ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 46

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 21 เม.ย. 2561 11:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 46
แบบอักษร

ติณเข้ามาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเวลา 6 โมงเช้าพอดี เขาจึงเลือกที่จะไม่นอนและรีบไปทำกับข้าวให้เจ้านายสุดสวยแทน

'ถ้ามีแก๊งหยกราตรี เรื่องนี้ต้องไม่ง่ายอย่างที่คิด แต่ต้องจัดการให้ไวที่สุด เพราะตอนนี้รินมีอันตรายรอบด้านเห็นทีต้องลงมือเอง แต่ ความปลอดภัยของริน เราคงต้องรบกวน 3 คนนั้นอีก แต่ทำไมทำตัวแปลกๆนะ 3 คนนั้น'

ติณขมวดคิ้วพร้อมคิดในใจอย่างงงๆ

รินเดินลงมาพร้อมชุดทำงานที่เรียบหรูดั่งเช่นเคย

"อรุณสวัสดิ์ ครับท่านประธานคนสวยของติณ"

ติณส่งยิ้มให้รินแบบหวานเป็นพิเศษเพื่อกลบเกลื่อนความผิด

แต่รินกลับทำคิ้วผูกโบว์ และไม่มีการยิ้มตอบหรือทักทายแต่อย่างใด กลับมองติณด้วยความสงสัยแทน

ติณที่มีชนักติดหลังเป็นทุนเดิมอยู่แล้วถึงกับผวาในสายตาของริน

เพราะโดยปกติทุกคนจะรู้ว่าสายตาของรินมักจะน่ากลัวกว่าคำพูดมากมาย มีหลายครั้งที่สายตาของเธอเกือบทำให้พนักงานในบริษัทเกือบหัวใจวายตายในห้องประชุม

"ระ รินทำไมมองหน้าติณแบบนั้นครับ"

รินยังไม่ยอมพูดแต่เธอยิ่งจ้องหน้าติณเพื่อมองหาความผิด

"รินหิวไหมครับ วันนี้ข้าวต้มของรินติณใส่เป๋าฮื้อที่รินชอบด้วยนะครับ"

ติณพยายามพูดให้รินสนใจสิ่งอื่นแทน

"เป๋าฮื้อ หมดไปแล้วนิ"

รินทำเสียงจับผิด

"ก็ซื้อมาใหม่ไงครับ"

ติณยังคงดิ้นรน

"แต่นายก็รู้ว่าฉันไม่กินเป๋าฮื้อของที่อื่น มีแค่ร้านทางใต้เท่านั้นที่ฉันจะกิน นายไปซื้อมาตอนไหน"

ติณรู้ดีว่ารินกินแค่ของร้านนี้ และมันอยู่ห่างจากบ้านรินไกลพอสมควรเพราะร้านนี้อยู่ถัดไปอีก 5 จังหวัด ขากลับติณขับรถผ่านเส้นนั้นพอดีเขาจึงเข้าไปทุบประตูพร้อมข่มขู่เจ้าของร้านแค่เพียงซื้อเป๋าฮื้อมาให้เจ้านายสาว เพื่อหวังจะเอาใจและได้รับความชื่นชมจากเจ้านายสาว แต่เหมือนกรรมตาทันหรือเจ้าของร้านเป๋าฮื้อจะแช่งเขาอยู่ก็ได้ ที่ไปรบกวนเวลานอนจึงทำให้เขากลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้

"ผมฝากบอดี้การ์ดหน้าบ้านไปซื้อ"

ติณเริ่มรู้สึกว่าถ้าหากกลืนน้ำลายตอนนี้รินต้องจับผิดเขาได้แน่นอน

"คนไหน"

รินยังคงซักต่อ

"คนที่ตัวสูงๆผิวขาวๆหล่อๆเก่งๆ ขี้เล่นๆนั้นแหละครับ"

ติณยังมิวายยกหางตัวเอง

"มีคนเหมือนนายด้วยเหรอ"

รินทำหน้างงๆ

"แสดงว่าในใจริน เห็นผมเป็นแบบนั้นแน่ๆ ผมละดีใจจริงๆ ฮ่าๆ ทานกันเถอะครับเดี๋ยวข้าวต้มเย็นหมด "

เหงื่อที่หลังของติณยังไหลไม่หยุด เขาพยายามเปลี่ยนเรื่องให้พ้นตัวเอง

"หลงตัวเอง"

รินรีบสวนกลับทันที

'สำเร็จ'

ติณเต้นระบำอยู่ในใจ

"แต่.."

รินยังคงไม่จบง่ายๆ

กึก

ติณถึงกับชงักทันที และเริ่มรู้สึกว่าต้องสารภาพแล้ว เพราะถ้าเจ้านายเขาจับได้ว่าเขาทำอะไรโดยไม่บอกเธอเธอคงจะรู้สึกแย่ที่ติณโกหก แต่ทั้ง 3 คนนั้นรายงานว่าตลอดทั้งคืนรินไม่มีการตื่นขึ้นมาแต่อย่างใด

'แต่เอาเถอะเธอคงรู้ เราต้องยอมรับไม่อย่างนั้นเธอคงจะไม่เชื่อใจเราอีก ว่าแต่เธอรู้ได้ยังไงนะ'

ติณคิดและเตรียมพร้อมเตรียมใจสารภาพบาปทันที

ขณะที่กำลังจะอ้าปากอยู่นั้นรินได้เอ่ยขึ้นก่อน

"แต่ เมื่อคืนฉันฝันว่านายออกไปข้างนอกโดยไม่บอกฉัน"

รินพูดเสียงเรียบพร้อมขมวดคิ้วเป็นปมเช่นเดิม

"ฝะ ฝัน?"

ติณถึงกับชงักค้าง

"อืม"

"แค่ฝันเนี้ยนะ คุณเอาความฝันมาจับผิดผมได้ยังไง แบบนี้ผมเสียใจแย่นะ ผมตั้งใจทำข้าวต้มเป๋าฮื้อให้คุณ คุณก็รู้ผมต้องตื่นเช้าแค่ไหน โอ้วไม่นะ คุณแค่ฝัน ผมเสียใจจริงๆ"

ติณถึงกับโล่งใจแทบจะน้ำตาไหลลงบนข้าวต้มเป๋าฮื้อ แต่มีหรือเขาจะไม่ยกหางตัวเองตอนท้าย

'เกือบไปแล้วไอ้ติณ เกือบสารภาพไปแล้ว'

"อือ ขอโทษ"

รินพูดแบบสำนึกผิด

"ที่รักคุณอย่าเอาความฝันมาปนกับความจริงอีกนะ มันไม่ดีมันบั่นทอนสุขภาพจิตของคุณ พอคุณไม่สบายใจมันทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวด"

ติณรีบพูดทันที

"อือ"

สุดท้ายรินก็เลิกคิดเรื่องนี้

'ผู้หญิงบ้าอะไรวะ เซ้นแรงชิบหาย ขนาดฝันยังฝันเรื่องจริง โอ้ยยตายแล้วไอ้ติณเอ้ย ต่อไปนี้ต้องระวังแม้กระทั้งฝันของเธอ'

"แต่ผมรู้สึกแย่ที่รินสงสัยผม"

ติณตีหน้าเศร้าทันที

"ขะ ขอโทษ"

รินรู้สึกผิดในใจที่เข้าใจผิดติณ

"เห้ออ ทำยังไงได้ขนาดรินยังไม่เชื่อใจผมเลย"

ติณตัดพ้อทันที

"อือ จะให้ทำไง"

รินได้แต่ทำหน้าเสียใจ

"เห้อ ผมว่าถ้าผมได้มอร์นิ่งคิสจากรินผมคงจะหาย"

ติณยังไม่ละความพยายามที่จะฉวยโอกาส

รินแทนที่ปฏิเสธเธอกลับโน้มหน้าไปหาติณทันที

เธอสัมผัสริมฝีปากของติณเบาๆและขณะกำลังจะถอนริมฝีปากออกนั้น ติณกลับใช้มือโน้มศรีษะของรินเขามาและใช้ริมฝีปากของตัวเองกดลงไปสัมผัสริมฝีปากอวบอิ่มของริน จากนุ่มนวลบางเบาค่อยๆเปลี่ยนเป็นเร้าร้อนทันที

ติณรู้สึกว่ายิ่งนับวันเขายิ่งหักห้ามใจไม่ไหว รินเหมือนผลไม้ต้องห้ามที่แสนหวานละหอมหวน

ในขณะที่รินเองก็รู้ตัวว่ายิ่งนับวันเธอยิ่งปล่อยตัวปล่อยความรู้สึกให้กับผู้ชายคนนี้

ทั้งคู่จูบกันอยู่นานกว่าจะผละออกจากกันได้ รินและติณต่างมองสบตากันอย่างเร้าร้อน

"วันนี้ไม่ไปทำงานได้ไหม"

ติณถามเสียงแหบแห้ง


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว