ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 50

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2561 12:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 50
แบบอักษร

ตลอดทั้งเดือนจากนั้นรินและธรเองก็ได้เดินทางไปยังสถานที่ต่างๆเพื่อโปรโมทโครงการ ในแต่ละครั้งที่ไปทั้งคู่ต่างโดนนักข่าวหรือพิธีกรสอบถามเรื่องความรักและเรื่องงานอยู่เสมอ และก็เป็นเหมือนทุกครั้งที่ทั้งคู่ต่างก็แสดงความหวานในฐานะสามีภรรยา เพราะธรเองได้สร้างชื่อเสียงเรื่องการรักภรรยาและครอบครัวไว้มากเพราะตัวเขาเองเดินในเส้นทางการเมือง และความหวังของธรเองคือการเป็น ประธานาธิบดีของประเทศ M ชื่อเสียงจึงสำคัญกับธรมาก และ เงินเองก็เช่นกัน แม้ในความจริงธรเองจะมีผู้หญิงไม่ขาด แต่ ในอำนาจของเขาสามารถปิดเรื่องพวกนี้โดยไม่มีรั่วไหล

วันนี้เป็นงานเปิดตัวงานครั้งสุดท้ายของโครงการนี้ และ เช่นเคยต้องมีนักข่าวและพิธีกร และ คำถามที่ทั้งคู่ต้องตอบตลอด 1 เดือนที่ผ่านมาคือเรื่องความรัก

"ท่านและภรรยาได้ติดโพลในประเทศว่าเป็นสามีภรรยาตัวอย่าง รู้สึกยังไงบ้างครับ"

พิธีกรชายในงานเอ่ยถามขึ้นหลังที่สัมภาษณ์เรื่องโครงการและงานไปเรียบร้อย

"ฮ่าๆ มันค่อนข้างเขินนะครับ แต่ ก่อนอื่นผมต้องขอขอบคุณประชาชนที่ยังสนับสนุนผม และ ภรรยาผม ในตรงนี้ผมดีใจมาก เพราะในเรื่องความรักที่มอบให้กับภรรยาผมเองไม่เคยทำเพราะหน้าที่หรือหวังสิ่งใดเพราะตัวผมเองรักเธอจากความรู้สึกจริง และผมเองก็ดีใจครับที่หลายคนมองเห็น และ ผมคิดว่าภรรยาผมเองก็คงดีใจเหมือนกัน ใช่ไหมที่รัก"

ธรพูดพร้อมหันหน้าไปทางรินที่นั่งข้างๆพร้อมใช้มือกุมมือของรินส่งสายตาหวาน

"ฮิ้วววว วี๊ดวิ้วว"

เสียงนักข่าวและประชาชนต่างส่งเสียงแซวและเชียร์ เปรียบเสมือนดูดาราในดวงใจ เพราะรินเองได้ขึ้นชื่อว่าเป็นนักธุรกิจสาวที่สวยอันดับหนึ่งของประเทศ แม้ตัวเธอเองจะไม่ค่อยปรากฎตัวต่อสื่อแต่ยังได้ขึ้นชื่อว่าเป็นนักธุรกิจสาวสวยที่ติดอันดับ 1 ใน 10 ของโลก จึงไม่แปลกที่เธอจะมีแฟนคลับ และ ธรเองก็ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นนักการเมืองที่หนุ่มที่สุดในประเทศ จึงเป็นที่หมายปองของสาวๆหลายคน และ ธรเองการวางตัวของเขาเป็นเหมือนสุภาพบุรุษและมีความอบอุ่น และยังอารมณ์ขัน

ทั้งคู่เหมือนได้สร้างแฟนคลับขึ้นอย่างไม่ตั้งใจแต่กับธรนั้นมีความตั้งใจแน่นอนเพราะค่านิยมของเขาหมายถึงเสียงของการเลือกตั้งเช่นกัน

รินหันหน้าไปมองธร และ พยักหน้ายิ้มเล็กน้อย วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เธอจะสร้างภาพเหล่านี้ เพราะตลอด 1 เดือนที่ผ่านมาเธอยอมรับว่าในหลายครั้งเธออึดอัดมาก แต่ เพราะหน้าที่เธอจึงทำได้แค่เพียงแค่ยิ้มรับ และนอกจากโครงการนี้แล้ว เธอยังทุ่มเทให้กับการเปิดบริษัทที่ต่างประเทศอีกด้วยมันจึงทำให้เธอทั้งเหนื่อยและอดทน สิ่งที่ทำให้เธอต้องอดทนขนาดนี้เพราะมันเป็นความฝันของพ่อของเธอ พ่อของเธอเป็นนักธุรกิจที่ดี แต่ พ่อของรินเองท่านมีความฝันขยายธุรกิจไปที่ต่างประเทศ แต่เขากลับทำไม่สำเร็จแม้จะพยายามอยู่หลายครั้งก็ตาม แต่ ครั้งนี้รินจะสานต่อความฝันนี้ให้กับคุณพ่อของเธอให้ได้

"ค่ะ"

รินตอบเรียบๆ

"คุณรินเองชอบท่านธรมากที่สุดตรงไหนครับ"

โดยปกติแล้วนักข่าวหรือพิธีกรจะไม่ค่อยกล้าตั้งคำถามจากรินมากนักเพราะหลายคนต่างรู้กิตติศัพท์ความเย็นชาและเด็ดขาดของเธอดี และนอกจากนี้เคยมีเหตุการณ์ที่เคยมีนักข่าวตั้งคำถามละลาบละล้วงชีวิตส่วนตัวของริน จากนั้นสำนักข่าวนั้นได้ปิดตัวลงอย่างถาวร จึงมีน้อยหรือแทบจะไม่มีเลยที่จะมีนักข่าวหรือพิธีกรสัมภาษณ์แบบนี้ แต่ พิธีกรคนนี้ธรเองเป็นคนหามาเพื่อมาตั้งคำถามเหล่านี้กับริน จึงไม่แปลกที่เขาจะกล้าสัมภาษณ์รินนอกจากเรื่องงาน

รินชงักไปนิดหน่อยก่อนจะจับไมค์ขึ้นมาพูดเรียบๆ

"หลายอย่างค่ะ"

"เช่นอะไรครับ"

พิธีกรยังคงซักไซ้

"เขาเป็นคนเสมอต้นเสมอปลายค่ะ"

รินพยายามตอบให้กว้างที่สุด เพราะตอนนี้เธอรู้สึกความอดทนเริ่มถึงจุดขีดจำกัด แต่เธอบอกตัวเองเหลือเพียงอีกก้าวเดียวเท้านั้น

"คุณรินมีอะไรจะบอกท่านธรไหมครับ"

พิธีกรยังชงเต็มที่เพราะค่าตอบแทนงานนี้สูง มันทำให้เขาไม่ต้องรับงานไปหลายงานเลยละ

"ไม่ค่ะ"

"คุณรินดูท่าจะเขินนะครับ ฮ่าๆ แต่ประชาชนหลายท่านก็ต่างชอบคู่ของท่านทั้งคู่ต่างโหวตให้เป็นคู่สามีภรรยาตัวอย่างของประเทศ คุณรินช่วยบอกรักท่านธรต่อหน้าสื่อหน่อยครับ"

รินชงักกับคำพูดของพิธีกร ก่อนจะหันสายตายไปทางติณที่อยู่ล่างเวทีเล็กน้อยด้วยความลำบากใจ เพราะ แม้กระทั้งติณเธอยังไม่เคยเอ่ยคำนี้เลยแต่งานคืองานหวังว่าติณคงเข้าใจ เพราะมันใกล้จะจบแล้วเธอค่อยกลับไปอธิบายเขาทีหลัง

อย่าว่าแต่ความอดทนของรินเลย ติณตอนนี้ก็ไม่ต่าง ความอดทนและน้อยใจหลายๆอย่างอัดแน่มาตลอด 1 เดือนกว่าๆมันเป็นครั้งที่ล้านที่เขาได้แต่บอกตัวเองให้อดทน แต่ ครั้งนี้มันยากเกินจะอดทน เพราะ มันเป็นคำที่เขารอคอยที่สุดตลอดตั้งแต่รู้ตัวว่าตกหลุมรักริน เขาคงทำใจไม่ได้หากได้เห็นเธอบอกรักคนอื่น แม้เขาจะรู้ดีว่ามันเป็นแค่งาน และ เขาได้แต่หวังภายในใจว่ารินอย่าเอ่ยมันขึ้นมาเพราะมันคงทำให้ความรู้สึกเขาสลายและความอดทนทั้งหมดคงหมดสิ้นลง

"ค่ะ"

"ครับช่วยบอกรักท่านธรต่อหน้าประชาชนครับผมว่าหลายคนคงอยากเห็น"

"ฉันรักคุณ"

หัวใจของติณที่คาดหวังกลับสลายทันทีแม้ใบหน้าของติณจะเฉยชาแต่ความรู้สึกตอนนี้เหมือนโดนบีบรัดที่หัวใจเหมือนคนจมน้ำที่หายใจไม่ออก

"โอ้ว ฮิ้วๆๆๆ แป๊ะๆๆๆๆ"

"ผมว่าหลายคนคงถึงกับยิ้มกับภาพบรรยากาศหวานๆแบบนี้ ท่านธรครับ"

"ครับ"

ธรปั้นยิ้มอายๆ

"ช่วยหอมแก้มภรรยาท่านได้ไหมครับ"

พิธีกรที่ได้รับมอบหมายมารีบทำงานทันที

"อ่า ฮ่าๆๆ ครับ"

ธรรีบหันหน้าไปหอมรินทันที

รินเองกำลังตกตะลึงเพราะตัวเธอเองยังไม่ได้ตั้งตัวกับคำพูดของพิธีกรและคิดไม่ถึงว่าพิธีกรจะทำแบบนี้เพราะตลอดการออกสื่อที่ผ่านมาไม่เคยมีพิธีกรคนไหนทำแบบนี้ แต่ธรฉวยโอกาสนี้ทันทีเพราะถ้ารินตั้งตัวตั้งสติได้เธอคงปฏิเสธแน่นอน

"ผั๊วะ"

เสียงหมัดที่ต่อยลงบนหน้าของธรทันทีที่ห่างจากใบหน้าของริน

นั้นคือหมัดของติณนั้นเอง เพราะความอดทนของเขาทั้งหมดสิ้นสุดลงวันนี้

"กรี๊ดดดดด "

"เห้ยยย "

"เห้"

"เมี๊ยว"

เสียงของนักข่าวและประชาชนกรีดร้องด้วยความตกใจทันที

รินเองที่ตั้งสติได้คนแรก รีบจับมือของติณไว้ทันที

"หยุด!!!"

รินตะโกนขึ้นด้วยความตกใจ

ติณชงักทันทีพร้อมหันมาทางเจ้านายสาวด้วยความเจ็บปวด

ตอนนี้บอดี้การ์ดของธรเองได้รีบวิ่งขึ้นมาบนเวทีเพื่อปกป้องเจ้านาย

รินรู้ดีว่าต้องรีบแก้ไขสถานการณ์แบบนี้ยังไงเพราะไม่อย่างนั้นสิ่งที่เธออดทนมาตลอดต้องสิ้นสุดลงวันนี้แน่นอนรินยกไมค์ขึ้นมาพร้อมกล่าว

"ต้องขอโทษด้วยค่ะ เพราะดิฉันเคยบอกบอดี้การ์ดส่วนตัวว่าห้ามให้ใครแตะต้องฉันเด็ดขาดหากฉันไม่อนุญาต เขาสามารถจัดการคนคนนั้นได้ทันที และเขาก็คงซื่อตรงเกินไปต้องขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้ตกใจ"

ทุกคนยังคงสับสนแม้จะพยายามทำความเข้าใจกับคำพูดของริน แต่ทุกคนกลับมีคำถามในใจว่า"ห้ามแม้กระทั้งกับสามีเธอหรือ" แต่ทุกคนได้แค่เพียงเงียบปากไปเท่านั้น

พิธีกรเหมือนได้สติเขารีบกล่าวทันที

"อ่าา งานคงเสร็จแค่เพียงเท่านี้ขอบคุณครับ"

รินรีบไปดูธรทันที

"คุณเป็นยังไงบ้าง"

แต่ธรไม่ตอบเพราะเขาสลบไปทันทีหลังจากที่ติณชกเข้าไปที่หน้าของเขา

"เราไม่สามารถเรียกรถพยาบาลได้ครับมันจะเสียชื่อเสียงท่าน ผมจะนำรถส่วนตัวพาท่านไปโรงพยาบาลทันที"

เลขาของธรรีบกล่าว

จากนั้นทุกคนต่างแยกย้าย

รินและติณเองมาถึงบ้านหลังจากนั้น

"เผี้ยะ"

ขณะถึงห้องรับแขก รินรีบหันมาทางติณพร้อมใช้มือของเธอตบหน้าติณทันที

"นายรู้ไหมฉันต้องลงทุนลงแรงไปเท่าไหร่กับงานนี้ นายกลับทำมันพัง"

รินใช้เสียงเยือกเย็น

ติณได้แต่เพียงก้มหน้าโดยไม่เอ่ยอะไร

"ไป!!! ฉันพักงานนาย 1 อาทิตย์ อย่ามาให้เห็นหน้า"

รินเองยอมรับว่าโมโหและโกรธมากแต่จะให้เธอไล่ติณออกเธอคงทำไม่ได้ แต่ ถ้าเธอยังเห็นหน้าเขาตอนนี้เธอก็คงอดทำร้ายเขาด้วยคำพูดไม่ได้

รินยกโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายทันที

"คุณJK ฉันต้องการพักงานติณ 1 อาทิตย์ช่วยหาคนมาแทนทีค่ะ"

"ห๊ะ อ่ะ ครับๆๆ"

หัวหน้าของติณรีบตอบนับทันที

รินวางสายหันหน้ามาทางติณและรีบวิ่งขึ้นห้องทันที

ปล่อยให้ติณที่หน้าเรียบเฉยยืนนิ่งอยู่กับที โดยที่ในใจตอนนี้เจ็บปวด


--ขอโทษด้วยนะคะที่หายไปหลายวัน เพราะไปคิดทบทวนมาค่ะว่าจะเขียนต่อในแบบที่ตัวเองตั้งใจไว้ดีไหมเพราะตอนแรกที่วางโครงเรื่องไรท์เองกะจะเขียนเรื่องนี้หลายตอนหน่อย เพราะวางปมไว้เยอะ อีกอย่างอยากให้ตัวละครสื่ออารมณ์หลายๆอย่าง อยากจะค่อยเป็นค่อยไป ไม่อยากเขียนแบบตัดจบ อยากให้เป็นแนวโรแมนติกปนตลกหน่อยๆแอคชั่นบ้าง แต่มีหลายท่านทักมาว่าเนื้อเรื่องค่อนข้างดำเนินช้า โดยส่วนตัวเองก็เลยว่าคิดว่าจะเขียนแบบเดิมที่ตั้งใจดี หรือจะกระชับตัดจบไวๆไปเลย แต่ก็มาคิดว่าหลายคนคงชอบสไตล์นี้อยู่เลยตั้งใจจะเขียนแบบที่วางโครงไว้ ถ้าเนื้อเรื่องดำเนินช้าต้องขออภัยด้วยนะคะถ้าหลายคนไม่ชอบ 🙏🏼 แต่ถ้าหลายคนยังอยากอ่านไรท์เองก็ตั้งใจจะเขียนไปเรื่อยไแต่จบแน่นอนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามนะคะ รักๆๆรีดทุกท่าน🎉

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว