ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

006...เธอน่ะยังอ่อนหัดนะยัยหนูองเมียวจิ

ชื่อตอน : 006...เธอน่ะยังอ่อนหัดนะยัยหนูองเมียวจิ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2561 12:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
006...เธอน่ะยังอ่อนหัดนะยัยหนูองเมียวจิ
แบบอักษร

ตอนนี้เนื้อเรื่องของภาคแรกเริ่มเดินแล้ว และอีกไม่นานก็จะมีการเรียกรวมขบวนร้อยอสูรอีกครั้ง..ถามว่าเขารู้ได้ยังไงทั้งๆที่วันๆเอาแต่นั่งจิบสาเก ชมซากุระอยู่บ้านใหญ่น่ะเหรอ? ก็เพราะว่าตอนนี้ริคุโอะมาขอให้เหล่าปีศาจในบ้านไปซ่อนตัวขณะที่เขาพาเพื่อนกลุ่มกางเขนศักดิ์สิทธิมาที่บ้านแล้วน่ะสิ

ซึ่งแน่นอนว่าต้องมีพวกปีศาจตัวเล็กๆมาคอยโวยวายที่ต้องมาหลบซ่อนตัวจากพวกมนุษย์อยู่แล้ว

“จะให้พวกเราไปซ่อนตัวเพราะพวกเพื่อนมนุษย์จะมาที่บ้านเนี่ยนะขอรับ!?”

“ทำไมพวกเราเหล่าปีศาจถึงต้องทำอะไรแบบนั้นเพราะพวกมนุษย์ด้วย!?”

“เจ้าพวกนั้นคิดว่าตัวเองเป็นใครกันขอรับนายน้อย!?”

เสียงโวยวายดังอื้ออึงไม่หยุดจนเริ่มฟังไม่รู้เรื่องจนกระทั่งมีเสียงบางอย่างดังขึ้นเรียกความสนใจพวกปีศาจตัวเล็กๆและริคุโอะให้หันไปมอง

เพล้ง!!?

“ท่านอามาโนะจาคุ!?”พวกเขาพูดออกมาพร้อมกับหลังจากที่หันไปแล้วเห็นภาพของคามินที่นั่งมองมาทางนี้พร้อมรอยยิ้มบางกับขวดสาเกที่แตกกระจายอยู่ที่พื้น

“..ข้ากำลังชมซากุระอยู่”คามินพูดเพียงเท่านั้นทุกคนต่างก็เข้าใจได้ในทันที..ที่แท้ที่เขาปาขวดสาเกลงพื้นก็เพราะรำคาญเสียงทะเลาะกันนี่เอง

“ขออภัยขอรับ!!..พวกข้าจะออกไปเดี๋ยวนี้!!”พวกปีศาจตัวเล็กๆต่างก็รีบวิ่งเข้าไปเก็บเศษกระเบื้องจากขวดสาเกที่แตกออกไปก่อนจะหาขวดใหม่มาวางไว้ให้แล้วรีบวิ่งออกไปทันทีโดยที่ทิ้งริคุโอะที่ยังยืนแข็งค้างให้อยู่ตรงนั้นต่อไป

ซวยแล้วๆๆๆ*!!* พวกปีศาจตนอื่นก็พอจะขอให้ไปซ่อนตัวได้อยู่หรอก..แต่ว่าเราจะเอายังไงกับท่านอามาโนะจาคุดีล่ะเนี่ย*!?* หรือจะลองขอให้ปู่คุยกับท่านอามาโนะจาคุให้ดี*!?*

เสียงความคิดของริคุโอะดังก้องในหัวทันทีที่เขาเปิดใช้สกิลอ่านใจ ดังซ้ำไปซ้ำมาจนคามินรู้สึกเหมือนจะหัวเราะก็ไม่ออก จะร้องไห้ก็ไม่ได้..มันก็ดีอยู่หรอกที่มีปีศาจตนอื่นคอยเกรงใจ แต่แบบนี้มันออกจะมากไปหน่อยมั้ย? ขนาดแค่จะเข้ามาคุยกับเขา..นอกจากนูราริเฮียงแล้วก็ไม่มีปีศาจตนไหนในบ้านใหญ่กล้าซักตน

“เฮ้อ..อย่าให้เพื่อนของเจ้ามาขัดขวางการชมซากุระของข้าล่ะริคุโอะ ยังไงข้าก็ไม่คิดจะออกไปไหนอยู่แล้ว”ทันทีที่ได้ยินสิ่งที่คามินพูดออกมาริคุโอะก็มีสีหน้าดีขึ้นทันทีจากการที่จัดการกับปัญหาชิ้นที่ใหญ่ที่สุดในการพาพวกเพื่อนของเขามาที่บ้านได้แล้ว

“ครับท่านอามาโนะจาคุ!!”




ตึง!!..โครม!!

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!”เสียงเด็กสาวคนหนึ่งตะโกนดังลั่นบนทางเดินพร้อมกับการวิ่งตามหนูตัวหนึ่งโดยที่มีเด็กหนุ่มอีกคนวิ่งไล่ตามมาอีกทีช่างดูแปลกตาเหล่าปีศาจที่หลบซ่อนอยู่แถวนั้นเสียเหลือเกิน หากแต่เมื่อมองดูทิศทางที่หนึ่งหนู และสองหนุ่มสาววิ่งไปพวกเขาก็ถึงกับต้องยืนแข็งค้าง ตาเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้า

นั่นมันทางไปต้นซากุระที่ท่านอามาโนะจาคุอยู่นี่เฮ้ย*!?*

นายน้อยเละแน่*!!*

ว่าแล้วเหล่าปีศาจน้อยใหญ่ทั้งหลายก็เริ่มหมอบคลานไปตามพื้นหมายจะออกจากพื้นที่อันตรายที่อาจโดนลูกหลงจากตัวหายนะเดินได้ที่อาจจะอาละวาดได้ทุกเมื่อหากเข้าไปขัดการจิบสาเก ชมซากุระของเขา

..พวกเราขอให้นายน้อยโชคดีนะขอรับ หากท่านเป็นอะไรไป โปรดรู้ไว้ว่าไม่ใช่ความผิดของพวกเรา

กลับมาทางด้านของริคุโอะที่วิ่งตามยูระมาอย่างไม่รู้ทิศทางจนมารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่เจ้าหนูตัวนั้นและพวกเขามาหยุดอยู่ที่ใต้ต้นซากุระแล้ว..ซึ่งที่นั่นมีคามินที่นั่งจิบสาเกพลางยิ้มบางมองมาที่พวกเขาอยู่

“แกน่ะเป็นปีศาจสินะ!?”ยูระตะโกนถามไปทางหนูตัวนั้นโดยที่ไม่ได้สังเกตชายที่อยู่ที่นี่มาก่อนแล้วเลย ผิดกับริคุโอะที่เริ่มหน้าซีดและยิ่งซีดหนักเข้าไปอีกเมื่อเห็นรอยยิ้มที่ถูกยกขึ้นมากกว่าปกตินั่น

..เขาจะตายมั้ยนะ?

กรร..กรร~!!!

หนูตัวเล็กที่วิ่งหนีออกมาจนจนมุมใต้ต้นซากุระเริ่มขยายร่างใหญ่ขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นปีศาจหนูขนาดใหญ่ก่อนที่ร่างของมันจะกระโจนเข้าใส่ยูระซึ่งเตรียมชิคิงามิรอเอาไว้อยู่แล้วหากแต่ก่อนที่มันจะเข้าถึงตัวของยูระได้ก็มีสายลมหอบหนึ่งพัดเข้าใส่ตัวมันอย่างรุนแรงจนเกิดเป็นแผลฉกรรจ์เหมือนกับการถูกกรีดแทงไปทั่วร่างจนมันสิ้นใจตายไปทั้งๆที่ยังไม่รู้สึกตัวอะไรเลย

“ใครน่ะ!?”ยูระตะโกนถามชายหนุ่มในชุดกิโมโนสีดำลายฮิกันบานะที่ยังคงโบกพัดในมือไปมาพลางยิ้มบางให้เธอ

“..ถ้าจะถามชื่อคนอื่นก็ควรจะบอกชื่อของตัวเองซะก่อนนะแม่หนูองเมียวจิ”คามินพูดเสียงเรียบพลางยิ้มบางให้อีกครั้งแล้วเดินเข้าหายูระที่เรียก [เท็นโร(หมาป่ากระหาย)] ออกมาเตรียมพร้อมสู้

“ชื่อของฉันคือ เคย์คะอิน ยูระ ทายาทองเมียวจิผู้กำจัดปีศาจ..ที่แกไม่มีไอปีศาจอยู่รอบตัวแบบนี้แปลว่าแกเป็นปีศาจระดับสูงสินะ?”

“อ่า..ก็ใช่นะ ส่วนชื่อก็ อืม..ปกติเหล่าปีศาจจะเรียกข้าว่าอามาโนะจาคุ แต่ในเมื่อเจ้าเป็นเพื่อนของคานะ ข้าอนุญาตให้เจ้าเรียกข้าว่าคามินได้ ”คามินตอบพลางโบกพัดฮิกันบานะในมือไปมาด้วยท่าทางที่ไม่ใส่ใจอะไรมากนักท่ามกลางความตึงเครียดที่ค่อยๆก่อตัวขึ้นรอบตัวของยูระ

“โจมตีเลยเท็นโร!!”ในที่สุดยูระก็ทนความเงียบไม่ไหวจนต้องเป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตีก่อนโดยให้เท็นโรในร่างของหมาป่ายักษ์กระโจนเข้าใส่คามินหากแต่ยังไม่ทันที่จะได้ขยับไปไหนร่างกายของเท็นโรก็หายไป กลับกลายสภาพเป็นเพียงกระดาษชิคิงามิตามเดิม

ตอนนี้ยูระยังไม่รู้ตัวซะด้วยซ้ำว่าชิคิงามิของเธอถูกทำลายไปตอนไหน

“ยังอ่อนหัดนะยัยหนูองเมียวจิยูระ”คามินพูดเสียงกลั้วหัวเราะในลำคอ และขณะที่ยูระกำลังจะโวยวายใส่เขานั่นเอง พวกคิโยซึงุ ชิมะ และคานะก็วิ่งตามออกมาจนถึงใต้ต้นซากุระที่ทุกคนยืนอยู่

และโดยที่ไม่ทันมีใครตั้งตัวทันคานะที่เห็นคามินอยู่ตรงหน้ากระโดดกอดเขาทันที

“ไม่เจอกันตั้งนานแน่ะพี่คามิน!! // อย่าไปเข้าใกล้เจ้าปีศาจนั่นนะคุณอิเอนากะ!!”ทั้งคานะและยูระพูดขึ้นพร้อมกันโดยที่มีแบ็คกราวน์คือภาพของคิโยซึงุ และชิมะที่อ้าปากค้างกับชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า

“น..นี่มันปีศาจที่เคยมาช่วยพวกเราตอนเด็กๆใช่มั้ยคิโยซึงุคุง!?”ชิมะตะโกนเสียงดังลั่นอย่างตกใจพลางหันไปหาคิโยซึงุที่ยังคงนิ่งค้างมองหน้าคามินที่ยังคงส่งยิ้มบางมาให้อย่างเหม่อลอย ก่อนที่ซักพักดวงตาของเขาจะเริ่มเปล่งประกายแล้ววิ่งไปจับมือคามินเขย่าไปมาพลางตะโกนเสียงดังลั่น

“ว้าว!! ผมอยากเจอท่านมานานแล้วล่ะครับท่านอามาโนะจาคุ!!..ตั้งแต่วันที่ท่านกับท่านจ้าวแห่งภูติพรายช่วยพวกผมในวันนั้น ผมก็เริ่มทำการวิจัยเกี่ยวกับปีศาจแล้วตามหาพวกท่านมาตลอดเลยล่ะครับ!!”

“โอ้..งั้นแล้วนอกจากที่เจ้าเจอข้าในวันนี้แล้ว ก่อนหน้านี้เจ้าเจอปีศาจตนไหนมาบ้างล่ะ?”ทันทีที่คามินถามออกไปคิโยซึงุที่ร่าเริงอยู่ก็ซึมลงถนัดตา

“..นอกจากซึคุโมะงามิที่เพิ่งเจอเมื่อวานแล้วไม่เคยเจออะไรเลยครับ”ว่าแล้วคิโยซงุก็ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ก่อนจะเปลี่ยนอารมณ์กลับมาร่าเริงอีกครั้ง

“แต่ว่าพวกเราหน่วยกางเขนศักดิ์สิทธิก็จะยังคงตามหาต่อไป!!..เพราะงั้นท่านอามาโนะจาคุครับ..”

“หืม?”

“ได้โปรดมาเป็นที่ปรึกษาให้หน่วยกางเขนศักดิ์ของพวกเราด้วยเถอะครับ!!”

“ได้สิ”คามินตอบพลางยิ้มบางโดยมีภาพแบ็คกราวน์เป็นคิโยซึงุที่ดีใจจนกระโดดตัวลอยและริคุโอะที่ทำหน้าเหมือนโลกจะล่มสลายลงตรงหน้า..แต่ดูเหมือนจะมีคนที่ไม่ยินดีเพิ่มขึ้นมาอีกคนนึง

“ทำไมพวกเธอถึงทำตัวสนิทสนมกับเจ้าปีศาจนี่ได้ล่ะ!?..มันเป็นปีศาจนะ!!”ยูระตะโกนขึ้นขัดทั้งๆที่ยังตั้งท่าเตรียมพร้อมจะเรียกชิคิงามิอยู่ตลอดเวลาโดยที่ยังไม่ยอมโจมตีเพราะกลัวว่าคามินจะใช้พวกคิโยซึงุเป็นโล่

“เอ่อ..ยูระจัง ความจริงแล้วพี่คามินเป็นคน..เอ่อ ปีศาจที่ดีนะ เมื่อก่อนนี้ก็เคยช่วยชีวิตพวกเรา แล้วฉันก็รู้จักกับพี่คามินมา 4 ปีแล้วด้วย แต่พี่เขาก็ไม่เห็นจะทำอะไรไม่ดีเลย”คานะเริ่มอธิบายเป็นคนแรกก่อนที่จะมีคิโยซึงุ และชิมะคอยพูดเสริม

“ใช่แล้วๆ ท่านอามาโนะจาคุอ่ะนะทั้งเป็นปีศาจที่แข็งแกร่ง เท่ แล้วก็นิสัยดีด้วย!!”คิโยซึงุรีบอวยทันทีต่อด้วยชิมะที่ลองเสนอทางเลือกง่ายๆออกมา เพื่อที่ทั้ง 2 จะได้ไม่ต้องสู้กัน

“งั้นทำไมคุณเคย์คะอินไม่ลองจับตาดูท่านอามาโนะจาคุล่ะครับ..ถ้ามีปัญหาอะไรก็ค่อยสู้กันทีหลังก็ได้”

“..ก็ได้ค่ะ จงดีใจซะล่ะเจ้าปีศาจที่ยังมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกหน่อยน่ะ”ยูระพูดพลางเก็บชิคิงามิลงกระเป๋าแล้วหันไปมองคามินด้วยสีหน้าบูดบึ้ง ในขณะที่คามินส่งยิ้มบางให้แล้วพูดประโยคที่แทบจะทำให้ยูระแทบอดใจไม่ไหวที่จะเอาชิคิงามิออกมากำจัดปีศาจร้ายตรงหน้า

“เธอน่ะยังอ่อนหัดนะยัยหนูองเมียวจิ”



#คำถาม

มีใครพอจะบอกเราได้บ้างคะว่า--อาละวาด--นี่เขียนยังไง?//เราไม่แน่ใจว่าเขียนถูกรึเปล่า555+



#ตอบคำถาม

เนื่องจากมีคนเม้นท์ถามมาว่าเรื่องนี้วายรึเปล่า--เราตอบในเม้นท์แล้วนะคะแต่ไม่แน่ใจว่าจะได้อ่านมั้ยก็เลยเอามาตอบตรงนี้อีกรอบ

คำตอบคือเรื่องนี้ไม่วายค่ะ--เราก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองไปเขียนให้จิ้นกันตรงไหนรึเปล่า--เพราะเราเองก็เป็นสาววายอาจจะเผลอมือลั่นอะไรไปก็ได้555+//ถ้าอยากให้แก้ตรงไหนก็บอกเราได้เลยนะคะ

ความคิดเห็น