ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่​20

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2563 17:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่​20
แบบอักษร

"นี่ๆพวกเราไปล่าพวกก็อบลินกันดีกว่านะ" 

"แต่มันอันตรายนะคะ ซาคุยะ" 

"จะกลัวไปทำไมละลูลู่ พวกเราไม่ได้จะล่าทั้งฝูงสะเมื่อไรละเราแค่ไปล่าพวกตัวที่อยู่แค่2-3ตัวก็พอ แล้วพวกเราก็มีสุดยอดการป้อองกันของยาเอะ ฝีมือยิงธนูของยูริ เวทของลูน่า ถึงบาดเจ็บก็มีลูลู่ค่อยช่วย ปลอดภัยหายห่วง" 

ซาคุยะกำลังพูดเกี่ยวกับเควสที่เธอกับลูน่า ลูลู่ ยาาเอเอะและยูริ กำลังจะไปทำ ถ้าถามว่าเอเลนหายไปไหนนั้น ก็เพราะเรื่องที่ผู้กล้าโคคิมาแจ้ง ทำให้ราชินีเรเนียจึงไม่อนุญาตให้เอเลนออกมาจากปราสาท เพราะมันอันตรายเกินไป 

"อืมงั้นก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร" 

"งั้นก็เป็นอันตกลง เราไปล่าพวกก็อบลินกัน" 

เมื่อตกลงกันได้พวกซาคุยะก็เริ่มออกเดินไปที่ตึกนักผจญภัย 

"นี่เดียวก่อนสิ ก่อนจะไปตึกนักผจญภัย ฉันอยากไปซื้อพวกเกราะมาใส่ก่อนหน่ะ เอามาอทนเกราะเก่าที่พังหน่ะ" 

ยาเอะพูดขึ้นมาเพราะตอนนี้เธอใส่เสื้อกับกระโปรงที่ยาวถึงเข่า 

ดังนั้นพวกซาคุยะจึงออกเดินไปที่ร้านขายอาวุธกับชุดเกราะที่อยู่ใกล้ๆ ซึ่งไม่นานพวกเธอก็เดืนมาถึงร้านขายชุดเกราะ ทั้งหมดจึงเข้าไปดูของภายในร้าน ซึ่งในร้านก็มีพวกอาวุธชนิดต่างๆมากมาย แต่ส่วนใหญ่เป็นอาวุธประเภทดาบ รองลงมาก็จะมี ขวาน ธนู หอก มีด โล่ มีดขว้าง และสุดท้ายก็คือ เคียว และมี ชุดเกราะ 

ซึ่งด้วยความสนใจพวกซาคุยะจึงเดินดูของภายในร้าน 

ส่วนยาเอะก็เดินเข้าไปหาลุงที่อยู่ตรงเคาเตอร์ 

"ไงแม่สาวน้อย อยากได้อะไรละถ้าเป็นพวกชุดเกราะที่ร้านนี้ไม่ค่อยมีของดีๆนักหรอกนะ" 

ยาเอะตกใจที่ลุุุุุุุุุุุุุงเจ้าของร้านรู้ว่าเธอกำลังจะพูดอะไร 

"ชั้นขายพวกอาวุธกับชุดเกราะมาถึง30ปีแล้วนะ แม่สาวน้อยแค่ดูท่าทางเธอชั้นก็รู้ละ แถมตั้งแต่เข้าร้านมาเธอก็มองแต่พวกชุดเกราะกับโล่ ชั้นขอทายว่าเธอคงเป็นนักผจญภัยที่ชุดเกราะเสียหายหนักจากการต่อสู้แล้วกำลังมองหาชุดเกราะใหม่อยู่สินะ" 

"ก็ถูกเกือบหมดนะคะ ผิดแค่ว่าฉันไม่ได้เป็นนักผจญภัยคะ" 

"ฮ่า ฮ่า งั้นหรอทายผิดแล้วสินะชั้น แล้วเธออยากได้ของแบบไหนละ" 

"ฉันอยากได้ชุดเกราะเหล็กคะเอาแบบที่น้ำหนักไม่หนักมาก แล้วก็โล่อันเป็นอันนี้ละกัน" 

* ผมอธิบายไม่ถูกเอารูปไปแทนละกัน สนใจแค่โล่พอนะ * 

"เดียวแปปนึงนะชั้นขอหาชุดเกราะก่อนนะ ส่วนโล่นั้นเธอลองผมดูก่อนละกันถ้าไม่ได้ไงเดียวชั้นแก้ให้" 

หลังจากที่ลุงเจ้าของพูกับยาเอะจบ ก็หันกลับไปด้านหลังแล้วเดินเข้าไปด้านในของร้านแล้วเริ่มหาชุดเกราะให้ยาเอะ 

ซึ่งยาเอะก็ลองสวมโล่ที่มือซ้ายดูซึ่งโล่มันก็พอดีกับแขนของเธอเลย 

หลังจากรอสักพักลุงเจ้าของร้านก็กลับพร้อมชุดเกราะ 

"ลองใส่ชุดเกราะดูสิแม่สาวน้อย" 

ยาเอะรับชุดเกราะที่ลุงเจ้าของร้านยื่นมาให้ แล้วเริ่มสวมมัน 

"ใส่แล้วเป็นไงบ้างแม่หนู" 

"กำลังดีเลยคะ" 

"เธอนี่แปลกจริงๆ นักผจญภัยที่อายุพอๆกับเธอส่วนใหญ่จะไม่สนใจหรอกนะพวกเครื่องป้องกันกับโล่เนี่ย" 

ยาเอะยิ้มแห้งออกมา 

"อ เอ่อแล้วเรื่องราคาค่าชุดกับโล่นี่เท่าไรหรอคะ" 

"อืมชุดเกราะกับรวมกันแล้วก็ 30เหรียญเงิิิิิิิน กับ 40เหรียญทองแดง" 

ยาเอะหยิบเหรียญทอง1เหรียญขึ้นมา แล้วยื่นส่งให้ลุงเจ้าของร้าน ลุงเจ้าของร้านรับเงินจากยาเอะแล้วก็ส่งเงินทอนให้ยาเอะ 

"เสร็จแล้วหรอยาเอะ" 

ซาคุยะเดินเข้ามาหายาเอะหลังจากที่ตัวซาคุยะเดินดูของภายในร้านจนพอใจ ซึ่งเธอเห็นว่าอุปกรณ์ที่เธอมีอยู่ก็ยังไม่มีอะไรจำเป็นต้องเปลี่ยน 

"อืมเสร็จแล้วละ พวกเราไปดูคนอื่นกันเถอะ" 

แต่ถึงซาคุยะจะพูดออกมาอย่างงั้นแต่ความจริงแล้วคนอื่นๆนั้น แค่เดินดูของเฉยๆเกมือนกับซาคุยะแค่นั้น 

พวกซาคุยะออกจากร้านขายอาวุธแล้วจุดหมายต่อไปก็คือร้านขายพวกโพชั่น 

เมื่อซื้อโพชั่นแบบต่างๆของยาเอะกับเอเลนแล้ว พวกซาคุยะจึงมุ่งตรงสู่ตึกนักผจญภัย 

เมื่อเข้าไปในตึกกิลเนื่องจากนี่เป็นช่วงเช้าคนเลยแน่นเต็ม พวกซาคุยะเลยตัดสินใจนั่งรอที่โต๊ะในตึก รอให้คนเริ่มน้อยก่อนค่อยไปเลือกเควส 

ระหว่างที่พวกซาคุยะกำลังนั่งรอกันอยู่ ซาคุยะได้สังเกตุเห็นหญิงสาวคนหนึ่ง มีผมสีแดงยาว เธอพยายามจะใช้แรงของเธอฝ่าฝูงชนเข้าไปที่บอร์คเพื่อจะเอาเควสที่เธอต้อาการ แต่เธอก็โดนดันออกมาตลอด 

"นี่เดียวฉันมานะ" 

ซาคุยะลุกออกจากโต๊ะแล้วเดินไปหาหญิงสาวคนนั้นแล้วจับมือรั้งเธอเอาไว้ก่อนที่เธอจะพุ่งเข้าไปอีกรอบ 

"นี่เดียวก่อนสิ ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้หนิ ฉันว่าเธอน่าจะรอให้คนน้อยกว่านี้ก่อนนะแล้วค่อย เข้าไปเอาเควสหน่ะ" 

พูดจบซาคุยะก็ลากหญิงสาวผมแดงมาที่โต๊ะที่พวกลูน่านั่งอยู่ 

"ห เห้นี่เธอลากฉันมาทำไมเนี่ย" 

"หืมแล้วถ้าฉันไม่ลากเธอมาเธอจะทำอะไรหล่ะ" 

"ก็ต้องเอาเควสที่บอร์ดหน่ะสิ" 

"แต่เดี๋ยวเธอก็โดนดันออกมาอีกละสิ" 

"..." 

หญิงสาวผมแดงพูดไม่ออกเมื่อโดนซาคุยะพูดแทงใจดำไปเต็มๆ 

"นี่ๆ ดูนี่สิทุกคน" 

จู่ยาเอะก็เรียกพวกซาคุยะ พวกเธอเลยหันไปหา 

"หืมมีอะไรหรอคะ คุณยาเอะ" 

ลูลู่ถามยาเอะด้วยความสงสัย 

"นี่ไงละดูสิฉันไปเอามาเมื่่อกี้นี้หน่ะ" 

ยาเอะยื่นใบเควสแผ่นหนึ่งออกมาโชว์พวกซาคุยะ 

""เอ๋ ยาเอะ เธอไปเอามาตอนไหนหน่ะ"" 

พวกซาคุยะมองกระดาษเควสในมือของยาเอะสลับกับ ฝูงชนที่กำลังเบียดกันแย่งเควสที่บอร์ด 

"อ่ะ ฉันดวงดีหน่ะ ไอ้นี่ฉันได้มาใบสุดท้ายพอดีเลยหน่ะ" 

"เดี๋ยว เมื่อกี้เธอบอกใบสุดท้ายงั้นหรอ" 

จู่ๆหญิงสาวผมแดงก็พูดขึ้น 

"อา นี่ใบสุดท้ายละ" 

"แล้วทีนี้ฉันจะไปทำเควสอะไรละ" 

เด็กสาวผมแดงผู้ออกมาอย่างหงอยๆ 

"นี่เธอก็มาร่วมปาร์ตี๊กับพวกชั้นสิ ไงฉันว่ายิ่งคนเยอะก็ดีกว่านะ แล้วมีใครคัดค้านไหม" 

"ไม่นะ" 

""ไม่"" 

"ไม่คะ" 

"อืมไม่มีใครคัดค้าน แล้วแต่ละ" 

"ถ้างั้นก็ขอรบกวนด้วยละกันนะ แต่แค่เควสนี้นะคะ" 

"ยินดีเลยจะรบกวนยาวๆเลยก็ได้นะ อะ จริงสิยังไม่ได้บอกชื่อเลย ฉันซาคุยะ เลเวล15 เรียกแค่ซาคุยะเฉยๆก็พอนะ เป็นนักดาบหน่ะ" 

"ยินดีที่ได้รู้จัก ซาคุยะ ฉัน อาเรีย คลาสเป็น นักดาบเวทย์ เลเวล16" 

หลังจากนั้นพวกลูน่าก็ได้เริ่มแนะนำตัวกับอาเรีย 

หลังจากแนะนำตัวกันเรียบร้อยพวกซาคุยะกับอาเรียก็นั่งปรึกษากันเรื่องรูปแบบทีมเพราะการสู้เป็นทีมมักจะดีกว่าการสู้คนเดียว 

สักพักหลังจากที่พวกซาคุยะคุยกันตอนนี้ภายในตึกกิลก็เริ่มว่างเพราะนักผจญภัยส่วนใหญ่ออกไปทำเควสกันแล้ว พวกซาคุยะจึงตรงไปที่เคาเตอร์ที่ว่างอยู่ 

"อ่าว ซาคุยะจังไม่ใช่หรอ" 

"เจอกันอีกแล้วนะคะพี่เนล พี่เนลคะคือหนูพา2คนนี้มาทำบัตรนักผจญภัยหน่ะคะ" 

"ได้สิจ้ะรอแปปนึงนะจ้ะ" 

(ข้ามตอนสมัครไปละ คงไม่มีใครอยากอ่านซ้ำหรอกจริงไหมละ) 

"นี่จ้ะบัตรของทั้ง2คน" 

รินกับยาเอะรับบัตรที่เนลส่งมาแล้วเก็บเข้ากระเข้าชองตน 

"พี่เนลคะวันนี้พวกเราจะไปล่าก็อบลินกันหน่ะคะ" 

"โอ๋ งั้นระวังตัวกันด้วยนะจ้ะ" 

"ขอบคุณที่เตือนคะ อ้ะแล้วก็อีกอย่างคือว่าเธอคนนี้จะไปล่ากับพวกเราด้วยหน่ะคะ" 

"อ่ะ อาเรียจังนี่น่า.ดีใจด้วยนะจ้ะที่มีปาร์ตี๊แล้วหน่ะ ความจริงวันนี้ฉันก็กะจะบอกให้อาเรียจังหาปาร์ตี๊อยู่พอดีเลย" 

"เอ่อพี่เนลค่ะ" 

"หืมมีไรหรอ ลูลู่" 

"คือว่า-" 

"ขอร้องเถอะนะครับ" 

"ถึงจะขอร้องฉันยังไงแต่ของที่ไม่มีมันก็คือไม่มีหรอกนะคะ แล้วฉันก็คิดว่าเควสที่คุณอยากทำมันอันตรายเกินไปนะคะ" 

"นี่ๆมีอะไรกันหรอ" 

เนลหันไปถามสาวพนักงานข้างๆ 

"ไม่มีไรหรอกเนลแค่พวกเค้าอยากทำเควสก็อบลินแต่ใบเควสมันหมดแล้วหน่ะ" 

เนลหันไปมองสำรวจนักผจญภัยที่อยู่หน้าเคาเตอร์ของเพื่อนเธอ 

มีผู้ชาย1คน หญิง3 'คนผู้ชายเป็นนักดาบไม่มีโล่ ผู้หญิงคนแรกน่าจะเป็นนักสู้ ผู้หญิงคนที่2น่าจะเป็นพรีสแบบเดียวกับลูลู่ ส่วผู้หญิงคนสุดท้ายเป็นนักเวทย์ อืมกลุ่มก็สมดุลอยู่หรอกนะแต่ ช่างเถอะ' 

"พวกเธออยากทำภารกิจกำจัดก็อบลินสินะ" 

""ครับ/คะ"" 

"แล้วพวกเธอเลเวลไรกันละ" 

นักดาบ : " เวล6 ครับ" 

นักสู้ : "เวล6 คะ" 

นักเวท : "เวล4" 

พรีส : "เวล4คะ" 

'อืม เวลน้อยไปละนะแต่ถ้าพวกเค้าช่วยกันสู้ทั้งกลุ่ม อย่างดีก็คงสู้กับก็อบลินได้ทีละตัวละนะอืมพูดถึงเวลน้อย รู้สึกว่าเมื่อวานจะมีนักเวทย์คนหนึ่งมา สมัครพร้อมอาเรียจังนี่นะ ว่าแต่หมอนั้นชื่อไรหว่า ช่างมันเถอะไงหมอนั้นก็ไม่น่าสนใจสักนิด อ้ะไม่สิตอนนี้ฉันต้องคิดเรื่ิองปัญหาตรงหน้านี่ก่อน อืมถ้าให้พวกเค้าไปกับปาร์ตี๊๊ ไหนสักตี๊ก็หน้าจะพอไหวนะ อ้ะ' 

เนลหันมาหาพวกซาคุยะแล้วยิ้มออกมา แล้วหันกลับไป 

"ฉันมีวิธีแล้วละ แต่พวกนายต้องไปพร้อมกับปาร์ตี๊ของซาคุยะละนะ" 

นักผจญภัยชายหันมามองพวกซาคุยะแวบนึงแล้วหันกลับไปพูดกลับเนล 

"ไม่มีปัญหาครับ ผมจะปกป้องพวกเธอให้ดีที่สุดเลยครับ" 

"ถ ถ้าได้อย่างงั้นก็จะดีมากเลยจ้ะ" 

เนลยิ้มต้องไปอย่างแห้งๆ โดยความจริงแล้วเธออยากตอบไปว่า 'ปกป้องงั้นเหรอ พวกเค้าที่นายบอกจะปกป้องหน่ะ เวลมากกว่านายสะอีกนะ' 

"ก็ตามที่ว่ามาอะนะ ช่วยทีได้ไหมซาคุยะจัง" 

"อืมพวกเราไม่มีปัญหาหรอกคะ" 

ซาคุยะตอบแล้วยิ้มให้เนล 

"งั้นก็เป็นอันตกลงนะจ้ะ ส่วนรางวัลก็ให้แบ่งเป็น ปาร์ตี๊ไหนกำจัดได้ก็ให้ปาร์ตี๊นั้นไปละกันนะจ้ะ" 

**** 

ย้อนกลับไปเล็กน้อย 

"พวกซาคุยะออกไปแล้ว แล้วราชินีเรเนียต้องการจะมอบอะไรให้กับผมงั้นหรอครับถึงต้องพาผมมาที่ห้องนอน ของท่านราชินีแบบนี้ละครับ" 

"ไม่เห็นต้องถามเลยหนิจ๊ะ หญิงสาวพาผู้ชายเข้าห้องแบบนี้ก็มีอย่างเดียวอยู่แล้วหนิจ้ะ" 

ราชินีเรเนียเดินไปนั่งที่เตียง 

"เรามาสนุกแบบผู้ใหญ่กันดีกว่านะจ๊ะคุโระ" 

"ขอบคุณที่ชวนน่ะครับ แต่ผมชอบคนที่ตัวเล็กๆ มากกว่านะครับ มันให้ความรู้สึกอยากแกล้งหน่ะครับ อ้ะผมแค่พูดล้อเล่นเฉยกน่ะครับอย่าคิดมากเลยครับ " 

"เอ๋ อย่างงี้ก็หมดสนุกกันพอดีสิเนี่ย อะช่างเถอะมาเข้าเรื่องกันดีกว่า นี่คือของที่จะให้เธอ" 

ราชินีเรเนียยื่นถุงหนังขนาดเล็กๆให้คุโระ 

"เอ่อไอ้ของในถุงนี่คือ" 

"เป็นเงินรางวัลไงละมีจากที่นายกำจัดกลุ่มโจรไปโดยเฉพาะตัวหัวหน้าก็รางวัลค่าหัว15เหรียญทองละนะ รวมพวกลูกสมุนโจรด้วยก็เป็น18เหรียญทอง แล้วด้วยความดีความชอบที่พวกเธอพายูริมาส่งให้ ฉันจึงเพิ่มให้อีก10เหรียญทองคำขาว อ้ะแล้วนี่ก็แทบแย่แล้วนะห้ามขอเพิ่มอีกนะ ซึ่งทั้งหมด10เหรียญทองคำขาว 68เหรียญทอง" 

"เอ่อผมไม่ขอเพิ่มหรอกครับ แต่ผมว่าควรมอบให้พวกซาคุยะไม่ดีกว่าหรอครับ" 

"เนื่องนั้นหน่ะตอนแรกฉันก็จะให้พวกซาคุยะแล้วละแต่พวกเธอบอกว่าให้เอาเงินนี่มาให้คุโระแทนหน่ะจ๊ะ" 

"ถ้าอย่างงั้นผมก็ขอรับแบบไม่เกรงใจเลยละกัน" 

คุโระหยิบถุงเงินไปจากมือของราชินีเรเนีย 

"หืมเดียวนะครับเงินที่เป็นรางวัลนี่มัน ทำไมผมรู้สึกว่ามันเกินมา 50เหรียญทองได้ละครับ" 

"อ้ะแล้วฉันก็มีงานอย่างหนึ่งให้คุโระทำด้วยหน่ะจ้ะ ส่วนเงินรางวัลฉันจะจ่ายให้ก่อน 50เหรียญทองนะ แล้วเดียวถ้าเธอทำเสร็จฉันจะให้อีก 50เหรียญทองน้ะ" 

"แล้วให้ไปจัดการกับอะไรหรอครับ" 

"เอ่อนี่เธอจะไม่ปฏิเสธสักหน่อยหรอ" 

"ผมก็ไม่มีเหตุผลไรต้องปฏิเสธหนิครับ​ ยังไงท่านราชินีเรเนียก็ช่วยดูแลพวกซาคุยะ​ อย่างดีหนิครับ​ แล้วเป็นภารกิจกำจัดอะไรหรอครับ" 

"พอดีเมื่อคืนตอนฉันโดนริกะลากไปมา​ ฉันสังเกตุเห็นว่ามีรังของเมทัลลิซาร์ดแมน  อยู่หน่ะจ๊ะ​ ฉันอยากให้คุโระไปสำรวจรอบๆรังหน่ะ แล้วพอคุโระสำรวจเสร็จฉันจะส่งเรื่องให้ที่กิลนักผจญภัยเพื่อออกเควสปราบปราม​ ส่วนสถานที่ก็.....​" 

"เข้าใจแล้วครับ​" 

หลังจากฟังจุดที่รังของพวกเมทัลลิซาร์ดแมนอยู่​ คุโระก็เดินออกจากห้อง​ แต่ตอนที่กำลังเปิดประตูอยู่คุโระก็หันกลับหาราชินีเรเนีย 

"ท่านราชินีเรเนียครับคือว่าเรื่องเงินหลังเสร็จภารกิจอีก50เหรียญทองหน่ะครับ​ ผมไม่เอานะครับผมขอรับแค่​ 50เหรียญทองนี้ก็พอ" 

พูดจบคุโระก็ปิดประตู 

#แห่มๆ​ นายท่านนี่ใจดีจังเลยนะคะ​ ว่า​แต่เมทัลลิซาร์ดแทนสินะคะ# 

เรย์โผล่ออกมาข้างๆคุโระ 

"เหมาะแก่การออกกำลังกายหลังตื่นนอนมากเลยนะคะปะป๋า" 

"นั้นสินะ​ เหมาะแก่การออกกำลังกายยามเช้าจริงๆละนะ" 

คุโระยิ้มออกมาพร้อมกับใช้มือลูบหัวเรย์อย่างอ่อนโยน 

####### 

จบตอน 

ไรท์​ : ขอโทษด้วยนะครับที่หายไปนาน 

ความคิดเห็น