ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 24 ชีวิตที่สับสน

ชื่อตอน : ตอนที่ 24 ชีวิตที่สับสน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 29k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2561 00:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 24 ชีวิตที่สับสน
แบบอักษร


ไหนบอกว่าเธอเป็นแมว เขาสิ เชื่องเหมือนหมา

คณินคิดอย่างปลงตก เข้าวันที่สองที่เธอไม่ยอมคุยกับเขา แต่สื่อสารกับเขาผ่านตาหรือยายแทน

วิชาแก่กล้าจนเขาตามไม่ทัน

น่ากลัว

"คุณคณินคะ ยายกับตาจะไปช่วยงานศพยายเอมกลุ่มคนร้อยมาลัยด้วยกันเนี่ะแหละ" เขายิ้มนิด ก่อนจะมองอีกคนที่นั่งอยู่ไม่ไกล

"หนูไปด้วยนะคะ จะได้ช่วยงาน"

"ไม่ต้องๆ คุณคณินจะอยู่กับใครล่ะ"

"ตัวโตเท่าควาย" ฮื้ม ทำไมรู้สึกเน้นคำว่าควายจัง "เขาอยู่คนเดียวได้อยู่หรอกค่ะ"

ตวัดหางตามองนิดๆ

"อยู่ไม่ได้ครับ ผมต้องการเพื่อน" หันไปยิ้มให้ตากับยายไม่สนใจแววตาวาววับที่จ้องจะเอาเรื่อง

"อยากมีเพื่อนอยู่ก็ไปหาเพื่อนสิ" เอ่ยเมื่อลับหลังบุคคลที่เคารพ

"อยากมีเพื่อนที่มีสถานะเป็นเมีย"

"คุณคิน รู้ใช่ไหมคะว่าความสัมพันธ์ของเรามันไม่มีทางเป็นไปได้"

"ทำไม"

"เพราะคุณไม่ได้รักฉัน" เอ่ยอย่างแสนงอนนั่งหน้าบึ้งอยู่บนเก้าอี้

"ใครว่าไม่รักเหรอ"

"ก็คุณไม่เคยบอก"

"ไม่เคยบอกใช่ว่าจะไม่รักนี่" เธอมองอย่างไม่เชื่อพร้อมตวัดตาหนีอีกครั้ง

"ฉันหิวแล้ว"

"ชีวิตนี้มีอะไรมั่งนอกจากกินกับนอน" ยัยคนดื้อเงียบหายไปไหนนะ เหลือเพียงมนุษย์เมียที่บ่นเป็นหมีกินผึ้ง

แสงดาวเดินไปทำกับข้าวให้เขาโดยดี ส่วนเขาก็ยืนอมยิ้มอยู่ด้านหลัง

งอนอยู่ก็ยังน่ารักแฮะ

ถ้ามีแบบนี้ทุกวันจะเป็นยังไงนะ

"ไม่ถามฉันเหรอว่าฉันหายไปไหนทำอะไร"

"ไม่ถามค่ะ ฉันรู้แล้ว"

"ไม่ห่วงฉันเหรอ" คำถามนี้ทำเธอชะงัก

ห่วงสิ ไม่ห่วงเธอจะโมโหแบบนี้รึไง

"แต่ฉันเป็นห่วงเธอมากเลยนะ"

เธอไม่สนใจ บอกว่าห่วงแต่ไม่ยอมโทรหา ไม่ให้เธอได้ยินเสียง ทักทายสักคำก็ยังไม่มี

ห่วงของเขามันห่วงภาษาอะไรกัน

"ฉันคิดถึงเธอมากเลยนะดาว ทุกวันที่นอนหลับก็เพราะเหนื่อยมาก" อยากเดินเข้าไปกอดแต่ก็กลัวตะหลิวในมือเธอ "ที่ฉันไม่โทรหาเธอ ไม่คุยกับเธอ ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากได้ยินเสียงเธอนะ"

มือเล็กชะงัก ก่อนจะเดินไปปิดเตาแก๊ส

"นี่ค่ะ" ตักข้าวใส่จาน ราดกับข้าวแล้วก็ยัดใส่มือของเขา

"ฉันกลัวว่าฉันจะจัดการทุกอย่างไม่สำเร็จแล้วตัดใจมาหาเธอแทน ดาว ฉัน"

"กินก่อนค่ะ"

"รักเธอนะ"


"เธอว่าอะไรนะ" เดย์เสียงเขียวใส่คนจอมจุ้น

"ฉันอยากกินมะพร้าว"

"ขายหมดแล้ว" คุณแม่ตั้งครรภ์อ่อนๆ ทำหน้างอ เมื่อขอแล้วเขาไม่ยอมหาให้

รู้ว่าโกรธว่าเกลียด แต่เธออยากกินและเธอต้องกินให้ได้ด้วย

"ฉันไปหาเองก็ได้" หน้างอเดินออกมาจากบ้าน ที่นี่ไม่ได้มีแค่มะพร้าวบ้านเขาเสียหน่อย

ร่างเล็กๆ ยืนเจรจากับเจ้าของสวน เขาขายมะพร้าวให้แต่เธอต้องไปสอยเอง

ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ใต้ต้นมะพร้าว คุณลุงเจ้าของสวนพูดเหมือนง่ายคล้ายๆ สอยมะม่วง นี่มันก็สูงนี่นา เธอจะได้กินไหมเนี่ย

แต่ด้วยความต้องการก็จัดการสอยมะพร้าวต้นสูง โชคยังดีที่ไม่ได้สูงลิ่วจนเกินไปไม่อย่างนั้นเธออดกินแน่ๆ

ตุ๊บๆ

"เย้ ได้แล้ว" ร่างเล็กวิ่งตามลูกมะพร้าวไป เธออุ้มมะพร้าวขึ้นมาทั้งสองลูก

ขาเล็กกำลังก้าวข้ามสะพานข้ามคลองในสวน

"คุณเตย" เสียงตะโกนมาแต่ไกลทำเธอตกใจปล่อยลูกมะพร้าวหลุดมือ

มันกลิ้งหลุนๆ ลงน้ำทั้งสองลูก ทั้งกลัวจะถูกด่าที่ชอบหาเรื่อง และกลัวถูกว่าที่ออกมาแบบนี้จึงพาตัวเองวิ่งไปหลบมุมใต้ต้นไม้ใหญ่

"คุณเตย อยู่ไหนวะ"

"ใครเหรอเจ้าเดย์" คุณลุงเจ้าของสวนทั้งเดินตามทั้งถาม

"เพื่อนครับ" ได้ยินแบบนั้นเธอก็หน้างอ

"อ๋อ"

"มะพร้าว" สายตาคมสะดุดกับมะพร้าวสองลูกที่กำลังดำผุดดำว่ายในน้ำ "เตย"

เขารีบวิ่งขึ้นไปบนสะพานสายตาสอดส่องลงไปที่คลอง

ไม่เห็น มองไม่เห็นเลยเพราะน้ำสีค่อนข้างขุ่น

"เตย เตย โธ่เว้ย" ขายาวกำลังก้าวลงเตรียมกระโดดลงน้ำ

"เดย์"

ตู้ม

ไม่ทัน ร่างของเขาลงน้ำไปแล้ว

เดย์โผล่พ้นน้ำ เมื่อกี้เขาได้ยินเสียงของเธอ

"ขึ้นมาก่อน" ร่างเล็กวิ่งมาตรงข้างๆ คลอง ยืนมองคนที่ส่งสายตาขวางๆ อยู่ในน้ำ

"เธอทำบ้าอะไรวะ ทำอะไรไม่รู้จักคิดหน้าคิดหลัง ถ้าเกิดเป็นตัวเธอเองลอยอยู่ตรงนี้แทนลูกมะพร้าวฉันจะทำยังไง ห่วงตัวเองห่วงลูกบ้าง"

แม้จะตกใจที่เขาตะคอก แต่ลึกๆ ก็แอบดีใจที่เขาห่วงเธอ

"หนูคนนี้ท้องเหรอ ทำไมไม่บอก"

"ขอโทษค่ะ" ยกมือไหว้ลุงเจ้าของสวนทันที

"ลุงจะได้เก็บให้ เอ้าเดย์ ขึ้นมา" เอ่ยพร้อมไปช่วยชายหนุ่มขึ้นมาจากน้ำ

"เธอนี่มัน" เขาเตรียมจะเฉ่งเธออีกรอบ

"ดูแลเมียยังไงให้เมียต้องมาตามหามะพร้าวเอง"

"ไม่ใช่"

"เอาเถอะๆ เรื่องของหนุ่มสาว ไปปรับความเข้าใจกันซะนะ อ่อ อย่าทำให้เมียเครียดมากล่ะ ระวังลูกในท้องหลุด"

คำเตือนของผู้มากประสบการณ์ทำให้เขาฉุกคิด

แต่พอเห็นหน้าสวยๆ ก็อดจะเคืองไม่ได้

"กลับบ้าน" กระแทกเสียงสั่งเดินตัวเปียกกลับบ้านตามมาด้วยคนตัวเล็กกว่ามาก

"ขอโทษที่ทำตัววุ่นวาย"

"รู้ตัวก็ดี นั่งอยู่เฉยๆ จะไปอาบน้ำ" เอ่ยบอกให้เธอนั่งเก้าอี้แบบที่สามารถเอนหลังได้

เธอหย่อนตัวเองนั่งรอเขาอยู่เฉยๆ ตามที่สั่ง กลัวว่าขยับตัวแล้วจะผิด ขยับตัวแล้วจะโดนว่าอีก

เมื่ออาบน้ำเสร็จก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เห็นอีกคนนั่งนิ่งก็ยกยิ้มมุมปากพอใจ

"หิวรึยัง" ถามเสียงดัง แต่กลับได้คำตอบเป็นเพียงความเงียบ "คุณเต..หลับ"

รอยยิ้มละมุนเผยออกโดยไม่รู้ตัว คงนั่งรอจนเพลินแถมตรงนี้ลมพัดผ่านตลอดเลยทำให้หลับอย่างง่ายดาย

เขาเผลอสำรวจคนที่หลับสนิท เธอซูบกว่าตอนที่จากกันด้วยซ้ำทั้งๆ ที่กำลังท้องอยู่

เขาควรจะทำกับเธอยังไงต่อดีล่ะ

ถ้าให้อภัยก็กลัวจะถูกหักหลังให้เจ็บช้ำอีก

แต่ถ้าต้องโกรธเคืองกันต่อไปแบบนี้มันก็ไม่ต่างอะไรเับการทำร้ายตัวเอง ทำร้ายเธอ แล้วก็ทำร้ายลูกของเราด้วย

ลูกของเรา

เขาพาตัวเองนั่งลงกับพื้นใกล้ๆ ที่เธอหลับอยู่พร้อมกับยกมือขึ้นไปสัมผัสแผ่วเบาที่ท้องของหญิงสาว

ท้องของเธอไม่เปลี่ยนไปมากนักคงเพราะอายุครรภ์ที่น้อยอยู่ แต่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้

มีสิ่งมีชีวิตเล็กๆ กำลังกำเนิดขึ้นในนี้

"อื้อ" ร่างเล็กรู้สึกตัว ค่อยๆ เปิดเปลือกตา เขาเห็นแบบนั้นก็ชะงักมือกลับ

เธอไม่เอ่ยอะไร แม้จะมาง้อเขา แต่ตอนนี้ความรู้สึกบางอย่างมันจุกจนอยากจะโกรธเขาแทน

แค่อยากกินมะพร้าวเอง เขานี่มัน

"ผมจะให้กิน แต่ห้ามกินเยอะ" เอ่ยบอกและแอบถอนหายใจเล็กน้อย "พึ่งท้อง น้ำมะพร้าวไม่ดี ฮอร์โมนมันสูง ไว้ท้องแก่กว่านี้ถึงจะกินเยอะได้"

ได้ยินแบบนั้นจากที่เคืองๆ ก็หันกลับมามองหน้าเขา

"แล้วมันหวาน มันไม่ดี" เธอยิ้มกว้างส่งให้ "ห่วงลูกหรอก"

"ขอบคุณ อย่างน้อยนายก็ยังห่วงลูก"

"ลูกฉันหนิ ไม่ใช่ลูกคนอื่นสักหน่อย" เธอก้มหน้าลง น้ำตาคลอ "อย่าทำแบบนั้นอีก อย่ายกลูกผมให้คนอื่น ผมไม่ยอม"

เตยลุกขึ้นจากเก้าอี้ นั่งลงข้างๆ เขา

"ขอโทษ จะไม่ทำอีก ไม่ทำอีกแล้ว" เธอจับมือของเขาแน่น ร้องไห้ออกมาเบาๆ "ฉันเสียใจที่ทำแบบนั้น ไม่นึกถึงความรู้สึกของนาย ขอโทษนะเดย์"

"กลับไปเถอะ กลับไปที่ไร่ของคุณ" เขาเอ่ยบอกพร้อมหันหน้าหนี "ไปซะ"

"ถ้านายต้องการแบบนั้น ฉันก็จะกลับ ขอโทษนะที่มารบกวน"

เอ่ยอย่างยอมจำนน ลุกขึ้นเข้าไปในห้องของตน เก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋าตามเดิม

คิดอยู่ว่าเขาเป็นคนใจแข็ง แต่ไม่คิดว่าจะใจแข็งขนาดนี้

เธออยากสู้ต่อ แต่เขาเป็นคนเอ่ยปากไล่ ไล่เธอแล้ว เธอต้องไป

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว