ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

004...ถ้าเจ้าหวาดกลัวก็จงมองมาที่ข้า

ชื่อตอน : 004...ถ้าเจ้าหวาดกลัวก็จงมองมาที่ข้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2561 18:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
004...ถ้าเจ้าหวาดกลัวก็จงมองมาที่ข้า
แบบอักษร

เอาล่ะ..[Time skip] ช่วงการประชุมเลือกรุ่นที่ 3 ในบ้านใหญ่ตอนริคุโอะ 9 ขวบ”

วูบ!!

ทันทีที่พูดจบภาพเบื้องหน้าของคามินก็เปลี่ยนจากยอดปราสาทโอซาก้า เมืองเกียวโตเป็นห้องโถงใหญ่ที่เต็มไปด้วยจ้าวปีศาจของกลุ่มนูระที่มารวมตัวกันโดยที่มีนูราริเฮียงที่ยังคงมีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับเมื่อ 400 ปีที่แล้วไม่มีผิดนั่งอยู่ตรงกลางห้องประชุมพร้อมกับเด็กน้อยผมสีน้ำตาลที่นั่งอยู่ข้างๆกัน

“เอาล่ะทุกคน..ที่ข้าเรียกพวกเจ้ามาวันนี้ก็ไม่ได้มีอะไรมาก ข้าเองก็รักษาการณ์แทนรุ่นที่ 2 ที่เสียไปมานานแล้ว วันนี้ข้าก็แค่จะมากำหนดตัวรุ่นที่ 3 ก็เท่านั้น”นูราริเฮียงพูดออกมาสบายๆพลางจิบสาเกโดยที่ไม่ได้ดูสีหน้าคนฟังซึ่งนิ่งค้างไปแล้วเลย

ความเงียบโรยตัวเข้ามาในชั่วอึดใจก่อนจะมีปีศาจบางตนเริ่มพูดถึงชื่อปีศาจที่มีสิทธิได้เป็นรุ่นที่ 3 มากที่สุด ซึ่ง..

“รึว่าท่านหัวหน้าใหญ่จะเลือกท่านอามาโนะจาคุน่ะ?”

“อ่า ก็เป็นไปได้นะ..ท่านอามาโนะจาคุเองก็เป็นปีศาจที่แข็งแกร่งมากๆตนนึงเลย”

“แต่ข้าว่าไม่น่าจะใช่นะ..เห็นพวกรุ่นแรกๆบอกมาว่าท่านอามาโนะจาคุอายุเยอะกว่าท่านหัวหน้าใหญ่ซะอีก ท่านคงอยากอยู่ดูปีศาจรุ่นใหม่อยู่เฉยๆมากกว่าล่ะมั้ง”

เสียงซุบซิบนินทาดังขึ้นทั่วทั้งห้องโถงจนแยกไม่ออกว่าเสียงใครเป็นเสียงใครโดยที่ไม่มีใครคิดจะหยุดเลยซักนิด ซึ่งหัวข้อทั้งหมดนั่นก็เป็นชื่อของผมนั่นเอง

ก็ไม่ได้จะว่าอะไรหรอกนะ..แต่ช่วยนินทากันเบาๆหน่อยได้มั้ย โดยเฉพาะไอ้คำว่า ‘อายุเยอะกว่าท่านหัวหน้าใหญ่’ นั่นน่ะ นูราริเฮียงถ้านับกันจริงๆนี่ก็ 500 กว่าปีแล้วนะ

เกรงใจกันหน่อยเถอะ!!

“ข้าไม่คิดจะเป็นรุ่นที่ 3 หรอกนะ..พวกเจ้าเองก็เงียบๆกันได้แล้ว”คามินได้แต่พูดออกไปเรียบๆพลางยกสาเกขึ้นจิบโดยที่ทำอะไรไม่ได้ เพราะถ้านับกันตามสายตาของเจ้าพวกนี้เขาก็อายุเยอะจริงๆนั่นแหละ พวกนี้ไม่ได้รู้ซักหน่อยว่าเขามีพลังไทม์ สคิปที่ทำให้เขาข้ามจากหลังสู้กับฮะโกโรโมะ คิตสึเนะมาช่วงเวลานี้ได้เลย

“แหมๆ ไม่ต้องหงุดหงิดไปน่าอามาโนะจาคุ..เอาล่ะพวกเจ้า ผู้ที่จะได้เป็นรุ่นที่ 3 น่ะ คือริคุโอะหลานข้าต่างหาก!!”นูราริเฮียงพูดยิ้มๆพลางเอาแขนคล้องคอหลานชายตัวน้อยที่ทำท่าทางตกใจอยู่ไม่ต่างจากเหล่าปีศาจในห้องโถงที่มองมาที่ริคุโอะเป็นตาเดียวก่อนจะเริ่มโวยวายออกมา

“ท่านพูดอะไรน่ะขอรับท่านหัวหน้าใหญ่!?”

“ถ้าไม่นับท่านอามาโนะจาคุ ปีศาจที่มีผลงานมากที่สุดก็ต้องเป็นท่านกาโงเสะสิขอรับ!!”

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ!! ข่าวเทพลักซ่อนเด็กในโตเกียวช่วงนี้ทุกคดีก็เป็นผลงานของท่านกาโงเสะทั้งนั้นเลยนะเจ้าคะ!!”

เหล่าปีศาจต่างโวยวายออกมาไม่หยุดทันทีโดยที่เมื่อมีคนเริ่มก็มีคนอื่นๆคอยส่งเสริมความคิดนั้นไปเรื่อยๆจนตอนนี้ทั้งห้องโถงเต็มไปด้วยเสียงอื้ออึงจนฟังไม่ออก แต่เสียงเหล่านั้นก็ต้องหยุดลงทันทีเมื่อเด็กน้อยที่ถูกปู่ตัวเองเอาแขนคล้องคออยู่สะบัดตัวออกแล้วตะโกนดังลั่น

“ผมเองก็ไม่อยากเป็นรุ่นที่ 3 หรอก!! ปีศาจที่เอาแต่รังแกคนที่อ่อนแอกว่าไม่เห็นจะเท่เลยซักนิดเดียว!!”ริคุโอะตะโกนใส่หน้าเหล่าปีศาจทั้งหมดที่นิ่งอึ้งจากการถูกต่อว่าก่อนจะวิ่งตึงตังออกไปโดยมีนูราริเฮียงมองตามพลางถอนหายใจก่อนจะหันมาหาคามินแล้วถามออกมา

“แล้วเจ้าคิดว่ายังไงอามาโนะจาคุ..เจ้าคิดว่าริคุโอะเหมาะสมจะเป็นรุ่นที่ 3 มั้ย?”

“ไม่เหมาะ..เขามีความคิดแบบมนุษย์มากเกินไป และที่สำคัญที่สุดคือเขาไม่สามารถใช้ร่างภูติได้”คามินพูดออกไปเรียบๆพลางคลี่พัดฮิกันบานะออกแล้วโบกไปมาเบาๆเป็นการเตือนพวกที่คิดจะพูดส่งเสริมให้นูราริเฮียงเลือกกาโงเสะหุบปาก

“แต่ก็ไม่ใช่ว่าในอนาคตเขาจะไม่สามารถพัฒนาได้..ในเมื่อในตัวของเขามีสายเลือดของนูราริเฮียงอยู่ ซักวันเขาจะต้องสามารถขึ้นเป็นรุ่นที่ 3 ได้อย่างเต็มภาคภูมิ”คามินพูดเสียงเรียบพลางลุกออกจากห้องไปโดยที่ไม่สนอะไรอีกปล่อยให้พวกเขาตีกันเองเรื่องรุ่นที่ 3 ต่อไป

..วันนี้เจ้ากาโงเสะจะลอบฆ่าริคุโอะโดยการโจมตีรถบัสสินะ อืม รู้สึกว่าจะเป็นหนึ่งในอีเว้นท์ปักธงคานะจังซะด้วยสิ

ยังไงคานะจังก็ไม่ใช่นางเอกของเรื่องอยู่แล้ว..งั้นขอเลยก็แล้วกันนะริคุโอะ




ตอนนี้บ้านใหญ่กำลังวุ่นวายกันใหญ่จากการที่นายน้อยอย่างริคุโอะหายไปและกลับมาอีกครั้งพร้อมกับการจะรวบรวมร้อยอสูรออกไปช่วยเพื่อนที่ถูกอุโมงค์ถล่มทับจนไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นตายร้ายดียังไงกันแน่..ซึ่งแน่นอนอยู่แล้วว่าจะต้องมีคนต่อต้าน

อย่างเช่นว่า..

“จะให้พวกเราไปช่วยมนุษย์เนี่ยนะ!? คิดว่าขบวนร้อยอสูรของเราเป็นอะไรกัน!?..มนุษย์เช่นเจ้าไม่มีทางขึ้นเป็นผู้นำขบวนร้อยอสูรได้หรอก ข้าไม่ยอมรับเจ้า!!”โมคุเกียว ดารุมะตะโกนดังลั่นพลางชี้หน้าริคุโอะท่ามกลางปีศาจของบ้านใหญ่ที่ตามเสียงออกมาดูจนออกันอยู่เต็มหน้าบ้าน รวมถึงคามินเองก็ออกมาด้วยเช่นกัน

“ดารุมะอย่าเสียมารยาท”เขาพูดพลางส่งรอยยิ้มบางไปให้ดารุมะที่กำลังเดือดได้ที่จนดารุมะต้องยอมสงบลง

“..หากเจ้าพูดว่าไม่ยอมรับริคุโอะที่เป็นมนุษย์ งั้นในตอนนี้ข้าคิดว่าเจ้าคงจะพร้อมติดตามเขาแล้ว”เขาพูดยิ้มๆพลางชี้พัดฮิกันบานะไปที่ริคุโอะซึ่งตอนนี้ค่อยๆกลายร่างเป็นภูติจนในที่สุดเมื่อริคุโอะลืมตาขึ้นมาอีกครั้งบรรยากาศรอบตัวเขาก็เปลี่ยนไป

“จงติดตามข้ามา”ริคุโอะพูดออกมาเพียงเท่านั้นก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับเหล่าปีศาจแห่งขบวนร้อยอสูร

อ่า..เราเองก็ต้องตามไปปักธงคานะจังด้วยล่ะนะ ถึงตอนนี้จะเพิ่ง 9 ขวบก็เถอะ




อีกด้านหนึ่งในขณะที่พวกของคามินกำลังเดินทางมานั้น เหล่าลูกน้องของกาโงเสะต่างก็จับจ้องไปที่ร่างของเด็กน้อยนับสิบที่พากันออกมาจากตัวรถบัสที่ถูกหินถล่มใส่กันจนมาออกันอยู่นอกตัวรถได้สำเร็จโดยที่แต่ละคนก็มีพียงแค่แผลถลอกเล็กๆน้อยๆเท่านั้น ก่อนที่จะมีเด็กบางคนเริ่มเอาไฟฉายออกมาแล้วส่องไปรอบๆจนไปเจอกับเหล่าปีศาจที่ล้อมกรอบอยู่รอบๆเข้า

“น..นั่นมันตัวอะไรน่ะ?”คิโยซึงุถามเสียงสั่นพลางก้าวถอยหลังไปเรื่อยๆพร้อมกับชิมะ และคานะที่ยืนอยู่ข้างๆกัน

“โอ้? ยังไม่ตายกันอีกรึนี่..ยังไงก็ต้องฆ่าให้หมดล่ะนะ รวมทั้งนายน้อยด้วย”กาโงเสะพูดพลางแสยะยิ้มกว้าง

“ฆ่าพวกมันให้หมด!!”ทันทีที่สิ้นคำเหล่าลูกน้องของกาโงเสะต่างก็พุ่งตัวเข้าใส่เด็กๆทันทีหากแต่ก่อนที่จะถึงตัวกับมีลมพายุพัดพวกมันออกไปกันคนละทิศคนละทาง

โครม..โครม!! โครม!!

“มาทำร้ายเด็กๆแบบนี้นี่ไม่ดีเลยนะ”คามินพูดเสียงเรียบพลางยิ้มบางส่งไปให้กาโงเสะที่หน้าซีดลงไปทันทีที่เห็นใบหน้าของคนที่มาขัดขวาง

“ท่านอามาโนะจาคุ!?”

“อ่า..ข้าเองนั่นล่ะ ไม่เอาน่าพวกเจ้า ข้าไม่คิดจะทำอะไรพวกเจ้ามากมายนักหรอก..ก็แค่มาช่วยเด็กพวกนี้ก็เท่านั้น”คามินยิ้มบางอีกครั้งก่อนจะพูดต่อ

“ส่วนเรื่องของการชิงตำแหน่งรุ่นที่ 3 ของเจ้า..ถ้าคิดว่าจะฆ่าเขาได้ก็ทำไป เพราะยังไงข้าเองก็ยังไม่ยอมรับเขาอยู่แล้ว”เพียงเท่านั้นคามินก็หันไปหาเหล่าเด็กๆที่มองมาที่เขาและพวกริคุโอะกับขบวนร้อยอสูรตาค้างก่อนจะพูดเสียงเรียบเรื่อย

“ข้าจะพาพวกเจ้าออกไปก็แล้วกัน..ส่วนเจ้าก็จัดการเรื่องของตัวเองให้เรียบร้อยล่ะ คิดจะเป็นจ้าวแห่งภูติพราย ถ้าเรื่องแค่นี้เจ้ายังทำไม่ได้ก็ไม่สมควรได้รับตำแหน่งนั้น”คามินพูดเพียงเท่านั้นก่อนจะอุ้มคานะจังที่กลัวจนล้มลงไปกองกับพื้นขึ้นมานั่งบนแขนข้างหนึ่งก่อนจะใช้พัดเหล็กฮิกันบานะเชยคางของเธอขึ้นมาสบตาสีอำพันของเขาเป็นตัวส่งพลังเวทย์เข้าไปรักษาเธอจนหายก่อนจะพูดออกมาเบาๆ

“ถ้าเจ้าหวาดกลัวก็จงมองมาที่ข้าซะเด็กน้อย”



#ตอนนี้แอบมีการกรีดร้องเบาๆ--อยากได้หญิงก็ต้องปักธงกันแต่เล็กแต่น้อยค่ะ555+

ความคิดเห็น