จบแล้วจ้า ขอบคุณรีดทุกท่านที่เข้ามาอ่านกันค่ะ^^

ตราประจำตระกูล

ชื่อตอน : ตราประจำตระกูล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 63.1k

ความคิดเห็น : 154

ปรับปรุงล่าสุด : 20 เม.ย. 2561 23:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตราประจำตระกูล
แบบอักษร

เมดะเปิดประตูรถลงมาเดินไปตามฝูงชนที่หลั่งไหนกันข้ามถนน ชายหนุ่มกึ่งเดินกึ่งวิ่งโดยลืมความปลอดภัยของตนไปชั่วขณะ ในเวลาเดียวกัน บอดี้การ์ดของเขาก็เริ่มสาวเท้าก้าวตามผู้เป็นนายเพื่อรักษาความปลอดภัย เมดะเดินตามมาทันซึ่งเขาอยู่ด้านหลังไอลดาไม่ถึง5 ก้าว ร่างเล็กรู้สึกได้ว่ามีคนเดินตามมา

เธอจึงหยุดเดินหันหน้ากลับไปมอง 

ไอลดาชะงักเมื่อเห็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ หน้าตาหล่อเหลาแลดูสูงส่ง

แผ่กลิ่นอายกดดันออกมาเล็กน้อย 

ใจของเธอกระตุกวูบ.........

พร้อมอุทานในใจ

' คุณพระ หล่อโคตรๆ คนอะไรน่าจับกินชะมัด '

 ทว่าเธอไม่รู้จักชายหนุ่มคนนี้ ก่อนจะยกยิ้มบางๆให้ และโค้งคำนับน้อยๆตามธรรมเนียมญี่ปุ่นแล้วเดินจากไป 

ทิ้งให้ร่างสูงยืนนิ่งราวกับถูกสาปท่ามกลางผู้คนมากมาย  ใจของเขาสั่นไหวตอนที่เธอยิ้มให้ เขาพูดอะไรไม่ออกและไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกไปด้วย เมดะไม่เข้าใจปฎิกริยาของเธอเลย 

หญิงสาวทำเหมือนไม่เคยรู้จักกันทั้งที่.....

หรือเธอจำเขาไม่ได้ ......เป็นไปไม่ได้

ตอนเธอตื่นมาเธอต้องเห็นหน้าหรือดูหน้าเขาสักหน่อยสิ... 

"นายน้อยครับ" 

เสียงของหนึ่งบอดี้การ์ดดึงสติของชายหนุ่มกลับมา เมดะปรายตาไปมองหน้าตอของเขาไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

"นายน้อยครับใกล้ถึงเวลาแล้วครับ"

 ลูกน้องคนสนิทพูดขึ้นพร้อมโค้งคำนับ เมดะหันไปมองทางที่ไอลดาเดินจากไป หัวคิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะเดินไปยังรถของตนที่เขานั่งมาก่อนหน้านี้จอดรออยู่  ตลอดการเดินทางมายังบริษัทแม่แห่งตระกูลไอซาวะในย่านธุรกิจของกรุงโตเกียว เมดะไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาจากปากหนาเลยสักคำ ทาเคชิลูกนัองคนสนิทสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดบางอย่างที่นายน้อยของเขาแผ่ออกมา รถคันหรูจอดสนิทเมื่อถึงที่หมายทว่าชายหนุ่มยังคงไม่ลงจากรถ

 "ทาเคชิ" 

น้ำเสียงราบเรียบที่เอ่ยออกมากจากเมดะไม่บ่งบอกถึงความรู้สึกใดๆ

 "ครับนายน้อย" 

"ผู้หญิงที่ชื่อไอลดายังอยู่ในญี่ปุ่นจับตาสายการบินที่บินไปไทยทุกสายหากมีชื่อเธอต้องแจ้งทันที แกไปสืบหาที่อยู่และประวัติมาซะ" 

"เอ่อออออออ"

ทาเคชิมีบางเรื่ืองอยากจะถามแต่ไม่กล้าถาม 

"มีอะไร" 

เมดะถามโดยไม่แม้แต่มองหน้าคู่สนทนา

"เอ่อ คือนายอยากได้ผู้หญิงเหรอครับ ถ้าต้องการคืนนี้ให้ผมหาให้สักคนมั้ยครับนาย ผู้หญิงไทยผมว่าไม่ค่อยจะโอเคสักเท่าไหร" 

ชายหนุ่มชำเลืองมองลูกน้องคนสนิท

"คืนนั้นกูไม่ได้ป้องกัน......ถ้าท้องขึ้นมานั่นก็คือลูกของกู.....มึงเข้าใจใช่มั้ย"

"แล้วนายจะรูู้ได้ไงครับว่าผู้หญิงคนนั้นท้องกับนาย"

 เมดะหวนนึกไปถึงค่ำคืนที่เขาและหญิงสาวมีสัมพันธ์กัน ก่อนจะยกยิ้มมุมปากน้้อยๆ 

"รู้สิ......ส่วนเรื่องผู้หญิงแกไม่ต้องพูดขึ้นมาอีกถ้ากูอยาก กูจะบอกกเอง" 

"ครับนาย" 

ทาเคชิเสียวสันหลังวาบประโยคแรกเขาสัมผัสได้ว่านายน้อยของเขาออกจะอารมณ์ดี....

ทว่าว่าประโยคหลังนี่สิน้ำเสียงเจือแววโหดเหี้ยมอย่างบอกไม่ถูก ประมาณว่าถ้าเแปลเป็นคำพูดได้คงจะแปลได้ว่า

่ มึงอย่าเสือก ่

"ไปกันเถอะ สายแล้ว" 

พูดจบร่างใหญ่ก็เดินลงจากรถโดยมีลูกน้องคนสนิทและบอดี้การ์ดในชุดดำอีก8คนเดินตามหลังอย่างเป็นระเบียบ

........................................

ทางด้านของยูตะ ไอซาวะญาติผู้พี่ของเมดะไอซาวะ

มีฐานะเป็นลูกพี่ลูกน้องของเมดะ 

ยูตะเป็นผู้นำของสายรองแห่งตะกูลไอซาวะ ควบคุมดูแลกิการกิจการต่างๆของตระกูล30% ส่วนเมดะ ดูแล 70% ที่เหลือทั้งงหมด แน่นอนว่าอำนาจและทรัพย์สมบัติต่างๆส่วนใหญ่อยู่ในมือของเมดะ

ทางด้านยูตะนั้นถึงแม้ว่าจะโดนแต่งตั้งให้เป็นผู้นำตระกูลของสายรองแต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้มีจิตใจคิดจะไขว่คว้าฮุบรวมสมบัติของตระกูลเลยแต่อย่างใด เขาค่อนข้างพอใจในสิ่งที่ตนเองมี

ทว่าพ่อแม่ของเขานั้นกลับไม่ได้คิดเช่นนั้น

ในฐานะลูกชายคนโตชายหนุ่มจึงฝืนใจเล่นตามเกมส์ของผู้เป็นพ่อและแม่

ซึ่งวันนี้หารประชุมที่เกิดขึ้นนั้นมาจาก

โทชิโอะผู้เป็นพ่อซึ่งมีศักดิ์เป็นลุงแท้ๆของเมดะ และเป็นลูกชายคนโตของตระกูลไอซาวะ และมิชิโอะผู้เป็นแม่

"ฮึ ผู้นำตระกูลบ้าบออะไร

ไม่รู้จักรักษาเวลา"

โทชิโอะโพล่งขึ้นกลางทีีประชุม

"นี่มันยังเหลืออีก10นาที่นะคุณลุง"

โยชิ ลูกพี่ลูกน้องของยูตะและเมมดะอีกคนเอ่ยขึ้นพร้อมยิ่้มหยัน มีเหรอที่เขาจะไม่รู้ว่าพวกสายรองต้องการดิสเครดิตเมดะมากแค่ไหน ไม่ว่าจะวิธี่ใดทั้งที่ลับหรือที่แจ้งล้วนทำได้ทั้งสิ้น

เขาาก็เป็นหนึ่งในสายรองเหมือนกันทว่ามารดาของเขาไม่เคยเข้าไปยุ่งกับเร่ื่องพวกนี้และเขาก็ไม่อยากวุ่นวายเหมือนกัน ส่วนใหย่โยชิจะใช้ชีวิตอยู่เมืองไทยบ้านพ่อของงเขาซะมากกว่าที่กลับมาในครานี้ก็เพราะวาระการประชุมที่พวกสายรองยื่นเรื่องขึ้นมา

"แกร๊ก"

เสียงประตูห้องประชุมเปิดขึ้น ผู้เปิดคือทาเคชิ

ลูกน้องคนสนิทของเมดะ  เมดะเดินเข้าด้วยพร้อมความกดดันที่แผ่เข้ามาครอบคลุมห้องประชุมทั่วทั้งห้อง ชายหนุ่มปรายตามองไปทั่วห้องและจ้องตาหมายหัวพวกสายรองที่ยื่นวาระการประชุมไว้

ขานั่งลงตรงเก้าอี้ประธานในการประชุม

เมดะรับแฟ้มมาจากมือทาเคชิ

"ผมจะเริ่มเลยละกัน ทุกคนจะได้แยกย้ายกันไปทำงานต่อ......ไม่ทราบว่าคุณลุงมีปัญหาอะไรกับการบริหารงานของผมเหรอครับ ผมพลาดตรงไหน........ผมน้อมรับคำชี้แนะเสมอ"

น้ำเสียงเย็นเยียบที่ออกจากปากเขาทำให้คนฟังขนลุกไปทั้งตัวโดยเฉพาะประโยคหลังสุดที่เขาตั้งใจเน้นย้ำเป็็นพิเศษ

"งั้นฉันจะไม่อ้อมค้อมล่ะนะ ลุงคิดว่าแกอายุยังน้อยเกินไป วุฒิภาวะในการตัดสินใจเรื่ืองใหญ่ต่างๆลุงกลัวว่าแกจะไม่เฉียบขาด"

คำพูดนี้โทชิโอะเป็นคนเอ่ยขึ้น

เมดะอมยิ้มน้อยๆ ไม่แม้จะปรายตามอง

"แล้ว.....ท่านอื่นๆใครมีข้อเสนอหรือแนะนำอย่างอื่นอีกบ้าง"

น้ำเสียงเย็นชาของผู้ที่นั่งในตำแหน่งประธานดังขึ้น

"................................................."

ทั่วทั้งห้องไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาสักคำ

นอกจาก

" การจะเป็นผู้นำของตระกูลไอซาวะนั้นนอกเหนือจากการบริหารเก่งแล้วยังต้องได้รับความไว้วางใจจากผู้อาวุโสในตระกูล ................................"

"ปังงงงงงงงงง!!!!"

ยูตะยังพูดเหตุผลของตนไม่จบ

เมดะก็วางกระเป๋าใบนึงลงบนโต๊ะด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวทว่าใบหน้ายังคงเดิม

ทาเคชิเดินมาเปิดกระะเป๋าใบดังกล่าว

เผยให้เห็นสิ่งของด้านในเป็นไม้สนทรงสี่เหลี่ยมแกะสลักลวดลายโบราณ

คนที่รู้จักเจ้าสิ่งนี้เบิกตากว้างพากันนิ่งเงียบเพเราะมันคือ

......................ตราประจำตระกูล

กฎของตระกูลไอซาวะ ใครที่ได้ครอบครองเจ้าสิ่งนี้

จะมีสิทธิชี้ขาดและควบคุุมทุกอย่างของตระกูล

"นี่ื นี่ นี่ มัน...........เมดะดแกได้มันมายังไง"

โทชิโอะพูดขึ้นมาเพราะไไม่อยากจะเชื่อว่าเมมดะจะมีตราประจำตระกูลไว้ในครอบครอง

ตั้งแต่เล็กจนโต เขาเคยเห็นแต่ไม่เคยได้ครอบครอง

"ใครมีอะไรอีกมั้ยครับ"

ผู้ที่นั่งตำแหน่งประธานถามขึ้น

"........................................"

ทั่วทั้งห้องเงียบกริบ ไม่แม้แต่จะกล้าหายใจแรงๆ

"ผมหวังว่าวาระการประชุมคราวหน้า จะไม่มีอะไรไร้สาระแบบนี้อีก

เชิญทุกคนไปทำงานตามหน้าที่ที่คุณปู่มอบหมายให้ทำเถอะครับ

ผมขอตัว............"

เมดะลุกขึ้นเเดินออกไปโดยไม่แม้แต่จะกล่าวลาญาติคนใดเลยสัักคน

ปล่อยให้พวกสายรองนั่งขบเคี้ยวเขี้ยวฟันกนด่าอยู่ในใจ

_______________""""""""""""""""""""""""""""""""""""__________________

ทางด้านไอลดาที่กำลังเพ้อฝันนึกถึงชายหนุ่มที่ตนเจอก่อนหน้านี้

"พ่อคุณเอ้ยยยยย  เกิดมาไม่เคยพบไม่เคยเห็น

อะไรจะหล่อตราตรึงใจขนาดนั้น

นี่ถ้าไม่ติดว่ามีอคติกับผู้ชายญี่ปุ่นนะแม่จะขอเบอร์แลกไลน์......"

ไอลดาหยุดความคิดของตนลงกระทันหัน

"เฮ้อออออ ผู้ชายเหรอ.....มันก็เหมือนกันหมดละน่า

หวังเรื่ืองอย่างว่ากันทั้งนั้น "

เธอตั้งหน้าตั้งตาแกะกล่องซูชิของโปรดของเธอต่อไป

...................................................................

ขอโทษที่หายไปหลายวันนะคะ

มาต่อให้แล้ว

พรุ่งนี้มาอีกแน่นอนค่ะ

จะลงพร้อมๆกับคู่ของราฟาเอลนะคะ

ความคิดเห็น