ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

005...เด็กเอ๋ย เด็กน้อย

ชื่อตอน : 005...เด็กเอ๋ย เด็กน้อย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2561 12:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
005...เด็กเอ๋ย เด็กน้อย
แบบอักษร

หลังจากที่บุกเข้าไปช่วยพวกเด็กๆก็ผ่านมา 1 อาทิตย์แล้ว..ตอนนั้นหลังจากกลับมาก็ไม่มีอะไรมากนอกจากโดนนูราริเฮียงบ่นนิดหน่อยที่ปล่อยริคุโอะหลานรักของเขาให้สู้กับกาโงเสะเอง ซึ่งคามินก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปนอกจากโบกพัดฮิกันบานะไล่แล้วหันไปจิบสาเกชมซากุระต่อ เมินคุณปู่ที่ดูจะเป็นห่วงหลานซะเหลือเกินแต่ปากแข็งไม่ยอมบอกไปอย่างสิ้นเชิง

“เฮ้อ..นี่เราคิดถูกหรือคิดผิดกันแน่นะที่เลือกอยู่ช่วงเวลานี้ต่อโดยที่ไม่ไทม์ สคิปเนี่ย?”คามินบ่นพึมพำออกมาเบาๆในขณะที่เดินตรงไปข้างหน้าเรื่อยๆโดยไม่สนใจสายตาของคนมากมายทีคอยเหลียวมองเขาตลอดทาง

แหงล่ะว่าต้องเหลียวมอง..ต่อให้ไม่นับหน้าตาที่หล่อเหลา และเส้นผมกับดวงตาสีอำพันคู่นั้นแล้ว การที่มีคนใส่ชุดกิโมโนหรูมาเดินกลางเมืองมันก็ยังไม่ใช่เรื่องปกติอยู่ดี

“เฮ้อ..น่าเบื่อจริง ยังเหลือศาลเจ้าที่ต้องไปดูอีกตั้งที่นึงแน่ะ”คามินพึมพำแผ่วเบาอีกครั้งพลางคลี่พัดฮิกันบานะออกมาโบกไปมาคลายร้อน..ทั้งๆที่ปกติเขาไม่เคยต้องออกมาจากบ้านใหญ่เลยแท้ๆ

“เจ้าแก่นูราริเฮียงเอ๊ย!!”

แค่ทิ้งให้ริคุโอะสู้เองแค่นี้ทำมาเป็นเรื่องมากไปได้!!

เดินบ่นมาพักใหญ่คามินก็เดินมาถึงศาลเจ้าฮิคาริ ศาลเจ้าเล็กๆบนเขาซึ่งสมควรจะร้างผู้คนเนื่องจากเป็นเพียงศาลเจ้าเก่าๆที่ไม่มีใครมาดูแล และศรัทธาจนตอนนี้เทพที่สถิตอยู่ที่นี่แทบจะหายไปอยู่แล้ว..แต่วันนี้ดูเหมือนจะแปลกไปกว่าทุกวัน ร่างเล็กๆของเด็กน้อยคนนึงกำลังขอพรจากศาลเจ้าแห่งนี้อยู่

ขอให้หนูได้เจอแล้วก็พูดว่าขอบคุณเขาด้วยเถอะค่ะ

เสียงความคิดของเด็กน้อย ไม่สิ..เสียงความคิดของคานะดังเข้ามาในหัวทันทีเมื่อคามินเปิดใช้งานสกิลอ่านใจ

“เจ้าอยากขอบคุณใครกันเด็กน้อย?”คามินถามออกไปพลางเดินเข้าไปใกล้คานะที่หันกลับมาทันทีที่ได้ยินเสียงเขาก่อนที่จะทำหน้าเหวอไปซักพักแล้วกลับมาทำตาเป็นประกายต่อ

“ว้าว!! เป็นอย่างที่คิดจริงๆด้วย!!..หนูคิดอยู่แล้วว่าถ้าปีศาจมีจริง เทพก็ต้องมีจริงเหมือนกัน!!”คานะร้องขึ้นอย่างดีใจก่อนจะวิ่งเข้าหาคามินที่ยืนนิ่งห่างจากเธอไม่มากนัก

“หืม?”

“หนูขอให้ท่านเทพพาคุณมาให้ หนูอยากขอบคุณคุณที่ช่วยหนูเอาไว้ค่ะ!!”คานะพูดพลางยิ้มกว้างให้คามินอย่างน่ารัก

“เจ้าไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้าหรอกเด็กน้อย..เดิมทีการที่ปีศาจตนนั้นโจมตีเจ้าก็มีสาเหตุมาจากปัญหาภายในกลุ่มของเราอยู่แล้ว เจ้ากับเพื่อนก็เพียงแค่โดนลูกหลงเท่านั้น”คามินพูดพลางยิ้มบางก่อนจะย่อตัวลงตรงหน้าคานะแล้วถามออกไปอย่างสงสัย

“แล้วทำไมเจ้าถึงมาขอพรที่ศาลเจ้าฮิคารินี่ได้ล่ะเด็กน้อย?..มีศาลเจ้าอื่นอีกตั้งมากมายที่ดีกว่าที่นี่”

“ก็เมื่อก่อนนี้คุณแม่เคยบอกว่าชอบมาขอพรที่นี่บ่อยๆนี่นา แล้วหนูก็ไม่ได้ชื่อเด็กน้อยซักหน่อย..หนูชื่ออิเอนากะ คานะต่างหาก!!”คานะตอบคำถามก่อนจะร้องบอกชื่อของตัวเองอย่างขัดใจที่ถูกเรียกว่าเด็กน้อย แล้วถามคำถามกลับ

“แล้วคุณล่ะคะชื่อว่าอะไร?”คานะเอียงคอมองชายตรงหน้าตาใส

“อืม..ปกติปีศาจตนอื่นก็จะเรียกข้าว่าอามาโนะจาคุน่ะนะ แต่ชื่อจริงๆของข้าคือ ชิโตเสะ คามิน เจ้าเรียกข้าว่าคามินก็ได้เด็ก..คานะ”คามินตอบกลับยิ้มๆแต่แล้วก็ต้องชะงักกับการจะเรียกคานะว่าเด็กน้อยแล้วโดนทำหน้าบึ้งใส่จนต้องเปลี่ยนไปเรียกชื่อแทน

“ค่ะพี่คามิน!! แล้วพี่คามินจะมาที่นี่อีกมั้ยคะ?..หนูยังอยากคุยกับพี่ต่ออยู่เลย”คานะยิ้มหวานให้หลังจากที่ถูกเรียกชื่อแล้วเริ่มถามอีกครั้งด้วยดวงตาเป็นประกายหวังว่าจะได้เจอกับคามินอีก ซึ่ง..

“แน่นอน..ถ้าเจ้าอยากเจอข้าก็มาที่นี่สิ”คามินตอบพลางยิ้มบาง

..เวลาอีก 4 ปีที่เหลืออยู่ก่อนจะเริ่มเนื้อเรื่องของภาค 1 ก็เอามานั่งเล่นกับคานะก็แล้วกันนะ




หลังจากวันนั้นคานะก็มาที่ศาลเจ้าฮิคาริแทบทุกวัน ซึ่งนั่นก็รวมถึงคามินที่ต้องมาคอยเล่นเป็นเพื่อนเธอด้วย..จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี ตอนนี้คานะอายุ 12 แล้วพร้อมกับการที่คามินแทบจะย้ายของออกจากบ้านใหญ่มานอนที่ศาลเจ้าแทนท่ามกลางความสงสัยของเหล่าปีศาจในบ้านใหญ่ทั้งหลายว่าท่านอามาโนะจาคุของพวกเขาที่เมื่อก่อนเอาแต่นั่งจิบสาเก ชมซากุระได้ทั้งวันหายไปไหนแทบทุกเย็น และในช่วงวันหยุดของท่านริคุโอะที่เขาจะหายไปทั้งวันโดยที่ไม่มีปีศาจตนใดตามหาเขาเจอ

..และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่เขาหายไปอยู่กับคานะในช่วงวันหยุด

“พี่คามินๆ หนูอยากกินไทยากิ!!”คานะร้องบอกอย่างร่าเริงพลางจูงมือคามินตรงไปที่ร้านทันทีตามความเคยชินตลอดหลายปีมานี้ที่มีเขาคอยตามใจอยู่ตลอด

“เอาไทยากิ 2 ที่ค่ะ!!”คานะสั่งก่อนที่จะยื่นมือไปรับของในขณะที่คามินเองก็จ่ายเงินให้กับเจ้าของร้านก่อนจะโดนคานะจูงมือไปเดินเล่นตามสถานที่ที่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านนักเช่นเคย

เมื่อก่อนนี้พวกเขาเองก็เคยไปเที่ยวตามสวนสนุกอะไรแบบนี้ตามที่คานะขอเหมือนกัน แต่สุดท้ายทุกอย่างก็จะลงเอยที่ว่ามีแต่ผู้หญิงเข้ามารุมคามินจนขยับไปไหนไม่ได้เสมอจนสุดท้ายแล้วพวกเขาก็ได้แต่ต้องหาที่เงียบๆเดินเล่นในวันหยุดแทนจนกลายเป็นความเคยชินไปแบบนี้

“คานะ..หลังจากนี้ข้าอาจจะไม่ว่างมาหาเจ้าแล้วนะ”คามินพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบของสวนสาธารณะในตอนเย็นพลางยิ้มบางให้คานะที่นิ่งค้างไป

“เอ๊ะ? ทำไมล่ะคะพี่คามิน!?”คานะร้องถามสียงดังอย่างตกใจพลางหันมามองคามินที่ยังคงยิ้มบางอย่างทุกทีด้วยความสงสัย

“ตอนนี้กำลังจะมีสงครามน่ะ ทั้งจากปีศาจภายในกลุ่มเอง และพวกปีศาจกลุ่มอื่นที่คิดจะเข้ายึดครองโตเกียว..แล้วข้าในฐานะของ 1 ในเสาหลักของกลุ่มเองก็ต้องไปคอยดูแลไม่ให้มีใครตายไประหว่างการต่อสู้ด้วย”คามินตอบกลับพลางหยิบกระพรวนสีดำลายดอกฮิกันบานะสีอำพันออกมาแล้วส่งให้คานะที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้มาตั้งแต่ตอนที่เขาบอกว่าอาจจะมาหาไม่ได้แล้ว

“ถ้ามีปัญหาอะไรก็ให้เรียกชื่อข้ากับกระพรวนนี่..ข้าสัญญาว่าจะรีบมา ตกลงมั้ย?”คามินถามย้ำเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง เพราะตอนนี้เนื้อเรื่องของภาคแรกกำลังจะเริ่มแล้ว..ถ้าเป็นไปตามเนื้อเรื่องยังไงอีกเดี๋ยวก็ได้เจอกันแน่นอนอยู่แล้ว ไม่มีอะไรที่เขาจำเป็นต้องกังวล

“ก็ได้ค่ะ..งั้นพี่คามินหลับตาก่อนนะ”คานะรับกระพรวนอันนั้นไปก่อนจะทำหน้าเหมือนกับว่ากำลังคิดอะไรอยู่ซักพักก่อนจะขอให้คามินหลับตาลงด้วยสายตาแน่วแน่เหมือนกับว่าตัดสินใจอะไรบางอย่างได้แล้ว ซึ่งคามินก็ยอมทำตามอย่างว่าง่ายโดยที่ไม่คิดอะไรมากก่อนที่จะรู้สึกถึงความนุ่มนิ่มที่ริมฝีปากในชั่วพริบตาก่อนที่คานะจะผละตัวออกพลางตะโกนออกมาเสียงดังลั่นกลบเกลื่อนความเขินอายแล้ววิ่งหนีไป

“พ..พี่จูบหนูแล้วเพราะงั้นต้องรีบกลับมารับผิดชอบหนูด้วยนะคะ!!”

“เฮ้อ..เด็กเอ๋ย เด็กน้อย แบบนี้น่ะเขาไม่เรียกว่าจูบหรอกนะ”คามินพึมพำแผ่วเบาพลางเลียริมฝีปากมองเด็กน้อยของเขาที่วิ่งหายไปจนลับตา

..ถ้ายังทำแบบนี้อีก คราวหน้ามันจะไม่หยุดอยู่แค่นี้หรอกนะคานะ

อ่า..ให้ตายสิ รู้สึกเหมือนเห็นคุกอยู่รำไรเลยแฮะ



#แต่งตอนนี้้แล้วถึงกับต้องแอบกรีดร้องเบาๆ--ทำไมมันดูเสี่ยงคุกกันขนาดนี้!?//ท่องเอาไว้นะลูก เด็ก เด็ก เด็ก--12 12 12--คุก คุก คุก 555+

ตอนแรกที่วางไว้นี่คือเราจะสคิปไปเริ่มภาคแรกเลย--แต่เห็นเม้นท์กระแสการเลี้ยงต้อยมาแรงแซงทางโค้งมากเลยแต่งออกมาแนวนี้ไปซะเลย//กลายเป็นว่าน้องคานะชอบพี่คามินไปแล้วซะอย่างนั้น555+




#ตอบคำถาม

จากตอน--สู่โลก [Nurarihyon no Mago]

ชีวิตติดปีก : คามุยนี่นับได้มั้ยว่าเป็นการเคลื่อนมิติ? แล้วเพิ่มฟังชั่นข้ามอนาคตในโลกจริงมั้ย?

เรา : อันนี้เรายังไม่นับนะคะ--นับเฉพาะการข้ามไปโลกต่างๆค่ะ//แต่ถ้าเราคิดจะไปนารูโตะเมื่อไหร่อาจจะให้น้องคามินซื้อมานะคะ--ส่วนเรื่องข้ามอนาคตในโลกจริงเราไม่แน่ใจค่ะ เพราะเราก็ไม่รู้ว่าจะให้น้องข้ามอนาคตไปทำอะไรดี--แต่ถ้าเราคิดออกแล้วก็อาจจะเอามาแต่งให้อ่านกันนะคะ

จากตอน--ถ้าเจ้าหวาดกลัวก็จงมองมาที่ข้า

Guest_171.5.238.132 : เลี้ยงต้อยแบบนี้แล้วองเมียวจิ กับภูติหิมะจะโดนด้วยมั้ยนะ?

เรา : เราจะมีอีเว้นท์ปักธงยูระกันค่ะ--แต่เป็นตอนเริ่มเนื้อเรื่องแล้วนะคะไม่ได้มีการเลี้ยงต้อยกันตั้งแต่ 9 ขวบแบบของคานะค่ะ//ส่วนซึราระเราคิดว่าจะให้อยู่กับริคุโอะตามเนื้อเรื่องค่ะ--ส่วนนึงก็เพราะเราอวยคู่นี้กันมานานด้วยอ่ะแหละ

มังกรสุริยัน : ไหนๆก็อยู่ในร่างอามาโนะจาคุแล้วทำไมไม่เปลี่ยนการแทนตัวจากคามินไปเป็นอามาโนะจาคุเลยล่ะ?..ถึงชื่อมันจะยาวไปหน่อยก็เถอะ

เรา : ขอสารภาพเลยค่ะว่าส่วนนึงก็เพราะชื่อมันยาวนี่ล่ะ--ส่วนอีกส่วนก็คืออยากจะให้ทุกคนจำที่ชื่อน้องด้วยอ่ะค่ะ//ประมาณว่าเป็นปีศาจอามาโนะจาคุ ที่ชื่อชิโตเสะ คามิน--คามินเฉยๆ หรืออะไรก็แล้วแต่--เพราะพอจบโลกนี้แล้วชื่ออามาโนะจาคุก็จะเริ่มหายไปเหลือแค่--คามิน--เลยอยากให้ทุกคนจำที่ชื่อจริงๆของน้องมากกว่าชื่อเผ่าค่ะ



รูปพัดเหล็กของคามินค่ะ//จินตนาการเอาว่ามันเป็นลายฮิกันบานะสีอำพันเอานะคะ--ว่าจะเอาภาพนี้มานานละ แต่ลืมทุกทีเลย



อันนี้รูปดอกฮิกันบบานะนะคะ//เผื่อคนไหนไม่รูจักค่ะ--แต่จินตนาการว่ามันเป็นสีอำพันนะ




อันนี้เป็นอำพันค่ะ//ถือซะว่าเป็นสีผม สีตา และสีของลายฮิกันบานะไปเลยนะคะ


​​



ความคิดเห็น