สวัสดีจ้า ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวโลกมืดของไรท์นะคะ หายตัวไปบ้างแต่ยังไม่ตาย twitter :pbhaert

สิทธิพิเศษหรอ?

ชื่อตอน : สิทธิพิเศษหรอ?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2561 21:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สิทธิพิเศษหรอ?
แบบอักษร

ร่างบางมารอพรีเซ้นบทความหน้าห้องพักอาจารย์มาร์คตั้งแต่บ่าย3

"นึกว่าจะมีแค่เรา ไหงนั่งรอเต็มระเบียงเลยว่ะเนี้ย?" ร่างบางบ่นเบาเมื่อขึ้นมาแล้วกลับพบว่ามีเพื่อนต่างห้องที่อาจารย์สอนมารอพรีเซ้นอยู่เหมือนกัน



15.50 น. 

"อีกแค่10นาทีเอง เอาไงดีว่ะ? อาจารย์จะกลับแล้ว" ร่างบางเริ่มใจไม่ดีเมื่อเวลาใกล้หมดเต็มที

"อาจารย์บอกว่า ไม่รับแล้ว ให้มาใหม่วันหลัง" คนที่สุดท้ายที่ได้เข้าไปออกมาแจ้งข่าวเพื่อนที่รออยู่หน้าห้อง ทุกคนโวยวายกันใหญ่ แต่เสียงดังไม่ได้เพราะถ้าอาจารย์รู้ อาจารย์คงไม่ให้พรีเลย คะแนนตรงนี้ก็จะหายไป ร่างบางเองก็เช่นกันได้แต่ถอนหายใจ 

ทถกคนกลับไปหมดแล้ว เหลือแค่แบมแบมคนเดียวที่ยังอยู่ 

"น่าน้อยใจชะมัดเลย วันหลังก็ได้ว่ะ" แบมแบมพูดก่อนจะหันหลังเดินลงไป



"ยังไม่กลับอีกหรอ!!" มาร์คที่ออกมาจากห้องหลังจากเคลียงานเสร็จกำลังจะกลับบ้าน

"ครับ กำลังจะกลับแล้วครับ" แบมตอบหน้าเศร้าๆ

"ผมรู้ว่า คุณคิดอะไร มาใหม่วันหลังสิ มาให้เร็วกว่านี้" อาจารย์มาร์คพูด น้ำเสียงดูนุ่มกว่าตอนอยู่ในห้องเรียน ยังกับคนละคน

"อาจารย์ว่างอีกเมื่อไหร่หรอครับ?"

"พรุ่งนี้เวลาเดิม"

"ครับ ผมจะมาให้ทันครับ สวัสดีครับอาจารย์" แบมยกมือไหว้

"สวัสดี แล้วคุณกลับยังไง?" 

"รถเมล์ครับ"

"เพื่อนๆคุณกลับหมดแล้วหรอ?"

"เพื่อนผมอยู่หอในครับ ผมอยู่บ้าน พวกนั้นเลยกลับไปก่อนแล้ว" แบมตอบมาร์คไปตามความจริง

"อ่า อืม พรุ่งนี้อย่าลืมมาให้ทัน" มาร์คพูดเตือนก่อนเดินออกไป แบมก็เดินตามลงมาจากอาคารด้วย 

แบมแบมรอรถเมล์สักพักใหญ่ เพราะสายที่ผ่านบ้านของเขาแถวนี้นานๆมาที เลยรอนานหน่อย






"มาร์คกลับมาแล้วหรอลูก มากินข้าวเร็วม๊าเตรียมไว้รอล่ะ" คุณนายประจำบ้านเรียกลูกชายทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาให้บ้าน

"มาร์คขอเอาเอกสารไปเก็บก่อนนะครับ"



โต๊ะอาหาร

"สอนคาบเเรกเป็นไงบ้างมาร์ค ทำเด็กเกลียดไปกี่คนล่ะ" ผู้มีอำนาจสูงสุดในบ้านถามขึ้น

"ก็น่าจะเยอะครับ เด็กพวกนั้นเดี๋ยวก็คงเข้าใจว่าผมทำไปเพื่ออะไร"

"พวกเขาคงเข้าใจแกกันเยอะ ถึงถูกประเมินการสอนอยู่ระดับ 1 2 ตลอด" ป๊าพูดตามจริงเพราะเทอมที่แล้วมีเด็กประเมินการสอนเขาต่ำมาก เพราะความเข้มงวดของเขา เลยทำให้เด็กๆยากที่จะเข้าใจ

"ป๊าครับ จำเด็กคนนั้นที่ผมเคยเล่าให้ฟังได้ไหมครับ?"

"คนไหน อ๋อ เด็กที่ถูกแกสัมภาษณ์เข้ามาน่ะหรอ ไปแกล้งอะไรเขาอีกล่ะ หวังว่าจะไม่ให้เขาร้องเพลงภาษาอะไรก็ไม่รู้อีกนะ" ป๊าพูดแล้วก็หัวเราะออกมาเมื่อนึกถึงเรื่องราวเมื่อ1ปีก่อน

"เทอมนี้ผมได้สอนเด็กคนนั้นด้วย"

"แล้ว?"

"เปล่าครับ"

"อย่าไปแกล้งอะไรเขาล่ะ ถ้าเทอมนี้แกถูกเด็กๆประเมินคะแนนต่ำๆอีก ฉันคงต้องย้ายแกแล้วนะ" ป๊าเตือนมาร์คเอาไว้ เพราะรู้ว่าลูกชายตัวเองเป็นคนเข้มงวดแค่ไหน ความเป๊ะของการทำงานอันนี้เป็นเรื่องที่ดี แต่บางทีก็มากเกินไป

Line

MarkT: อย่าลืมนะพรุ่งนี้มาให้ทัน

มาร์คทักแบมแบมไปอีกครั้งก่อนจะเก็บมือถือแล้วเข้านอน




เช้าวันใหม่ ร่างบางตื่นแต่เช้าเพื่อมาหุงข้าวให้ตัวเองและน้องกินก่อนไปโรงเรียน 

"บัมบัม ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวไม่ทันรถโรงเรียนนะ" แบมแบมเมื่อเตรียมข้าวเช้าเสร็จก็ตะโกนขึ้นไปเรียกน้องชายขี้เซา

"ตื่นแย้วคร้าบแบมแบม เมื่อไหร่ป๊ากับม๊าจะกลับสักที บัมบัมคิดถึงป๊ากับม๊าแย้วนะ" เด็กน้อยวัย 6 ขวบขยี้ตาตัวเองแล้วเดินลงมาจากห้องนอน 

"ม๊าบอกว่าเสาร์นี้ก็กลับแล้ว บัมมากินข้าวก่อนเร็ว แบมจะไปอาบน้ำ"

"ครับ" น้องชายตอบเสียงใส

หลังจากรอส่งน้องชายขึ้นรถโรงเรียนแล้ว ตัวเขาเองก็ควรไปมหาลัยได้แล้ว

ปรืนๆๆๆ

"อาจารย์นี่เอง สวัสดีครับ" แบมแบมที่นั่งรอรถเมล์อยู่ได้ยินเสียงแตรรถดังขึ้น เป็นรถของมาร์ค

"ไปพร้อมกับผมไหม?" มาร์คชวนแบมไปด้วย เขาควรตอบว่าไงดี

"ขอบคุณครับ" แบมกล่าวขอบคุณแล้วเดินไปขึ้นรถทันที



มหาวิทยาลัย

"อย่าลืมขึ้นมาหาผมนะ"

"ไม่ลืมครับ ถ้าผมไม่ไปก็ไม่ได้คะแนนสิครับ ขอบคุณอาจารย์นะครับที่รับผมมาด้วย" แบมยกมือไหว้ก่อนขอตัวไปเรียน

มาถึงห้องเรียนยองแจกับยูคยอมก็แซวใหญ่เลย เพราะพวกนั้นเห็นว่าเขามามหาลัยกับใคร

"แทบใจขาดตาย" 

"ทำไมว่ะ อาจารย์ขับรถหวาดเสียวหรอ?" ยองแจถามขึ้น

"เปล่า กูเนี้ยแหล่ะใจแทบทะลุออกมา กูแอบมองหน้าจารย์ตอนอยู่บนรถไปครั้งนึง เกือบตาย"

"ฟินล่ะสิ แล้วนี่เมื่อวานได้พรีเซ้นป่ะ?"ยูคยอมถามเพราะกลับไปก่อน

"ยังว่ะ วันนี้แหล่ะจะไปอีกรอบ" 

"วันนี้อาจารย์ไม่ว่างเลยนี่ เห็นมินอาทักไปถาม อาจารย์บอกว่าไม่ว่างวันนี้" ยองแจบอกข่าวที่ได้รู้มา

"อ้าว? ทำไมจารย์บอกกูให้มาวันนี้ว่ะ แถมย้ำตั้งหลายรอบ!" แบมบอกเพื่อนไปเพราะกำลังไม่เข้าใจในเรื่องนี้

"จริงหรอแบม มึงแน่ใจนะ"

"แน่ใจสิ ก่อนลงจากรถอาจารย์ก็ย้ำกูอีก" 

พวกเราทั้ง3 มองหน้า ถ้าไม่คิดเข้าข้างตัวเองรู้สึกว่าตอนนี้เหมือนเขากำลังได้สิทธิพิเศษอยู่

ความคิดเห็น