ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 17 ของหวาน

ชื่อตอน : ตอนที่ 17 ของหวาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2561 17:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17 ของหวาน
แบบอักษร


คณินตื่นมาตอนเช้า เขาก็ไม่เจอเธอ รอจนช่วงสาย จึงได้รับรายงานว่าหญิงสาวออกไปข้างนอกเพื่อพบกับแม่เลี้ยงคนเดียว

ยัยหุ่นยนต์ไปเจอปีศาจโดยไม่บอกเขา

หน้านิ่วคิ้วขมวดจนหัวคิ้วจะชนกัน คิดไปต่างๆ ทำให้ไม่รู้ว่าคนที่เขากำลังบ่นถึงย่องมาด้านหลัง

พรึบ

มือเล็กๆ ปิดตาของเขา จนคนที่นั่งหน้าบูดกระตุกยิ้มนิดๆ

แปลกใจเหมือนกัน ความสัมพันธ์ของเขาและเธอดำเนินกันมาจนถึงตอนนี้ ตอนที่หยอกล้อกันแล้ว

"ไม่ต้องก่อกวนเลยนะ" ทำทีเสียงทุ้มแข็งเอ็ดเธอพร้อมจับมือเล็กออกเบาๆ

"ฉันขอโทษค่ะ" ก้มหน้าอย่างสำนึกผิด ถอยหลังไปหนึ่งก้าว กำลังจะเดินกลับไปทางห้องของตัวเอง

"บอกว่าขอนอนคนเดียว ไม่นึกว่าจะหนี"

"ไม่ได้หนีนะคะ"

"แต่แค่ไม่บอก"

"ฉันจะไปช่วยป้านีค่ะ" เธอเอ่ยบอกพร้อมกับเปลี่ยนเป้าหมายเดินเข้าไปในครัวแทน

"มาแล้วเหรอคะ" ป้านียิ้มแย้มทักทายขณะที่กำลังเตรียมมื้อเที่ยง "ทำหน้าแบบนี้ โดนดุมา"

หญิงสาวพยักหน้าหงึกหงัก พร้อมกับช่วยป้านีทำอาหาร

"ยกไปบนห้องด้วย" เสียงที่แทรกเข้ามาในครัวทำสาวต่างวัยมองหน้ากัน

"เสียงแข็งแบบนั้น ดาวสินะคะ"

"ค่ะ" เธอหน้างอนิดๆ เพราะเป็นคนมีความผิดอยู่

เมื่ออาหารเสร็จเรียบร้อยเธอก็ยกขึ้นมาให้เขาเอง ปกติเขาจะทานที่โต๊ะอาหาร แต่วันนี้ไม่ แสดงว่าไม่ปกติ

"มาแล้วค่ะ" ประตูไม่ได้ล็อค จึงถือวิสาสะส่งเสียงและเข้ามา "เฮ้ย" หมุนตัวกลับแทบไม่ทัน

คนบ้า คนผีทะเล ไหงเปลือยทุกส่วนขนาดนั้น ถ้าเธอไม่ใช่คนที่ขึ้นมาบนนี้ล่ะ คนบ้านี่

"หันไปไม ทำยังกับไม่เคยเห็น" อืม เคยเห็น มากกว่าเห็นด้วย แต่มันก็ไม่ใช่ว่าเธอจะต้องชินกับทุกสัดส่วนเขาไหมล่ะ

"อ๊าย" หวีดเบาๆ เมื่อเขากระชับอ้อมกอดทางด้านหลัง และเอื้อมมือล็อคประตู

"รู้ตัวไหมว่าผิด" กระซิบเสียงแหบพร่าข้างใบหู

"รู้ค่ะ"

"ป้อนข้าวฉัน" เขาคลายอ้อมแขน ก่อนจะหยิบกางเกงใส่อย่างลวกๆ และนั่งลงบนพื้น

เดี๋ยว อะไร

"นั่งลง แล้วป้อน" เอ่ยอย่างสบายอารมณ์ แต่เธอสิ งง

"อย่าโกรธฉันเลยนะคะ" นั่งลงพร้อมกับยกช้อนจ่อที่ปากของเขา

ส่วนเขาก็ไม่ตอบ แค่งับช้อนรับกับข้าว พร้อมเคี้ยวตุ่ยๆ

"เธอกินอะไรรึยัง"

"ยังค่ะ"

"ก็กินสิ" หญิงสาวมองช้อนในมือ "ป้อนฉันคำ ป้อนตัวเองคำ" แม้จะงงกับคำสั่งแต่ก็ทำตาม อย่างว่าง่าย

คณินยกยิ้มพอใจ เป็นมื้อเที่ยงที่สนุกที่สุดเท่าที่เคยกินมา

"เรื่องบ้านและที่ดิน ฉันจะช่วย" หญิงสาวกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่างแต่ก็เงียบลงทันทีเมื่อเขาเอ่ยต่อ "ไม่ได้ช่วยฟรีหรอกน่า"

"ฉันไม่อยากรบกวนค่ะ"

"ถ้าเป็นเรื่องของเมีย ผัวยินดี" ยกยิ้มนิดๆ เมื่ออีกคนหน้ามู่ใส่

"คำก็เมีย สองคำก็ผัว"

"ก็เธอเมียฉันนี่ จำไม่ได้? ฉันจะได้"

"ก็สถานะของฉัน ไม่น่าจะเรียกว่าเมียได้นี่คะ"เธอเอ่ยจบเขาก็ถอนหายใจเสียงดัง

"ยัยโง่" แม้จะด่าออกไปแต่ก็ยังยิ้ม "ฉันรู้ว่าคำพูดของฉันไม่ชัดเจน แต่การกระทำของฉันมันไม่ช่วยให้เธอเข้าใจหรือไง"

"เข้าใจว่าอะไรคะ"

"เข้าใจผิดๆ สินะ ฟังนะดาว เรื่องความรู้สึกฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่ฉันแคร์เธอ ฉันมีแค่เธอ ฉันไม่ได้มองว่าเธอไร้ค่า หรือตีราคาเธอว่าเป็นนางบำเรอเลยสักนิด"

หญิงสาวยังคงจ้องเขาตาแป๋ว

"ที่ฉันว่าเพราะฉันประชดเธอ" ให้ตายเถอะยัยหุ่นยนต์ ทำคนปากแข็งแบบเขายอมเล่าทุกอย่าง "เอาเป็นว่าแค่ตอนนี้ เธอคือคนที่ฉันเลือก และเรียกว่าเมียก็พอ"

แสงดาวน้ำตาคลอนิดๆ เธออธิบายไม่ถูกเหมือนกันว่าเหตุใดถึงร้องไห้ เธอรู้แค่เพียง การมีเขาตรงนี้ แม้เขาจะไม่ได้บอกว่ารัก แต่มันก็ดีมากๆ แล้ว

"เสียใจไหม ที่เป็นเมียฉัน" ค่อยๆ เช็ดน้ำตาให้หญิงสาว ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอด

ร่างเล็กส่ายหน้าในอ้อมอก ถือว่านี่เป็นคำตอบและสัญญาณที่ดี

ควรจะเริ่มต้นใหม่ และเรียนรู้กันอย่างจริงจัง

"เดย์" เตยมาหาเดย์ที่บ้านพัก เขามีที่พักอีกที่แถวชานเมือง ไว้ใช้เวลาว่างๆ อย่างวันอาทิตย์มาหลบอยู่คนเดียว

"เรียกผมแบบนี้ ต้องการอะไรครับ" ชายหนุ่มกำลังพรวนดิน เตยเรียกเขาเสียงอ้อน

"หิวข้าว" เธอเอ่ยยิ้มๆ ก่อนจะชูถุงอาหารให้อีกคนดู "ไปล้างมือได้แล้ว ฉันจะเตรียมกับข้าวรอ"

เดย์ยิ้มตาหยีมองร่างบางที่เดินเข้าไปในบ้าน หัวใจที่เริ่มเบิกบานเต้นถี่รัว

เขารีบล้างมือและเช็ดเนื้อเช็ดตัวก่อนจะมานั่งมองอีกคนที่ยังเตรียมของอยู่

"ทำไมถึงมาหาผมที่นี่"

"ก็ วันนี้นายหยุดแต่ไม่ยอมไปหาฉัน"

"ผมกลัวต้นไม้ตาย"

"ฉันก็เลยมาหาไง เสร็จแล้ว กินข้าวกันเถอะ" ความน่ารักของเตยไม่เคยรอดพ้นสายตาของเขา เธอน่ารักและเขาก็หลงเธอมากขึ้นทุกวัน

หลงจนลืมไปว่า จุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ของเขาและเธอเป็นแบบไหน

ทั้งสองเพียงทานข้าวด้วยกันเงียบๆ ไม่ได้เอ่ยอันใดต่อกัน แต่ต่างคน ต่างมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า

หลังจากทานข้าวเสร็จ หญิงสาวก็เริ่มล้างจานชาม

"เอ๊ะ" ถูกสวมกอดจากทางด้านหลัง แขนที่แข็งแกร่งกอดรัดเธออย่างหลวมๆ

"ขอบคุณครับ แต่ผมยังไม่ได้กินของหวาน"

"ของหวาน ก็นายไม่ชอบ ฉันก็ไม่ค่อยกิน เลยไม่ได้ซื้อมาไง"

"มา ผมช่วยล้าง" ช่วยล้างของเขาคือซ้อนตัวอยู่ด้านหลังและมือก็ล้างของในอ่าง

"ช้ากว่าเดิมไหมเนี่ย อ๊ะ" บ่นเบาๆ พร้อมหับส่งเสียงครางเมื่อรับรู้ว่ามีอะไรที่แข็งขืนดุนดันตรงสะโพก "มันใช่เวลาหื่นไหม"

"ไม่ได้หื่น แต่มันตื่นตั้งแต่ตอนได้ยินเสียงแล้วครับ"

"นายไม่ป้องกันได้ไหม ฉันกินยาคุมแล้ว" เขาขมวดคิ้วนิดๆ แต่ก่อนเวลามีความสัมพันธ์กันเธอจะบังคับให้ใส่ถุงตลอด แม้จะกินยาคุม อยู่ก็ตาม

"ทำไม"

"ฉันอยากสัมผัสตัวตนของนาย และทุกหยาดหยดที่นายหลั่งเข้ามาในตัวฉัน หรือนายกลัวว่าฉันจะมีลูก"

"เปล่า ผมพร้อมจะมี คุณมากกว่า คุณพร้อมเหรอ"

"ต้องให้ฉันอายเพื่อบอกนายมากกว่านี้หรือไง" ขณะที่พูด ทุกอย่างก็ล้างเสร็จเรียบร้อย เธอเปิดน้ำล้างมือให้ตัวเอง และล้างมือให้เขาด้วย

"ล้างดีๆ นะครับ ผมกลัวคุณแสบ" ใบหน้าเล็กขึ้นสีระเรื่อทันที

"ต้องพิสูจน์ว่าจะแสบหรือเปล่า" เอ่ยพร้อมกับหันมาประจันหน้ากับคนตัวโต

เธอค่อยๆ ถอดชุดของตัวเองออกที่ละชิ้น และดูว่าอีกคนก็พร้อมมากแล้วเช่นกัน

"ห้องครัว?" เขาถามเพื่อความแน่ใจ

แม้จะตื่นเต้นและก็กลัว แต่เธอก็พยักหน้าตอบรับ

สัมผัสซาบซ่านเกิดขึ้นทันทีที่หญิงสาวอนุญาต ร่างสองร่างสาดอารมณ์ใส่กันอย่างรุนแรง พอถึงจุดปล่อยตัว ทุกหยาดหยดของเขาก็หลั่งไหลปะทุเข้าด้านในตามที่เธอร้องขอ

ร่างสองร่างสอดประสานจังหวะใส่กันไม่ยั้ง

ทุกสัมผัส ทุกการกระทำ ถูกจดจำเข้าสู่ทั้งสองยากจะลืมเลือน

--------//--------

ตอนนี้กล่าวถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองคู่ แต่ความจริงมันมีอะไรมากกว่านี้ และจะเริ่มต้นจากนี้ค่ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว