มี Ebook แล้วนะคะ ^^

บทที่ 6 :: ชนสิทธิ์ 50%

ชื่อตอน : บทที่ 6 :: ชนสิทธิ์ 50%

คำค้น : น่ารัก,หมา,อัลวิส,หล่อ,โรแมนติก,ดราม่า,สวย,รัก,หวาน,นักรบ,อาเรซ,อลิส

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2561 22:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6 :: ชนสิทธิ์ 50%
แบบอักษร

นักรบกับอลิสาก็ต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเอง หลังกลับจากบ้านพักคนชรา หญิงสาวก็เอาแต่นั่งกอดเข่าบนโซฟาตัวใหญ่แล้วก้มหน้าไม่พูดไม่จา

ด้านชายหนุ่มนั่งมองสายลมผัดผ่านผ้าม่าน สมองย้อนนึกถึงเรื่องราวเก่าๆ เขามองเห็นตัวเองกลายเป็นคนไร้หัวใจเหมือนหุ่นยนต์ นักรบในอดีตมองคนจากผลประโยชน์ ยิ่งคนนั้นมีผลประโยชน์เท่าไหร่ คุณค่าก็เพิ่มมากขึ้นเท่านั้น

รอยยิ้มมีไว้เพียงแสดงมารยาท เสียงหัวเราะมีไว้เสแสร้ง การโอบกอดมีไว้แอบซ่อนมีดข้างหลังรอจังหวะจ้วงแทงกัน ไม่รู้ว่าเขาผ่านช่วงเวลาเหล่านั้นมาได้อย่างไร พอมองย้อนไปแล้วก็น่าคิด นักรบแอบยิ้มน้อยๆ ชื่นชมตัวเองที่เขาสามารถผ่านคืนวันเหล่านั้นมาได้อย่างเข้มแข็ง ถึงแม้เวลานี้จะไม่รู้ว่าพระเจ้ากำลังเล่นตลกอะไรอยู่ก็เถอะ

อาจเพราะไม่เคยเชื่อเรื่องไสยศาสตร์หรือเรื่องผีสาง นักรบถึงชอบยกเรื่องผีมาโกหกและข่มขู่อัศวินตอนเป็นเด็ก แต่วันนี้เขาก็พูดไม่เต็มปากว่าเขาเชื่อหรือไม่ ถ้าผีมีจริงทำไมไม่โผล่มาอธิบายหน่อยล่ะว่าเขามาอยู่ในร่างลูกหมาไร้ประโยชน์ตัวนี้ไปเพื่ออะไร!!

“ฮึก!” เสียงสะอึกสะอื้นดังออกมาจากร่างบางที่นั่งกอดเข่าบนโซฟา

อลิสากำลังร้องไห้แต่นักรบไม่รู้ว่าเธอร้องไห้เรื่องอะไร หญิงสาวเอาแต่ฟูมฟายมาสักพักใหญ่ จมูกสวยแดงก่ำและน้ำตาที่พร้อมจะเอ่อล้นดังเขื่อนแตกทุกเมื่อ

นักรบเกลียดผู้หญิงอ้ำอึ้งแบบนี้ที่สุด!!

ปากเล็กคาบผ้าเช็ดหน้าผืนน้อยมาวางบนเท้าอลิสา หญิงสาวรับไปแล้วสะอื้นไม่หยุด มิหนำซ้ำยังร้องไห้หนักกว่าเดิม ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

ลูกสุนัขเดินเข้าไปใกล้ร่างบาง เท้าปุกปุยกระโดดขึ้นหมอนบนพื้นก่อนจะออกแรงส่งตัวแล้วกระโดดขึ้นไปบนโซฟาอีกครั้ง

“บ็อก!!”

ตั้งแต่เห็นมารดาร้องไห้ครั้งนั้นนักรบก็เกลียดน้ำตาผู้หญิง ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงเลือกที่จะเดินหนีแล้วปล่อยเธอร้องไห้ได้นานตามที่อลิสาต้องการ แต่ตอนนี้เขาทำแบบนั้นไม่ได้ นักรบต้องกล่าวโทษประสาทหูอันดีเยี่ยมของลูกสุนัข ถึงแม้เขาจะเดินไปหลบส่วนไหนของห้องพักเล็กๆ นี้เขาก็ได้ยินเสียงสะอื้นของเธออยู่ดี

มันทั้งรำคาญหูและรำคาญใจ!!

เท้าปุกปุยวางบนเท้าอลิสาคล้ายกำลังเตือนสติเธอ ใบหน้านวลลอออาบไปด้วยน้ำตาเงยขึ้นเล็กน้อย อลิสาจับลูกหมาตัวน้อยขึ้นมากอดไว้แน่น เธอล้มตัวลงกับหมอนแล้วแนบร่างอัลวิสเข้ากับอก

“อลิสกลัวเหลือเกิน...” หญิงสาวบอกพร้อมสะอื้น เสียงหวานสั่นระริกคล้ายกับคนกำลังเพ้อ นักรบนอนนิ่งในอ้อมกอดนั้น เขาก้มลงซบร่างกายหอมกรุ่นของเธออย่างไม่อิดออด

“อลิสเดินออกมาจากบ้านคุณพ่อด้วยความมั่นใจว่าอลิสทำได้ อลิสสามารถดูแลแม่ได้ อลิสจะไม่ไปขอความช่วยเหลือจากคนใจร้ายพวกนั้นอีกแล้ว แต่วันนี้...”

“แต่...ฮึก..” ร่างบางสะท้านพร้อมกับปล่อยให้น้ำตาพรั่งพรูไม่ขาดสาย

“วันนี้อลิสเจอแม่ อลิสรู้ว่ามันไม่ง่ายเลยที่จะแบกรับเรื่องนี้ไว้คนเดียว ทำไมนะอัลวิส ทำไมอลิสไม่มีพ่อที่พร้อมช่วยเหลือแม่ ทำไมพ่อของอลิสต้องเลือกผู้หญิงคนนั้นแล้วปล่อยให้แม่กับอลิสอยู่กันสองคน ทำไมพ่อไม่เลือกเราสองแม่ลูก เพราะแม่อลิสไม่รวยใช่ไหม ทำไมพระเจ้าต้องสร้างคนให้คนเราแตกต่างกันขนาดนี้ด้วย ทำไมอลิสถึงไม่เก่งพอที่จะหาเงินได้สักสิบล้าน ทำไมอลิสถึงเป็นลูกที่ไม่เอาไหน”

นักรบอยากลุกไปเขียนเช็คมาให้เธอสักยี่สิบล้านเสียเดียวนี้ หญิงสาวขี้แยคนนี้จะได้หยุดร้องไห้! เมื่อไหร่ผู้หญิงจะรู้ว่าน้ำตาไม่ใช่ทางแก้ปัญหา!

ชายหนุ่มรู้ว่าเขาไม่อยู่ในสภาพที่จะลุกขึ้นมาช่วยอลิสาได้และคงสั่งใครให้ทำแบบนั้นไม่ได้อยู่ดี นักรบเคยพยายามจับปากกามาเขียนหนังสือ แต่อุ้งเท้าปุกปุยนี่ก็ช่างไม่เอื้ออำนวยต่อการเขียนสักนิด ยิ่งเขาพยายามก็ยิ่งน่าโมโห

เขาเคยแอบใช้โทรศัพท์อลิสาส่งข้อความ แต่หน้าจอระบบสัมผัสก็ไม่เหมาะกับการใช้อุ้งเท้าเขียนเช่นกัน

นักรบไม่รู้ว่าตอนนี้อัศวินยังอยู่ดีปลอดภัยหรือเปล่า แต่เขามีลางสังหรว่าเครื่องบินตกครั้งนั้นไม่ใช่อุบัติเหตุ จึงตัดสินใจว่าจะไม่กระโตกกระตากส่งข่าวมั่วซั่วตอนที่เขาอยู่ในร่างหมา

รู้ถึงไหนอายถึงนั่น!! และจะไม่มีใครรู้เรื่องร่างหมาอัลวิสนี้เด็ดขาด!!

“ฮึก..” อลิสายังคงร่ำไห้ด้วยความเจ็บปวด จิตใจยังวกวนโทษโชคชะตาที่เธอไม่สามารถกำหนดเองได้ หากเลือกเกิดได้ คงไม่มีใครอยากเกิดเป็นลูกเมียน้อยที่พ่อไม่รัก..ไม่เคยรัก

“บ็อก!” ถึงเธอจะเสียใจมาก แต่ชายหนุ่มข้างกายกลับนั่งวิเคราะห์แล้วว่าปัญหาทั้งหมดนี้แก้ได้ด้วยเงิน!

เอาล่ะ... ในเมื่อแค่หาเงินให้ได้เยอะๆ ก็จะเจอทางออก ดังนั้นผู้หญิงโง่งมคนนี้ก็ไม่ควรเก็บมาเครียดสักนิด อลิสาควรเอาเวลาไปคิดว่าเธอจะหาทางเพิ่มรายได้อย่างไรดีกว่ามานั่งเสียใจร้องไห้อยู่ตรงนี้!!

ไม่เกิดประโยชน์แล้วยังเสียสุขภาพจิต! ....นักรบส่ายหัวเบาๆ



หลายวันต่อมา

กลิ่นนมร้อนลอยมาเตะจมูก ท้องของหมาน้อยปวดแสบต้องการอาหารในตอนนี้และเดี๋ยวนี้ ร่างเล็กขนสีน้ำตาลค่อยๆ กระโดดลงจากโซฟา นักรบใช้จมูกสัมผัสไวของเขาดมตามกลิ่นอาหาร

ตาสีน้ำตาลของลูกสุนัขมองอลิสากำลังเอานมร้อนออกจากไมโครเวฟ หญิงสาวแบ่งนมในเหยือกใส่แก้วของตัวเองแล้วก็เทลงในชามของอัลวิส

มือเรียวเติมนมเย็นลงไปอีกนิดหน่อยเพื่อให้นมไม่ร้อนจนเกินไป ดวงตาสีเทาคู่สวยตอนนี้เปล่งประกายเจิดจ้าสดใส ภาพหญิงสาวขี้แยได้สลายหายไปราวกับมันไม่ได้เกิดขึ้นและอลิสาไม่เคยร้องไห้คร่ำครวญมาก่อน

ตากลมโตมองร่างขนดกที่แสดงใบหน้านิ่งเฉยแต่มีน้ำลายไหลยืดออกมาทางปาก เสียงหวานเอ่ยเรียกเพื่อนร่วมห้อง “อัลวิสตื่นแล้วเหรอ มากินนมเร็วเด็กดี”

เท้าเล็กๆ เดินเข้าไปอย่างว่าง่าย นักรบรู้สึกหิวจนไม่อยากคิดอะไรอีกแล้ว แค่ได้กลิ่นอาหารน้ำลายของเขาก็ไหลเต็มปากจนไม่สามารถควบคุมอาการได้

...นี่สินะสัตว์เดรัจฉาน ต่อให้มีความรู้สึกนึกคิดยังไงก็ไม่สามารถเอาชนะสัญชาตญาณได้อยู่ดี

แผล็บ!

ลิ้นสีแดงเลียนมอุ่นเข้าปาก นักรบก้มหน้าก้มตากินโดนไม่สนใจสิ่งอื่น อลิสาเอื้อมมือไปลูบศีรษะนุ่มของอัลวิสด้วยความอ่อนโยน

วินาทีเดียวกันนั้นนักรบเผลอเงยหน้าจ้องเธอกลับ ดวงตาสวยซึ้งดึงดูดเขาไว้ไม่ให้สนใจสิ่งอื่น ดวงตาของอลิสาช่างเหมือนกับเวทมนตร์สะกดให้นิ่งงันขยับตัวไม่ได้ คราใดที่เขาเผลอจ้องมองเธอก็ทำให้นักรบสติหลุดได้ทุกที ยิ่งเธอแสดงสีหน้าอ่อนโยนและรอยยิ้มอ่อนหวานก็ยิ่งทำให้หัวใจเขาเต้นผิดจังหวะ

เขาเคยเลี่ยงที่จะจ้องตากับอลิสา ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันก็รู้ว่าดวงตาคู่นี้ไม่ธรรมดาจึงพยายามเมินเฉยใส่เธอมาตลอด แม้ยามอยู่ใกล้กันเขาก็เลื่อนสายตามองสิ่งอื่นบนหน้าเธอแทนการจ้องตา

นักรบคิดเอาเองว่าใบหน้าสวยบริสุทธิ์น่าทะนุถนอมของอลิสาทำให้เขาไม่กล้าสัมผัสเธอแม้แต่ปลายก้อย ประวัติไร้มลทินของเธอทำให้เขาไม่กล้าดึงเธอลงมาเกลือกกลั้วกับตัวเอง

ดังนั้นที่เขาจึงเลือกปล่อยอลิสาไปและไม่สนใจเธอจะดีที่สุด

หากอลิสาไม่ถามเขาก็ไม่พูด ที่ผ่านมาสองปีในร่างมนุษย์ก็เฉยเมยใส่กันด้วยดี แต่ทำไมดวงตาสีเทาคล้ายกลุ่มหมอกคู่นี้ยังตามมาหลอกหลอนเขาเข้าไปสู่วังวนเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า...

“อิ่มแล้วเหรอ วันนี้กินน้อยจัง” หญิงสาวเห็นอัลวิสจ้องเธอนิ่งแล้วไม่ยอมกินนมก็นึกสงสัย อลิสายกมือมาแตะปากอิ่มสีชมพูคล้ายกับกำลังใช้ความคิด

“หรือว่าจะถึงวัยเริ่มกินอาหารเม็ด เอาไว้วันพรุ่งนี้อลิสจะซื้ออาหารเม็ดให้แล้วกันนะ”

มือบางเลื่อนมาขยี้ศีรษะสุนัขตัวน้อย นักรบทำสีหน้าไม่พอใจพร้อมกับแยกเขี้ยวใส่เธอ ร่างปุกปุยเดินอ้อมชามนมเพื่อหันหลังให้เธอแล้วก้มกินนมต่อโดยไม่สนใจประโยคไร้สาระของหญิงสาว

อลิสามองท่าทีนั้นด้วยความงงงวย “งอนอะไรอีกเนี่ย”

นักรบกัดฟันกรอด!! ให้ตายเขาก็ไม่ยอมกินอาหารหมา!!!

​(ร่างที่อัลวิสเป็น VS ร่างที่อัลวิสคิดว่าเป็น)

///งอนอะไรก็บอกไปสิคะพี่รบ ส่ายหางดุ๊กดิ๊กเนี่ยอลิสจะรู้ไหม 55555 น่าเอ็นดู

ความคิดเห็น