ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 23 กว่าจะรู้/คิดถึง

ชื่อตอน : ตอนที่ 23 กว่าจะรู้/คิดถึง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.6k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 21 เม.ย. 2561 21:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23 กว่าจะรู้/คิดถึง
แบบอักษร


แสงดาวนั่งทำหน้าเลิ่กลั่กอยู่บนแคร่ไม้ ขณะที่ตากับยายของเดย์กำลังมีปากเสียง ไม่สิ กำลังไม่พอใจกันบางอย่างแล้วงอนเถียงกันไปมา

"คุณดาวครับ"

"พี่เดย์มาพอดี ดูตากับยาย น่ารัก" หญิงสาวหัวเราะพรางยิ้มให้

"พี่มีข่าวมาแจ้ง"

"คนใจร้ายเขายอมบอกอะไรดาวแล้วเหรอคะ" ถามก่อนจะเชิดหน้าขึ้นน้อยๆ

แน่ะ งอนเป็นแฮะ ถ้าเจ้านายรู้คงยิ้มแก้มแตก

"แค่มาแจ้งครับว่าบ้านและที่ดินยังเป็นของดาวตามเดิม"

"เขาไม่คิดจะบอกอย่างอื่นเหรอคะ"

เดย์ส่ายหน้า

"ไม่คิดจะบอกเรื่องที่ปล่อยให้เรามาอยู่ที่นี่ ไม่คิดจะบอกว่าทำไมเขาถึงไม่เคยโทรหาดาวเลย แม้แต่เสียงดาวก็ไม่มีสิทธิ์ได้ยินเลยสินะคะ"

เธอสะบัดหน้าพรืด ความน้อยใจเพราะห่างมานานเกือบเดือนมันทำให้เธอหงุดหงิดไปหมด

อยากตะกุยหน้าเขานัก

คิดพรางจ้องเล็บตัวเอง

เธอจะลับให้มันคมๆ เลยล่ะ

"แต่เจ้านายได้ยินเสียงของน้องดาวนะ" เดย์เอ่ย

เธอจ้องไปตามเนื้อตัวของคนตรงหน้า เขาไม่ได้ถือโทรศัพท์แล้วคนๆ นั้นจะได้ยินเสียงของเธอได้ยังไง

"โกหก"

"ไม่ครับ เจ้านายบอกมา"

"ได้ยินยังไงละคะ"

"จากหัวใจของเจ้านายเองครับ"

นั่นยิ่งทำให้เธอไม่พอใจ

"เขาจ้างมาเท่าไหร่คะ หรือว่าพี่เดย์ปูทางเอง แต่เขาไม่เคยพูด"

"พูดครับ"

"มันสำคัญยังไงละคะ ในเมื่อดาวไม่เคยได้ยิน"

"มันสำคัญตรงที่ ชื่อของคุณดาวจะอยู่ในประโยคสนทนาเสมอยังไงละครับ"

"อวยกันจังนะคะ"

"วันนี้ถ้ายังไงพี่จะเข้ามาหาดาวอีกนะ พี่กลับบ้านมะพร้าวแป๊บ"

เดย์ไม่สนใจคนขี้งอน ปากแข็งพอกัน แต่การกระทำชัดเจน

ชัดเจนว่ารู้สึกเหมือนกัน

"ไม่เหมือนใครบางคน" จอดรถใต้ถุนบ้านก่อนจะเดินปึงปังขึ้นไปด้านบน

สัญชาตญาณบอดี้การ์ดทำงานเต็มที่เมื่อเปิดประตู ที่นี่มีใครบางคนอยู่และ

มันมีกลิ่นที่เขาจดจำได้

กลิ่นหอมละมุนนี้ มันกลิ่นของ

"เดย์" ใบหน้าสวยส่งยิ้มสดใสพร้อมกับเสียงหวานๆ เรียกชื่อเขา

ชายหนุ่มยกยิ้มอย่างลืมตัว ก่อนที่มันจะหุบฉับลง และสายตาที่เปลี่ยนไป

แข็งกร้าว หยาบกระด้าง

เย็นชา จนอีกคนสัมผัสได้

"มาทำไม" เขาส่งเสียงแข็งๆ ไปให้คนตรงหน้า

เจ็บปวดนักกับการกระทำของเธอ

"มาขอโทษ"

"อือ รู้แล้ว กลับไปดิ" ตอบกลับอย่างไร้เยื่อใยปถมยังไม่ยอมเดินเข้าบ้าน

เขาจะรอให้เธอออกไป

"มาขอโทษนาย แล้วก็มาขอให้นายกลับมาเป็นพ่อของลูก"

ดวงตาแข็งกร้าวปราดมองหน้าท้องของเธอ มันยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงมากนัก เขายังสังเกตอะไรไม่ได้

"ก็ลูกฉัน แต่ตอนนี้ไม่ใช่ เพราะแม่ของเขาเคยยัดเยียดให้คนอื่นไปแล้ว"

เย็นจนตัดขั้วหัวใจของคนฟัง

น้ำตาหลั่งรินไม่รู้ตัว

"ฉันรู้ว่าตัวเองผิด ผิดมากๆ ฉันรู้ใจตัวเองช้า ช้าจนฉันเสียนายไป"

"ใช่ มันช้าไป เคยอยู่แบบไหนทำอะไร ก็กลับไปแบบนั้นเถอะ"

เตยส่ายหน้า

"ฉันจะอยู่ที่นี่" หญิงสาวตีมึนเลือกอีกห้องโล่งๆ แล้วไปนั่งแหมะลงตรงพื้น

ให้นอนพื้นแข็งๆ ก็ยอม ขอแค่ได้อยู่ตรงนี้

ตอนที่คนของคณินมาส่ง ใจของเธอเต้นรัว จะง้อคนอย่างเขา เธอต้องอดทน

แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่พอเจอวาจาร้ายๆ ก็เจ็บอยู่ดี

เจ็บ เพราะครั้งหนึ่งเธอเคยทำให้เขาเจ็บ

ถ้าพ่อยังปรานีเราอยู่บ้าง เขาคงไม่จับแม่โยนออกไปนอกบ้านหรอกใช่ไหม

"ดื้อด้าน" โยนผ้าห่มและมุ้งเข้ามาให้

เธอยิ้มอย่างขอบคุณ แต่เขาไม่มองมาเลยสักนิด

เตยค่อยๆ หุบยิ้มลง

เอาน่า วันนี้วันแรก เขาไม่จับโยนออกไปนอกบ้านก็บุญเท่าไหร่แล้ว

เดย์นั่งหน้าเครียดในห้องนอน

กลับมาทำไม จะกลับมาทำให้เขาช้ำใจแล้วทิ้งเขาลงเหวอีกครั้งงั้นเหรอ

จะให้เขาเชื่อว่าสำนึกผิด มาเพื่อปรับเข้าความใจและรักเขางั้นเหรอ

รักงั้นเหรอ

ตลอดเวลาที่เธอแสร้งทำยินยอมไปกับเขา มันคือวินาทีที่มีความสุขมากๆ เขาทุ่มไปสุดใจ เขาพยายามที่จะเข้าหาครอบครัวของเธอ

แต่สุดท้ายแล้ว กลับเหลือแค่ซากความรู้สึกที่เขาต้องเอากลับบ้านมา

หนึ่งเดือนที่อยู่ที่นี่ มันทำให้เขาเชื่อว่าผู้หญิงคนนี้ไม่มีอิทธิพลต่อชีวิตเขาเลย

และมันก็ไม่มีผลจริงๆ

เขายังใช้ชีวิตอยู่ได้ เดิน กิน นอน

แต่มันกลับไม่ได้รู้สึกสุขใจสักนิด

จนวันนี้ที่เจอหน้าของเธอ

เหมือนโลกหยุดหมุน เหมือนได้ลมหายใจกลับคืนมา แม้มันจะเจ็บปวด แต่ก็อดที่จะรู้สึกดีใจไม่ได้

อยากรู้เหมือนกัน เธอจะอดทนกับเขาได้มากน้อยแค่ไหน

แสงดาวนั่งถอนหายใจเป็นรอบที่ล้าน เธอรอเดย์ตั้งแต่ค่ำของเมื่อวาน จนตอนนี้ชายหนุ่มก็ไม่ยอมมาที่สวนมะลิเลย

"หายไปไหน" เบื่อ ตอนนี้เธอเบื่อมากๆ

ไม่อยากกวนตากับยาย ทั้งสองท่านออกไปเก็บดอกมะลิ ร้อยมาลัยกันที่ศาลาประชาคม ตอนแรกเธอว่าจะตามออกไปนะ

แต่ช่วงนี้รู้สึกเบื่อดอกมะลิมากๆ เธอเหม็นกลิ่นอันหอมอบอวนของมัน

ไม่เหม็นถึงกับจะอ้วก แต่ก็เล่นจนมึนหัวเลยล่ะ

"เฮ้อ" หญิงสาวถอนหายใจพรางร้อยพวงมาลัยดอกดาวเรือง

งานใหม่ของเธอล่ะ แล้วเธอก็ชอบมันเสียด้วย

แต่ตอนนี้เบื่อ อยากออกไปเล่นข้างนอกบ้าง

"เฮ้อ" เสียงถอนหายใจดังมากขึ้น กะว่าคงจะมีใครได้ยิน

"หรือเราจะไปซักผ้าดี กวาดบ้าน กรอกน้ำ ล้างห้องน้ำ อือ แบบนี้ดีกว่า"

คิดได้แบบนั้นก็พาร่างเล็กๆ เข้าไปในบ้าน

ทำงานบ้านตั้งแต่ซักผ้า กวาดบ้านถูบ้าน ก่อนจะอุ้มตะกร้าที่มีแต่ขวดน้ำเปล่าๆ มาที่เครื่องกรองน้ำขนาดใหญ่

"หาว" ตาเริ่มปรือ หนังตาจะหย่อนลงให้ได้

"ง่วงไรตอนนี้ ยังไม่ได้กินไรเลย ว่าแล้วก็หิว"

ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ เธอเริ่มที่จะบ่นคนเดียวมากขึ้น แค่มาอาศัยที่บ้านของตากับยายก็เกรงใจมากแล้ว จึงไม่อยากให้พวกท่านต้องมารับรู้ความไม่สบายใจของตัวเอง

ทางเดียวที่ทำได้ ก็คือบ่นคนเดียว

"หิวแล้วจะกินอะไร"

เสียงปริศนาดังขึ้นมาทำเธอขมวดคิ้วมุ่น

ที่บ้านหลังนี้ไม่มีคนเสียงแบบนี้ แต่เสียงแบบนี้มีแค่คนเดียว คนที่เธอไม่ได้ยินเสียงของเขามาเกือบเดือน

คนใจร้าย

ร่างเล็กหันไปมองต้นทางของเสียง

ดวงตาไหววูบ น้ำตาคลอจนมองหน้าคนที่ยืนอิงเสาบ้านไม่ชัดเจน

แต่ถึงแม้จะเห็นลางๆ แต่ภาพนั้นกลับชัดในความทรงจำ

"คุณคิน"

"ฉันเอง ดีใจไหมที่เจอฉัน"

มือเล็กๆ ที่ถือขวดน้ำไว้สั่นไปหมด

น้ำเต็มขวดพอดี มันยังไม่ได้ปิดฝา

และ

วืด/ปึก

ขวดน้ำลอยละลิ่วโดนท้องเขาเต็มๆ

"อึก จุก" ขวดน้ำขนาดกลางพร้อมน้ำเต็มขวดทำเขาจุกและเลอะนิดหน่อย

ตาคมเข้มตวัดมองอย่างเอาเรื่อง

ไม่เจอกันนาน แสบขึ้นนะเนี่ย

เธอเช็ดน้ำตาออกลวกๆ มองหน้าเขาอย่างเอาเรื่องกลับเช่นกัน

"เจ็บ"

"สมน้ำหน้า"

"เป็นศิษย์ล้างครูรึไง ฉันสอนให้เธอสู้กับคนอื่นนะ ไม่ใช่ให้ทำร้ายฉัน"

"คนใจร้าย" เอ่ยแค่นั้นก็เดินเอาไหล่ชนแขนเขา ก่อนจะกระทืบเท้าปึกๆ ออกไป

"ทำไมน่ากลัวขนาดนั้น นี่ฉันพลาดอะไรไปหรือเปล่า"

แสงดาวน่ากลัวขึ้น สายตาที่เธอมองเขาไม่ได้เหมือนหญิงสาวที่ดื้อเงียบอีกแล้ว

ดูยังไงมันก็แม่เสือ ไม่ๆ เหมือนแมวที่กำลังโมโหหิวมากกว่า เขาคิดว่าน่ะนะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว