ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ลักพาตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.6k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2561 06:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลักพาตัว
แบบอักษร



Cocktail'talk

"แน่ใจนะว่าไม่ให้กูไปเป็นเพื่อน" ไอ้ตินถามผม


"อื้ม ลงไปแค่ซื้อของหน้าคอนโดมึงแค่นี้เอง ไม่เป็นไรหรอก" ผมบอกมัน ผมก็รู้แหละว่ามันห่วงผมแต่แค่ลงไปซื้อของแปบเดียวไม่ต้องตามก็ได้


"ก็ได้ ระวังด้วยนะ"


"อ่าห้ะ" 


ผมรับคำมันก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าแล้วเปิดประตูห้องออกไป ผมเดินลงมาซื้อพวกของใช้นิดหน่อยอ่ะนะ พรุ่งนี้จะกลับบ้านแล้วจะได้เจอทั้งพ่อแม่ผมแล้วก็พ่อแม่ไอ้ตินเลย พลางลูบท้องตัวเองไปด้วยตอนเดินดูขนม


"ตัวเล็กกินอะไรดีน่าา อันนี้ดีกว่าเนอะ" 


ผมพูดกับเจ้าตัวเล็กในท้องผมแต่คนอื่นที่ได้ยินคงคิดว่าผมบ้าแหงๆ ที่พูดอยู่คนเดียว ผมเดินถือของไปใส่จ่ายเงินที่แคชเชียร์ ก่อนจะเดินออกมาจากร้านเพื่อกลับห้อง...

30นาทีผ่านไป


"ทำไมไอ้เทลไปนานจริงเนี่ย" ผมบ่นพึมพำกับตัวเองเมื่อเห็นว่าผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้วไอ้เทลยังไม่กลับมาสักที


กริ๊ง กริ่ง เสียงกดกริ่งหน้าห้องทำให้ผมเดินไปเปิดก่อนจะเห็นว่าเป็นพี่ไวน์กับพี่หมอ


"เข้ามาก่อนสิ" ผมบอกพวกเขาสองคนแต่หน้ายังไม่คลายกังวลจากเรื่องไอ้เทล


"เทลล่ะ?" พี่ไวน์ถาม


"ไปซื้อของที่ร้านข้างล่างยังไม่กลับมาเลย ไม่รู้ทำไมไปช้าจริง" ผมบอกพี่ไวน์และพี่หมอที่ฟังอยู่ด้วย


"ร้านนั้นกูพึ่งแวะก่อนจะขึ้นมาไม่เห็นเจอเทลเลย" พี่ไวน์บอกผม


"อะไรนะ!" 


ผมอุทานอย่างตกใจ แหงสิก็ถ้ามันไม่อยู่ที่ร้านแล้วทำไมป่านนี้มันยังไม่ถึงห้องล่ะ ยิ่งคิดผมยิ่งเป็นห่วง ผมจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทร.หามันทันที ท่ามกลางสีหน้าที่ยังคงงงๆของพี่ไวน์กับพี่หมอ


"เทลไม่รับโทรศัพท์ เป็นอะไรรึเปล่าวะ!" ผมหันไปบอกพี่ทั้งสองก่อนจะสบถกับตัวเองด้วยความเป็นห่วงไอ้เทลมัน


"เทลอาจจะแวะทำธุระอะไรก็ได้" 


พี่หมอบอกผมให้คิดในแง่ดี แต่ผมไม่คิดแบบนั้นน่ะสิ ก่อนที่เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ผมจะดังขึ้น


'เทล' เมื่อเห็นว่าเป็นชื่อมันผมจึงรีบรับสายทันทีแล้วยิงคำถามใส่


"เทลมึงอยู่ไหน ทำไมถึงไม่กลับห้องสักที!"


(หึ! มันอยู่กับกูเองแหละ) ผมนิ่งไปเมื่อคนที่พูดสายไม่ใช่ไอ้เทล


"มึงเป็นใคร!"


(จำกูไม่ได้แล้วเหรอไอ้ผัวคนใหม่ของเมียเก่ากู)


"ไอ้เหี้ยตั้ม! มึงทำอะไรเทล ไอ้สัสมึงจับตัวเทลไปใช่มั้ย!" 


ผมด่ามันอย่างแค้นเคืองทำเอาพี่ไวน์กับพี่หมอนั่งไม่ติดรีบเข้ามาใกล้เพื่อที่จะฟังปลายสายมันพูดด้วย


(ว้าวๆๆ เก่งจังงั้นก็หาให้เจอนะว่ากูพาเมียสุดที่รักมึงไปไหน หาให้เร็วล่ะ ไม่งั้นเมียมึงได้ผัวทีละหลายคนแน่! ติ๊ด!)


"ไอ้เวร! ไอ้เหี้ยตั้ม! โถ่เว้ย!!" 


ผมแทบจะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้งเพราะความกรุ่นโกรธ รู้งี้ผมไปกับไอ้เทลมันก็ดี ไอ้เลวนั้นจะได้ไม่จับตัวเทลไปได้ มันเป็นความผิดผมเองที่ดูแลมันไม่ดี


"มีอะไร เทลโดนใครจับตัว แล้วจับไปไว้ไหน  ไอ้ติน! บอกสิ!" พี่ไวน์เข้ามาถามผมทั้งตะคอกใส่ทำเอาพี่หมอต้องมาช่วยรั้งตัวออกไป


"เทลโดนไอ้ตั้ม ไอ้คนที่มันเคยมีอะไรด้วยคนแรก จับตัวไป" ผมบอกพี่ไวน์พลางนั่งกุมขมับ


"ว่าไงนะ แล้วมันบอกรึเปล่าว่ามันจับเทลไปไว้ไหน" พี่ไวน์เริ่มสงบสติแล้วถามผมดีๆ ผมส่ายหน้า


"มันบอกให้ผมหาเอาเอง แต่ถ้าหาเจอช้าไปมันจะให้คนรุมโทรมไอ้เทล" 


ผมยอกออกไปอย่างยากลำบาก พลางกุมหัวขมับแน่นจะแก้ปัญหานี้ยังไงดี โอ๊ยยย ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ด้วยวะ


"โถเว้ย!" ผมปัดของบนโต๊ะหล่นกระจายด้วยความเครียดพลางเอามือลูบหน้าตัวเอง


"ทำไมไม่ลองดูจีพีเอสโทรศัพท์ดูล่ะ" 


เสียงไอ้พี่หมอบอก ผมจึงมองหน้าพี่มันอย่างขอบคุณก่อนจะรีบเปิดโทรศัพท์เพื่อหาตำแหน่งโทรศัพท์ของไอ้เทล ส่วนพี่ไวน์ก็เดินออกไปคุยโทรศัพท์กับใครสักคนน่าจะเป็นพ่อไอ้เทลกับพี่แกนั้นแหละ ถ้าเขารู้ว่าผมดูแลลูกเขาไม่ดีเขาจะยกลูกชายเขาให้ผมมั้ยเนี้ยะ ไหนจะพ่อแม่ผมอีก เห้อ ว่าแล้วก็ดูสัญญาณบนหน้าจอโทรศัพท์


"ใช่พ่อตอนนี้เทลถูกจับไป เออน่าพ่ออย่าพึ่งถามไรตอนนี้ ขอลูกน้องมาให้ผมสัก20คน" เสียงพี่ไวน์กำลังบอกพ่ออย่างรีบร้อนนี้พี่มันจะพาคนไปถล่มใช่มั้ยดีเลย จะได้ไม่เสียเปรียบพวกมัน


"เจอพิกัดแล้ว" 


ผมบอกก่อนที่พี่ไวน์จะถามว่าที่ไหนแล้วจึงบอกพ่อเขาให้ลูกน้องตามไปที่นั้นโดยพวกผมก็รีบไปที่นั้นกันก่อน


"เดี่ยวไวน์ ไวน์จะไปเหรอ เราท้องอยู่นะ" พี่หมอบอกพี่ไวน์เชิงห้ามปรามไม่ให้พี่ไวน์ไป 


"นั้นสิกำลังท้องมันอันตรายนะ" ผมช่วยพูดอีกแรง


"แต่น้องไวน์กำลังตกอยู่ในอันตรายนะ ไวน์ไม่ปล่อยไอ้คนที่จับตัวเทลไว้แน่  พี่หมอ ไอ้ตินให้กูไปเหอะนะ กูรออยู่ที่นี่ไม่ได้หรอก" 


พี่ไวน์บอกพลางมองหน้าผมกับพี่หมออย่างขอร้อง จนผมกับพี่หมอใจอ่อนยอมให้ไปด้วยกัน พวกผมรีบบึ่งรถกันไปตามทางพิกัดที่จับจากโทรศัพท์ไอ้เทลได้ทันที


Cocktail'talk

ผมค่อยๆลืมตาสะลึมสะลือขึ้น ผมจำได้ว่าผมกำลังเดินเข้ามาในคอนโดอยู่ๆทุกสิ่งทุกอย่างก็มืดไปหมดไม่รู้สึกตัวอีกเลย ตอนนี้ผมมองทุกอย่างรอบตัวห้องที่ไม่คุ้นตา ทำเอาผมรีบลุกขึ้นนั่งแต่ก็ต้องสะดุดกับโซ่เส้นยาวที่ล่ามแขนผมทั้งสองข้างไว้กับเตียง 


ผมออกแรงกระตุกทั้งที่รู้ว่ามันไม่น่าจะหลุดแต่ก็ยังจะทำจนหายใจหอบก่อนที่ประตูห้องจะถูกเปิดออกมาพร้อมกับผู้ชายที่ผมเคยคุ้นเคย 


"พี่ตั้ม!...บิว!!" 


ผมเรียกชื่อผู้ชายอีกคนที่เดินตามหลังพี่ตั้มเข้ามาอย่างตกใจ ทำไมสองคนนี้ถึงมาอยู่ด้วยกัน แล้วที่ผมมาอยู่ที่นี่หมายความว่าไง


"ดีฮะพี่เทล ไม่เจอกันนาน สวยขึ้นนะครับ" 


บิวบอกผมพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก แถมยังสามเท้ามาใกล้ผมแล้วลากมือแตะที่ริมฝีปากผม ผมจึงสะบัดหน้าหนี


"นี่มันอะไรกันอ่ะ บิว พี่ตั้ม มันคืออะไรอ่ะ!" 


ผมถามอย่างคนไม่เข้าใจและตอนนี้ผมก็เริ่มกลัวแล้วด้วย สองคนนี้คิดจะทำอะไร แต่ที่สำคัญสองคนนี้รู้จักกันเหรอ


"อยากรู้เหรอว่าทำไมเราสองคนถึงอยู่ด้วกัน ไม่ต้องงงนะที่รัก พี่กับไอ้บิวเราเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน แต่ก็น่าดีใจที่เราเคยใช้เมียร่วมกันด้วย แบบนี้ต้องทบทวนบทรักให้เมียเก่าของพวกเราหน่อยนะไอ้บิว" 


พี่ตั้มพูดพลางสบตากับบิว ก่อนที่ทั้งคู่จะหันมามองผมราวกับจะกินผมอย่างไรอย่างนั้น ผมมองพวกเขาอย่างตื่นกลัว มองหาทางหนีแต่ก็เหมือนจะมืดมนไปเสียหมดเพราะไอ้โซ่ที่ล่ามข้อมืออยู่นี้


"จะทำอะไร ถอยออกไปนะ อย่าทำอะไรเลยนะ เทลขอร้อง~" 


ผมอ้อนวอนขอตอนนี้สิ่งที่ผมกลัวคือผมกลัวลูกจะเป็นอันตรายมากกว่า ผมขยับถอยหลังให้ห่างจากทั้งสองคนที่เดินยิ้มย่างเข้ามาก่อนที่บิวจะฉุดกระชากข้อเท้าผมเข้าไป


"ฮึกๆ บิว อย่าทำอะไรพี่เลยนะพี่ขอร้อง" ผมร่ำไห้ทั้งน้ำตาขอร้องบิว


"โถ่ พี่เทลเนี้ย อย่าร้องสิครับ ผมกับพี่ชายกำลังจะมอบความสุขให้พี่นะ" บิวบอกพร้อมกับรอยยิ้มแต่ผมไม่ได้มีความสุขสักนิด


"นั้นสิ ร้องไห้แบบนี้ไม่สมกับเป็นเทลเลยนะ เทลต้องยั่ว ต้องร่านสิแบบนั้นพี่ชอบ" 


พี่ตั้มบอกพลางก้มลงมาไล้ซอกคอผม ผมก็พยายามเบี่ยงหนี นึกถึงหน้าของไอ้ติน ภาวนาให้มันมาช่วยผม


"ฮึก ฮือๆ ตินช่วยกูด้วย ฮือ อย่านะ ฮึกๆ" 


ผมร้องและทำได้เพียงดิ้นดิ้นมาเพราะทุกสิ่งมันไม่เอื้ออำนวยสำหรับผมเลย แถมตอนนี้บิวยังเริกเสื้อผมขึ้นแล้วพรมจูบทั่วท้องของผม เลื้อยขึ้นมาตรงหน้าอก 


"อย่า! อ๊า!!" 


ผมร้องอย่างรังเกียจที่ตอนนี้ร่างกายของผมกำลังถูกรุกรานอย่างไม่เต็มใจ ลิ้นของบิวมันตวัดเลียอยู่ที่อกของผมทั้งสองผมก็เบี่ยงตัวไม่ให้มันทำได้ 


"อย่ายุ่งกับกูนะ ปล่อยกู!!" ผมว่าพลางดิ้นเอาเท้ายกถีบยอดอกของบิว


"มึงกล้าถีบกูเหรอห๊ะ!!" 


ไอ้บิวเริ่มไม่เรียกผมแบบเดิมแล้วแถมเสียงยังน่ากลัวมากๆอีกด้วย ก่อนที่มันจะทำในสิ่งที่ผมกลัวที่สุดในชีวิต


ผลั่ก!


"อ๊ะ! อึก!" 


ผมเกร็งตัวงอมือกำแน่นทั้งสองข้างดวงตาของผมเกร็งค้างเมื่อมันต่อยเข้ามาที่หน้าท้องของผม เจ้าตัวเล็กของผม เจ้าตัวเล็ก ลูกของผมอ่า 


"เท่านี้ก็สิ้นเรื่อง" 


เสียงบิวมันพูดก่อนจะหันมายิ้มกับพี่ชายมัน ส่วนผมตอนนี้รู้สึกเจ็บท้องมากๆ เจ็บจนกลัวว่าลูกจะไม่อยู่กับผม


"ฮึกๆ ลูก ฮืออ ติน ฮืออ เจ็บท้อง โอ๊ย!" 


"เฮ้ยไอ้บิวมึงต่อยมันแรงไปป่าววะ" 


"ไม่หรอกน่า คงแค่สำออยมากกว่า จัดการเรื่องของเราดีกว่าน่ะ" 


พวกมันคุยกันโดยที่ไม่สนใจผมเลยสักนิดว่าผมกัดฟันด้วยความเจ็บขนาดไหน ตัวเล็กอยู่กับแม่ก่อนนะ อย่าพึ่งทิ้งแม่ไปนะ ผมได้แต่ภาวนาแบบนั้น ก่อนที่ตาจะพร่ามัวไปหมด


ปัง! ปัง!


"เฮ้ย เสียงปืน!" 


เสียงพวกมันสองคนคุยกันหลังจากเสียงปืนดังขึ้นผมภาวนาว่าต้องเป็นไอ้ตินแน่ๆ แต่ผมไม่มีเสียงจะตะโกนแล้วความเจ็บมันแทรกไปทุกอณู


"ทำไงดีเฮีย"


"ก็ไปลองกับมันสักตั้งดิว่ะ!" 


ไอ้ตั้มบอกพลางหยิบปืนกันออกมาจากชายพกแล้วเดินออกไปจากห้องโดยทิ้งผมไว้แบบนั้น ผมก้มมองต่ำลงไปก่อนจะเห็นเลือดเปื้อนที่กางเกงรวมถึงไหลเปื้อนอยู่บนที่นอน ยิ่งทำให้ผมแทบขาดใจ 


"ฮือ ไม่ๆ ลูก ฮือๆ" 

อีกฝั่ง


ออสตินและหมอศัลย์รวมถึงลูกน้องพ่อของไวน์และเทลที่มาหนุนช่วยกันถล่มโกดังร้างแห่งนี้ ส่วนไวน์ก็ถูกให้รออยู่ที่รถเพราะกลัวจะอันตรายต่อลูกในท้อง ออสตินและหมอศัลย์ลอบเดินมาตามทางเจอศัตรูก็ยิงทิ้งไม่เว้น 


ส่วนหมอศัลย์ที่เคยแต่จับมีดแต่พอมาจับปืนก็ใช้ได้ดีไม่แพ้กันถึงแม้มันจะผิดจรรยาบรรณหมอไปหน่อยก็เถอะ จนทั้งคู่ยิงลูกน้องของตั้มไปได้เกือบหมดตั้มและบิวก็ออกมาให้เห็นพร้อมกับจ่อปลายกระบอกปืนอยู่ที่หัวของออสตินและหมอศัลย์ตอนทั้งคู่เผลอ


"มาเพื่อให้พวกกูฆ่าทิ้งจริงๆสินะ" ตั้มพูด


"มึงเอาเทลไปไว้ไหน!" ออสตินตะโกนถามสีหน้าโกรธจัดจนเส้นเลือดปูดโปน


"เอาไปในที่รองรับความสุขของพวกกูไง ถ้ามึงมาช้ากว่านี้สักหน่อย กูคงได้ขึ้นสวรรค์ไปแล้ว ไม่คิดว่าของเก่าจะยังกลิ่นดีแถมรสชาติยังดีอยู่เลย" บิวบอก พร้อมกับรอยยิ้มแสยะ 


"ไอ้สารเลว ปล่อยเมียกูเดี๋ยวนี้ไม่อย่างนั้นจะหาว่ากูไม่เตือน" ออสตินว่า


"หึหึ พวกมึงจะสู้อะไรกูได้วะ กระจอก" 


ตั้มพูดอย่างดูถูกก่อนที่ออสตินกับหมอจะมองหน้ากันแล้วหันไปบิดปลายกระบอกปืนออกจากหัวตัวเองแล้วตะลุมบอนอีกฝ่าย จนปืนหลุดมือห่างไปจากทั้งสองคนพี่น้องชั่ว พวกมันรีบลุกไปเก็บแต่ไม่ทันมือของคนที่สามที่ฝ่าฝืนจะเข้ามาช่วย


ปัง! ปัง!


"ไวน์!" 


เสียงของหมอศัลย์ดังขึ้นเมื่อเห็นว่าเมียรักตัวเองบ้าบิ่นเข้ามาในนี้ทั้งที่เขาห้ามแล้ว ไวน์ที่หน้าตาเอาจริงหลังจากที่ยิงปืนขู่สองคนชั่วไม่ให้กล้าเดินเข้ามาก็ยกปืนจ่อเป้าตรงหน้าทั้งสองคนพลางถามเสียงเย็นอย่างที่ไม่เคยใช้กับใครมาก่อน


"น้องกูอยู่ไหน"


"หึหึ คิดจะทำอะไรพวกกูงั้นเหรอ มึงไม่กล้าหรอก!"


ปัง!


"โอ๊ย!!" สิ้นเสียงคำดูถูกคนพูดก็ต้องเข่าทรุดลงเพราะไวน์เล็งยิงเข้าที่เข่าจนเลือดไหลบ่า


"เฮียตั้ม!!" เสียงบิวเรียกพี่ชายตน ก่อนจะหันไปมองไวน์อย่างแค้นเคือง


"มึง!"


ปัง!


"โอ๊ย!!" 


นัดที่สองเข้าที่หน้าท้องของบิว จนต้องล้มนอนลงกุมท้อง ก่อนที่ไวน์จะเดินหน้าเรียบตึงเข้าไปหาพวกมันสองพี่น้องที่นอนร้องโอดโอย


"จะตอบกูดีๆหรือจะให้กูยัดลูกปืนใส่หัวพวกมึงก่อนห๊ะ!!" 


เสียงตวามดดังลั่นของไวน์ทำเอาทุกคนรวมถึงออสตินโดยเฉพาะหมอศัลย์ถึงกับอึ้งเพราะไม่เคยเห็นร่างบางในมาดนี้ที่โหดจัดจนนรกเรียกพี่


"กูยอมแล้วๆ เทลอยู่ห้องชั้นใต้บันไดทางนั้นถูกล่ามโซ่อยู่" ไอ้ตั้มพูด


"ล่ามโซ่" 


ไวน์พูดเค้นเสียงต่ำพลางอารมณืกรุ่นโกรธยิ่งเพิ่มทวีความรุนแรงเข้าไปจนลั่นไกปืนยิงที่เข่าอีกข้างของคนพูด


"โอ๊ยย!!"


"มึงกล้าดียังไงทำกับน้องกูแบบนี่ห๊ะ!!" 


"กูผิดไปแล้ว กูขอโทษอย่าทำอะไรกูเลย" ตั้มร้องขอชีวิตจากไวน์


"กุญแจปลดโซ่อยู่ไหน...ส่งมา!" 


ไวน์ตะคอกบอกดวงตาแดงก่ำ ตั้งแต่เล็กจนโตเขาเป็นคนดูแลเทลมาตลอดไม่เคยยอมให้ใครมารังแกน้องตัวเองได้เลย ใครที่คิดมารังแกน้องเขาเป็นอันต้องเจ็บตัวไปทุกรายไม่เว้นแม้แต่พวกมันสองตัวตรงหน้าเขานี้ด้วย


"ยะ...อยู่นี้" 


บิวว่าพลางโยนกุญแจออกไปจากตัวไม่กล้ากระดุกกระดิกเพราะกลัวปืนจากอีกคนจะลั่นใส่ ออสตินจึงรีบวิ่งมาเก็บกุญแจแล้วรีบไปช่วยเทล ส่วนพี่หมอก็เข้ามาดึงปืนออกจากไวน์ แต่ไวน์ไม่ยอมปล่อยกำเอาไว้แน่นสายตายังจ้องสองพี่น้องเลวทรามที่จับน้องเขามาไม่ละสายตา


"ไวน์ พอแล้วไวน์ ปล่อยมือก่อนนะ" 


หมอศัลย์ค่อยๆบอกพร้อมกับแกะมือไวน์ออกจากปืนที่กำแน่น ส่วนสองพี่น้องคู่นั้นก็ถูกคนของไวน์จับมัดเอาไว้ ไวน์จึงได้ละสายตามามองหมอศัลย์ ท่าทีจึงอ่อนลงแต่สายตาที่ตวัดกลับไปหาตั้มและบิวนั้นช่างน่ากลัวไม่ต่างจากเดิม หมอศัลย์เก็บปืนมาถือไว้แล้วลูบมืออีกคนให้คลายจากอารมณ์กรุ่นโกรธทั้งหมด

ฝั่งออสติน


เขามายังห้องใต้บันไดอย่างที่ตั้มบอกก่อนจะเปิดเข้าไปในห้อง ทันทีที่เห็นร่างบางของเทลเขาก็แทบผงะข้อมือถูกพันธนาการไว้ทั้งสองข้าง บริเวณขาของเทลมีเลือดไหลออกทำให้เขาต้องรีบไปปลดโซ่ที่ล่ามออก 


"ติน~ ติน ฮึกๆ ลูก ลูก" 


เทลที่รู้สึกตัวขึ้นมาเห็นเป็นตินก็รีบโผกอดแล้วพูดกับคนรักแค่คำว่าลูกคำเดียว ตินเห็นท่าไม่ดีรีบอุ้มร่างบางขึ้นแล้วเดินเร็วไปยังไวน์และหมอศัลย์


"เราต้องรีบพาเทลไปโรงพยาบาลเทลมีเลือดออกตามขาเต็มเลย" ออสตินละล่ำละลักพูดบอก ทำให้หมอศัลย์และไวน์รีบมาดู


"รีบไปถ้าช้ากว่านี้จะแย่!" 


หมอศัลย์บอกก่อนที่ทุกคนจะรีบพาเทลไปโรงพยาบาล แต่ไม่วายไวน์หันมาจ้องหน้าตั้มและบิว อย่างกินเลือดกินเนื้อ


"ถ้าน้องกับหลานกูเป็นอะไร จำไว้พวกมึงต้องแลกมันด้วยชีวิต!!...จัดการพวกมันแทนฉันด้วย" 


ไวน์ขู่พวกมันสองคนเอาไว้ก่อนจะให้ลูกน้องที่เหลือจัดการต่อแล้วตัวเองรีบไปที่รถพร้อมกับหมอศัลย์ ส่วนเทลตอนนี้ออสตินเร่งเครื่องขับออกไปให้ถึงโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด


โรงพยาบาลxxx

ตอนนี้เทลเข้าห้องฉุกเฉินไปแล้วเรียบร้อย โดยมีออสตินยืนวนไปมาอยู่หน้าห้องก่อนที่ไวน์และหมอศัลย์จะตามมา


"เทลเป็นไงบ้าง?" ไวน์รีบถามออสตินทันที


"พึ่งเข้าไปเมื่อกี้นี้เอง"


"เดี๋ยวพี่เข้าไปดูให้เอง ไม่ต้องห่วงนะ เทลต้องไม่เป็นไร หลานด้วย" 


หมอศัลย์บอกทั้งไวน์และออสตินก่อนจะเข้าไปดูอาการของเทลโดยใช้สิทธิ์ของความเป็นหมอเข้าไป ไวน์และออสตินทิ้งตัวนั่งลงกับเก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉิน ด้วยความเป็นห่วงคนในห้อง 


2ชั่วโมงผ่านไป

หมอศัลย์คอยออกมาบอกอาการกับไวน์และออสตินเป็นพักๆ ว่าอาการน่าเป็นห่วงด้วยกลัวว่าจะแท้ง แต่หมอศัลย์ก็บอกว่ายังมีโอกาสให้ทำใจร่มๆไว้ 


"ไวน์! น้องเป็นยังไงบ้างลูก" 


นางกนกที่เดินหน้าตาตื่นเข้ามาถามลูกชาย หลังจากที่นางรู้ว่าลูกคนเล็กถูกจับตัวไปทั้งนางและสามีก็รีบนั่งเครื่องมาลงแล้วนั่งรถมาที่นี่ทันที


"ตินลูก เป็นยังไงบ้าง" 


นางรัมภามารดาของออสตินที่มาพร้อมกับสามีและพ่อแม่ของเทลก็รีบเข้ามากอดลูกชาย 


"ไม่เป็นไรครับแม่ แต่เทลกับลูกผมยังไม่รู้เลยครับ หมอบอกว่ามีโอกาสรอดแต่ตอนนี้ก็ยังไม่ออกมาสักที" 


ออสตินบอกมารดาของตนก่อนจะหันไปหาพ่อกับแม่ของเทลเดินไปใกล้ๆท่านแล้วนั่งคุกเข่าพนมมือไหว้พวกท่านทั้งสอง


"ผมขอโทษนะครับที่ดูแลเทลไม่ดี ผมขอโทษ"


ออสตินบอกพร้อมทั้งก้มหัวขอโทษพวกท่านร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจที่ดูแลเทลได้ไม่ดีเท่าที่ควร


"ไม่เป็นไรนะไม่เป็นไรลุกขึ้นมาเถอะ พ่อเข้าใจมันเป็นเรื่องที่ไม่มีใครอยากให้เกิด อย่าโทษตัวเองเลยนะ เจอเรื่องปวดหัวมาเยอะแล้วพ่อกับแม่ไม่อยากจะซ้ำเติมให้หนักเข้าไปกันใหญ่...เพราะถึงยังไงเรื่องนี้ลูกพ่อมันก็มีส่วนผิด ไม่ต้องร้องหรอกไอ้ลูกเขย" นายธนัชบอกกับออสตินพลางตบไหล่เบาๆ ไม่นานหมอศัลย์ก็เปิดประตูออกมา


"พี่หมอเทลเป็นไงบ้าง!?" 


ไวน์เป็นคนปรี่เข้าไปถามคนแรก ก่อนที่พี่หมอจะเดินมาหาออสตินหน้านิ่งพลางบีบที่บ่าเบาๆ


"มะ...มีอะไร" 


ออสตินถามด้วยเสียงแผ่วเบา หมอศัลย์ออกมาหน้านิ่งๆแล้วทำท่าทางแบบนี้ทำเขาใจเสียไปแล้วเกินครึ่ง แต่สุดท้ายพี่หมอก็ยิ้มออกมา


"เทลกับลูกปลอดภัยแล้วนะ!"


"จริงเหรอ!"


"อื้ม" 


หมอศัลย์ตอบออสตินอีกครั้งก่อนจะเรียกเสียงเฮดีใจจากทุกคนได้ ก่อนที่หมอศัลย์จะกอดไหล่ของภรรยาตัวเองเอาไว้แล้วยิ้มมองออสตินที่หายใจโล่งเมื่อคนรักปลอดภัยทั้งสองคน...








​+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

​พี่ไวน์ตอนท้องก็โหดได้นะ 😄😄 หลังจากนี้ไม่มีแล้วหนามาม่า จะจบแล้วอาจจะจบในอีกตอนหรือสองตอนนี้แหละ

ความคิดเห็น