facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ จุ๊บๆ : )

บทที่ 3 เส้นบางๆ ระหว่างเรา

ชื่อตอน : บทที่ 3 เส้นบางๆ ระหว่างเรา

คำค้น : เผือกร้อนอ้อนรัก, เล่ห์ร้ายเพื่อนรัก, สยบรักพยศร้าย, ปราบรักรหัสร้อน, เอลยา, พรานร้ายพ่ายรัก, นิยายโรมานซ์, นิยายอีโรติด, นิยายรักสำหรับผู้ใหญ่, พระเอกมาเฟีย, พระเอกเจ้าพ่อ, พระเอกแบดบอย, Bad Boy

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 47

ปรับปรุงล่าสุด : 29 เม.ย. 2561 17:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 เส้นบางๆ ระหว่างเรา
แบบอักษร

“คนเลว หยุดเลย อ๊าย ขยะแขยงนะจะบอกให้ ปล่อย!” 

หล่อนผลักอกเขาอย่างแรง แต่เบนโอบแขนไปรอบเอวบางดึงมาแนบร่างสูงของเขามากขึ้น รู้สึกสะใจที่เห็นความหวาดกลัวในดวงตาสีน้ำเงินคู่สวยของหล่อน คงกลัวแฟนจะออกมาเห็นล่ะสิ หึ! 

เบนไม่แน่ใจว่าเวลาอยู่ใกล้หล่อนทำไมเขาถึงอยากจะแกล้งหล่อนอยู่ร่ำไป ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดเมื่อนึกถึงหล่อนกับผู้ชายผมทองในห้องนอนของเขา ไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรจากหล่อนกันแน่ แต่ที่แน่ๆ คือ เขาไม่อยากปล่อยให้หล่อนกลับเข้าไปในห้องนอนนั้นอีกเลย

โจซิเฟียดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนของเขา ใช้ขวดน้ำในมือทุบไปบนแผงอกกำยำ ปึ๊ก! เบนสูดปากเจ็บแต่ก็ไม่ยอมปล่อย แขนล่ำสันรัดเอวเล็กแน่นกว่าเดิมจนร่างกายส่วนล่างแนบชิดกัน โจซิเฟียเงยหน้าทำตาโตตกใจปนหวาดหวั่น

“ปล่อยโจเดี๋ยวนี้นะ ไม่อย่างนั้นโจจะเรียกเชอร์ล็อก!” หล่อนเอ่ยขู่ดวงตาเอาเรื่อง เบนหรี่ตามอง

“กล้าจริงเหรอ?” 

เขาแกล้งทำหน้ากวนประสาทต่อ ปลายนิ้วเชยคางหล่อนขึ้น โจซิเฟียเห็นดวงตาสีน้ำตาลประกายทองของเขาเป็นประกายกล้าพราวพรายในระยะใกล้เพียงลมหายใจกั้น ปากหยักจุดยิ้มกริ่มอยู่เหนือปากของหล่อน

“เรารู้จักกันมานานเท่าไหร่แล้วนะโจ” 

เขาเอ่ยถามแผ่วเบา โจซิเฟียไม่เข้าใจอารมณ์ของเขาและไม่อาจเดาได้ว่าเขากำลังจะมาไม้ไหนกับหล่อน แต่ที่แน่ๆ เวลานี้หัวใจของหล่อนถีบตัวเต้นรัวเร็วอย่างหาจังหวะไม่ได้ไปกับความใกล้ชิดและบรรยากาศแห่งกลางคืนยามตีสามเช่นนี้

“ไม่รู้ ไม่เคยใส่ใจนับ” 

หล่อนข่มเสียงไม่แสดงความหวั่นไหวตอบเสียงสะบัดออกมา เบนยิ้มมากขึ้น จ้องสำรวจใบหน้านวลในระยะใกล้ เครื่องหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราที่เขาจำได้ทุกรายละเอียด ทำไมถึงเป็นแบบนั้นก็ไม่รู้ สายตาเข้มไล้ไปบนกลีบปากบางที่เขาเคยลิ้มลองมานับได้ก็สามครั้งในเวลาสิบสามปีที่รู้จากกันมา

“คุณชอบทำท่าแบบนี้ใส่ผมจัง ทำไม แล้วเวลาทำก็รู้ว่าผมจะต้องจูบคุณเป็นการเอาคืน” 

เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอยากรู้ พร้อมทำหน้ารอคำตอบ

“อย่ามาไร้สาระเบนจามิน ดื่มมาเยอะหรือยังไงคืนนี้ โจเบื่อเล่นเกมกับคุณแล้วนะ พอเถอะ ต่างคนต่างอยู่ ทางใครทางมันเหมือนที่ผ่านมานั่นแหละดีแล้ว โจขอพักผ่อนชาร์ตแบตอย่างสงบสักอาทิตย์เถอะนะ ขอร้องล่ะ” 

หล่อนเอ่ยออกมาพร้อมกับถอนใจ เบนเลิกคิ้วขึ้นกับประโยคขอสงบศึกของหล่อน

“คำถามแรก ผมไม่ได้ดื่ม กำลังเซ็ง คุณก็มาพอดี อาทิตย์นี้ผมคงจะสนุกดีพิลึก ว่าแต่แฟนคุณนั่นน่ะ รู้จักกันนานแล้วเหรอ” เขาเอ่ยถามในสิ่งที่กำลังกวนใจอยู่

“นานแล้ว เขาเป็นคนดี โจรักเขา ไม่แน่ปีนี้โจอาจจะแต่งงานถ้าเขาเอ่ยปาก” 

หล่อนรีบแต่งเรื่องเพื่อให้เขาหยุดรังแก เบนชะงักนิ่งไป ก่อนจะถอนหายใจเงยหน้าขึ้นและยอมปล่อยมือจากเอวเล็ก ร่างสูงหันหลังเดินไปยังโซฟา

“ตอนเช้าผมจะถามเรื่องคีย์การ์ดให้” เขาเอ่ยออกมาก่อนจะล้มตัวลงนอนและเงียบเสียงไป 

โจซิเฟียถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก หัวใจยังคงเต้นแรงกับบทสนทนา พบกันแค่ไม่กี่ชั่วโมงเขาทำให้หัวใจของหล่อนทำงานหนักยิ่งกว่าตอนวิ่งมาราธอนเพื่อการกุศลเสียอีก

หญิงสาวดีใจที่เขาเชื่อหล่อนเสียสนิทเรื่องเชอร์ล็อก ต่อไปนี้นังเชอร์จะเป็นยันต์กันผีเจ้าที่โรงแรมแกรนด์เอ็มซีให้โจซิเฟียจนกว่าเขาหรือหล่อนจะเลิกแล้วต่อกัน อาจจะด้วยการที่เขาแต่งงานมีครอบครัวไป หรือไม่ก็โจซิเฟียเองที่แต่งงาน โจซิเฟียรีบถือขวดน้ำเดินกลับเข้าห้องและรีบล็อกประตู

“ไปเอาน้ำแค่นี้ทำไมไปเป็นชาติยะหล่อน” 

เสียงนังเชอร์เอ่ยถามพร้อมกับที่โจซิเฟียโยนขวดน้ำไปให้ เชอร์ล็อกยกมือขึ้นรับแทบไม่ทัน

“เฮ้ย เกือบโดนหน้าฉัน เป็นอะไรไปยะหน้าแดงเชียวแม่คุ๊ณ อย่าบอกนะว่าหล่อนกับอนาคตผัวฉันแอบอะจิ๊อะจ๊ะ อะเจ๊าะอะแจ๊ะ จะกรึ๊บจะอึ๊บกันข้างนอกนั่นน่ะ” 

นังเชอร์ทำเสียงแปร๋นถามก่อนจะแกะขวดน้ำยกขึ้นดื่ม โจซิเฟียอ้าปากหวอกับภาษาที่แปลออกมาแล้วไม่เข้าข่ายอยู่ในพจนานุกรมฉบับใดๆ ทั้งสิ้นในจักรวาลนี้ หญิงสาวเดินไปเปิดกระเป๋าดึงเสื้อผ้าที่จะใส่ออกมา

“แกต้องช่วยฉันนังเชอร์”

“ช่วยอะไรยะ” เชอร์ล็อกถามทันที

“คืนนี้เราจะเมคเลิฟกัน”

“ว้อท!” เชอร์ล็อกเผลอทำเสียงดังถามตาเหลือกด้วยความตะลึง ณ จังงัง กับประโยคของโจซิเฟีย

“เฮ้ย ไม่ต้องทำท่าช็อกขนาดนั้นนังเชอร์ ให้ฉันอาบน้ำเสร็จก่อน แล้วฉันจะอธิบายให้ฟัง” 

โจซิเฟียเอ่ยก่อนจะรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำ หญิงสาวจัดการอาบน้ำสระผมเสร็จในสิบนาที

ร่างบางเดินออกมาพร้อมเช็ดผมสีน้ำตาลเข้มเกือบดำลื่นสลวยยาวเลยบ่า เชอร์ล็อกนอนหงายจ้องมองมาตาไม่กระพริบ

“แกอย่าทำหน้าเหมือนว่าฉันกำลังจะจับแกขึงพรืดแล้วข่มขืนแบบนั้นสินังเชอร์” 

โจซิเฟียเอ่ยพร้อมกับหย่อนตัวลงนั่งพิงพนักเตียง

“ก็แกเล่นพูดซะฉันขนลุกซู่ด้วยความสยองนะสิยะ” เชอร์ล็อกกล่าวเสียงสูง

“หยุดทำเสียงแปร๋น เดี๋ยวแผนฉันก็แตกตั้งแต่ยังไม่ข้ามคืนหรอก ฉันต้องอยู่อาทิตย์หนึ่งนะแก แกอย่าให้ฉันต้องรีบเก็บกระเป๋าทั้งที่ยังไม่ได้รื้อเสื้อผ้าออกเลย ไม่งั้นฉันจะไม่พูดกับแกเป็นเวลาครึ่งปี” 

โจซิเฟียขู่คาดโทษเพื่อน เชอร์ล็อกลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียงไหล่ชนกัน โจซิเฟียหันมามองแล้วก็ต้องขำเสียงดังออกมากับท่าทางที่นังเชอร์มันกลัวหล่อนจะปล้ำเอา

“นังบ้า ถึงฉันจะไม่เคยมีแฟนแต่ก็ไม่เคยคิดจะปล้ำแรดอย่างแกหรอกน่า คืออย่างนี้ คืนนี้แกแค่ช่วยใช้เสียงของแกเท่านั้นเอง เอาแบบเหมือนตอนที่ดูหนังโป๊ เสียงครางกระเส่าอะไรแบบนั้นน่ะ แกเข้าใจหรือเปล่า เก็ตหรือยัง”

“แกจะให้ฉันครางตอนตีสามเนี่ยนะ เดี๋ยวแขกก็แตกตื่นกันหมดหรอก นึกว่าผีเปรตอาละวาด” 

เชอร์ล็อกพูดตลกและสองสาวก็หัวเราะคิกด้วยกัน แต่โจซิเฟียก็เอานิ้วชี้จุ๊ปากให้เงียบ

“โซนนี้เป็นของเบนกับเจมส์ ห้องของแขกอยู่ฟากโน้น อ๊า...เชอร์ล็อกขา...อูวย์” 

กล่าวเสร็จโจซิเฟียก็แกล้งครางออกมาเป็นตัวอย่างให้เชอร์ล็อกฟัง มันทำหน้ายี้ทันที

“โอ มาย ก๊อด...นังโจ ฉันขนลุกว่ะแก” มันกระซิบบอก

“มันดึกแล้ว แกรีบครางๆ ไปเถอะ ขอแค่ห้านาทีเท่านั้น แล้วเราจะได้นอนกันเสียที” โจซิเฟียกระซิบ

“อย่าลืมพ็อกเก็ตมันนี่สำหรับกาสิโนล่ะแก ขอเพิ่มอีกนิดด้วยค่าซื้อยาอมแก้หลอดเสียงอักเสบ” 

มันถือโอกาสเพิ่มค่าตัวทันทีเมื่อเห็นโอกาส โจซิเฟียพยักหน้าหงึกๆ รับปากส่งเดชไป เชอร์ล็อกยิ้มถูกใจออกมา

“โอ พระเจ้า คุณสวยเหลือเกิน โจของผม โอว แม่เจ้า นมเป็นนม อูวย์” 

เชอร์ล็อกทำเสียงหล่อเริ่มแสดงบทบาทตามที่โจซิเฟียเอารางวัลมาล่อ

“อ๊า เชอร์ล็อก...อ๊า” 

โจซิเฟียแกล้งคราง ทั้งสองเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มาเปิดเขี่ยๆ ดูโซเชียลเน็ตเวิร์ก ไม่มีใครสนใจใคร แต่ข้างนอกห้องนั้น คนที่กำลังนอนที่โซฟาได้ยินเสียงครางกระเส่าแผ่วดังออกมาจากห้องนอนของตัวเอง

“บัดซบ” 

เสียงสบถเบาๆ กับตัวเองดังออกมา เบนพยายามข่มตาให้หลับ ไม่พยายามจินตนาการว่าโจซิเฟียกำลังทำอะไร ฟีเจอริ่งกันท่าไหนบ้างกับไอ้หนุ่มผมทองนั่น

“โอว โจ...สุดยอดมาก...อูวย์...”

“ตรงนั้นอีกค่ะ เชอร์ล็อก...อาว์...อ๊าๆ”

เสียงครางเล็ดลอดออกมาให้ได้ยินอย่างต่อเนื่อง เบนขยับลุกขึ้นนั่ง ยกมือขึ้นเสยผมอย่างหงุดหงิดและเสียอารมณ์ เขาหันไปมองนาฬิกา ตีสามครึ่งเข้าไปแล้ว ชายหนุ่มลุกขึ้นไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำออกมายกดื่มทั้งที่ไม่ได้รู้สึกกระหายสักนิด 

หล่อนจะทำอะไรกับใครก็ช่างปะไร ไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับเขาเลย หล่อนหันมาสนใจผู้ชายจริงๆ อย่างที่เสียงครางในห้องเป็นเครื่องรับประกันได้อย่างดี เบนยกมือขึ้นลูบหน้า เขาเป็นบ้าอะไรนะ ทำไมต้องรู้สึกหงุดหงิดขนาดนี้ เป็นห่วงหล่อนแทนไอ้เจมส์มันกระมัง

นั่นสินะ หล่อนเป็นน้องสาวของเพื่อนสนิท ตอนนี้กำลังคบหากับผู้ชาย ท่าทางจะเอาจริง หรือว่าเขาจะต้องช่วยสอดส่องดูให้ไอ้เจมส์มันหน่อย? เบนคิดหาเหตุผลให้กับความฉุนเฉียวในอารมณ์อยู่อย่างนั้น เขาไม่อาจข่มตาให้หลับได้จึงตัดสินใจหยิบเสื้อแจ็คเก็ตแล้วเดินออกจากห้องไป เพราะเกรงว่าหากอยู่ในนั้นนอนฟังเสียงหล่อนกับไอ้หนุ่มผมทองส่งเสียงครางกระเส่ากันทั้งคืน เขาคงจะประสาทกินหัวตายหรือไม่ก็อกแตกตายแน่ๆ

*****

มาเร็ว มาถี่ เดี๋ยวไรท์จะพยายามปั่นนะคะ จุ๊บๆๆ


ความคิดเห็น