[NCT] UNCLE LEE ❘ TAETEN
UNCLE LEE 07 ❘ CUT ❘ RATE 18+
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

UNCLE LEE 07 ❘ CUT ❘ RATE 18+




“อยากรู้เหมือนกันว่าคืนนี้นายยังจะคิดถึงมันอยู่อีกหรือเปล่า…”

มากกว่าเสียใจ เสียใจจนมิอาจแสดงออกมา มันขาดตัวแบบ มันขาดซึ่งคำบรรยาย มันเอ่อล้นที่อกซ้าย อยากจะร้องด่า อยากจะตบหน้าเหมือนที่เคยทำเวลาที่โดนรังแก อยากจะถีบอีกคนให้สร่างเมาเผื่อบางทีสติจะหวนกลับคืนมาแล้วหยั่งรู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังทำเรื่องเลวทรามอยู่ แต่สิ่งที่เตนล์ทำกลับเป็นการจิกมือจิกเท้าลงกับที่นอนเพราะเมื่อยามที่ลิ้นอันเร่าร้อนของแทยงส่งเข้ามาลิ้มเลียที่ยอดอก

มันเสียว

เสียวจนแทบบ้า ขนทั้งกายชูชัน

อยากจะปฏิเสธร่างกายทรยศก็เอาแต่อ่อนระทวยซะอย่างนั้น

ยามที่มืออันหยาบกร้านแบบผู้ชายลูบและลากขึ้นลงตามลำตัวที่ตอนนี้มันเปลือยเปล่าก็เกือบจะเผลอครางออกมา ทั้งบีบทั้งเค้นจนขึ้นรอยมือ รู้สึกเจ็บจนใบหน้าเหยเกแต่แทยงก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะเห็นอกนึกสงสารเลยสักนิด ริมฝีปากยังคงบดจูบ ดูดดึง กัดแทะมั่วซั่วบนหน้าอกขาวสีน้ำนมที่บัดนี้มันแดงและช้ำเลือดจนเสียหมด

รวมถึงต้นคอที่ถูกประทับรอยให้เป็นที่ระลึกอีกหนึ่งรอย แค่รอยเดียวเท่านั้นที่แทยงตั้งใจทำมัน

แทยงระบายความความรู้สึกทั้งหมดทั้งมวลอย่างมิสนโลก ระบายความอยากอย่างมิสนหัวใคร จากโทสะกลายเป็นราคะที่อยากจะถอนเพราะเสียงครางกระเส่าที่เตนล์พยายามกลั้นแทบตายดันชัดเต็มสองรูหูของแทยง  อีกทั้งร่างกายที่มันบิดเบี้ยวแอ้นรับกามารมณ์ตามสัญชาตญาณที่แทยงปั่นขึ้นยิ่งทำให้เส้นด้ายที่บางอยู่แล้วขาดสะบั้น

ฟันคมกัดเข้าที่ข้างเอวเตนล์หนึ่งทีด้วยความหมั่นเขี้ยวเรียกเสียงเย้าอารมณ์ก่อนจะกัดเข้าอีกข้างจนเห็นรอยฟัน รอยยิ้มร้ายฉายขึ้นทันทีเมื่อแทยงช้อนตามองแล้วเห็นเตนล์แหงนหน้ากัดปากตัวเองอย่างเซียวซ่าน นัยน์ตาฉ่ำเยิ้ม

หน้าและตัวแดงแจ๊ด

คงทั้งเขินทั้งมีอารมณ์ทั้งโมโหทั้งอยากฆ่าแทยงรวมกันจนเกิดเป็นสีหน้าแบบนั้น

น้ำเมาที่เอาเข้าคอเริ่มแผลงฤทธิ์ สะกิดความดิบเถื่อนยากจะรั้ง หลังจากที่เห็นเตนล์กับลูคัสเดินกระแนะกระแหนกันหน้าชื่นตาบานอยู่บนความหลอกลวงเลือดแทยงก็ขึ้นหน้า รีบบอกลาและรีบส่งลูกค้าสาวสวยคนนั้นกลับเมื่อตกลงซื้อขายกันเสร็จสรรพ ก่อนจะแวะกระดกเหล้าดับความเดือดดาลที่มันแผ่ซ่านทั่วอณูของร่างกาย

แต่เจ้ากรรมมันดันดิ้นพล่าน บ้าคลั่งกว่าเดิมเมื่อภาพเหล่านั้นกระโดดเข้ามาในหัว

พอคิดก็เป็นอีกระลอกที่แทยงกัดเอวเตนล์ดั่งคนเครียดแค้นจนร่างเล็กสะท้านร้องออกมาเสียงดัง เสียงมันโอดครวญออกมาแค่วินาทีก็ต้องวิ่งกลับเข้าลำคอเมื่อแทยงปิดกั้นด้วยริมฝีปาก ป่าเถื่อน เห็นแก่ตัวและเอาแต่ตัวเองเป็นที่ตั้ง เตนล์ดิ้นหลบสัมผัสหยาบคายแต่แทยงก็เร็วเกินกว่าจะเรียกมันว่าหลีกหนี ล็อคหน้าล็อคตัวเตนล์เสียแน่นอย่างกับครีมเหล็กหนาที่ขึ้นสนิมความมืดมน

ริมฝีปากเตนล์ช้ำเพราะแรงกัดแรงดูดที่ทวีคูณ กลิ่นน้ำตาที่เคยมีเพียงแต่ขณะนี้ถูกกลบด้วยกลิ่นคราวเลือดทั้งของแทยงที่โดนเตนล์ตบจนปากแตกกับของเตนล์ที่โดนแทยงขยี้จูบจนปากแตกเช่นกัน

มันน่ารังเกียจ

มันน่าขยะแขยง

เตนล์คิดก่อนจะออกแรงถีบที่ช่วงล่าง ถึงรู้ว่าถีบมันจะชนเข้ากับอากาศ ว่างเปล่า มีเพียงฝุ่นละอองแต่เตนล์ก็อยากจะลองพยายามดูสักครั้งเพื่อสักครั้งเตนล์อาจจะรอดพ้นเนื้อมือของคนเลวทรามตรงหน้านี้

การกระทำน่าขันของเตนล์ ทำให้แทยงผละจูบออกมายิ้มขำเฉกเช่นตัวโจ๊กเกอร์จากหนังแบทแมน มองผิวหน้าเนียนละเอียดที่ถูกทับถมด้วยรอยน้ำตาแห้งกรัง เห็นแบบนั้นแทยงก็นึกสงสารเอาลิ้นเลียคราบน้ำตาออกอย่างแผ่วเบา ทั่วทั้งหน้าแทนที่ด้วยน้ำลายเหนียว เตนล์กระอักกระอ่วนความแขยงนี้จนจะเป็นบ้า มือทั้งผลักทั้งดันก็ไม่ได้เกิดซึ่งประโยชน์

“ชอบเหรอ… ดิ้นอยู่นั่น”

“...”

“อย่าดิ้นสิคนดี”

ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งเสริม แทยงหัวเราะเหมือนโรคจิตเมื่อเด็กดื้อยังดีดดิ้นอยู่ ก่อนจะเอื้อมมือลงดึงกางเกงขายาวของเตนล์จนร่วงเผาะกองอยู่ที่พื้นเหลือเพียงชั้นในสีดำลอยเด่นตัดกับสีผิวขาวผ่อง สายตายังคงลวนลาม จดจ้องลึกลงหวังจะฝากฝังเงากายของตนเข้ากับนัยต์ตาเพื่อจดและจำ แทบกลืนกินทั้งที่ยังเพียงแค่สบตา

ยิ้มแบบเดิมถูกส่งมาอีกคราก่อนจะถูกริมฝีปากแทยงจูบเข้าออกอยู่หลายทีที่อวัยวะเดียวกันเพราะหน้าเตนล์เอียงซ้ายทีเอียงขวาที เบี่ยงหนีจนแทยงขี้เกียจจับหรือขืนบังคับทางให้อยู่ตามร่องตามรอยจึงจัดการจับเข้าที่แก่นกายเล็กเต่งตูมภายใต้ชั้นในนั่นเสีย

ราวน้ำร้อนลวก

เตนล์ผวาหนีบขาเข้าหากันพร้อมกับหนีบมือแทยงมาด้วย ทำแบบนั้นแทยงก็ยิ่งคลำแรงขึ้น ขยำแรงขึ้นจนเตนล์เสียวท้องน้อย บิดเร้าคร่ำครวญแลดูอ่อนแรง

“หยุดเถอะผม… ผมขอ”

เสียงกระท่อนกระแท่นพยายามจับเอาแขนที่มีแต่เส้นเลือดนูนเด่นของอีกคนออกก็เท่านั้น แทยงแข็งแรงมากจนสามารถแยกขาเตนล์ออกตามเคย มือหนาจัดการล้วงเข้าหาส่วนนั้นทันทีที่ถูกจังหวะ ท่วงทำนองบรรเลงชักพานิ้วหัวแม่มือกดลงปิดปล่องแห่งความต้องการ ตัณหา กามา

“หยุดตอนนี้นายก็คิดถึงมันสิ จำที่ฉันพูดได้ไหม”

บทเพลงช่างแสนเศร้าถึงเนื้อหาที่สื่อออกมานั้นคนร้องแลดูจะสุขสมเหลือเกินก็ขมขื่นและชอกช้ำอยู่ดี คิดแต่จะร้องตามอารมณ์ตนมิสนแม้แต่น้อยว่าคนฟังจะอยากฟังด้วยหรือเปล่า เอาแต่บังคับขู่เข็ญ

น้ำซึมจนแทบทะลักอยู่รอมร่อ เหนอะหนะ นั่นอาจเพราะนิ้วมืออีกข้างของแทยงที่เขี่ยตุ่มตรงอก แข็งสะท้านสู้มือ เกร็งทั้งลำตัว โคตรทรมาน เตนล์ร้องอืออาครางผละแผ่วและเผลอสบถคำหยาบคายออกมายามที่อีกคนกัดเข้าตั้งแต่บ่า ลำคอระหง หูที่ขึ้นสีและริมฝีปากบวมเจ่อ

น่าขยี้

จนแทยงอารมณ์กระพือหนักกว่าเก่า ลากลิ้นชื้นกลับจากลำคอ อกที่เปรอะเปื้อนรอยรัก หน้าท้องขาว ร่องสะดือเล็กและเหนือขอบชั้นใน เตนล์ตัวสั่นเหมือนลูกนก หวาดกลัวและเข็ดขยาด

ทั้งเนื้อทั้งตัวเตนล์ล่อนจ้อนแล้ว ฝีมือแทยงทั้งนั้น มือละออกจากของเล่นชิ้นเก่าแนบตัวหาของเล่นชิ้นใหม่ทันทีมันโผล่ออกมาทักทาย นิ้วมือจ่อที่ช่องทางสีหวานด้านหลัง เพียงนิ้วเดียวที่ลักลอบเข้ามาก็เจ็บเจียนจะตาย เตนล์กรีดร้อง

แทยงชักนิ้วออกและชักเข้าอย่างหยอกล้อพลันยกยิ้มชอบพอกับสิ่งตรงหน้า สุ่มจับขาเตนล์ข้างหนึ่งขึ้นมาบ้างก้มลงดูดเม้มต้นขาเรียวลามถึงขาหนีบกลิ่นหอมรันจวน มันซับสีเรียงรายสวยงามดั่งผลงานศิลปะชิ้นเอก

แทยงชอบมัน อยากวาด อยากแต่งแต้มสีสันและเก็บเข้ากล่องดูมันเพียงผู้เดียว

“อย่า… อย่า”

“นายต้องเป็นเด็กดีของฉันคนเดียวเท่านั้นเตนล์”

“ผมเจ็บ ขอร้อง… เจ็บ”

เตนล์พร่ำเหมือนคนบ้า แววตาเจ็บช้ำร้าวราน สิ่งที่พูด คนที่ตอบ คำที่ขอ ขัดแย้งคนละทาง  พยายามตะเกียดตะกายหนีทั้งที่นิ้วแทยงยังคาอยู่ตรงนั้น

“อย่าดิ้น”

มันอึดอัด สมองขาวโผลน ความเสียวแล่นขึ้นที่หัวคิ้ว จัดการตนเองลำบากอยากหนีก็อยากแต่ร่างกายมันต่อต้านดันเผลอตอดรัดนิ้วแน่นเพราะจิ้มถูกปุ่มกระสันพอดี กลายเป็นแทยงที่ครางเสียงต่ำออกมาแทน น้ำของตัวเองก็พลางจะลั่น

“ก็บอกว่าอย่าดิ้น”

ทั้งจะเล้าโลมทั้งจะถอดกางเกงออก ทุลักทุเล พันหน้าพันหลัง จึงต้องจับกางเกงหล่นลงมาถึงแค่ขาเท่านั้น ทว่ากำลังจะควักเอานักรบออกมาลงสนามอยู่แล้วของแข็งบางอย่างก็ลอยมากระทบหัวแทยงอย่างจัง

แรงกระทั่งวูบล้มลงกับเตียง  เจ็บหัวมาก ส่งมือคลำที่หัวก็พบว่าเลือดเต็มฝ่ามืออย่างสยดสยอง สติของแทยงเริ่มเลือนลาง ตาพร่ามัว เบลอและมือสั่น

ภาพก่อนที่ดวงตาจะดับแสงคือภาพของเตนล์ที่ร่างกายเปลือยเปล่า บอบช้ำด้วยร่องรอยของการกระทำอันก้าวร้าวเยี่ยงสัตว์เดรัจฉานของหมาบ้าบางตัวนั่งกอดตัวเองจมกองน้ำตา

ที่มือยังกำนาฬิกาตั้งโต๊ะที่หน้าปัดมันแตกจากการเอามาฟาดเข้าที่หัวแทยงอยู่เลย





แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น