ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 20 ต้องเข้าใจแบบไหน

ชื่อตอน : ตอนที่ 20 ต้องเข้าใจแบบไหน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 26k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 21 เม.ย. 2561 21:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20 ต้องเข้าใจแบบไหน
แบบอักษร


เตยนั่งร้องไห้เงียบๆ แผนของเธอสำเร็จ แม้จะผลักให้แสงดาวกลับบ้านไม่ได้ แต่ก็ทำให้พ้นทางของเธอ แต่ทำไม ทำไมเธอถึงรู้สึกเสียใจขนาดนี้

คณินนั่งอยู่ข้างๆ เขาปล่อยให้หญิงสาวได้ทบทวนทุกสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยตัวเอง

"คณิน"

"มีอะไร"

"เราดีใจนะ ที่คณินจะรับผิดชอบ แต่.."

"แต่อะไร"

"แต่ ทำไมเราถึง รู้สึกเจ็บ มันแน่นไปหมดแบบนี้ มันไม่ใช่สิ่งที่ควรจะเกิดขึ้นเลยนะคณิน" เสียงสั่นเครือพร้อมแววตาสับสนที่ฉายชัดทำเขาให้เข้าใจ

"เตย เตยไม่ได้รักเรา"

"รักสิ" แม้จะเถียงด้วยเสียงที่มั่นคง หากแต่แววตากลับวูบไหว "เรารัก" ยังคงยืนยันหนักแน่นในคำตอบ

"แต่ก่อนเราไม่รู้หรอก แต่ตอนนี้มันไม่ใช่"

"ทำไมจะไม่..." ชะงักนิดหน่อย สุดท้ายก็ถอนหายใจ "เราทำอะไรลงไป ฮึก ฮือ"

หญิงสาวยกมือปิดหน้าร้องไห้ เข้าใจแล้ว เธอเข้าใจแล้ว แต่เหมือนมันจะสายเกินแก้

คณินยกมือจับไหล่บางที่กำลังสั่นไหว

"คณิน เราขอโทษ เรา เราทำอะไรลงไป ฮึกๆ"

"ไม่เป็นไรหรอก" ถ้าเป็นคนอื่นคงเกลียดเธอไปแล้ว เธอทำลายความสุขของเขา ทำให้คนที่เขารักต้องเสียใจ

"ไม่โกรธเหรอ"

"โกรธ แต่เข้าใจ แล้วก็อยากรับขวัญหลาน" มือเล็กแตะไปที่หน้าท้องทันที "ไปพักเถอะ พักที่นี่แหละ"

เตยเดินเข้าห้องที่มีคนจัดให้อย่างเลื่อนลอยเหมือนคนไร้วิญญาณ ลูกจ๋า แม่ขอโทษ

ขอโทษที่รู้ใจตัวเองช้าไป ขอโทษที่ใช้หนูเป็นเครื่องมือเพื่อจะทำให้ตัวเองสมหวัง แต่มันกลับกลายเป็นทำร้ายหัวใจคนอีกหลายคน

หวังว่าพ่อของหนู จะให้อภัยแม่นะ

รอก่อนนะเจ้าตัวเล็ก แม่จะพาหนูไปขอโทษพ่อด้วยตัวของแม่เอง

"ยายครับ" เดย์พาแสงดาวมาที่บ้านสวนของญาติที่เหลือเพียงสองคนของเขา "ตาครับ"

จิตใจที่อ่อนแอพาร่างแกร่งโผเข้ากอดผู้ที่ชุบเลี้ยงจนเคิบใหญ่ ก่อนที่เขาจะได้ไปทำงานในเมือง

น้ำตาของลูกผู้ชายหลั่งรินจนตาอ่อนและยายสายแปลกใจ หากจะว่าคิดถึงจนร้องไห้ก็ไม่น่าใช่เดย์ หลานตัวแสบของพวกท่าน

"เอ้า ร้องเป็นเด็ก" ตาอ่อนดุนิดๆ แต่ตัวเองกลับน้ำตาคลอ

"เปล่าร้อง" รีบเช็ดน้ำตาออก ก่อนจะแนะนำบุคคลที่มาด้วย "คุณแสงดาวครับ นี่ตากับยายของผมเอง"

"สวัสดีค่ะ" หญิงสาวยกมือไหว้บุคคลทั้งสอง

"คุณแสงดาวที่ผมโทรมาบอกเมื่อหลายวันก่อน"

"ไหว้พระเถอะ ไปๆ เข้าบ้าน" ยายสายเรียกทุกคนให้เข้าบ้าน หลานชายโทรบอกเมื่อหลายวันก่อนว่าจะฝากให้ดูแลนายหญิง

ไม่คิดเลยว่านายหญิงจะยังเป็นแค่เด็กสาวที่ดูละมุนขนาดนี้

"ตา บ้านที่สวนมะพร้าวล่ะ ผมไปอยู่ได้ใช่ไหม"

"เออ จะไปก็ไป ตาดูแลไว้อย่างดี" เดย์หมายถึงบ้านสวนที่ปลูกมะพร้าวสำหรับใช้ส่งออกที่ตาเป็นผู้ดูแลเอง

ส่วนที่นี่เป็นสวนมะลิ ไว้ส่งขายให้ชาวบ้านนำไปร้อยมาลัยอีกที

"เดี๋ยวค่ะคุณเดย์"

"ครับ"

"เชื่อใจคุณคินนะคะ และดาวเชื่อว่าคุณเตยจะรับรู้ถึงสิ่งที่คุณเดย์ทำให้" ไม่รู้อะไรที่ทำให้เธอเอ่ยไปแบบนั้น แม้ไม่ค่อยรู้เบื้องลึกเบื้องหลังของเดย์และเตย แต่ก็พอปะติดปะต่อท่าทีของพวกเขาและเธอได้

"ผม ไม่แน่ใจครับ" เพราะถูกหักหลังอย่างเลือดเย็น แถมเธอยังใช้ลูก ลูกของเขาเป็นเครื่องมือ มันยากจะรับได้จริงๆ

"พี่เดย์ ดาวเรียกแบบนี้นะคะ" หญิงสาวไว้ใจเขา และเขาก็ดูแลเธอเสมือนพี่ชายมาตลอด "เวลาจะเป็นตัวช่วยที่ดี"

"ผมไปบ้านสวนก่อนนะครับ" แผลที่ยังสดใหม่และบาดลึกทำเอาชายหนุ่มไม่คิดจะสนทนา ใดๆ ถ้าเวลาจะช่วยรักษาเขา ก็ขอให้เขาอยู่คนเดียวสักพัก สักพักเท่านั้น

แม้เธอจะบอกให้เดย์เข้าใจ

แต่กลับเป็นเธอเองที่ไม่ค่อยเข้าใจ

ถ้าเขาไม่ได้เป็นคนทำคุณเตยท้อง แล้วเขาบอกจะรับผิดชอบทำไม เธอยังจะเชื่อใจเขาได้จริงๆ ใช่ไหม

แต่อะไรคือตัวรับประกันล่ะ ในเมื่อเขาไม่เคยบอกว่ารักเธอเลยสักครั้ง


นางจีรายั่งหน้าเครียด นางส่งนางนกต่อแบบเตยไปกระทำบางอย่าง แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับเงียบหายไป

หรือว่าจะไม่สำเร็จกันนะ

จักรกฤษเห็นผู้เป็นเมียเครียดๆ ก็กระตุกยิ้ม หนี้หลายล้านงั้นเหรอ จะให้คนอย่างมันอยู่เคียงข้างเหรอ ไม่มีทาง

"กระเป๋าเสื้อผ้า" จีรากราดสายตามองสามีที่มาพร้อมกระเป๋าใบโต "แกจะไปไหน"

"ไปต่างจังหวัด สักพักน่ะครับ จี" ตอบเสียงเรียบพร้อมกับยกยิ้มให้น้อยๆ

"คิดจะหนีเอาตัวรอดงั้นเหรอ"

"เออ ทุกอย่างก็พังไม่ใช่หรือไง ดาวมันหายหัวไปไหนก็ไม่รู้ แล้วจะเอาอะไรใช้หนี้ไอ้เสี่ยนั่น"

"มีก็แล้วกัน"

"มี มีที่ไหนวะ"

"ไอ้หน้าตัวเมีย พอไม่ได้ผลประโยชน์ก็จะเอาตัวรอด"

"ก็มึงโกหกกู ภาระหนี้กูไม่เคยรู้เลย"

"พอรู้ เลยจะรีบหอบผ้าหนี"

"หุบปากนะอีแก่ ที่กูยอมเป็นผัวอยู่ใต้คำสั่งมึงก็เกินทนแล้ว"

"มึง!" นางตาโต ไม่คิดว่าผัวเด็กจะหยามขนาดนี้ "มึงดีตาย หน้าก็เหียก"

"อินี่" มันถลาตัวเข้าไปยกมือข้างหนึ่งขึ้นหวังจะฟาดหน้าของเมียสักฉาด

แต่ก็ต้องชะงักเมื่อนางจีรายกมีดเล่มยาวขึ้นมา

"มึงตบ กูแทง"

"ค่อยๆ คุยกันก็ได้" มันเอ่ยพร้อมกับค่อยๆ ลดมือลง

"จะไปก็ไป แต่มึงไม่มีสิทธิ์เอาของที่อยู่ในบ้านหลังนี้ออกไปแม้แต่ชิ้นเดียว"

"เออ" มันกระแทกกระเป๋าใบใหญ่ลง พร้อมกับเดินผ่านผู้เป็นเมีย กำลังจะก้าวเท้าออกจากประตูบ้านไป

"เดี๋ยว"

"อะไรอีกวะ"

"เอากระเป๋าเงินมา" มีดยังถูกจับไว้อย่างมันคง

จักรกฤษเห็นแบบนั้นมันรู้ดี จีราเอามันตายได้แน่ ฉะนั้น มันต้องทำตาม

"อะ" มันยอมยื่นให้อย่างโดยดี

นางจีรารับมาก็เปิดกระเป๋า ดึงเงินจำนวนหนึ่งออก ก่อนจะส่งคืน

"อะไรวะ พันเดียว?"

"พันเดียว หรือทั้งหมดนี่แลกกับชีวิตของแกดีล่ะ" ถ้าเป็นคนอื่นคงโดนมีดปักอกตายไปแล้ว แต่นางก็รักผัวเด็กคนนี้ของนางมาก นางฆ่าไม่ลงหรอก

จักรกฤษถอดใจ พันเดียวก็พันเดียว มันยังมีเวลาหาได้อีกตั้งเยอะ กับแค่นี้เอง ไปตายเอาดาบหน้าอย่างน้อยก็ยังมีชีวิตอยู่

ลับหลังผู้ที่เคยอยู่ร่วมชายคานนางจีราก็ทรุดตัวนั่งลง จิตใจตอนนี้ยิ่งรุ่มร้อนสาดความแค้นเคืองไปถึงลูกเลี้ยง

นังเด็กเมื่อวานซืน อยากทำลายชีวิตน้อยๆ ให้ย่อยยับยิ่งกว่าเดิม ยิ่งกว่าที่เด็กคนนั้นเคยพบเจอ

จะสำเร็จอยู่แล้วเชียว

เสียงโทรทัศน์ที่ดังอย่างต่อเนื่องหลายชั่วโมงไม่ได้ช่วยให้ประสาทรับรู้ของนางทำงานสักนิด

จนกระทั่ง

"เกิดอุบัติเหตุรถตู้เสียหลักลงไหล่ทาง พบผู้บาดเจ็บจำนวนมาก เบื้องต้นมีผู้เสียชีวิตหนึ่งคน ทราบชื่อ นายจักรกฤษ..."

ชื่อและนามสกุลชัดเจนจนนางจีราขนลุก สายตาจับจ้องไปทางทีวีที่นักข่าวกำลังรายงาน พร้อมด้วยการแสดงบัตรของผู้เสียชีวิต

น้ำตาค่อยๆ ไหลอาบแก้มไม่รู้ตัว

ผัวชั่วที่เธอไว้ชีวิตอายุสั้นตายในรถตู้โดยสาร จากเธอไปตลอดการอีกแล้วงั้นเหรอ

------

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว