ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 18 แอบร้าย

ชื่อตอน : ตอนที่ 18 แอบร้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 26k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 21 เม.ย. 2561 21:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 18 แอบร้าย
แบบอักษร


แสงดาวตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ หญิงสาวลงมาช่วยป้านี้เตรียมอาหาร ผ่านไปเกือบสองเดือน และผ่านกำหนดที่เธอจะต้องไปจากที่นี่แล้ว

เธอยังอยู่ที่นี่ ในฐานะคนสำคัญของคณิน

หรือคุณคินของเธอ

"เมียใครตื่นเช้าจัง" เสียงเอ่ยทักทำป้านียิ้มขำ ก่อนจะส่ายหน้าน้อยๆ

นับตั้งแต่งอนกันคราวก่อน ตอนนี้ดูท่าทางหนุ่มสาวทั้งสองจะหวานใส่กันมากขึ้นไปอีก

"อายบ้างก็ได้ค่ะ"

"เมียผมดื้อไหมครับป้านี"

"อยู่กันมาตั้งนาน ก็ไม่ดื้อนะคะ" เขาส่ายหน้านิดๆ

"ดื้อสิครับ ผมบอกแล้วเมื่อคืนว่าจะทำให้เดินไม่ไหว" ยักคิ้วหลิ่วตาให้อีกคนที่ก้มหน้างุด "แต่ก็ยังดื้อจะลงมา"

ป้านีเดินไปแล้ว แต่อีกคนสิยังก้มหน้าไม่ยอมสนใจเขา

อยู่กันมาก็นานหลายเดือน แต่ก็ยังอายไม่เลิก น่ารักจริงๆ เลยยัยหุ่นยนต์

"คุณคินใจร้าย ไม่เกรงใจป้านีสักนิด ไม่คิดว่าฉันจะอายหรือไงกันเล่า ทำไมคุณเป็นคนแบบนี้"

"ป้านีไปแล้ว"

"เอ๋" เธอเงยหน้าขึ้น มองไปรอบๆ ตัว "คุณคิน"

"เมียใครก็ไม่รู้ ขี้อายชะมัด" เขายังเย้าไม่เลิก

"คุณคินเลิกก่อกวนฉันได้แล้วนะคะ เห็นไหมป้านียังทำกับข้าวไม่เสร็จเลย"

"คุณคิน ฉัน ฉัน คุณคิน" เขาพึมพำกับตัวเองก่อนจะเดินลูบคางออกไปด้านนอก

"คุณคิน เป็นอะไรคะ" ป้านีเอ่ยเรียก นางมาจัดเตรียมของรอที่ด้านนอก

"คุณคิน ก็เรียกซ้ำกับป้านี" เขาพูดกับตัวเองมากกว่าจะตอบคำถาม "ป้านีครับ ดาวแทนตัวเองกับทุกคนว่ายังไง กับป้านีก็ได้"

"บางทีก็หนู บางทีก็ดาวค่ะ"

"เพราะกว่าฉันตั้งเยอะ" เขายังพึมพำต่อจนป้านีต้องส่ายหน้าและเลิกสนใจเจ้านายหนุ่ม

"เจ้านายครับ" เดย์วิ่งหน้าตั้งเข้ามา

"ว่า" เดย์รายงานเกี่ยวกับสิ่งที่เมฆฝากมา

"ผมคิดว่า ตอนนี้แม้แต่ที่บ้านก็ไม่ปลอดภัย"

"เดย์ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นายสัญญากับฉันได้ไหม" เดย์นิ่งไป แต่ก็ยอมพยักหน้า

"ครับ"

"ดูแลแสงดาวให้ดี ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นายอย่าปล่อยให้ใครทำอะไรเธอ"

"คนที่เหมาะสมดูแลคุณดาว มีแค่คุณคณิน ครับ"

"ฉันก็อยากทำแบบนั้น แต่ถ้าฉันไม่เป็นคนจัดการทุกอย่าง ยังไงก็ไม่มีใครปลอดภัย"

"ครับ"

"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ฉันจะไปดูแลดาวด้วยตัวฉันเอง"

เสียงหญิงสาวหัวเราะน้อยๆ กับป้านีที่เดินถือกับข้าวออกมาด้วยกัน

ทั้งสองหนุ่มปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

เขาก็ลืมไปว่าไม่ควรพูดธุระที่ห้องทานอาหาร โชคดีที่เธอไม่ได้ยินอะไร

วันนี้เขาต้องออกไปทำธุระข้างนอก ทิ้งให้หญิงสาวนั่งเหม่อมองในบ้านคนเดียว

"สบายดีเหรอคะ" เสียงทักทายดังขึ้นทำเธอสะดุ้งตัวนิดๆ

"คุณเตย สวัสดีค่ะ" เตยแค่ยกยิ้มแต่ไม่ยอมรับไหว้ "คุณคณินไปธุระข้างนอกค่ะ"

"ฉันรู้แล้ว และฉันก็ไม่ได้มาหาคณิน ฉันมาหาเธอ"

"ค่ะ"

"ไหนบอกว่าจะอยู่ที่นี่ไม่กี่เดือนไง" แสงดาวมองคนตรงหน้าที่ถามประเด็นนี้ "แล้วทำไมเธอยังอยู่ที่นี่"

"คุณเตย" เธอเงียบลง และพอรู้ได้แล้วว่าหญิงสาวสวยตรงหน้าต้องการอะไร

"ฉันไม่เคยตัดใจจากคณิน แต่ที่มากกว่านั้น เธอยังอยู่ที่นี่ มันหมายความว่ายังไง อ่อ หรือว่าเป็นคนอยากขึ้นวอ"

"ฉันเปล่า"

"หรือว่า หนูตกถังข้าวสาร จับเขาได้แล้วงั้นสิ คณินนี่ก็แปลก"

"ฉันอยู่ เพราะเขาอยากให้ฉันอยู่ ฉันจะไปก็ต่อเมื่อเขาเป็นคนไล่ฉัน"

"เหรอ เธอรู้หรือเปล่าแสงดาว ว่าเขาเคยเสนอเงินมหาศาลแลกกับอิสระของเธอ" ไม่ เธอไม่เคยรู้ เพราะเขาไม่เคยเล่าอะไรให้เธอฟัง

"งั้นฉันก็ถือว่าตัวเองมีค่าพอให้เขาสละเงินจำนวนนั้น" ตอบพร้อมเชิดหน้าขึ้น

"แล้วเธอรู้ไหม ว่าเขาแค่ติดใจความสาวของเธอมากที่จะหลงรักเธอ เขาเคยบอกรักเธอบ้างไหมล่ะ"

คำถามจี้ใจถูกส่งอย่างตรงประเด็น

"ไม่สินะ ฮึ"

"อย่ามาทำเป็นรู้ทุกอย่างดีเลยค่ะ"

"คณินเขาไปหาฉันทุกครั้งที่เขาว่างนั่นแหละ เวลาที่เขาออกไปทำงานนานๆ เขาไปอยู่กับฉัน รู้ไว้ด้วย"

"บทนางร้ายในละคร" แสงดาวยังคงเลือกที่จะเชื่อใจเขา และเชื่อมั่นในตัวเอง

"แล้วเธอจะได้รู้ว่าฉันเป็นนางร้ายหรือเปล่า"

เป็นการประกาศสงครามที่ชัดเจนอย่างไม่ปิดบัง แววตากระด้างที่เธอได้รับทำเธออึดอัด

"นังเด็กเมื่อวานซืน" จีรานั่งเข็นเขี้ยวฟัน

"สวัสดีค่ะ" หญิงสาวแปลกหน้าเดินเข้ามาทักทาย

"รู้จักฉันเหรอ"

"ไม่รู้ค่ะ แต่ฉันรู้จักเธอคนนั้น" แววตาเหยียดหยามส่งไปทางร่างบางที่เดินออกไปไกลแล้ว

"ลูกเลี้ยงฉันเอง"

"ฉันเกลียดเธอค่ะ และฉันคิดว่า ฉันน่าจะร่วมมือกับคุณได้"

หลังจากวันนั้น เตยก็วางแผนทุกอย่างเงียบๆ แม้มันจะมีอะไรบางอย่างที่ผิดคลาดไปบ้าง แต่เธอจะไม่ยอมถอยหลังเด็ดขาด

เขากำลังทำให้เธอลังเล แต่มันแค่แว๊บเดียวเท่านั้น ผู้ชายคนนั้นไม่ควรค่าพอที่จะให้เธอเปลี่ยนใจ

เตยมองเหยียดไปที่แสงดาวอีกครั้ง ก่อนจะกลับไป

"นั่นคุณเตยนี่คะ กลับไปแล้วเหรอ ทำไมกลับเร็วจัง" ป้านีเดินออกมาที่ห้องรับแขก พบคนตัวเล็กนั่งเหม่อ และหญิงสาวอีกคนที่ออกไปแล้ว

"เธอแค่มาทักทายค่ะ"

"อ๋อ ค่ะ แล้วทำไมคุณดาวหน้าเครียดจังคะ" น้ำเสียงที่เจือไปด้วยความห่วงใยทำให้แสงดาวน้ำตาคลอ

"ไม่มีอะไรค่ะ ดาวขอตัวก่อนนะคะ" รีบพาตัวเองกลับห้อง กลัวว่าป้านีจะเป็นห่วงและรับรู้ความผิดปกติ และป้านีต้องรายงานเขาแน่นอน

คณิน เดย์ และเมฆ มาที่บ้านของนักการเมืองใหญ่ หรือบ้านของพ่อเขานั่นเอง

"แกมาหาฉันอีกแล้ว"

"ผมมาคุยธุระสำคัญ"

"เราจะคุยกันแบบพ่อลูกไม่ได้เลยเหรอ" เสียงเนือยๆ ของคุณไกรวันทำให้ชายหนุ่มถอนหายใจ

เขาจ้องผู้เป็นพ่อนิ่ง คนตรงหน้าเขาเปลี่ยนไปจนเขาอดแปลกใจไม่ได้

ริ้วรอยเหี่ยวย่นที่ปรากฎเด่นชัดกว่าเมื่อก่อน

ความซูบผอมที่ทำให้ใบหน้าตอบจนเห็นกรามชัดเจน ผอมบางจนเกินไป

"ทำไมถึงใช้สายตามองฉันอย่างเวทนาแบบนั้น"

"บางที ถ้าพ่อวางหัวโขนลงบ้าง พ่ออาจสบายขึ้น"

"ฉันวางมันลงนานแล้วคิน แต่อคติของแกยังมองเห็นว่าฉันสวมมันอยู่"

"พ่อสบายดีไหม" คำถามที่ไม่เคยเกิดขึ้นตลอดหลายปีที่เจอหน้ากัน คำถามที่เขาก็ไม่คิดว่าจะเอ่ยกับผู้เป็นพ่อเลยตั้งแต่แม่ตายไป

"มีใครสอนแกถามฉันแบบนี้เหรอ" รอยยิ้มผุดขึ้นบางๆ ดีใจจนบอกไม่ถูกที่ลูกเอ่ยถามเหมือนห่วงใย

"ผมอยากรู้เอง"

"หายโกรธพ่อเถอะนะ พ่อขอโทษ" น้ำเสียงสั่นเครือ แต่ก็พยักหน้าอย่างเข้าใจเมื่อลูกยังนิ่งอยู่ คงต้องใช้เวลา แต่คนเป็นพ่อคนนี้ก็ไม่รู้จะอยู่ถึงหรือเปล่า

"ผมจะพยายาม" มันไม่ได้ยากหรอกกับการให้อภัย แต่อคติในใจที่เขาสร้างขึ้นมาหลายแรมปีนี่สิที่ยากจะทิ้งไป

"ได้ยินแบบนี้ ก็ดีมากแล้ว"

"ผมขอคุยธุระ พ่อรู้จักครอบครัวดาว?"

"รู้ พ่อเป็นเพื่อนกับแม่ของหนูดาว"

"งั้นก็แสดงว่า พ่อต้องรู้จักตั้งแต่แรกๆ เลย ใช่ไหมครับ"

"ตั้งแต่หนูดาวเขายังไม่เกิดเลยล่ะ"

"ผมมีเรื่องสงสัยมากมาย และคิดว่าดาวเองก็อยากรู้"

"นอกจากเรื่องของหนูดาว ก็ยังมีเรื่องของเสี่ยเรืองชัย"

"เสี่ยเรืองชัย เสี่ยคนนั้นเกี่ยวอะไรด้วย"

"ไม่เชิงว่าเกี่ยวหรอก แต่ก็คงจะตัดออกไม่ได้"

"พ่อจะเริ่มเล่าเลยได้ไหม" เขาถามอย่างตื่นเต้นจนปิดไม่มิด

"ตอบมาก่อนสิ" แต่ผู้เป็นพ่อยังมิวายถามสิ่งที่ค้างคาใจ และอยากฟังจากปากบุตรชายมากกว่า

"ตอบอะไร พ่อยังไม่ได้ถามอะไรผม"

"แกคิดยังไง กับหนูดาว" คำถามจี้ใจ ตรงประเด็นทำเขาชะงักและเงียบลงอีกครั้ง

"คิดยังไง?"

"รู้สึกยังไง ตอบมาให้ตรงกับที่รู้สึก"

"รู้แค่ว่า ดาวสำคัญสำหรับผม อยากดูแล อยากปกป้อง ในขณะที่ผมสอนให้เธอเปลี่ยนไป" ให้สู้คนบ้าง ให้เถียงบ้าง รู้จักเอาชนะ "ดาวก็ทำผมเปลี่ยนไปเหมือนกัน"

"ใจกว้างขึ้น ใจเย็นขึ้น มองเห็นคนรอบข้างมากขึ้น ที่สำคัญ ทำให้อคติแกต่อพ่อลดลงได้แม้พ่อจะไม่ได้ทำอะไร"

"พ่อทำ ผมรู้ ผมแค่ทำเป็นมองไม่เห็น"

"ฮึๆ ต่อสิ สรุป รักไหม"

"ผม..."

"ลังเล" พยักหน้ารับ "บางอย่างจะรอเวลาเป็นคำตอบ มันอาจจะสายไปนะ"

ยากจะเข้าใจในคำพูดของผู้เป็นพ่อ เขาเคยตกหลุมรักครั้งหนึ่งก็ตอนที่เจอแสนรัก หญิงสาวที่เมินเฉยเขาเพียงเพราะเธอมองหาแค่คนๆ เดียว

นั่นเขาคิดว่าคือรัก เขาคงลืมเธอไม่ได้

แต่เข้าใจแล้วว่าเขาคิดผิด เขาเพียงแค่อยากเอาชนะผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เธอไม่เคยเหลียวแลเขา และตอนนี้เขายินดีที่เป็นแบบนั้น

แล้วถ้าเกิดว่าเป็นแสงดาวล่ะ เขาจะเรียกว่ารักได้หรือเปล่า ได้หรือเปล่านะ

เด็กสาวที่มีแววตาสดใสที่เขาเคยเจอกลับกลายเป็นว่างเปล่า ทำไมเขาถึงอยากเติมเต็มส่วนนั้น ทำไมเขาถึงอยากปกป้อง ทำไมเขาถึงยอมไม่ได้และหงุดหงิดทุกครั้งที่มีคนอื่นเข้าใกล้เธอ

"ถ้าคิดยากนัก ก็กลับไปคิดที่บ้าน แล้วก็ไม่ต้องตอบพ่อนะ" เขามองหน้าผู้เป็นพ่อ "บอกเธอนู่นว่ารู้สึกยังไง เอาล่ะ มาคุยธุระกัน"

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว