ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 12 สับสน

ชื่อตอน : ตอนที่ 12 สับสน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.5k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2561 17:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12 สับสน
แบบอักษร

แสงดาวนั่งหน้าเครียด วันก่อนเธอได้ไปที่คลินิก แสนรักแจ้งเธอว่าไม่สามารถจ้างเธอต่อไปได้ ส่วนรายละเอียดนั้นให้เธอกลับไปถามคณินเอง

ถามเขางั้นเหรอ เขาไม่กลับมาที่บ้านสองวันแล้ว และที่สำคัญ ยังห้ามไม่ให้เธอไปไหน ถ้าจะไปก็ให้เดย์ไปด้วย

เธอที่เคยออกไปไหนคนเดียวก็ไม่อยากให้เดย์วุ่นวาย จึงเลือกที่จะอยู่ที่บ้านมากกว่า

"หน้าเครียดเชียว"

"เฮือก" เสียงทักที่แสนคุ้นหูทำเธอสะดุ้ง เธอหันไปมองเขา ก่อนจะผินหน้าไปทางอื่น

คนไม่มีมารยาท ไขกุญแจเข้ามาเองอีกแล้ว

"ไม่มองหน้า ไม่คิดถึงผัวคนนี้หรือไง"

เธอแค่กราดสายตาไปมองเขานิดหน่อย ก่อนจะหันกลับไปทางเดิมอีกครั้ง

"ดาว"

"ฉันไม่มีที่ไป ฉันไม่มีงานทำ ฉันไปเรียนไม่ได้ ฮึกๆ ทั้งๆ ที่ฉัน พยายามมาขนาดนี้"

"แสงดาว" เขายื่นมือไปแตะไหล่เล็กที่นั่งหันหลังให้เขาอยู่บนเตียง

"อย่ามาแตะต้องตัวฉัน" เช็ดน้ำตาออกและก็พาตัวเองนอนลงบนเตียง

"เป็นอะไรทำไมไม่พูด" เสียงที่เอ่ยถามเครียดๆ ยอมรับว่าเพราะเขาเองแหละเรื่องถึงเป็นแบบนี้ แต่เขาอยากให้เธอพูดนี่นา บอกกับเขาด้วยตัวของเธอเองว่าเธอเป็นอะไร

"ฉันไม่อยากพูดกับคุณค่ะ" แสงดาวตอบเสียงอู้อี้นนอนเอาผ้าห่มคลุมโปง

"หายใจไม่ออกนะนั่น" คณินไม่ยอมแพ้ ดึงผ้าห่มออกจากเธอ

"อย่ามายุ่งนะ"

"สั่งฉันเหรอ" ถามปนขำนิดๆ

"ค่ะ"

ชายหนุ่มนั่งบนเตียงมองเธออย่างชั่งใจ บทจะดื้อ ก็ไม่ฟังอะไรเลย ดี ไม่ออกมาคุยดีๆ ก็ไม่ต้องคุย

มุด.......

"กรี๊ด คนบ้านี่" เสียงเล็กหวีดร้อง เธอจะผลักผ้าห่มออกแต่ไม่สำเร็จ

เขาคร่อมเธอไว้ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ปิดทางที่จะให้เธอหนีได้

"คุณชอบรังแกคนไม่มีทางสู้" เอ่ยเสียงเบาพร้อมกับผินหน้าหลบสายตาของเขา

"เธอยังไม่รู้อะไรอีกมาก"

"แล้วทำไมไม่บอก คุณคินพูดว่าฉันไม่รู้อะไร แล้วฉันต้องรู้อะไรละคะ"

"ถามฉันสิ ฉันยินดีตอบ"

"ทำไมฉันต้องออกจากงาน ห้ามไปเรียนหรือไปข้างนอก"

"เพื่อความปลอดภัยของเธอ" แสงดาวหันมาสบตาคนตรงหน้า

จุ๊บ เขาฉกจุมพิตริมฝีปากนั้นเบาๆ ก่อนจะยิ้มนิดๆ

"เอ๊ะ" สายตาค้อนวงโตส่งไป "ปลอดภัยจากอะไรคะ มีใครจะทำอะไรฉันหรือไง"

"มีสิ มันรอโอกาสอยู่"

"แล้วทำไม..ทำไมคุณถึง ทำไมถึงทำแบบนี้"

"ก็เธอเป็นเมียฉัน เอาล่ะ เริ่มร้อนและหายใจไม่ออกแล้ว" เอ่ยพร้อมดึงผ้าห่มที่คลุมตัวออก

ก่อนจะคว้าตัวเธอและพาตัวเองนั่งดีๆ บนเตียงนอน

"เมีย?"

"อื้อ"

"หายไปสองวัน กลับมาก็พูดจาไม่รู้เรื่อง"

"เธอว่าฉันอีกแล้วนะ" คนตรงหน้าหลบตาเขาอีกครั้ง "ก็ไปจัดการเรื่องเธอนี่แหละ"

"ไม่เห็นเข้าใจสักนิด"

"ดาว เธอก็รู้จักนิสัยฉันนี่" คนเอาแต่ใจเริ่มเสียงสูง ใช่ เพราะเธอรู้ไง แต่เธอก็ไม่เข้าใจเขาอยู่ดี

ทำไมถึงทำเหมือนว่าเธอสำคัญล่ะ

หรือเพียงเพราะเขาได้ตัวเธอ และกำลังเสียดายของเล่นชิ้นใหม่เท่านั้น

"ถามฉันสิดาว สงสัยอะไรก็ถาม" เหมือนเขาจะรู้ทันความคิด ก็หน้าเธอมันฟ้องว่าสงสัย เดี๋ยวขมวดคิ้ว เดี๋ยวทำหน้าเครียดอยู่แบบนั้น

"ถามแล้วคุณคินจะตอบเหรอคะ"

"ตอบได้ก็จะตอบ แต่ถ้าอันไหนไม่แน่ใจ ก็ยังไม่ตอบ"

"งั้นฉันไม่ถามหรอกค่ะ"

"อ้าว"

"ออกไปได้แล้วค่ะ"

"ฉันมาเหนื่อยๆ กลับมาถึงก็มาหาเธอเลยนะ นี่จะไล่ฉันอีกเหรอ"

เธอมองหน้าเขาให้เต็มตา ใบหน้าเขาดูอิดโรยจริงๆ นั่นแหละ อะไรกัน หายไปสองวันจำเป็นต้องดูโทรมขนาดนี้เลยเหรอ

"เอ๊ะ" เพราะมัวแต่จ้อง อีกคนก็จุ๊บที่แก้มเธอไปหนึ่งที

"หอมจัง"

"คุณคิน"

"กอดหน่อย" คณินพาตัวเองขยับเข้าไปใกล้ และดึงเธอขึ้นมานั่งบนตัก ก่อนจะสูดดมเรือนผมและซอกคอเล็กให้เต็มปอด

มือก็เริ่มจะทำงานอีกครั้ง

"ไม่ได้ค่ะ ติดไฟแดง" เมื่อวานนี้เธอพึ่งเป็นประจำเดือน และนั่นทำให้เธอโล่งอกที่เขาไม่ยอมใส่ถุง แถมยังปล่อยในตัวเธออีก

"ฝ่าได้ ถ้ามีถุง"

"ไม่ค่ะ" ตอบพร้อมน้ำตาคลอเสียงสั่นๆ คนที่รับรู้ว่าผิดปกติก็ผละตัวเองออกและจ้องหน้าของเธอ

"เอะอะร้องไห้ แต่สงสัยอะไรก็ไม่ยอมถาม"

"คุณกำลังทำให้ฉันสับสน"

"อืม"

"เดี๋ยวก็ใจร้าย เดี๋ยวก็ใจดี เดี๋ยวก็ร้ายอีก"

"ตกลงดีหรือร้าย"

"ปากก็เสีย"

"เอ๋"

"พูดก็ไม่เพราะ ทำอะไรก็ไม่ชัดเจน เอาแต่ใจตัวเอง เห็นฉันเป็นของเล่น"

ตาเขาวาวขึ้นเล็กน้อยก่อนจะจางไป ส่วนเธอก็หุบปากฉับทันทีเหมือนกัน เธอพูดมากเกินไปแล้วรู้ตัวไหมดาว คนที่ไม่มีอะไรแบบเธออย่าคิดจะเรียกร้องสิ

"ฉันไม่เคยเห็นเธอเป็นของเล่น" เหตุใดไม่รู้ แต่เคืองคำพูดนั้นเหลือเกิน "ไม่อยากอยู่ด้วยกัน ก็แค่บอกฉันเท่านั้นเอง"

อึ้ง เมื่อกี้เธอยังเป็นคนโวยวายอยู่เลย แล้วทำไมเปลี่ยนมาเป็นเขาได้ล่ะ

ชายหนุ่มไม่พูดอะไรอีก แต่เลือกที่จะออกจากห้องนอนของเธอทันที

สงสัยแต่ไม่ยอมถาม แถมยังคิดไปเอง มองเขาในแง่ร้าย ยัยเด็กบ้า เขาเสียใจเป็นนะ หงุดหงิดจริงเชียว

"มีไร" เอ่ยเสียงแข็งถามลูกน้องคนสนิททั้งสิงที่ยืนนิ่งขวางทางเขาอยู่

"มีคนทำผิดครับนาย" เมฆเอ่ยบอก พร้อมปรายตาไปมองคนที่เขาเอ่ยถึง

เดย์ยืนทำหน้านิ่ง ไม่สะท้านใดๆ

"เตย?" ทำไมเขาจะไม่รู้ เดย์รายงานเขาแล้ว แม้จะไม่ค่อยเข้าใจก็ตาม

"คุณเตยเธอยังไม่แจ้งเรื่องนี้กับใคร แต่ดูเหมือนคนของเราจะวุ่นวายกับเธอครับ"

แหงสิ โดดงานเพื่อไปก่อกวนให้หญิงสาวโมโห ไม่ใช่เดย์ทำไม่ได้แน่นอน

"นายรู้ใช่ไหม ว่าบางทีผลที่ตามมาอาจร้ายแรง"

"ครับ นาย"

"จะรับผิดชอบยังไง" ถามคนที่นิ่งอยู่ ไอ้คนร่าเริงอัธยาศัยดีแต่ร้ายลึกนี่มันน่ากลัวจริงๆ

"เมื่อถึงเวลานั้น ผมจะรับผิดชอบด้วยตัวผมเองครับ"

"มีอะไรอีกไหม" เขาที่หงุดหงิดอยู่แล้วเมื่อจบเรื่องก็อยากตัดบท จะเข้าห้องนอน

"ไม่มีอะไรครับนาย"

ลับหลังเจ้านาย เมฆก็หลิ่วตาให้เดย์

"ลูกพี่ ใจร้ายว่ะ"

"ฮึ" อีกคนไม่ตอบ แต่หันหลังเดินลิ่วๆ หายไปทันที

แสงดาวที่แง้มประตูเล็กน้อยเพราะตอนแรกว่าจะออกจากห้องก็หยุดฟังบทสนทนาของเหล่าเจ้านายและลูกน้อง

มีเรื่องอะไรกัน ได้ยินพูดถึงคุณเตยด้วย

แต่ตอนนี้ เขาโกรธเธอเรื่องอะไร แล้วเธอควรจะทำยังไงเหรอ ไม่ค่อยเข้าใจอะไรเลย เขาเข้ามาพูดๆ เธอเข้าใจอะไรผิดเขาก็ไม่อธิบาย มีแต่จะให้เธอถาม

ถามได้ยังไง ถ้าคำตอบมันไม่น่าพอใจ เธอก็เสียใจสิ

เดี๋ยวนะดาว เสียใจ? เธอจะเสียใจเรื่องอะไรเหรอ

---------///---------

ซึนทั้งคู่ ไม่รู้ใจตัวเอง หรือว่ารู้ แต่แค่ไม่ยอมรับเท่านั้น ฮื้ม?

รัก

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว