ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 25 ต้องอดทน

ชื่อตอน : ตอนที่ 25 ต้องอดทน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2561 00:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 25 ต้องอดทน
แบบอักษร


รักเธอนะ

รักเธอ รักเธองั้นเหรอ

แสงดาวทบทวนคำของเขาที่เอ่ยบอกกับเธอ บอกเธอเพื่ออะไร รั้งเธอไว้งั้นเหรอ เธอเชื่อเขาได้หรือเปล่านะ

แล้วหลังจากที่เขาบอกรักเธอ ก็หายหน้าไปเลยตลอดสองวัน ไม่รู้ว่าไปไหน ไปทำอะไร

เขาเป็นแบบนี้ไง เธอเลยไม่เข้าใจเขาสักที

เหมือนจะชัดเจน แต่ก็ไม่เลย

"หน้าเครียดเชียว" ยายเอ่ยทักขึ้น

"หนูขอถามอะไรยายหน่อยได้ไหมคะ"

"ว่ามาสิ"

"ความรักของตากับยาย เป็นแบบไหนเหรอคะ" เธอถามคุณยาย วันนี้ตาออกไปดูสวนมะพร้าวตั้งแต่เช้า

"เรื่องมันก็นาน ตามาจีบยายก่อน แล้วก็มาขอแต่งเลยนะ เรายังไม่ได้ตกลงเลย"

ขณะที่ยายพูด แววตาของยายเปล่งประกาย ดูมีความสุขมาก

"แต่เขาก็เป็นคนตรงไปตรงมา ซื่อสัตย์ ไปๆ มาๆ ยายตอบตกลงตอนไหนไม่รู้ แต่ก็มีแม่ของเจ้าเดย์กันแล้ว"

เธอเผยยิ้มให้ ความรักของคุณยายไม่หรูหรา แต่ดูอบอุ่น

"แล้วพี่เดย์ละ พ่อแม่ไปไหน"

"กำพร้าแต่เด็ก พ่อแม่อายุสั้น อุบัติเหตุน่ะ พ่อเขาเป็นคนในเมือง ครอบครัวเขาก็ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่หรอก แต่ก็ไม่ขัดขวาง เจ้าเดย์เนี่ยเขาก็ส่งค่าเลี้ยงดูพาไปเที่ยวแต่เล็ก แต่ก็นั่นแหละ ลูกหลานเขามาก เขาก็ดูแลเท่านี้"

เธอนึกถึงตัวเองที่โตมากับพ่อ

คิดถึงพ่อกับแม่จัง

ตกกลางคืน ตาก็มารับยายออกไปข้างนอก ปล่อยให้เธออยู่ที่บ้านคนเดียว

เสียงดนตรีดังมาจากไหนไม่รู้อึกทึกครึกโครม มันดัง เหมือนจะอยู่หน้าบ้านเธอนี่เอง

คิดแบบนั้นก็แง้มหน้าต่างดู


คิดถึงฉันไหมเวลาที่เธอ ไม่เจอะเจอกันกับฉัน คิดถึงฉันไหมเวลาที่เธอ เหงาใจ

คิดถึงฉันไหมเวลาที่เธอ ไม่มีใครให้ทะเลาะ ไปไหนแล้วไม่มีไหล่ให้เกาะ แล้วเธอคิดถึงใคร

ฟ้าร้องทุกครั้งมันส่งเสียงดัง เธอโดดมานั่งตักฉัน ฉันก็ทุเรศตัวเองเหมือนกัน ที่ปลอบไปขำไป

ฉันรู้ว่าฉันไม่เอาไหนเลย ไม่อบอุ่นได้อย่างนั้น ฟ้าร้องครั้งนี้ไม่เจอหน้ากัน แล้วเธอคิดถึงใคร

เมื่อเราต้องห่าง ยิ่งนานนาน อาจลืมกัน เลยไม่แน่ใจ

ตอบหน่อยได้ไหม ตอบฉันหน่อย ว่าเธอคิดถึงกัน

ไม่ต้องหวาน ต้องแหววหรอก อยากถามแค่ให้เธอ

ตอบหน่อยได้ไหม ตอบฉันก่อน ว่าเธอคิดถึงฉัน อย่างที่ฉัน มันคิดถึง คอยเธอกลับมา

เพลง...คิดถึงฉันไหมเวลาที่เธอ TAXI

แสงดาวถึงขั้นต้องกลั้นยิ้มเมื่อพบว่าใครกำลังยืนร้องเพลงอยู่

รวมทั้งคนที่เป็นลูกน้องมือขวา แถมด้วยลูกสมุนอีกหลายคนยืนเป็นกำลังใจให้

หน้าตาแต่ละคนบ่งบอกได้อย่างดีว่าเจ้านายร้องเพลงเป็นยังไง

ผิดคีย์ เพี้ยนสุดๆ แต่เขาก็ตั้งใจร้องมากเช่นกัน

"ดาว ฉันคิดถึงเธอนะ รักเธอมากด้วย ที่ไม่เคยบอก เพราะฉันก็ไม่รู้ใจตัวเอง แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้ว เอ่อ ตอนนี้พี่คินรู้แล้วว่าดาวสำคัญขนาดไหน หายงอนเถอะนะ"

เธอเดินออกจากห้องมาที่หน้าบ้าน จ้องเขาในระยะห่างประมาณสามเมตร

"ไม่ได้งอนค่ะ"

"เขินลูกน้องเหมือนกันนะ จะจ้างพวกมันร้องก็กลัวว่าจะดูไม่จริงใจ พอบอกจะร้องเอง พวกมันร้องห้ามเสียงหลงเลย"

ก็น่าอยู่หรอก ร้องเพี้ยนขนาดนั้น

"ร้องเพลงไม่เพราะ แต่รูปหล่อนะบอกเลย กลับบ้านด้วยกันนะ"

"อย่าร้องเพลงอีกนะคะ สงสารคนฟัง" เธอตอบไปอีกเรื่องจนเขาเบะหน้า "แล้วขนกันมาทำไมเยอะแยะ"

"พวกมันน่ะ บอกว่าถ้าฉันง้อเธอไม่สำเร็จ ก็จะลาออกมาทำสวนมาร้อยมาลัยที่นี่ ดาวคิดดูนะ ถ้าพวกมันมาร้อยมาลัย มะลิตายทั้งสวนแน่"

เขาพูดหน้าตาจริงจัง แต่ลูกน้องเขาสิ กลั้นขำจนหน้าแดง

"ดาวยังไม่กลับค่ะ ดาวอยู่ที่นี่มาก็เป็นเดือน อยู่ต่ออีกนิด จะเป็นไรไป"

"กลับบ้านกันเถอะนะแสงดาว นะครับ" แววตาพร้อมน้ำเสียงอ้อนๆ ทำเธอถอนหายใจ

"ดาวบอกว่าดาวยังไม่กลับไงคะ" ทั้งลูกพี่ลูกน้องคอตกไปพร้อมๆ กัน "แต่ก็ไม่ได้ห้ามใครบางคนไม่ให้อยู่ด้วยนี่"

"เย้" เสียงดีใจเฮลั่น มาดขรึมที่สั่งสมมาทั้งเมฆและสมุนคนอื่นๆ หลุดหมด

พี่เดย์ไปไหน

"คุณดาว ผมนึกว่าผมต้องมาร้อยมาลัยซะแล้ว" เมฆเอ่ยขึ้นเป็นคนแรก

"นั่นน่ะสิครับ นายทั้งบังคับแกมขู่ แม้ข้อเสนอจะให้เงินเท่าเดิมก็ตาม"

และอีกหลายๆ เสียงที่บ่นอุบอิบให้เธอได้ยิน ส่วนคนเป็นนายเหรอ ยืนบิดยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

เธอเดินเข้าไปใกล้เขา

"ร้องเพลงเพี้ยนมาก"

"ย้ำจังชีวิตห่อเหี่ยว หมดกันความเขินที่สั่งสมมา" เขายืนนิ่งคอตกเป็นต้นไม้ที่ใกล้เฉาตาย

"แต่ก็เพราะที่สุด สำหรับดาวนะคะ"

"จริงนะ" เขาเดินเข้าไปกอดเธอ "ฉันรักเธอนะดาว"

เขากระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น

"ดาวยังไม่รักคุณคินค่ะ ดาวยังมีเรื่องสงสัย" เสียงพูดที่หนักแน่นทำเอาลูกน้องสลายตัวไปทันใด

"ดาวอยากรู้ เรื่องพ่อกับแม่ของดาว คุณคินเล่าให้ดาวฟังได้ไหมคะ"

คณินนิ่งไป คำสัญญายังคงวนเวียนในหัว รับปากแล้ว ต้องทำให้ได้

แต่คนตรงหน้าเขาก็อยากรู้ แล้วทำไมเธอถึงสงสัยกัน

"มีคนบอกว่าดาวไม่เหมือนแม่ ไม่เหมือนพ่อ หรือบอกว่าคล้ายพ่อบ้าง ดาวคิดมาตลอดว่าจริงรึเปล่า"

"ดาว" เขาเรียกเธอแผ่วเบา "เธอสำคัญ เธอคือคนที่พ่อแม่รัก เธอยังอยากเจอใครอีกงั้นเหรอ"

"เปล่าค่ะ เผื่อบางทีดาวมีพ่อแม่จริงๆ ดาวจะไปขอบคุณเขา ที่ให้ดาวเกิดมา"

เขาลูบศีรษะเล็กอย่างแผ่วเบา

"ดาวขอบคุณเขาได้ตลอดอยู่แล้ว ทำบุญก็บอกว่าทำให้ใครก็พอ"

"ไม่มีใครอยู่กับดาวแล้วงั้นเหรอคะ" แม้คำตอบจะดูไม่ชัดเจน บอกครึ่งไม่บอกครึ่ง แต่ก็พอเดาได้ว่า ไม่มีใครอยู่กับเธอแล้ว

"พวกท่านเฝ้ามองดาวอยู่ เชื่อฉันสิ" แววตาเศร้าฉายชัดจนเขาสะท้านในอก "และฉันก็อยู่ข้างๆ เธอนะ อยู่กับเธอตรงนี้ ไม่ไปไหนอีกแล้ว"

"แล้วหายไปไหนมาต้องสองวันคะ"

"ไปคิดมุขง้อดาวนี่ไง"

"แล้วทำไมถึงจบที่ร้องเพลง"

"เพราะคุณคินคนนี้ร้องเพลงไม่เก่ง แต่อยากบอกดาวด้วยเพลง และพยายามรวมทั้งยอมที่จะอายพวกบ้านั่นด้วย"

"พยายามจังนะคะ"

"รักฉันไหม รักคุณคินคนนี้บ้างหรือเปล่า"

"ไม่รัก" พอเธอตอบแบบนี้หน้าก็หงอยลงทันที "อื้อ อย่ากอดนาน แน่น"

"ครับๆ" ยอมคลายอ้อมแขนพรางมองหน้าอีกคนอย่างเว้าวอน

"เหม็นคุณคิน"

"ฮะ อะไรอะ" เขาก้มลงสูดดมกลิ่นของตัวเอง "นี่ก็น้ำหอมที่ใช้ประจำนะ กลิ่นนี้ดาวชอบเพราะดาวชอบมุดตัวฉัน"

คำยืนยันของเขาทำให้เธอทำหน้าฉงน

"ไม่รู้แหละค่ะ ดาวเหม็น"

"งั้นเดี๋ยวเปลี่ยนกลิ่น"

"ไม่ต้อง ไม่ต้องใส่อะไรทั้งนั้นแหละ"

"หมายถึงไม่ต้องใส่เสื้อผ้าด้วยไหม" พอเขาถามแบบนี้หน้าเธอก็ร้อนขึ้นทันที

คนบ้านี่

"ดาวไม่คุยด้วยแล้ว"

"เดี๋ยวดาว กลับบ้านกันนะ นะ"

"อีกสองสัปดาห์ค่ะ"

"ทำไมนานจัง"

"เพราะดาวรอคุณคินนานแล้ว ดาวก็อยากให้คุณคินหัดรอบ้าง ดีนะคะ ไม่ให้เวลาเป็นเดือนเท่าที่รอคุณคิน"

"อ่า ครับ" ยอมรับว่าเธอร้ายกาจขึ้น

แต่เธอร้ายกาจขึ้นกับเขานี่สิ

ไอ้คิน ทำไมแกถึงน่าสงสารอย่างนี้นะ

มองเมียตัวน้อยที่เดินเข้าบ้านไป แล้วก็คอตก

อดทนนะคิน แล้วเมียจะยอมกลับด้วย

บอกตัวเองอย่างจำนน

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว