่าเข้ามายุ่งกับสงครามของปีศาจล่ะยัยหนูองเมียวจิ”

“ถ้าสงครามเริ่มแล้วข้าคงไม่ว่างมาดูแลเจ้าหรอกนะ”คามินพูดพลางยิ้มบางให้ยูระที่ตอนนี้ทำหน้าบูดบึ้งส่งให้เขาแล้วตะโกนออกมาเสียงดังลั่นจนพวกปีศาจที่แอบดูอยู่ไกลๆสะดุ้ง

“เฮอะ!! ฉันคือองเมียวจิผู้กำจัดปีศาจ..ไม่มีทางยอมให้นายมาช่วยหรอก!!”พอตะโกนระบายอารมณ์เสร็จแล้วยูระก็วิ่งตึงตังจากไปด้วยความโมโหที่ถูกคามินพูดเหมือนดูถูกใส่




หลังจากที่เดินออกมาจากบ้านนูระอย่างอารมณ์เสียสุดท้ายแล้วยูระก็เลือกที่จะเดินกลับบ้านแทนการไปฝึกการใช้ชิคิงามิต่อ และมันคงจะเป็นอย่างนั้นถ้าเธอไม่ได้จับไอปีศาจอันรุนแรงที่ส่งมาที่เธออย่างจงใจเหมือนการท้าทายนี่ได้ซะก่อน

โดยไม่ทันที่จะได้คิดอะไรยูระก็วิ่งตามไอปีศาจนั่นไปทันที จนกระทั่งมาถึงสนามเด็กเล่นร้างคนแห่งหนึ่ง เธอก็เห็นผู้หญิงในชุดกิโมโนสีหม่นยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าพร้อมกับไอปีศาจมากมายที่เหมือนจะกดเธอให้จมลง

“แหมๆ มาแล้วสินะองเมียวจิ..ข้าคือ 1 ใน 7 เงาพเนจร แห่งขบวน 88 อสูรชิโกกุ ทากิบาริอนนะ(ปีศาจเข็ม)”ปีศาจสาวทากิบาริอนนะกล่าวพลางแสยะยิ้มส่งให้ยูระที่เรียกชิคิงามิของตัวเองอย่าง เท็นโร(หมาป่ากระหาย) มารอสู้ตั้งแต่เมื่อกี๊

“ชื่อของฉันคือ เคย์คะอิน ยูระ ทายาทองเมียวจิผู้กำจัดปีศาจ”ยูระพูดพลางมองไปที่ทากิบาริอนนะอย่างหวาดระแวงเมื่อเส้นผมของเธอเริ่มยาวขึ้นเรื่อยๆ

ฝุ่บ..ตู้ม!?

เส้นผมที่ยืดยาวของทากิบาริอนนะฟาดเข้าใส่ยูระอย่างรุนแรงโดยที่เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว หากแต่เท็นโรก็เร็วพอที่จะคาบเจ้านายของตัวเองกระโดดถอยหนีไปอีกฝั่งเพื่อตั้งตัวรอรับการโจมตีครั้งใหม่

“อย่าหนีสิยัยเด็กองเมียวจิ!!”เสียงตะโกนดังลั่นพร้อมกับเส้นผมที่พุ่งเข้าใส่ทำให้ยูระตัดสินใจที่จะสู้ในทันที

“โจมตีเลยเท็นโร!!”ยูระตะโกนสั่งพร้อมกับเท็นโรที่วิ่งเข้าใส่ทากิบาริอนนะในขณะที่เธอเรียกชิคิงามิมาเพิ่มอีกตัว

“ชิคิงามิดัดแปลง เทพมนุษย์ผสานร่าง..โยมิโอคุริ ยูระ MAX!!”

ตู้ม!!

กระสุนน้ำถูกยิงออกไปอย่างรุนแรงตรงไปที่ทากิบาริอนนะที่เพิ่งจัดการเท็นโรได้ระหว่างที่เธอผสานชิคิงามิทันที จนต้องเอาเส้นผมมาก่อตัวเป็นรูปกำแพงกันเอาไว้ แต่เมื่อยูระคิดจะโจมตีอีกครั้งเธอก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่นหลังจากเส้นผมของทากิบาริอนนะที่ฟาดลงมาเต็มแรงจากด้านหลังจนร่างของเธอกระเด็นออกไป แต่ที่แย่ยิ่งกว่านั้นก็คือชิคิงามิของเธอที่ถูกคลายออกเพราะเธอไม่มีสมาธิพอที่จะใช้มัน

“อึก!!”ยูระร้องออกมาอย่างเจ็บปวดเมื่อตัวเธอล้มครูดไปกับพื้น แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งสติแล้วลุกขึ้นเส้นผมของทากิบาริอนนะกลับรัดตัวเธอแน่นแล้วยกลอยขึ้นเหนือพื้น

“เฮอะ!! อ่อนแอซะจริงนะ ถ้าอย่างนั้น..ก็ตายไปซะเถอะ!!”ทากิบาริอนนะพูดเยาะเย้ยก่อนจะใช้เส้นผมบีบรัดร่างของยูระแน่นขึ้นเรื่อยๆเพื่อให้ตายอย่างช้าๆ โดยที่ยูระไม่แม้แต่จะสามารถขยับตัวได้ด้วยซ้ำ

อ..อึก นี่เราจะมาโดดยัยปีศาจนี่จัดการจริงๆเหรอเนี่ย*?*

*..*น่าสมเพชชะมัด

ฉัวะ!!?

ในขณะที่ยูระกำลังจะหมดสติเสียงของบางสิ่งที่ถูกตัดจนขาดก็ดังขึ้นมาในโสตประสาทของเธอพร้อมกับที่เส้นผมที่รัดตัวเธอแน่นหายไปจนร่างของเธอร่วงหล่นลงบนพื้นอย่างแรงจนจุก

“ก..แก อามาโนะจาคุ!?”ทากิบาริอนนะกรีดร้องเรียกชื่อของชายหนุ่มที่เป็นผู้ใช้พัดฮิกันบานะตัดเส้นผมของเธอดังลั่นอย่างโกรธแค้นพลางกัดริมฝีปากจนเลือดซิบ แต่ในขณะที่เธอกำลังคิดว่าจะหนียังไงอยู่นั้นเองคามินก็พูดขึ้นมา

“ไสหัวออกไปซะ..แล้วไปบอกทามาซึกินายของเจ้าว่าหากอยากได้โตเกียวแห่งนี้ก็จงยกขบวนร้อยอสูรของมันมาชิงไป ไม่ใช่ใช้ให้ผู้หญิงมาทำงานแทนแบบนี้”พูดเพียงเท่านั้นคามินก็ไม่ได้สนใจอีกว่าทากิบาริอนนะจะวิ่งหนีไปทางไหน เขาหันไปหายูระที่ยังคงนอนจุกอยู่ที่พื้นแล้วเดินเข้าไปหาก่อนจะนั่งคุกเข่าดูอาการให้

“เฮ้อ..”คามินถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบาก่อนจะเอาพัดฮิกันบานะตีไปที่หัวของยูระเบาๆเป็นการสั่งสอนที่ทำอะไรไม่คิด และรักษาเช่นเดียวกับที่เคยทำกับคานะตอนเด็ก

“เอ๊ะ? หายแล้ว?”ยูระพูดอย่างมึนงงพลางลุกขึ้นนั่งแล้วเอามือจับไปตามตัวที่เป็นแผลจากการต่อสู้ก่อนหน้า ซึ่งตอนนี้ทั้งหมดหายไปแล้วราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น และเหตุการณ์เมื่อครู่เป็นเพียงแค่ฝันตื่นหนึ่ง

“..ข้านึกว่าบอกเจ้าไปหลายรอบแล้วซะอีกว่าอย่าเข้ามายุ่งกับสงครามของปีศาจ นี่เจ้าได้ฟังที่ข้าพูดไปบ้างรึเปล่ายัยหนูองเมียวจิ?”คามินถามพลางมองใบหน้าของยูระที่ตอนนี้กลับไปบูดบึ้งอีกแล้วเหมือนกับทุกครั้งที่คุยกับเขา

“เฮอะ!!”ยูระไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่เค้นเสียงเฮอะแล้วสะบัดหน้าหนีไปอีกทางเท่านั้นในขณะที่คามินเองก็ถอนหายใจออกมาอีกรอบอย่างไม่รู้จะพูดว่าอะไรดีกับนิสัยของเธอคนนี้

“เฮ้อ..งั้นข้าจะไปส่งเจ้าที่บ้านก็แล้วกัน เดี๋ยวเจ้าจะวิ่งตามปีศาจที่ไหนไปอีก”สุดท้ายคามินก็ยอมแพ้ เขาเปลี่ยนเป็นชวนเธอกลับบ้านแทน และโดยไม่รอคำตอบเขาก็ดึงมือเธอลุกขึ้นแล้วเดินไปด้วยกัน

..ถ้ามีใครมาเห็นภาพนี้เข้าอาจจะคิดว่านี่เป็นเพียงภาพลวงตาก็ได้ที่ปีศาจจากกลุ่มนูระ และองเมียวจิแห่งตระกูลเคย์คะอินมาเดินจับมือกันอย่างนี้

“ยัยหนูองเมียวจิ..รับนี่ไป”ขณะที่กำลังเดินจับมือกันอยู่ท่ามกลางความมืดของเมืองตอนกลางคืน อยู่ๆคามินก็พูดขึ้นพลางส่งกำไลแก้วสีอำพันในมือให้ยูระที่รับไปอย่างงงๆ ว่าคนตรงหน้าให้กำไลเธอทำไม

“..ก็ตามที่ข้าเคยบอกเจ้าไปแล้วว่าข้าไม่ได้ว่างมาคอยช่วยเจ้าไปตลอด กำไลนี่ก็เป็นเหมือนกับโล่ที่จะคอยปกป้องเจ้า ใส่เอาไว้ซะยัยหนูองเมียวจิ”คามินพูดอธิบายเพียงเท่านั้นโดยที่ไม่พูดตอบอะไรอีกจนกระทั่งไปส่งเธอจนถึงห้องและเดินกลับออกมา เพื่อกลับไปบ้านใหญ่

..ความจริงแล้วกำไลที่เขาให้ยูระไปก็เป็นเพียงแค่บาเรียระดับสูงที่ใส่ลูกเล่นเข้าไปเล็กๆน้อยๆเท่านั้น..ประมาณว่าถ้าเธอถูกโจมตีบาเรียจะสะท้อนการโจมตีทุกอย่างกลับไปด้วยความแรงเป็นเท่าตัวอ่ะนะ



#คำถาม

ตอนนี้มีคนมาตอบเราเรื่องเวทย์เกี่ยวกับเวลาเพิ่มค่ะ--เราก็เลยมีคำถามเกี่ยวกับเงื่อนไขการใช้พลังมาถาม

อันแรกเป็นเงื่อนไขการใช้ของ--อุล--ในแฟรี่เทล //ส่วนอีกอันเป็น--ดาต้า อไลฟ์ค่ะ--ใครรู้ก็ตอบเรากันหน่อยนะคะ



รูปนี้เป็นกำไลที่คามินให้ยูระไปค่ะ//จะคิดว่าเป็นสีอำพัน หรือว่าสีนี้เลยก็ได้นะคะ


ความคิดเห็น