ขอบคุณที่ติดตามและเขามาอ่านนิยายของอริสนะคะ รักทุกคนค่ะ😘❤️

ดั่งใจบัญชา [EP9] รักไม่ต้องการเวลา

ชื่อตอน : ดั่งใจบัญชา [EP9] รักไม่ต้องการเวลา

คำค้น : มาเฟีย, รักดราม่า, เอ็คชั่น

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2561 06:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งใจบัญชา [EP9] รักไม่ต้องการเวลา
แบบอักษร

​บทที่ ๙


“กรี๊ดดดดดดดดด!! ไอ้หน้าเรียว! ไอ้ปากหมา! ปากหมา! กรี๊ดดดดดดดดดด!!” เอ็มมาถึงกับเดือดพล่านกับประโยคนั้นของเรียว มัน! ต้อง! ไม่ตายดดดดดดี! หญิงสาวหอบหายใจหนักๆ เนื่องจากอารมณ์ถึงขีดสุด ก่อนจะแหกปากกรี๊ดอีกรอบ โดยไม่สนใจผู้คนรอบข้าง และพวกเขาก็ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งเกี่ยวหรือห้ามปรามทั้งคู่เลย

“กรี๊ดดดดดดด!! อื้อ!!!!!” เรียวเองก็เหลืออด จึงตัดสินใจพุ่งเข้ามาประกบปากแนบชิดกับเอ็มมาเพื่อปิดเสียงกรี๊ดนั้น ผู้คนรอบข้างต่างพากันเบิกตาโพลงให้กับภาพที่เห็น บ้างก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคริป บ้างก็ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดโดยเฉพาะเหล่าวัยรุ่นผู้หญิง

“อื้อออ!!!!” เอ็มมาเบิกตาโพลงอย่างตกใจ กำปั้นเล็กทุบลงบนแผ่นอกของเรียวรัวๆเป็นการประท้วง ผลัดกับพยายามผลักชายหนุ่มออกห่าง แต่ด้วยขนาดที่ใหญ่กว่าเขาจึงขยับเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

“อื้อออ!!!” เรียวร้องครางออกมาด้วยความเจ็บเมื่อโดนฟันคมกัดลงที่กลีบปากล่างอย่างแรงจนได้กลิ่นคาวเลือด เป็นเหตุให้ต้องผละจูบออกอย่างเลี่ยงมิได้

ผวัะ! 

หมัดหนักๆของเอ็มมากระแทกเข้ากับซีกแก้มสากของเรียวเต็มแรงจนใบหน้าคมคายแทบทิ่มพื้น

ผวัะ! ผวัะ!

ชายหนุ่มหันหน้ากลับมาแต่ยังไม่ทันจะพูดหรือทำอะไร หมัดที่สองตามด้วยหมัดที่สามก็ปล่อยเข้ามาที่ใบหน้าอีกครั้ง เรียวเบ้หน้าเพราะความมือหนักเธอ เอาลิ้นดุ้นๆผนังแก้มของตัวเองที่แตกจนเลือดอาบปาก นำ้ลายของเขาตอนนี้มันเค็มแปลกๆคล้ายกับธาตุเหล็กยังไงยังงั้น 

“หยุด!! ต่อยอีกทีมีหนังสดกลางถนนแน่!!” เอ็มมาที่ตั้งท่าจะปล่อยหมัดใส่ซีกหน้าอีกครั้งเป็นอันหยุดชะงัก เมื่อเรียวตวาดประโยคนั้นออกมา

“หึ!” ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจที่คำพูดของตนได้ผล 

“ฝากไว้ก่อนเถอะ! เจอครั้งหน้าฉันเอาปืนเป่ากระโหลกนายแน่!” ร่างบางกล่าวคาดโทษ ก่อนจะหมุนตัวกลับหวังจะไปขึ้นรถของตัวเอง ส่วนค่าเสียหายเดี๋ยวให้คนของทรงริท บิดาของเธอมาจัดการทีหลัง ทว่าตอนที่กำลังหมุนตัวนั่น มันกลับผิดจังหวะไปหน่อยเลยทำให้ข้อเท้าสวยแพลง ร่วมด้วยรองเท้าที่ใส่มาเป็นส้นสูง 

“โอ๊ย!” ร่างของเอ็มมาร่วงลงไปกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ 

“โอ๊ย~ ข้อเท้าฉัน~” หญิงสาวร้องโอดโอยเพราะความเจ็บปวด ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆจากเรียว

เธอตวัดสายตากลับมามองที่เขาด้วยความไม่พอใจ หน็อยแน่! ไม่ช่วยแล้วยังมาหัวเราะเยาะอีก! 

“นี่! จะยืนหัวเราะอีกนานไหม!? ความเป็นสุภาพบุรุษน่ะมีหรือเปล่า!? เห็นผู้หญิงเจ็บก็มาช่วยแซ!” เอ็มมาตวาดลั่น เมื่อเรียวยังคงนิ่งไม่ทำอะไร แถมหัวเราะเยาะเธออีก!

เรียวส่ายหน้าไปมาพลางเดินเข้ามาใกล้ร่างบางพร้อมกับย่อตัวนั่งชันเข่าแล้วค่อยๆจับข้อเท้าสาวดู 

“ข้อเท้าคุณแพลง คงต้องประคบเย็น” เขาบอกกับเธอแล้วละมือหนาจากข้อเท้า ก่อนจะเปลี่ยนมาอุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาว

พลึ่บ! 

“อ๊ะ! นี่จะทำอะไร!?” เอ็มมาอุทานออกมาด้วยความตกใจกับการกระทำอุกอาจของชายหนุ่ม

“อยู่นิ่งๆ ไม่งั้นผมจะโยนคุณลงไปกองกับพื้นเหมือนเดิม” ว่าจบก็พาร่างบางมาที่รถของตัวเอง

“เปิดประตู” เรียวสั่งเสียงเรียบ เมื่อมายืนอยู่ตรงประตูฝั่งข้างคนขับ แต่เอ็มมาไม่ทำตามเขาจึงต้องย้ำ

“บอกให้เปิดประตู” 

“จะพาฉันไปไหน?”

“ไม่พาไปฆ่าหมกป่าหรอกหน่า เปิดประตูได้แล้ว...ผมหนัก” เอ็มมาจิ๊ปากอย่างขัดใจ แต่ถึงกระนั้นก็ยอมเปิดประตูรถให้เรียวนำเธอเข้าไปวางลงบนเบาะอยู่ดี

พอนำร่างบางของเอ็มมาเข้าไปนั่งในรถพร้อมกับรัดเข็มขัดนิรภัยให้เสร็จสรรพ ชายหนุ่มก็เดินอ้อมไปอีกฝั่งเพื่อขึ้นไปประจำที่คนขับ

“เดี๋ยวผมให้ลูกน้องมาจัดการเรื่องรถ” เรียวบอกหลังจากขึ้นมาอยู่บนรถเรียบร้อยแล้ว

๐๐๐๐๐

-ห้างสรรพสินค้า-

“กินอะไร?” ธาวินเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเมนูอาหารมาถามดาหลา ที่เอาแต่เงียบตั้งแต่ออกมาจากห้องน้ำ ตอนนี้ทั้งสองอยู่ในร้านอาหารอิตาเลียน ที่ไม่ค่อยมีผู้คนมากนัก 

“เฮ้ย~” เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มถึงกับต้องถอนหายใจ เมื่อหญิงสาวไม่ยอมตอบเขาเลยเป็นคนสั่งอาหารเองทั้งหมด 

พอสั่งอาหารเสร็จเขาก็คืนเมนูให้พนักงานรับออเดอร์ ซึ่งพนักงานสาวก็รับมาถือไว้แล้วเดินเลี่ยงออกไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ 

เมื่อพนักงานคนดังกล่าวออกไปแล้ว ธาวินจึงกระชากตัวลุกขึ้นเดินอ้อมมานั่งลงข้างๆคนที่เอาแต่เงียบอยู่กับที่นั่งชุดโซฟาฝั่งตรงข้าม แล้วทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด นั้นคือการยกตัวดาหลามานั่งบนตักแกร่ง

“นี่! ทำบ้าอะไรหะ!?” หญิงสาวตวาดใส่ ตกใจกับการกระทำอันอุกอาจของเขา

“เป็นอะไร ทำไมไม่พูดไม่จา” เขาถาม

“มันเรื่องของฉัน ปล่อยได้แล้วคนเต็มร้านไม่เห็นหรือไง” ดาหลาพยายามดีดดิ้นหวังลงจากตักของชายหนุ่ม แต่ก็ไม่ได้ผลเพราะเขากอดรัดเอวคอดเอาไว้ สายตานับสิบคู่ของผู้คนในร้านต่างมองมาที่สองหนุ่มสาวอย่างให้ความสนใจ

“ผัวเมียเขาจู๋จี๋กัน ใครจะทำไม?” ว่าพลางกอดกระซับเอวบางแน่นขึ้น

“ฉันไม่ใช่เมียคุณ ปล่อย!” ธาวินแค่นหัวเราะอย่างเย้ยหยัน เลื่อนใบหน้าคมคายเข้าไปกระซิบชิดกกหูขาวเนียน

“แล้วเป็นเลยไหมละ? คืนนี้...ผมพร้อม” 

“ไอ้บ้า! ไอ้โรคจิต! ฉันหนีออกไปได้เมื่อไหร่นายตายแน่!” ดาหลาถึงกับเดือดเมื่อชายหนุ่มเอื้อนเอ่ยประโยคนั้นออกมา เธอกัดฟันด่าทอเพื่อให้ได้ยินกันแค่สองคน เพราะเกรงใจผู้คนในร้าน มือบางพยายามแกะท่อนแขนแกร่งออก แต่มันช่างเหนียวหนึบยิ่งกว่าหนวดปลาหมึก

“นี่! บอกให้ปล่อยไงวะ! อึดอัด!” เธอโวยวาย ทว่าประโยคต่อมาของมาเฟียหนุ่มกับทำเอานักฆ่าสาวอย่างเธอถึงกับชะงักไปชั่วขณะ

“ผม...รักคุณนะ” เขาเลือกที่จะพูดความจริง มันอาจฟังดูน้ำเน่าเพราะเขาและเธอเพิ่งรู้จักกัน แต่ธาวินไม่คิดเช่นนั้น...

หญิงสาวเอี้ยวหน้าไปมองคนข้างหลังด้วยแววตาสั่นระริก ซึ่งชายหนุ่มเองก็มองกลับมาด้วยแววตาหวานหยาดเยิ้ม

“คุณ...จะบ้าเหรอยะ! เราเพิ่งรู้จักกันคุณจะรักฉันได้ไง น้ำเน่า!” 

“เวลามันสำคัญมากเหรอ สำหรับผมความรู้สึกสำคัญกว่า” 

“...” 

“ถ้าสำหรับคุณเวลามันสำคัญมาก...อยู่กับผมก่อนสิ ให้ผมได้พิสูจน์” 

“...”

“อย่าพึ่งหนีไปไหน อยู่กับผม...ให้ผมเป็นผู้เติมเต็มส่วนที่ขาดหายของคุณได้ไหม?” หัวใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งจนกลัวว่ามันจะหลุดออกมาจากเบ้า

“ไม่ต้องเปิดใจตอนนี้ก็ได้ ให้เวลามันเป็นตัวพิสูจน์” เขาพูดต่อ

“ฉะ...” เหมือนเธอกำลังเอื้อนเอ่ยบางอย่างออกมา แต่ธาวินกลับไม่เปิดโอกาศให้

“ถ้าคุณคิดว่าคุณไม่สามารถรับรักผมได้เพราะหนักใจเรื่องพ่อของคุณ ผมจะยอมอ่อนข้อให้นายไพศาลก็ได้ จะยอมเขาในทุกๆเรื่องของธุรกิจ หากสิ่งนั้นมันทำให้คุณเบาใจลงและยอมเปิดใจ” 

“คุณกำลังจะบอกว่าคุณยอมทำทุกอย่างเพื่อฉัน?” หน้าขำสิ้นดี ผู้ชายคนนี้บอกรักและพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อคนที่เพิ่งจะรู้จักกันเนี่ยนะ เหอะ! ลิเกโรงไหนจ้างมาค่ะพี่? ดาหลาคิดในใจ...

“ใช่...สำหรับคนที่ผมรักผมยอมทุกอย่าง และถ้าได้รักแล้วรักจริงและก็พร้อมจะฝ่าฟันอุปสรรคไปด้วยกัน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น” มาเฟียหนุ่มตอบอย่างหนักแน่น สบสายตากับนักฆ่าสาวอย่างจริงจัง

“ทั้งๆที่เราเพิ่งรู้จักกัน” 

“คุณอาจคิดว่าเราเพิ่งรู้จักกัน แต่ไม่สำหรับผม” คิ้วบางสวยได้รูปขมวดเป็นปม ไม่เข้าใจในสิ่งที่ชายหนุ่มกำลังสื่อ ทว่ายังไม่ทันจะถามเอาคำโปลงแจ้ง อาหารที่สั่งไว้ก็มาเสียก่อน

ธาวินยกร่างบางลงจากตัก แต่ไม่ได้ลุกกลับไปนั่งที่เดิม เขาเพียงแค่อยากให้เธอทานอาหารได้สะดวกๆก็เท่านั้น

“ทานสิ” เมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่ยอมลงมือทานอาหารที่สั่งให้จึงพะเน้าพะนึง

“ฉัน...อยากกลับบ้าน” 

“ทานก่อนเดี๋ยวค่อยกลับ หรือต้องให้ผมป้อน” 

๐๐๐๐๐

“ที่นี้ที่ไหน?” เอ็มมาหันหน้าไปถามคนข้างๆ ในขณะที่เขาดับเครื่องยนต์รถลง เรียวขับรถพาเธอมาที่บ้านหลังหนึ่ง เป็นบ้านเดี่ยวสองชั้นสีขาวทั้งหลัง ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านของเธอไม่ไกลมากนัก ถ้าคำนวณดูขับรถไปต่ออีกสองสามกิโลเมตรก็คงถึง

“...” เรียวไม่ตอบหญิงสาว แต่เปิดประตูลงจากรถไปทันทีที่ดับเครื่องยนต์เสร็จสรรพ ก่อนจะเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งข้างคนขับ

“ไหวไหมหรือต้องให้อุ้ม” น้ำเสียงเรียบเฉยถูกเอื้อนเอ่ยออกมา แต่ถ้าฟังดีๆจะรู้ว่ามันซ่อนไว้ซึ่งความเป็นห่วงเป็นใย

“ไม่ต้อง” ร่างบางก้าวลงจากรถอย่างทุลักทุเล ถึงกระนั้นก็ยังไม่เรียกร้องหาความช่วยเหลือใดๆ 

พรึ่บ!

“อ๊ะ” เอ็มมาอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่ออยู่ๆเรียวก็อุ้มเธอขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาว แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนหรือต่อว่าอะไร แถมยังยอมให้เขาพาร่างของเธอเดินเข้ามาในบ้านหลังดังกล่าว

“ที่นี่ไหน นายยังไม่ตอบฉันเลย” เธอเอ่ยถามอีกครั้งหลังจากถูกอุ้มเข้ามาในห้องนั่งเล่น

“บ้านผมเอง” ตอบพลางวางร่างบางลงบนชุดโซฟารับแขก ก่อนจะย่อตัวนั่งชันเข่ากับพื้นตรงหน้าแล้วจับเท้าเล็กขึ้นมาจัดการถอดรองเท้าส้นสูงออกเพื่อตรวจดูข้อเท้าบวมเป่ง

“มันบวม เดี๋ยวผมไปหายามาทาให้นะ” ว่าแล้วก็วางเท้าของเอ็มมาลงอย่างแผ่วเบา แล้วผุดลุกขึ้นเพื่อไปหายามาทาให้ 

ร่างใหญ่ของชายหนุ่มเดินออกไปจากห้องนั่งเล่น เอ็มมามองตามไปพลางคลียิ้มบางๆออกมาประดับดวงหน้า รู้สึกดีกับการกระทำอันอ่อนโยนของเรียว

ไม่นานเรียวก็กลับเข้ามาพร้อมกระเป๋าพยาบาลในมือ เขาวางกระเป๋าลงบนโต๊ะเล็กข้างๆและเปิดเอาของที่ต้องการออกมา

“เจ็บก็บอก” ชายหนุ่มขยับมานั่งชันเข่าตรงหน้าอีกครั้ง มือหนาบีบยาจากหลอดยาสีขาวใส่ในมือพอประมาณ ก่อนจะนำมานวดตรึงเบาๆกับข้อเท้าเล็ก เอ็มมามองการกระทำของเขาอย่างให้ความสนอกสนใจ

“ฉันขอถามอะไรหน่อยสิ” เธอเอ่ยขึ้นในตอนที่เรียวกำลังใช้ผ้าพันแผลพันข้อเท้าให้

“ว่ามา” 

“เรื่องดาหลาหนะ เพื่อนฉันเป็นยังไงบ้างเหรอ สบายดีหรือเปล่า?” 

“เพื่อนคุณปลอดภัยดี...อึ่ม เสร็จแล้ว” เขาวางเท้าของเธอลงแล้วหันไปเก็บอุปกรณ์ใส่กระเป๋าไว้เหมือนเดิม ก่อนจะผุดลุกขึ้นแล้วเดินมาหย่อนสะโพกนั่งลงข้างๆร่างบาง

“พี่ธามไม่ได้ทำอะไรเพื่อนฉันใช่มั้ย” เอ็มมายังถามต่อ

“ปลอดภัยดี ไม่ต้องเป็นห่วง” ส่วนเรียวก็ยืนยันคำเดิม 

“จะไม่ให้ห่วงได้ไง นายก็รู้ว่าถ้าอาการของ

พี่ธามกำเริบ ไม่มีใครสามารถหยุดเขาได้ แล้วถ้าดาหลาทำพี่ธามโกรธหรือไม่พอใจ เพื่อนฉันไม่เละเป็นโจ๊กเหรอ” เรียวถอนหายใจอย่างเอื่อมละอา เข้าใจอยู่หรอกว่าเธอเป็นห่วงเพื่อน แต่มันขี้เกียจตอบแต่คำถามเดิมๆ

“นายเลี้ยงดูเธอเป็นอย่างดี ให้ข้าวให้น้ำครบสามมื้อทุกวัน ซื้อของใช้ส่วนตัวให้ แล้วก็...” เว้นวรรคเอาไว้พร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปาก

“แล้วก็อะไร” 

“ให้นอนห้องเดียวกัน” 

“วะ..ว่าไงนะ! พี่ธามกับดาหลานอนห้องเดียวกัน!?” เอ็มมาตะโกนลั่นห้อง ตกใจกับสิ่งที่ได้ยินมาก เรียวถึงกับสะดุ้งเพราะเสียงแหลม

“นะ..นายพูดจริงเหรอ” 

“ก็จริงนะสิ แถมให้ลูกน้องทุกคนเรียกเธอว่านายหญิง” เพราะแบบนี้นี่เองพี่ธามถึงไม่ยอมปล่อยตัวดาหลาไป เอ็มมาคิดในใจ

“หิวไหม เดี๋ยวทำอะไรให้ทาน” เมื่อเห็นหญิงสาวเงียบไป เรียวจึงเอ่ยถามแต่กลับไม่ได้คำตอบรับ

“ฉันต้องการพบดาหลา” นั่นคือคำพูดแรกของเธอหลังจากนั่งนิ่งเงียบไปนานพอสมควร

“ถ้าต้องการพบก็ไปเยี่ยมได้ นายไม่ได้ห้าม แต่ถ้าคิดจะพาเธอหนีคุณคงรู้ว่าต้องเจอกับอะไร” ว่าพลางกระชากตัวลุกขึ้น “ตกลงหิวไหม เดี๋ยวทำอะไรให้ทานก่อนกลับบ้าน” เขาถามย้ำแล้วหันมามองเอ็มมาที่นั่งอยู่ ซึ่งเธอส่ายหน้าไปมาแทนคำตอบแล้วหันมามองเขาเช่นกัน


“เจ็บไหม ให้ฉันทำแผลให้ไหม” 


“ตบหัวแล้วลูบหลังว่างั้น” เอ๋ไอ้นี่! คนอุตส่าห์ทำดีด้วยเป็นการตอบแทน ยังจะมากวนประสาทอีก! 

“ไม่ทำก็ไม่ต้องทำ คนอุตส่าห์ทำดีด้วย!” หึ! อารมณ์เสีย!!

........................................

หากมีคำผิดหรือคำคาดต้องขออภัยด้วยนะครัช ;)


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว