สวัสดีจ้า ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวโลกมืดของไรท์นะคะ หายตัวไปบ้างแต่ยังไม่ตาย twitter :pbhaert

ชื่อตอน : ความลับแตก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.5k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2561 19:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความลับแตก
แบบอักษร


วันเรียนปกติ แต่สิ่งไม่ปกติคือสายตาของเพื่อนๆในห้อง จริงๆมันก็มีมาตั้งแต่เดินเข้ามาในคณะแล้ว ปี2 ด้วยกันมองแปลก

"ทำไมพวกเขามองกูแปลกๆว่ะ?" 

"ก็มีคนไปประกาศบอกเพื่อนๆน่ะสิ ว่ามึงเป็นเด็กอาจารย์มาร์ค ได้เข้าไปพรีงานสองต่อสอง ในวันที่คนอื่นเขาไม่ได้พรีกัน" ยองแจบอกให้ผมทราบความเป็นไป

"เฮ้อ! ทำไงได้ว่ะ ก็อาจารย์นัดกูไปนี่ ใครจะรู้ว่าเมื่อวานอาจารย์ไม่นัดคนอื่นด้วย" 



วันนี้ทั้งวันก็ได้แต่นั่งรับแรงประทะจากสายตานับ10 ที่เอาแต่จ้องเหมือนจะฆ่ากันให้ตาย

"หยุดมองเถอะ เราไม่รู้จริงๆว่าเมื่อวานอาจารย์ไม่ให้ใครเข้าพรี" เป็นผมที่ทนไม่ไหว จึงบอกให้เพื่อนๆเข้าใจ

"หรอย่ะ? ไม่ใช่ว่าเข้าไปอ่อยอาจารย์ ได้คะแนนพิสวาทหรอกหรอ ได้ยินข่าวว่าเป็นปลื้มอาจารย์นี่" เพื่อนในห้องคนนึงพูดขึ้น


"พูดยังกับว่าพวกแกไม่ชอบอาจารย์งั้นแหล่ะ ฉันเห็นนะวันที่อาจารย์สอนพวกแกก็นั่งบิดตัวเป็นเกลียว ที่ว่าแบมนี่ คืออิจฉาใช่ไหม? ถ้าจะว่าแบมอ่อยอาจารย์แล้วได้ พวกแกก็ทำบ้างสิ !" ยองแจที่ทนเห็นเพื่อนโดนรุมไม่ได้เลยพูดขึ้น

"ยุ่งไรว่ะ ยองแจ ตัวแกเองก็อย่าคิดว่าจะรอดนะ เทอมหน้าพี่เเจ็คสันกลับมาจะได้เห็นดีกัน!" เธอคนเดิมเริ่มกล่าวถึงบุคคลที่สาม

"เอาพี่แจ็คสันมาเกี่ยวไรด้วย พวกแพ้แล้วพาล อยากได้ก็จีบให้ได้สิ ไม่ใช่มาหาเรื่องคนอื่นแบบนี้ ใช่ว่าฉันจะได้พี่เขา ฉันก็พยายามเหมือนกัน" ศึกครั้งนี้เริ่มหนักขึ้น แค่กลายเป็นยองแจกับเพื่อนคนนั้นแทน

"ยองแจ พอเถอะ เดี๋ยวอาจารย์โบอาก็เข้าแล้ว" ผมกลัวจะเป็นเรื่องใหญ่เลยรีบห้ามทัพ



เลิกเรียนแล้วแบมแบมก็กลับบ้านปกติ แต่ไม่ปกติคือวันนี้ป๊ากับม๊ากลับบ้านแล้ว เขาไม่ต้องแวะตลาดซื้อกลับข้าวไปให้น้องกับตัวเองกินแล้ว ม๊าเป็นทำให้กิน

"ป๊า ม๊า คิดถึงจัง!!" แบมวิ่งเข้าไปสวมกอดแม่ไว้แน่น ไม่เจอกันตั้งเกือบเดือน

"แบมแบมให้บัมก่อนม๊าด้วยสิ บัมยังไม่ได้กอดม๊าเลย!" บัมบัมเข้ามาขอกอดแม่

"น้องบัมมาให้ป๊ากอดมาลูก ให้เด็กโข่งกอดม๊าไป" ป๊าที่ยืนอยู่ใกล้ๆอ้าแขนให้บัมวิ่งเข้ามาในอ้อมกอด

"บัมกอดป๊าก็ได้"




"ม๊าทำไมทำกับข้าวเยอะจัง กินไม่หมดแน่ๆเลย?" แบมเข้ามาในครัวก็เห็นว่าแม่กำลังทำอาหารเยอะมาก

"หมดสิจ๊ะ เพราะครอบครัวป้าดรอรีนมากินข้าวบ้านเรา"

"ป้าดรอรีนหรอ? ใครอ่าม๊า?"

"ว่าแล้วต้องจำไม่ได้ แต่ถ้าจำได้ก็คงเป็นเด็กอัจฉริยะ ตอนที่ป้าดรอรีนมา ตอนนั้นแบมยังเด็กกว่าบัมอีก" 

"ป้าดรอรีนเป็นเพื่อนม๊าหรอ?"

"เปล่าจ้ะ รุ่นพี่สมัยเรียนที่เมกาจ้ะ"

"อ่อครับ! สมมติว่าแบมรู้จัก"

แบมเดินออกมารอม๊าทำอาหาร ไม่นานก็มีเสียงแตรรถดังที่หน้าบ้าน


ปรืนนนนน!!!



"สงสัยพี่ดรอรีนจะมาถึงแล้ว คุณคะ? ฉันวานไปเชิญพี่ดรอรีนมาในบ้านรอเลยค่ะ" แม่ตะโกนบอกป๊าจากในครัว 

บนโต๊ะอาหารจัดเสร็จรีบร้อยแล้ว แต่เกิดปวดฉี่กะทันหันซะนี่

"ม๊า ปวดฉี่!!" 

"ไปฉี่สิ บอกม๊าทำไมเนี้ย?"




"พี่ดรอรีน เชิญที่โต๊ะอาหารก่อนเลยค่ะ ฉันเตรียมไว้รอแล้ว แล้วนี่พี่มากับใครคะ? คุณต้วนหรอ?"

"รายนั้นงานท่วมหัวเลย พี่มากับลูกชาย...มาร์ค จำน้าเบลได้ไหม?" 

"สวัสดีครับน้าเบล จำได้ครับ คุณน้ายังสวยเหมือนเดิมเลยนะครับ" มาร์คเอ่ยปากชมแม่แบม

"ปากหวานนะเรานี่ ไม่เจอกันนานโตขึ้นมากๆเลย ตอนนั้นยังเพิ่ง5ขวบกว่าๆเอง"แม่แบมพูดขึ้น

"แล้วนี่ลูกชายเธอไปไหนซะล่ะ?" ป้าดรอรีนถาม

"คนโตอีกเดี๋ยวก็ลงมา ส่วนนั่งตาแป๊วอยูนี่ คนเล็กค่ะ ชื่อน้องบัม น้องบัมสวัสดีป้าดรอรีน กับพี่มาร์คสิลูก" แม่แบมบอกให้ลูกคนเล็กไหว้ผู้ใหญ่

"ซาหวัดดีคร้าบ น้องบัมบัมนะครับ คุณป้าดรอรีน แล้วก็พี่มาร์ค บัมจำได้แล้ว!!" 

"จำอะไรได้หรอ? น้องบัม" ป้าดรอรีนถาม เพราะว่าเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก

"บัมเคยเห็นพี่มาร์ค ในห้องแบมแบม เต็มไปหมดเลย" บัมพูดจังหวะที่แบมกำลังจะลงมาพอดี




"หยุดนะ!! บัมบัม!! เฮ้ยยยย อาจารย์!?"

แบมรีบวิ่งเข้าไปปิดปากน้อง เลยไม่ได้ดูว่าคนตรงหน้าเป็น



ความคิดเห็น