ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 16 ว้าวุ่น

ชื่อตอน : ตอนที่ 16 ว้าวุ่น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2561 17:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16 ว้าวุ่น
แบบอักษร


"ที่บ้านของคุณดาว ติดหนี้สินประมาณยี่สิบล้านครับ" คำรายงานของเมฆทำให้คณิน ขมวดคิ้วมุ่น

"ทำไมมากขนาดนั้น แล้วติดใครอยู่"

"เพราะดอกที่เพิ่มครับ พ่อของคุณดาวเคยกู้เงินมากอบกู้ธุรกิจห้าแสนบาท"

"แล้วที่เหลือล่ะ"

"บ่อนครับนาย" ไม่มีใครรู้เลยว่าพ่อของเธอติดการพนัน "ตั้งแต่แต่งงานกับนางจีรา ก็เข้าบ่อนครับ"

"ให้กู้เยอะขนาดนั้น มันต้องการมากกว่าเงินใช้หนี้"

"เสี่ยเรืองชัย ปล่อยกู้ในจำนวนเงินที่สูงลิ่ว เพราะที่ดินและบ้านหลังนั้นทำเลสวย ถ้าขายก็หลายล้านครับ แต่ที่มากกว่านั้น"

"อะไร"

"นางจีรา เคยสนิทกับเสี่ยเรืองชัย แต่ไม่รู้ว่าขั้นไหนครับ คงมีวิธีพูดให้เสี่ยยอมจ่ายเงิน รวมทั้ง.."

"แสงดาว" สำคัญมากกว่าบ้าน ที่ดิน หรือจำนวนเงิน คือผู้หญิงที่ใสซื่อไม่รู้เรื่องราวอันใด "ทำไมพ่อเธอถึงยอม"

"เรื่องนี้ไม่มีข้อมูลครับ แต่มีคนที่ให้ข้อมูลได้ครับ"

"ใคร"

คำตอบของเมฆทำเอาคณินเบะ ปากนิดๆ อย่างเด็กเอาแต่ใจ ลูกน้องคนสนิทพยักหน้ายืนยันคำตอบก่อนจะขอตัวออกไปสืบข้อมูลอย่างอื่นต่อ

"โวะ" อารมณ์เสียขึ้นทันทีอย่างช่วยไม่ได้

"อุย" แสงดาวที่ถือถาดขนมมาตกใจไปด้วยจนเกือบจะเดินชนโต๊ะ

"มาได้จังหวะพอดี" คำทักนั่นทำเอาเท่าเล็กชะงัก มองเขาตาโต "มานั่งนี่"

ตบลงที่ตักของตัวเองเบาๆ และเธอส่ายหน้าเป็นคำตอบ

"แสงดาว ขัดคำสั่งฉันเหรอ"

"เอ่อ"

"เออ ไม่มาก็ไม่ต้องมา คนยิ่งเครียดๆ อยู่ ทำให้หงุดหงิดมากๆ ก็ดี จะได้ลงโทษหนักๆ"

เธอมองคนที่บ่นเป็นหมีกินผึ้งอย่างชั่งใจ ก่อนจะเดินเอาถาดขนมไปวาง และเดินเข้าไปหาเขา

ยอมนั่งลงบนตักเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้

รอยยิ้มแห่งความพอใจผุดขึ้นนิดๆ ก่อนจะซบหน้าลงบนซอกคอเล็ก ซูดกลิ่นหอมเฉพาะตัวของเธอเข้าเต็มปอด

ผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูกแฮะ

"คุณคิน ไม่สบายใจอะไรหรือเปล่าคะ" เสียงหวานๆ ที่เอ่ยถามทำอีกคนดีใจจนเนื้อเต้น แต่ก็ยังขรึมเงียบ ไม่พูดไม่จา "มีอะไรให้ฉันช่วย"

"แค่อยู่แบบนี้แหละ" เขาเอ่ยตัดบท แค่เท่านี้ ความเครียดที่สะสมก็จางลงแล้ว แต่เธอสิ เข้าใจไปอีกอย่าง

เขาคงรำคาญ ที่เธอพูดมาก

คณินที่เห็นหญิงสาวนิ่งไปก็เข้าใจว่าเธอเข้าใจเขาดี จึงนั่งกอดซุกซอกคอเล็กแบบนั้นไม่พูดใดๆ อีก

ฟากเตย จากที่เคยทำงานคนเดียวเงียบๆ ก็มีมารมาขัด จนเธอเริ่มหงุดหงิดและสงสัยว่าเขาไม่มีการมีงานทำหรือยังไง

"มาอะไร"

"มาทานข้าวกับคุณ ผมซื้อมาเองน่า ไม่เปลืองข้าวที่ไร่คุณหรอก" เดย์เอ่ยอย่างประชดประชัน

"ไม่มีการมีงานทำหรือไง"

"มีครับ แต่ผมขอลาวันละสามชั่วโมง" ยอมลงทุนลาเจ้านาย ขับรถมาที่ไร่ของหญิงสาวซึ่งก็ใช้เวลาเกือบชั่วโมง มาก่อกวนเธอ แล้วก็ขับรถกลับ

"ประสาท" อดที่จะว่าไม่ได้จริงๆ

"ก็ ผมคิดถึงเมีย" ยักคิ้วหลิ่วตาส่งไปให้ ได้รับสายตาค้อนเบาๆ ส่งกลับมา

"อย่างนั้นเหรอ ฮึ" เธอไม่สนใจเขาอีก อยากจะนั่งเฝ้า หรือจะทำอะไรก็เชิญ

"วันอาทิตย์คุณว่างไหม"

"ถามทำไม จะชวนฉันเดทหรือไง"

"ถ้าบอกว่าใช่ ตกลงไหมล่ะครับ"

"เอาสิ" ตอบตกลงอย่างง่ายดายจนคนที่เอ่ยชวนยกยิ้มพอใจ

เมื่อได้คำตอบที่พอใจเดย์ก็พาตัวเองกลับบ้านทันที

"อารมณ์ดี" เมฆเอ่ยทักรุ่นน้องบอดี้การ์ดทันทีที่เจอหน้า

"ก็นะ" ยักไหล่ตอบนิดๆ อย่างไม่ได้แคร์สิ่งใด "บางที เธออาจจะไม่ใช่อย่างที่ผมคิด"

"แน่ใจแล้วงั้นเหรอ"

"นิดนึงครับ ลูกพี่"

"เออ มึงอะจริงจัง แล้วคุณเตยล่ะ จริงจังกับมึงไหม"

คำถามตรงและจี้ใจจนเดย์สะบัดหน้าหนี

ใช่ เธอยอมให้เขาเข้าใกล้มากขึ้น ชวนไปไหนเธอก็ยอมไปด้วย อยากจะเอาเปรียบพาเธอออกกำลังกายในร่มใต้ผ้าห่มหรือโต๊ะระเบียง เธอก็ยอม

ที่สำคัญ ทุกครั้งเขาไม่เคยป้องกันแต่เธอก็ไม่เคยว่าอะไร เธอคงกินยาคุมกำเนิด

แต่เธอยังพูดจาห้วน แม้จะกระทำเหมือนคนที่คบกัน เขาก็รับรู้ลึกๆ ว่า

เธอยังมองเขาเป็นแค่ขี้ข้าและแตกต่างกับเธออยู่

"เงียบ?"

"ผมไม่รู้หรอกพี่ แต่ผมก็จริงจัง ไม่ได้แค่ต้องการจะเอาเปรียบเธอ"

"เคยบอกเธอไหมล่ะ ไม่สินะ" เห็นอาการของคนที่เป็นรุ่นน้องก็ส่ายหน้า

เดย์คนที่ไม่เคยกังวลใดๆ กำลังตกม้าตายเพราะผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงที่เหมือนจะเกลียด แต่ก็ไม่ ผู้หญิงที่จะรักแต่ก็ไม่กล้า

"ห่วงแต่ผม พี่ล่ะ จะขึ้นคานหรือไง"

"เออ" ตอบเพียงเท่านั้นก็เดินหนี

เมฆหงุดหงิดนิดๆ ขึ้นคาน ขึ้นคานบ้าอะไรเขาแค่อายุยี่สิบหกปีเท่านั้นเอง วัยขบเผาะ ก็แค่อายุมากกว่าเจ้านายนิดๆ แต่เจ้านายมีคุณดาวแล้ว และอายุมากกว่าไอ้เดย์นิดหน่อย แต่มันก็ดูจะมีคนข้างกาย

เออ คานก็คานวะ

แคร์ที่ไหน .....

แสงดาวนั่งมองหน้าผู้ที่มีศักดิ์เป็นแม่เลี้ยง เมื่อไม่กี่วันนางจีรามาดักเจอเธอที่ตลาด บอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย

"น้าจีมีอะไรก็พูดมาเถอะค่ะ" คำพูดของลูกเลี้ยงทำจีรากระตุกยิ้มมุมปาก ลูกเลี้ยงของนางเปลี่ยนไป

"จุ๊ๆ โธ่ นี่หายไปไม่กี่เดือน เจอกันอีกที ดูดีขึ้นนะ" เสียงยั่วยวนกวนประสาททำเอาแสงดาวถอนหายใจ

"น้าจีมีอะไรคะ"

"เรื่องบ้าน อะ อย่าพึ่งบอกว่าให้ยึด ฟังให้จบ" คนอายุมากกว่ารู้ทัน "ต่อให้ฉัน เอ๊ย แม่ปล่อยให้เขายึดไป หนีของพ่อก็ไม่หมดหรอกนะลูก"

"หมายความว่ายังไง พวกคุณเป็นหนี้เท่าไหร่"

"พวกที่ไหนกันล่ะจ๊ะ หนี้สินทุกบาทเกิดจากพ่อของลูกคนเดียว" นางจีบปากจีบคอเอ่ยตอบพร้อมใส่ไข่ให้มากกว่าปกติ

"เหรอคะ" ดาวถามแค่นั้น พร้อมเชิดหน้าขึ้น

"ลูกคิดว่าตัวเองไม่เกี่ยวงั้นเหรอ"

ดาวกระตุกยิ้มตรงมุมปากนิดๆ ท่าทีแบบนี้ไม่เคยมีใครได้เห็น ไม่มีเคย จีราคือคนแรก

"ถ้าอยากได้เงิน ก็ให้เข้าหนี้มาฟ้องเอาสิคะ" เอ่ยพร้อมยื่นกระดาษให้แผ่นหนึ่ง "คุณคงรู้จักที่อยู่ฉันแล้ว แต่ฉันอยากเขียนให้อย่างละเอียด"

กระดาษแผ่นนั้นจดรายละเอียดที่อยู่ของคณิน มันถูกยื่นให้คนตรงหน้า

"แก"

"ขอโทษด้วยนะคะ แต่ฉันไม่ใช่แสงดาวที่เป็นเบี้ยล่างของคุณอีกต่อไปแล้ว" เอ่ยจบร่างเล็กก็ลุกขึ้นพร้อมกับเดินไปทันที

"คุณดาว" แสงดาวแทบทรุดเมื่อลับตาแม่เลี้ยง

"คุณเดย์" ก็เข้าใจว่ารอดพ้นสายตาแล้วเชียว

"ทำดีแล้วครับ" คำชมง่ายๆ แต่ทำให้เธอยิ้มออกมา

คิดว่าตัวเองจะทำไม่ได้และใจอ่อนเหมือนกัน แต่มันมีสิ่งหนึ่งที่คอยให้กำลังใจเธอเสมอมา

"เธอต้องหัดสู้คนบ้าง"

"อย่ายอมแพ้น่า"

"เธอไม่ใช่คนโง่ ยัยหุ่นยนต์ ยัยเด็กดื้อเงียบ"

และอื่นๆ ที่เขามักจะกระซิบเธอทุกครั้ง ก่อนจะหลับไปพร้อมๆ กัน

ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แต่คิดถึงเขาจัง

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว