ความรักน่ะ อันตรายมากหรอ? ยังไง?

ชื่อตอน : Risk : 50(Rewrite)​

คำค้น : ลูคัส , ลิน risk , YAOI

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.9k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ส.ค. 2563 10:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Risk : 50(Rewrite)​
แบบอักษร

"น้องเป็นยังไงบ้างครับ"ลูคัสเอ่ยถามอริสา  หลังจากที่ได้แนะนำตัวกับอีกคนไปแล้ว 

"หมอบอกว่า ถึงตอนนี้น้องจะปลอดภัยแล้ว  แต่ก็ไม่ใช่ร้อยเปอร์เซ็นต์จ้ะ"อริสาตอบพลางลูบใบหน้าคนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง ลูคัสมองนิ่งๆก่อนจะเงยหน้ามองอริสา 

"มันเกิดอะไรขึ้น พี่ลุคส์รู้รึเปล่า"อริสาถามชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า 

"ผม....  ผมก็ไม่รู้ครับ"ชายหนุ่มเลือกที่จะส่ายหน้าตอบคำถามกับอริสา   อริสาพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว 

"ถึงยังไงก็ขอบคุณมากนะ  ที่พาน้องมาโรงพยาบาลได้ทัน"ลูคัสทำเพียงพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองคนที่อยู่บนโซฟาในห้องตอนนี้กำลังบิดตัวเองไปมา 

 

"พี่ซีน ตื่นแล้วหรอลูก ไปล้างหน้าล้างตานะ เดี่ยวให้คุณอามารับกลับ"อริสาเดินไปบอกกับซีไนน์ ลูคัสมองแว่บหนึ่งก่อนจะหันไปมองผู้ป่วยต่อ ได้ยินบทสนทนาของสองแม่ลูกเบาๆในห้อง 

"ซีนไม่อยากกลับครับ ซีนอยากอยู่กับน้อง" 

"แม่เข้าใจ แต่เมื่อคืนหนูไม่ได้นอนมาทั้งคืนแล้วนะครับ ไปอาบน้ำแต่งตัว นอนพักอีกสักหน่อย  แล้วค่อยมานะครับ" 

"แต่ว่า..." 

"ถ้าพี่ซีนเป็นอะไรไปอีกคน แม่จะทำยังไงละครับ เชื่อฟังที่แม่พูดนะครับ" 

"ก็ได้ครับ" ซีไนน์ลุกจากโซฟาก่อนจะชะงักเมื่อเห็นลูคัสที่ยืนอยู่ริมเตียงคนไข้เงียบๆ 

"สวัสดีครับพี่ลูคัส"ซีไนน์กล่าวทักทาย ลูคัสหันไปพยักหน้าเล็กน้อย มองซีไนน์เดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วก็หันมามองควานลินต่อก่อนจะเงยหน้ามองอริสาเมื่อรู้สึกเหมือนว่าตัวเองถูกจ้องอยู่ 

"งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ"ลูคัสกล่าวก่อนจะหันหลังเดินออกประตูเมื่อเห็นอริสาพยักหน้าส่งยิ้มให้เป็นไปได้เขาอยากอยู่เฝ้าคนตัวเล็กไม่อยากให้ห่างตัวเลย 

แต่... 

หลังจากที่พ้นหลังลูคัส อริสาถอนหายใจเบาๆ  มองลูกชายคนโตที่เดินออกมาจากห้องน้ำ 

"พี่ลูคัสล่ะครับ" 

"กลับไปแล้วล่ะครับ" 

"ครับ"ซีไนน์เดินไปที่ขอบเตียงก่อนจะลูบมือน้องชายเบาๆ มองหน้าซีดเซียวที่มีเครื่องช่วยหายใจต่ออยู่ 

"ตื่นมาไวๆนะคนเก่งของพี่" 

"อีกเดี่ยวคุณอาก็คงมาถึงแล้ว กลับไปก็นอนพัก กินข้าวด้วยนะครับ" 

"ครับ " 

"พี่ซีนครับ" 

"ครับ?" 

"พี่ลูคัสคนเมื่อกี้  เขาใช่คนเดียวกันที่เคยช่วยพี่ซีนรึเปล่าครับ" 

"ครับ" 

"...."อริสานิ่งเงียบเมื่อได้ยินคำตอบ  จนซีไนน์มองใบหน้าครุ่นคิดของผู้เป็นแม่อย่างสงสัย 

"คุณแม่มีอะไรรึเปล่าครับ" 

"อ้อ เปล่าจ้ะ  ไม่มีอะไร"อริสาส่ายหน้าตอบคำถามของลูก 

 

ไม่นานนักแอลดีนก็เดินเข้ามาในห้องผู้ป่วย ซีไนน์เหลือบมองคนร่างสูงอยู่แว่บหนึ่งเห็นคิ้วขมวดของอีกฝ่ายก็เป็นห่วงว่ากำลังเครียดเรื่องอะไร  จนกระทั่งอริสาเอ่ยถาม 

"คุณแอลดีน ตำรวจว่ายังไงบ้างคะ"ซีไนน์เงยหน้ามองคนร่างใหญ่เต็มๆตาอีกครั้ง 

"ตำรวจพบศพผู้ชายสามคนหลังโกดังบริเวณที่พบรถครับ ตรวจสอบจากลายมือแล้ว ตรงกับลายมือที่มีบนรถคนคนร้าย ตำรวจสันนิฐานว่าคดีครั้งนี้เกิดจากการต้องการชิงทรัพย์ครับ" 

"แต่มันไม่ใช่การชิงทรัพย์!!" 

"พี่ซีน!!"อริสาร้องท้วงลูกชายที่ยืนหน้าแดงก่ำจนต้องไปลูบหลังเบาๆ 

"ต้องมีคนคิดทำร้ายน้องแน่ๆ  ถ้าชิงทรัพย์จริง  ทำไมในกางเกงของน้องถึงยังมีกระเป๋าตังค์ล่ะครับ ของทุกอย่างของน้องก็ยังอยู่ครบ ซีนไม่เชื่อ ให้ตายยังไงซีนก็ต้องเอาเรื่องคนที่ทำให้ถึงที่สุด!!" 

"พี่ซีน ใจเย็นๆสิครับ"อริสาห้ามปราบลูกเบาๆ แม้จะเห็นด้วยทุกอย่างกับสิ่งที่ลูกชายพูดออกมา และเขาก็คงไม่ยอมจบเรื่องง่ายๆเหมือนกัน 

"ซีนไม่ใจเย็นหรอกครับ ซีนจะเอาเรื่องกับคนที่มันทำกับน้องให้ถึงที่สุด!!" ซีไนน์บอกอย่างหนักแน่น น้ำตาที่หยุดไหลตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่เช้านี้เขากลับต้องหลั่งมันออกมาอีกครั้ง ไม่ยุติธรรมเลยที่คดีจะกลายเป็นเพียงคดีชิงทรัพย์ในขณะที่น้องชายเจ็บปางตายทั้งๆที่รูปคดีมันไม่บอกว่าเป็นการชิงทรัพย์เลยสักนิด น้องชายเขาเจ็บขนาดนี้ยังไงเขาก็จะเอาเรื่องจนถึงที่สุด 

"แม่ไม่ปล่อยให้น้องเจ็บตัวเปล่าหรอกนะ  แต่หนูไม่ได้ยินที่คุณอาบอกหรอครับ ว่าคนร้ายตายไปแล้วนะ"อริสาพยายามอธิบาย 

"แล้วยังไงครับ เขาตาย แล้วน้องล่ะครับ ทำไมน้องถึงมานอนทรมานอยู่อย่างนี้ล่ะครับ" ซีไนน์ร้องถาม 

"คุณหนูกลับไปพักผ่อนก่อนนะครับ เดี่ยวเรื่องที่เหลืออาจะจัดการให้"แอลดีนหันมาบอกกับซีไนน์ อยากปลอบคนข้างๆ หากแต่ทำได้เพียงยืนบอกนิ่งๆ 

"จริงด้วย ไปพักผ่อนนะครับ ไว้เรื่องทุกอย่างให้คุณอาเขาจัดการให้นะครับ"อริสาบอกต่อพลางกอดลูกชายแน่น  ซีไนน์หันไปมองคนร่างสูงที่ส่งยิ้มให้เขา  จึงยอมเดินตามอีกคนไปขึ้นรถแต่โดยดี หลังจากพ้นหลังลูกชายและทนายประจำบ้านแล้ว อริสาก็หันมามองลูกชายที่นอนไม่ได้สติอีกครั้ง  บีบมือนิ่มเบาๆ 

 

 

"ที่คุณอาบอกว่าคนร้ายทั้งสามคนตายไปน่ะ  เพราะอะไรเขาถึงตายล่ะครับ"หลังจากที่ออกรถได้สักพัก ซีไนน์ก็ถามในสิ่งที่ค้างคาใจจากสิ่งที่ชายหนุ่มพูด แอลดีนชะงักมองเสี้ยวหน้าแดงก่ำของซีไนน์ 

"ตำรวจกำลังหาหลักฐานอยู่ครับ คิดว่าอีกไม่นานก็คงได้เรื่อง"แอลดีนตอบ ซีไนน์กลืนก้อนสะอื้นลงคอ ก่อนจะซบหน้าเข้ากับฝ่ามือแล้วปล่อยตัวให้สะอื้นออกมา   เขาพยายามที่จะเข้มแข็งเหมือนทุกครั้ง ทุกครั้งที่เขาเจอเรื่องแย่ๆ น้อยครั้งที่จะเสียน้ำตาให้ แต่ครั้งนี้มันมากเกินไป  น้องชายของเขาเป็นตายเท่ากัน  จะให้เขาไม่รู้สึกอ่อนแอได้อย่างไร แอลดีนชะลอรถก่อนจะจอดเทียบฟุตบาท ดึงคนร่างบางมากอดแน่นๆ 

"ถ้าคดีมันจบเพราะการชิงทรัพย์ล่ะครับ ถ้าน้องต้องมาทรมานเปล่าๆอย่างนี้ล่ะครับ ฮรึก!" 

"อาจะทำทุกอย่าง ทำทุกอย่างให้คุณหนูลินได้รับความยุติธรรมครับ"แอลดีนกอดปลอบ 

วันนี้เขาต้องเดินไปปิดข่าวเกี่ยวกับเหตุที่เกิดขึ้นทั้งหมด หลังจากได้รับรายงานจากตำรวจว่าแถวที่เกิดเหตุว่าพบศพคนร้ายทั้งสามคนในที่เกิดเหตุแถวหลังโกดัง  โดยที่สภาพศพคือถูกยิงบริเวณหน้าอก  เท่านั้นยังไม่พอ ตำรวจยังได้บอกอีกว่า หลักฐานที่รอยนิ้วมือบนมีด ไม่พบว่าเป็นของผู้ร้ายทั้งสามคน นั่นแสดงว่าจะต้องมีคนร้ายอีกอย่างน้อยหนึ่งคน  เป็นสาเหตุที่เขาสั่งปิดข่าวทั้งหมดเกี่ยวกับควานลิน เพราะหากทุกอย่างเผยแพร่ไป  เขาคงจัดการบางอย่างได้ไม่สะดวก 

"คุณอาสัญญานะครับ"  ซีไนน์หันมามองหน้าคนร่างสูง 

"สัญญาครับ แต่ตอนนี้คุณหนูต้องสัญญาก่อนนะครับว่าจะกลับไปพักผ่อน" 

"วันนี้มีลงทะเบียนเรียนครับ" 

"ผมลงทะเบียนเรียนให้คุณหนูเรียบร้อยแล้วนะครับ ส่วนของคุณหนูลิน คุณอริสาบอกให้จัดการดรอปไปก่อน"แอลดีนพูดก่อนจะเช็ดน้ำตาให้ร่างบาง แล้วลูบหัวเบาๆก่อนจะออกรถอีกครั้ง 

"ขอบคุณนะครับ ขอบคุณจริงๆ"ซีไนน์เอียงหัวซบบ่าคนร่างใหญ่เอ่ยออกมาเบาๆ  ในขณะที่แอลดีนส่งยิ้งให้บางๆ  หากแต่คิ้วทั้งสองนั้นขมวดจนแทบชิดกัน 

ลูคัสกลับมาที่คอนโดอีกครั้งหลังจากที่ไปเยี่ยมควานลินมา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาเมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือน 

'กูจัดการให้มึงครึ่งหนึ่งแล้วนะ  ส่วนอีกคนกูขังอยู่ชั้นใต้ดินของผับไอเกล ไปหามันหน่อย มันคงคิดถึงมึง   ถ้ามีคนถามว่ามึงไปเจอตัวน้องลินได้ยังไง  กูก็จัดฉากให้เรียบร้อยแล้ว กูว่าต้องมีคนมาถามมึงไม่เร็วก็ช้า  รู้ใช่ไหมว่ามึงจะตอบยังไง กูทำให้ได้แค่นี้แหละ จุ้ปๆ' 

ลูคัสอ่านข้อความที่ได้มาก่อนจะดูภาพผู้ชายสามคนนอนจมต้นหญ้าขนาดสูงมีรอยยิงบนร่างกาย ดูจากลักษณะการตายแล้วคงจะเป็นลูกน้องของเขานี่แหละที่ไม่แรมก็คงเป็นโลแกนใช้ให้ไปจัดการ ส่วนข้อความก็กาวิญญูส่งมา 

ลูคัสเดินตรงไปที่ห้องแต่งตัวก่อนจะกดปุ่มเล็กๆในตู้ตามเคยด้วยใบหน้านิ่งๆ    ก่อนจะเข้าไปหยิบอุปกรณ์เล็กๆน้อยๆในห้องใส่กระเป๋าสีดำก่อนจะออกจากห้อง บึ่งรถออกอย่างเร็วจนน่าหวาดเสียวตรงไปที่ผับของโลแกน 

 

กลิ่นดินกลิ่นสนิมอบอวลไปทั่วห้องแคบ ทั้งแคบทั้งมืด 

ตึก !  ตึก!  ตึก ! 

เสียงย่ำเท้ากับพื้นปูนดังขึ้นทีละก้าวๆ ราวกับว่าคนที่กำลังเดิน กำลังย่ำอย่างใจเย็น ร่างสูงสะพายเป้สีดำเดินเข้ามา ข้างหลังมีคนที่เหมือนลูกสมุนเดินขนาบซ้ายขวา   ไฟสว่างวาบเมื่อหนึ่งในลูกสมุนกดสวิตไฟ  ในห้องเห็นเป็นชายร่างสูงที่ถูกมัดมือมัดเท้าแขวนไว้ โดยที่เท้านั้นแตะพื้นเพียงน้อยนิด สภาพบอบช้ำไปทั้งตัว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแตกจากการถูกซ้อมอย่างหนัก 

ลูคัสเดินไปวางกระเป๋าบนเตียงยาว คล้ายๆเตียงคนไข้ หยิบถุงมือยางสีขาวสวมใส่ช้าๆ ราวกับทุกอย่างรอบตัวไม่เร่งรีบ 

"คุณลูคัส"เสียงแผ่วเรียก   ลูคัสชะงัก เหลือบตามองไปยังต้นตอของเสียงครู่หนึ่งก่อนจะหันมาตั้งใจสวมถุงมือต่อ ดวงตาสีควันบุหรี่แดงก่ำขึ้นมาเล็กน้อย ร่างสูงกลืนก้อนสะอื้นลงคอเมื่อมีบางอย่างมาจุกอยู่ที่คอ 

สมุนทั้งสองคนที่เดินมาด้วยกันยืนนิ่งๆ ราวกับรอเพียงเวลาให้เจ้านายเอ่ยปากเพียงเท่านั้น 

"คุณลูคัส ผะ..ผมขอโทษ"เสียงแหบเอ่ยอย่างเว้าวอนราวกับรู้ชะตาของตัวเองต่อไปนี้ 

ลูคัสก้าวหยิบปืนสั้นในกระเป๋าสีดำก่อนจะหยิบกระบอกเก็บเสียงมาสวมไว้ที่กระบอกปืน เอียงปืนตรวจดูเล็กน้อยวางไว้ข้างๆ แล้วหยิบหลอดฉีดยา ก่อนจะหยิบเข็มมาใส่ แล้วหยิบขวดขนาดเล็กออกมา 

ไซยาไนด์ 

ลูคัสกดเข็มก่อนจะดึงให้ตัวยาเข้าหลอดช้าๆ เล็กน้อย  เมื่อเรียบร้อยแล้วจึงวางไว้บนถาดเหล็กขนาดเล็กที่ถูกวางเตรียมไว้  ก่อนจะหยิบผ้าผืนหนึ่งที่ถูกม้วนไว้ ในกระเป๋าสีดำ คลี่ออกมาเป็นมีดผ่าตัดขนาดต่างๆ ชายร่างสูงที่ถูกมัดมือส่ายหน้าเบาๆ  ดวงตามีน้ำตานองอาบแก้ม  มองดูการกระทำเงียบๆของลูคัส 

ลูคัสหยิบปืนก่อนที่จะเดินไปนั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้ด้วยใบหน้านิ่ง ราวกับว่าในสมองไม่มีเรื่องให้ต้องคิด ในใจไม่มีเรื่องให้ต้องรู้สึก หากแต่ดวงตาทั้งสองกลับดวงก่ำจนน่ากลัว ลูคัสหยิบบุหรี่ราคาแพงจุดขึ้นมาก่อนจะอัดควันเข้าปอดแล้วปล่อยออกมา มองไปยังคนที่ถูกแขวนก่อนจะเอียงหัวเล็กน้อย ปากเรียวยกยิ้มแสยะเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวของคนตรงหน้า 

"กลัวหรอ..  ไม้"เสียงทุ้มดังขึ้น หากแต่สำหรับไม้มันกลับเป็นเหมือนเสียงยมฑูตที่พร้อมจะฆ่าชีวิตเขาได้ทุกเวลาไม้พยักหน้าพร้อมน้ำตา มองลูคัสด้วยสายตาหวาดกลัว 

"กูเคยทำอะไรให้มึงเจ็บใจรึเปล่า"เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างใจเย็น  ขณะที่ไม้ส่ายหน้าอย่างแรง น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม 

"แล้วลินล่ะ"ลูคัสถามพลางพ่นควันออกจากปากอีกครั้ง 

"มะ...ไม่"เสียงสั่นดังขึ้นบ่งบอกถึงความกลัวสุดชีวิต 

"อย่างนั้นหรอ?"ลูคัสพยักหน้าช้าๆก่อนจะทิ้งบุหรี่ที่ยังไม่หมดม้วนลงพื้น แล้วกดเหยียบจนไฟดับอย่างช้าๆ 

"แล้วมึงไปทำร้ายเขาทำไม"ลูคัสเอ่ยถามต่อ  ร่างสูงกลืนก้อนสะอื้นลงคอช้าๆ มองไปยังไม้ด้วยสายตาแข็งกร้าว 

"ผะ...ผมรักคุณ"เสียงสั่นเอ่ยอย่างเว้าวอนราวกับว่าอีกคนจะเห็นใจ 

"หึ!!"เสียงดังราวกับเยาะเย้ยกับคำตอบนั่น 

ปัง!  เสียงเบาจากปลายกระบอกปืนเก็บเสียงดังขึ้นเบาๆ แต่ช่างแตกต่างกับความแรงของกระสุนที่เจาะเข้าเต็มๆที่ต้นขาของไม้ 

"อ๊ากกกกกก"เสียงของคนอ่อนแรงดังขึ้นอย่างเจ็บปวด ใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาไหลพราก 

"นี่สำหรับเสียงความรักของมึง"ลูคัสเอ่ยออกมาอย่างใจเย็น  ก่อนที่กระสุนจะอัดเข้าไปอีกครั้งอย่างเต็มแรง4นัด ต้นขา แขน หน้าท้อง และใบหู ทุกนัดแม่นยำราวกับถูกคำนวนมาอย่างดี ไม่มีเสียงร้องโหยหวนออกมาจากไม้  มีเพียงแรงสะอื้นอย่างอ่อนล้า  ราวกับความเจ็บปวดตรึงทุกส่วนของร่างกายไว้หมดแล้ว 

"ส่วนสี่นัดที่เหลือมันสำหรับที่มึงทำกับลิน!!!!"  ไม่มีท่าทีของคนใจเย็นอีกแล้วลูคัสลุกขึ้นตะโกนใส่คนตรงหน้าอย่างบ้าคลั่ง  ดวงตาแดงก่ำปล่อยน้ำตาของลูกผู้ชายให้ไหลออกมาอีกครั้ง 

"มึงทำเขาทำไม!!"ลูคัสยกปืนจ่อใบหน้าโทรมอีกครั้งก่อนจะตะโกนถาม 

"ผมขอโทษ ผมผิดไปแล้ว!!"สองมือที่ถูกมัดไว้พยายามจะไหว้คนตรงหน้า ลูคัสในเวลานี้ดูน่ากลัวกว่าปีศาจเสียอีก 

"หึ ขอโทษ มึงขอโทษแล้วเขาฟื้นไหม!!!" 

"ผะ..ผมผิดไปแล้ว ปล่อยผมไป" 

"วันนั้น.  .....  วันนั้นลินคงจะร้องไห้เจ็บปวดเหมือนมึงตอนนี้สินะ" 

"ผมสำนึกแล้ว ผมจะไม่ทำอีก คุณลูคัส ผมเจ็บ  ปล่อยผมเถอะ" 

"ปล่อยยังงั้นหรอ ได้สิ!" 

ปัง!อีกนัดจากปืนในมือของคนร่างสูงที่เข้าเฉียดใบหน้าของไม้ จนเลือดสีแดงอาบหน้า 

"อ๊ากกกกกก"เสียงร้องดังโหยหวนขค้นมาอีกครั้งก่อนจะเงียบลงกลายเป็นเสียงสะอื้น 

"กูไม่ปล่อยให้มึงตายง่ายๆหรอก ไม่ต้องกลัว"ลูคัสเอ่ยออกมาก่อนจะกล่าวเสียงกร้าว แล้วเดินไปหยิบเข็มฉีดยาบนโต๊ะมากดเข้ากับเนื้อของไม้ แล้วจึงหยิบน้ำยาล้างแผลขวดใหญ่ราดลงบนแผลที่มีกระสุนปืนฝังอยู่ทีละจุด ทีละจุด 

"อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก"เสียงร้องดังขึ้นอย่างเจ็บปวด ร่างของไม้ดิ้นไปมาอย่างเจ็บปวดความเจ็บปวดที่เขาเคยทำไว้กับควานลิน 

ความเจ็บปวดที่วันนี้เขาต้องรับเพราะสิ่งที่เคยทำ 

ลูคัสหันไปพยักหน้ากับลูกสมุนทั้งสองคนที่ยืนเงียบๆ ทั้งสองเดินไปปลดเชือกของไม้ ทันทีที่มือของตัวเองหลุดพ้นจากพันธนาการแล้ว  ไม้พยายามคลานไป ราวกับว่าแรงที่เหลืออยู่จะทำให้เขาไปจากที่นี่ได้ 

แต่ไม่เลย เมื่อร่างกายถูกยกขึ้นมาด้วยผู้ชายที่มีร่างกายกำยำถึงสองคน  แล้วไปวางไว้บนเตียงยาว   ข้อเท้าทั้งสองถูกมัดไว้ติดกับเตียงอย่างแน่นหนาไม่มีทางแม้แต่จะขยับเขยื้อนเพียงเล็กน้อย แต่ก่อนที่มือทั้งสองข้างจะถูกมัดไว้อย่างเดียวกันนั้น ไม้ค่อยๆยกแขนทั้งสองก่อนจะไหว้ทั้งน้ำตา 

"ผมขอโทษ  ผมกลัวแล้ว ปล่อยผมไป"ลูคัสที่กำลังเก็บปืนใส่กระเป๋าชะงัก หันไปมองไม้ที่มีสภาพหน้าตาราวกับคนละคนพลันทำให้นึกถึงใครอีกคนที่กำลังไม่ได้สติ 

"ผมขอโทษ คุณลูคัส  ผะ...ผมแค่รักคุณ  ผมอิจฉาเขา ที่คุณรักเขา  แต่ตอนนี้ผมรู้แล้ว ผมรู้แล้ว"เสียงร้องเว้าวอนอย่างน่าสงสาร  เรี่ยวแรงที่เหลือเพียงน้อยนิดพยายามเอ่ยร้องขอชีวิตจากชายตรงหน้า 

"ถ้าเขารู้...  ถ้าเขารู้ว่าคุณฆ่าผมเพื่อเขา.. .   เขาคง..."ไม่ทันที่จะพูดจบประโยค ลูคัสปรี่มาบีบคางคนที่นอนอยู่บนเตียงอย่างแรง 

"เขาคงเกลียดคุณ ถ้าเขารู้ว่าคุณฆ่าคนเพื่อเขา เขาคงเกลียดคุณ"ดวงที่แข็งกร้าวค่อยๆอ่อนลง แรงบีบที่คางค่อยๆผ่อนปรน  ลูคัสเดินถอยหลังส่ายหน้าเบาๆ 

"คุณคงไม่อยากให้เขาเกลียดคุณ...." 

"หุบปาก!!!!"ลูคัสร้องตะหวาด ก่อนจะยกมือเสยผมอย่างแรง เงยใบหน้าที่เริ่มมีน้ำตารื้นขึ้นมา 

"ส่งมันไปให้หมอดาริกาที่คฤหาสน์ แล้วถ้ามันหายดีเมื่อไหร่  ส่งเกรดcให้มาดามวิเวียนทันที"ลูคัสเอ่ยออกมาด้วยใบหน้านิ่งๆ 

"ครับ/ครับ"จบคำสมุนทั้งสองก็ค่อมหัวให้เล็กน้อยก่อนจะแก้มัดแล้วยกตัวไม้ที่ดินพล่านสุดเท่าแรงที่มีอยู่ 

"มะ...ไม่ ไม่ คุณลูคัส ไม่  ผมไม่ไป คุณลูคัส"เสียงร้องอย่างเว้าวอนขอร้องดังไม่หยุด 

เกรดcกับเกรดAซ่องมาดามวิเวียนที่แตกต่างราวฟ้ากับเหว เกรดcที่ชะตากรรมจุดจบไม่พ้นถูกลูกค้าที่มาซื้อบริการซ้อมจนตาย ไม่ก็ตายด้วยโรคร้ายในมุมมืดของซ่อง 

จนกระทั่งเสียงประตูเหล็กดังขึ้นพร้อมเสียงเรียกที่เงียบไป  ลูคัสทิ้งตัวลงบนพื้นอย่างแรงก่อนจะกอดเขาตัวเอง สะอื้นเบาๆ ปากก็พร่ำเอ่ยขอโทษ 

"น้อง พี่ขอโทษ พี่ขอโทษ"ร่างสูงที่กอดตัวเองสะอื้นอยู่อย่างนั้น. แม้จะรู้ว่าคำขอโทษนี้คงไม่ได้ทำให้คนตัวเล็กฟื้นขึ้นมาในเวลานี้ 

ขอโทษที่ไม่ได้เรื่องสักอย่าง  แม้จะปกป้องคนตัวเล็กก็ยังทำไม่ได้ 

____________________________________ 

น้องรีบฟื้นเหอะ!!!!! 

สงสารอิพี่มันแล้วว!!! 

หลังจากนี้อาจจะมีดราม่าเยอะหน่อย บอกไว้ก่อมมมม555555 

ก็อัดความหวานไปเยอะแล้วไง!  หุหุ 

ทีนี้รู้เหตุผลแล้วใช่ไหมทำไมช่วงแรกๆมันหว้าน หวาน เพราะหลังๆมันจะหาไม่เจอไง 

55555555555 

ช่วงนี้ยุ่งๆอาจจะมาช้าหน่อยนะงับ 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านงับ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว