ความรักน่ะ อันตรายมากหรอ? ยังไง?

ชื่อตอน : Risk : 46(Rewrite)​

คำค้น : Yaoi, ลูคัส ,ควานลิน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.6k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ส.ค. 2563 11:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Risk : 46(Rewrite)​
แบบอักษร

ใบหน้าหวานสายตากวาดมองหาสินค้าที่ต้องการตามชั้นวาง  ก่อนจะเอื้อมหยิบวัตถุดิบชั้นดีใส่รถเข็นแล้วก็เข็นรถไปต่อ หยิบสิ่งที่ต้องการจนพอใจ  จึงเดินไปที่เคาเตอร์เพื่อชำระค่ายใช้จ่าย  ก่อนจะเข็นของทุกอย่างมาที่ลานจอดรถกว้าง 

ล้อรถคันหรูค่อยๆเคลื่อนที่ออกจากอาคารก่อนจะขับเลียบถนนไปเรื่อยๆอย่างใจเย็น   เสียงเพลงที่ถูกเปิดคลอเบาๆ ชวนให้ผ่อนคลาย   ซีไนน์ขยับพวงมาลัยรถเล็กน้อย   สายตาเพ่งตรงที่ถนนกว้างขับรถอย่างตั้งใจ  ก่อนที่จะ 

เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!! 

ขาเล็กเหยียบเบรกจนมิด   เป็นความโชคดีที่ขับรถไม่ได้เร็วมากนัก  หัวเล็กกระแทกพวงมาลัยเบาๆ  ก่อนที่ใบหน้าหวานจะเงยหน้าด้วยแววตาตื่นตระหนก  ก่อนจะรีบวิ่งลงไปจากรถ  เมื่อดูบุคคลที่วิ่งตัดหน้ารถของเขาจนแทบไม่ทันตั้งตัว 

ซีไนน์วิ่งมาที่หน้ารถก่อนที่จะยืนนิ่งมองหญิงวัยกลางคนที่กำลังกุมหน้าท้องของตัวเอง   เด็กหนุ่มเดินเข้าไปอย่างกล้าๆกลัว  ก่อนจะแตะบ่าของหญิงวัยกลางคนแล้วเรียกเบาๆ 

“คุณน้า  เป็นอะไรรึเปล่าครับ”จบคำหญิงผู้นั้นก็ค่อยๆหันหน้ามามองเด็กหนุ่ม  สองมือของหญิงวัยกลางคนยกมือจับแก้มของซีไนน์เบาๆ  ก่อนที่จะเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบา 

“ลูก....” ซีไนน์สบตากับดวงตาสีเทาควันบุหรี่ของหญิงตรงหน้าราวกับต้องมนต์สะกดใบหน้าตรงหน้าที่ไม่เคยพบเจอ  หากแต่กลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด 

“คุณทิพย์คะ”เสียงร้องขึ้นดัง ข้างหลังหญิงวัยกลางคน ทำให้ซีไนน์หลุดจากภวังค์เงยหน้าผู้มาใหม่  เป็นผู้หญิงที่คาดว่าน่าจะมีอายุมากกว่าหญิงที่อยู่ตรงหน้าเขาในขณะนี้ 

หญิงผู้นั้นเดินเข้ามาประคองหญิงที่นั่งลงพื้น  ก่อนจะค้อมหัวให้ซีไนน์เล็กน้อยแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล 

“หนู  ป้าต้องขอโทษด้วยนะคะ” 

“ไม่เป็นไรหรอกครับ  ผมต่างหากที่ต้องขอโทษคุณน้า  พาคุณน้าไปโรงพยาบาลดีกว่าไหมครับ”ซีไนน์ส่งยิ้มบางๆให้กับหญิงวัยกลางคนที่กำลังพยุงหญิงดวงตาสีเทาควันบุหรี่ที่ตอนนี้กำลังเหม่อลอยอย่างน่าเป็นห่วง 

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ  ขอแค่หนูไม่เอาเรื่องที่คุณทิพย์มาตัดหน้ารถจนหนูตกใจ  แค่นี้ก็พอแล้ว”หญิงผู้นั้นพูดอีกครั้งพลางส่ายหน้าช้าๆก่อนจะหันไปมองหญิงอีกคน 

“ผมไม่เอาเรื่องหรอกครับ  แล้วคุณน้าทิพย์จะไม่เป็นอะไรแน่หรอครับ”ซีไนน์เลือกที่จะเรียกชื่อเหมือนที่ผู้หญิงอีกคนเรียก  มองหญิงที่กำลังเหม่อลอยด้วยความเป็นห่วง 

ใบหน้าที่คมคาย  อย่างสาวเอเชีย  ดูก็รู้ว่าเป็นคนที่มีหน้าตาสะสวย  แม้จะมีร่องรอยของอายุที่มากขึ้นอยู่บ้าง   แต่ดวงตากลับมีสีเทาควันบุหรี่ราวกับคนยุโรป   หากแต่กลับดูล่องลอยและเศร้าสร้อยจนน่าสงสาร 

“คุณทิพย์เขาไม่เป็นไรหรอกค่ะ”หญิงวัยกลางคนบอก  แล้วพูดต่อ 

“ถ้าอย่างนั้น  ป้าขอตัวนะคะ”  หญิงผู้นั้นประคองหญิงที่มีดวงตาเหม่อลอยก่อนจะหันหลังช้าๆ 

น่าแปลก.....น่าแปลกที่ซีไนน์รู้สึกว่า  เขาไม่อยากให้หญิงคนนั้นเดินจากไป 

“เดี่ยวครับ”ไวกว่าความคิด  ซีไนน์เอ่ยปากเรียก  หญิงตรงหน้าชะงักก่อนจะหันมายิ้มอย่างคนใจดี 

“ให้ผมไปส่งนะครับ  คุณป้าพักอยู่ที่ไหนครับ”ซีไนน์พูดพลางยิ้มกว้าง  เดินเข้าไปประคองอีกคนเบาๆ     หญิงวัยกลางคนมองใบหน้าเด็กหนุ่มนิ่งๆ   ก่อนจะมองไปที่คนที่เรียกว่าคุณทิพย์ หัวใจกระตุกเล็กน้อย    

จมูกเล็กกับใบหน้าหวานๆ  ที่มองไปแล้วราวกับคนที่มีโครงหน้าเดียวกัน 

ซีไนน์เดินพยุงหญิงที่มีดวงตาสีเทาควันบุหรี่  ซึ่งมารู้ชื่อในภายหลังว่าชื่อประกายทิพย์    และอีกคนชื่อมธุรส  

ซีไนน์มองบ้านเช่าหลังเล็กๆตรงหน้าก่อนจะค่อยๆประคองประกายทิพย์เข้าห้องเมื่อมธุรสเปิดประตูห้องให้เข้าไป  ซีไนน์มองภายในที่คับแคบหากแต่สะอาดสะอ้าน   มีเพียงเฟอร์นิเจอสองสามชิ้นภายในห้อง  คือตู้เสื้อผ้าขนาดไม่ใหญ่มากนักหนึ่งตู้  ตู้กระจกใสอีกหนึ่งตู้   โต๊ะทานข้าวที่อยู่มุมห้องมีเก้าอี้อยู่สี่ตัว    ที่นอนที่เป็นฟูกนอนหนาๆถูกพับเก็บไว้อย่างเรียบร้อย   ด้านข้างเป็นห้องน้ำเล็กๆ   และถัดไปก็เป็นห้องครัวขนาดเล็ก 

ซีไนน์นั่งลงกับพื้นข้างๆหญิงที่ชื่อประกายทิพย์ที่ตอนนี้เอาแต่นั่งจ้องหน้าเขา 

“น้ำจ้ะ  หนูซีน”มธุรสวางแก้วน้ำเบาๆตรงหน้าเด็กหนุ่มที่แนะนำตัวกับเธอว่าชื่อซีน ที่ตอนนี้กำลังกวาดสายตาไปรอบๆห้องที่เล็กเท่ารูหนู 

“ขอบคุณครับ”ซีไนน์หันมายิ้มขอบคุณ 

“ขอบใจหนูมากนะจ้ะที่มาส่งป้ากับคุณทิพย์ถึงนี่   ลำบากหนูซีนแย่เลยนะจ้ะ”มธุรสกล่าวออกมาด้วยความขอบคุณจากใจจริง  มองเจ้าของใบหน้าหวานราวกับผู้หญิงตรงหน้า 

“ไม่ลำบากเลยครับ”ซีไนน์พยักหน้าเล็กน้อย  ก่อนจะหันไปทางประกายทิพย์อีกครั้ง 

“คุณป้าอยู่กับคุณน้าทิพย์แค่สองคนหรือครับ”ซีไนน์ถามต่อ  รู้ว่าเป็นคำถามที่ค่อนข้างไร้มารยาทสำหรับคนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก  แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกเป็นห่วงบุคคลทั้งสองตรงหน้า  ยิ่งเมื่อตอนที่ขับรถมาส่งเห็นได้ว่าทางที่ขับเข้ามาค่อนข้างเปลี่ยว  นั่นทำให้เขารู้สึกว่ามันไม่ปลอดภัยที่ผู้หญิงสองคนจะอยู่กันเอง  ในเมื่ออีกคนกำลังป่วย  และอีกคนก็คงไม่มีแรงมากนักหากมีอะไรเลวร้ายเกิดขึ้น 

“จ้ะ”มธุสรพยักหน้าเล็กน้อย  เพ่งพินิจมองใบหน้าซีไนน์อย่างตั้งใจก่อนจะมองไปที่ประกายทิพย์อีกครั้ง   ดวงตาขมวดเข้าหากัน 

“แล้วนี่  คุณป้าทานข้าวแล้วยังครับ”ซีไนน์ถามพลางยกยิ้ม 

“ยังเลยจ้ะ  ปกติเวลานี้คุณทิพย์เธอจะหลับ ป้าถึงจะออกไปซื้อข้าวมาได้  แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้เธอถึงวิ่งออกจากบ้านไปแบบนั้น  ป้าคงต้องรอให้เธอหลับไปก่อน  ถึงจะออกไปซื้ออาหารได้จ้ะ”  มธุรสกล่าวพลางมองใบหน้าประกายทิพย์ที่ตอนนี้กำลังกอดตุ๊กตา เหม่อมองไปที่หน้าต่าง ซีไนน์พยักหน้าสองสามครั้ง  ก่อนจะนึกบางอย่างออก 

“งั้น  รอสักครู่นะครับ”  ว่าจบก็ลุกขึ้น  มธุรสมองตามแผ่นหลังเด็กหนุ่มก่อนจะขยับเข้าไปหาประกายทิพย์ 

“คุณทิพย์  อยากนอนไหมคะ”  มือเหี่ยวกร้านยกขึ้นลูบผมสีดำแซมสีขาวเล็กน้อยของอีกคนช้าๆ ซีไนน์เดินกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับถุงในมือพะรุงพะรังที่เพิ่งขนออกมาจากห้างเมื่อไม่นาน  ก่อนจะไปวางบนโต๊ะกินข้าวริมห้อง 

“อะไรกันคะหนูซีน”มธุรสรีบผุดลุกขึ้นมามองของที่เด็กหนุ่มเอาของเข้ามาด้วยความตกใจ 

“อาหารสดน่ะครับ   วันนี้คุณป้าไม่ต้องออกไปซื้อของกินหรอกนะครับ  น้าทิพย์อาจจะยังตกใจจากเหตุการณ์เมื่อกี้  ถือซะว่าเป็นค่าชดใช้จากผมนะครับ”ซีไนน์พูดพลางยื่นมือไปกุมมือแห้งกร้านที่บ่งบอกว่าการทำงานมาอย่างหนักของอีกคน  พลางระบายยิ้มบนใบหน้า 

“ไม่เห็นจะต้องทำอย่างนี้เลย  คุณทิพย์ต่างหากที่วิ่งไปตัดหน้ารถของหนู”มธุรสมองใบหน้าอีกคนด้วยความซาบซึ้งระคนตื้นตันใจกับน้ำใจของอีกคน 

“ไม่เป็นไรเลยครับ  เอาเป็นว่าบ่ายนี้ซีนทำอาหารให้คุณป้ากับคุณน้าทานนะครับ  ขออนุญาตใช้ห้องครัวนะครับ”ซีไนน์ว่าพลางถือวิสาสะเดินเข้าไปเก็บอาหารสดในตู้เย็นที่อยู่ในครัว  ก่อนจะยื่นหน้ามาขออนุญาตกับมธุรส 

ซีไนน์กวาดตามองตู้เย็นที่มีเพียงน้ำสะอาดที่อยู่ในขวดน้ำ  กับไข่มีอยู่5-6ฟอง   เปิดดูช่องฟรีซก็ไร้ซึ่งอาหาร  เขาจึงจัดการใส่ผักผลไม้ที่นำมาจากท้ายรถมาใส่จนเต็มตู้เย็น  พร้อมกับนมสดที่ทีแรกตั้งใจจะซื้อไปฝากให้ควานลิน  ใส่ในตู้เย็นก่อนที่บางส่วนจะใส่ไปในตู้ของเคาเตอร์    ช่องฟรีซก็จัดการใส่  เนื้อหมู เนื้อไก่  และอาหารทะเลสดที่ซื้อมาจนตอนนี้ตู้เย็นที่มีเพียงไข่ไก่กับน้ำเปล่ากลายเป็นตู้เย็นที่อุดมสมบูรณ์  อีกทั้งยังมีขนมหวานที่เด็กหนุ่มเอามาใส่  จนท้ายรถไม่เหลืออะไรให้เอากลับบ้าน 

ซีไนน์เปิดตู้เหนือเคาเตอร์ก่อนจะเห็นเป็นอาหารกระป๋องชนิดต่างๆที่ถูกจัดวางเรียงอย่างเป็นระเบียบก่อนที่จะจัดแจงเอาของที่เหลืออยู่ใส่เข้าไป   แล้วจึงจัดการ หุงข้าวและทำกับข้าวในห้องครัวอย่างกระฉับกระเฉง มธุรสยืนมองเด็กหนุ่มที่เคลื่อนตัวไปมาในห้องครัวเล็กด้วยสายตาที่หลากหลาย    ทั้งงุนงง  ทั้งขอบคุณ  ทั้งชื่นชม  ตื้นตันใจ  และระคนสุขใจอย่างประหลาด ก่อนจะเข้าไปช่วยเด็กหนุ่มในครัว 

“ให้ป้าช่วยอะไรไหมจ้ะ” 

“อืมม   คุณป้าช่วยซีนหั่นกระเทียมให้หน่อยได้ไหมครับ” 

“ได้จ้ะ  หนูซีนทำอาหารอะไรอยู่จ้ะ” 

“ตอนนี้ซีนทำข้าวผัดทะเลครับ  คุณป้ากับคุณน้าแพ้อาหารอะไร หรือว่าไม่ชอบอาหารอะไรรึเปล่าครับ” 

“ป้าไม่แพ้อะไรหรอกค่ะ  กินได้หมดทุกอย่าง  แต่คุณทิพย์....”  มือเล็กที่กำลังปอกเปลือกกุ้งชะงักก่อนจะหันมาถาม 

“น้าทิพย์แพ้อะไรรึเปล่าครับ” 

“เปล่าหรอกจ้ะ  คุณทิพย์ไม่ได้แพ้อะไร  แต่แกไม่กินอาหารอะไรเลย  นอกจากข้าวต้ม” 

“ข้าวต้ม?” 

“จ้ะ” 

“งั้น  ทำข้าวต้มเพิ่มอีกเมนูดีไหมครับ”ซีไนน์เสนอความคิดเห็น 

“ป้าไม่รบกวนหนูหรอกจ้ะ”มธุรสกล่าวออกมาด้วยความเกรงใจ 

“ไม่เป็นไรเลยครับ”ว่าจบก็ล้างมือจนสะอาดก่อนจะไปตักข้าวสารใส่หม้อแล้วหันไปซาวข้าวก่อนจะใส่น้ำตามปริมาณแล้ววางลงบนเตาอย่างคล่องแคล่ว จนกระทั่งเวลาผ่านไปไม่นานนักซีไนน์ยกอาหารที่สำเร็จมาวางบนโต๊ะทานข้าว ในขณะที่มธุรสเข้าไปพยุงประกายทิพย์ให้มานั่งบนเก้าอี้ 

"อ้ะ มีอีกอย่างหนึ่งจ้ะ"ซีไนน์เลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะมองสิ่งที่มธุรสเดินไปหยิบ 

"ข้าวต้มที่คุณทิพย์กิน  ต้องใส่งาคั่วด้วยจ้ะ"มธุรสว่าพลางเปิดฝาก่อนจะโรยงาคั่วลงบนข้าวต้ม 

"งาคั่ว?"ซีไนน์พึมพำเบาๆ 

กินกับข้าวต้มเนี่ยนะ ? เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนรึเปล่านะ ซีไนน์ขมวดคิ้ว ยิ่งคิดก็นึกไม่ออกว่ามีใครบางคนเคยบอกเรื่องข้าวต้มกับงาคั่ว 

"หนูซีนเป็นอะไรรึเปล่าจ้ะ คิ้วขมวดเชียว"มธุรสมองใบหน้าหวานก่อนจะถามอย่างสงสัย ซีไนน์ส่ายหน้าสองสามทีก่อนจะส่งยิ้มกล่าวแล้วกล่าวขอตัว 

"งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ" 

"ป้าอยากให้หนูอยู่ทานข้าวด้วยกันก่อน" 

"ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ แต่ผมออกมานานแล้ว เดี่ยวคนที่บ้านจะเป็นห่วง"ซีไนน์กล่าวพลางระบายยิ้ม  นี่ก็ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว  เขาบอกกับแอลดีนว่าแค่จะมาซื้อของเข้าบ้าน ป่านนี้อีกคนคงเป็นห่วงแล้ว 

"แล้วป้าจะได้เจอหนูอีกไหมจ้ะ"มธุรสปาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มบางๆ 

"ถ้ามีโอกาสนะครับ งั้นผมลานะครับ สวัสดีครับ สวัสดีครับน้าทิพย์"ซีไนน์กล่าวลาก่อนจะยกมือไหว้อย่างน้อบน้อมแล้วหันไปยกมือไหว้อีกคนที่เอาแต่นั่งส่งยิ้มให้เขา ก่อนจะเดินไปขึ้นรถแล้วเคลื่อนตัวออกไปช้าๆ 

มธุรสหลังจากที่เดินไปส่งซีไนน์หน้าบ้านก็เดินมาหาประกายทิพย์  นั่งคุกเข่าลงตรงหน้าก่อนจะยกมือมากุมมือประกายทิพย์ที่เป็นเหมือนลูกสาว น้องสาว และเพื่อนของตัวเอง เงยหน้ามองใบหน้าสวยก่อนจะยกยิ้มบางๆ 

"เขาดูเป็นเด็กดีจังเลยนะคะคุณทิพย์ เป็นลูกเต้าเหล่าใครกันนะ"มธุรสกล่าวพลางบีบมือประกายทิพย์เบาๆ 

"ลูก....    ลูก..."ประกายทิพย์พึมพำเบาๆ  มธุสรได้ยินเช่นนั้นก็ส่ายหน้าช้าๆพลางตอบ 

"ไม่ใช่หรอกค่ะ ไม่ใช่ทั้งคุณหนูใหญ่ และไม่ใช่คุณหนูเล็กหรอกค่ะ"มธุสรพูดพลาง เช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาสีเทาควันบุหรี่  ในขณะที่ตัวเองก็น้ำตาไหลพรากไม่ต่างกัน 

 

 

โลแกนสาวเท้าก้าวมาที่หน้าห้องกาวิญญูอย่างรวดเร็วก่อนที่จะกดกริ่งหน้าห้องให้เจ้าของห้องมาเปิดประตู คิ้วทั้งสองขมวดเข้าหากัน  ก่อนจะมองกาวิญญูตรงหน้าที่ตอนนี้ดวงตาทั้งสองบวมช้ำราวกับผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก โลแกนเดินตามหลังกาวิญญูช้าๆ หยุดอยู่หน้าห้องนอนในห้องเมื่ออีกคนหยุด  ก่อนจะเดินตามกาวิญญูเข้าไป มองไปที่เตียงกว้างเห็นแรมระวีนอนหลับไม่ได้สติและลูคัสที่ยืนกอดอกพิงพนังห้องด้วยใบหน้าเคร่งเครียดไม่แพ้กัน โลแกนมองบ่าของกาวิญญูที่สั่นเบาๆ  เพราะแรงสะอื้น มือหนายกขึ้นมาจะจับบ่าที่สั่นไหว หากแต่กลับเลือกที่จะวางลงกลับไปเหมือนเดิม ลูคัสเหลือบมองท่าทางของโลแกนคิ้วขมวดเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้กล่าวอะไรออกมา 

"ทำไมอาการมันถึงทรุดลง"โลแกนถามเบาๆ มองกาวิญญูที่ตอนนี้นั่งลงขอบเตียงคนป่วย   กาวิญญูเงยหน้ามองโลแกนช้าๆก่อนจะหันกลับไปมองแรมระวีอีกครั้ง 

"ตอนมันกลับมา มันบอกว่าเมื่อวานซืนมันไปเที่ยวกับเฟื่องมา" กาวิญญูตอบเบาๆ 

"ไอ้แรมเนี่ยนะ ไปเที่ยวกับเฟื่อง"โลแกนถามด้วยสีหน้าที่ไม่หน้าเชื่อ  มองกาวิญญูที่พยักหน้ายืนยันแล้วก็หันไปมองลูคัสอีกคนก็ทำเหมือนอย่างเดียวกันคือพยักหน้า 

"แล้วมันไปเที่ยว เกี่ยวอะไรกับอาการมันที่ทรุดลง"โลแกนถามต่อ  มองไปที่กาวิญญูด้วยสายตานิ่งๆ 

"มันบอกมันไปเล่นที่สวนสนุก"กาวิญญูเล่าต่อ 

"บ้าเอ้ย!"โลแกนสบถเบาๆ 

"ไอ้แรมนะไอ้แรม ก็รู้อยู่ว่าตัวเองไปทำอะไรแบบนั้นไม่ได้ จะไปเล่นทำไมให้ร่างกายมึงทรุดลงวะ"กาวิญญูว่าต่อพลางปาดน้ำตาที่ไหลหยดออกมา โลแกนมองท่าทางของคนหน้าหวานก่อนจะหันไปทางลูคัส 

"แล้วมึงจะเอายังไง  ทำไมไม่ส่งให้อาดาริกา" 

"มันไม่อยากกลับ"ลูคัสตอบพลางมองไปที่แรมระวี ก่อนจะเดินออกจากห้อง กาวิญญูยกผ้าขึ้นห่มแรมระวีก่อนจะเดินตามลูคัสออกไปโลแกนมองตามแผ่นหลังของกาวิญญูที่เดินออกไปก่อนจะหันกลับมามองคนไข้ที่กำลังหลับไม่ได้สติ  สองมือกำแน่น 

"มึงห้ามเป็นอะไรไปเด็ดขาดแรม มึงต้องอยู่เป็นพยานปากสำคัญให้กูก่อน"ดวงตาจ้องเขม็งไปที่ร่างที่กำลังหลับสนิท ปากก็เอ่ยออกมาเบาๆราวกับพึมพำอยู่คนเดียว ก่อนที่จะหันหลังเดินออกจากห้อง แล้วปิดประตูห้องเบาๆ 

 

"แล้วเฟื่องรู้เรื่องที่มันป่วยแล้วยัง"โลแกนเอ่ยถาม มองไปที่เพื่อนแต่ละคนที่นั่งหน้าเครียด 

"คงยังไม่รู้ ถ้าไอ้เฟื่องรู้ มันคงไม่ปล่อยให้ไอ้แรมฝืนตัวเองขึ้นเครื่องเล่นกับมันทั้งวันหรอก"กาวิญญูตอบ  โลแกนพยักหน้าสองสามที 

"แล้ววันนี้มึงจะไปไหนอีกรึเปล่า"กาวิญญูเงยหน้ามองโลแกน อีกคนนิ่งเงียบอยู่สักพักก่อนจะพยักหน้า 

"กูมีธุระนิดหน่อย" 

"เดี่ยวนี้ธุระมึงเยอะเน๊อะ" 

"มึงจะพูดอะไรกับกูกันแน่กาย" โลแกนถามคนหน้าหวานเสียงเรียบ กาวิญญูเบะปากเล็กน้อยพลางยักไหล่ 

"ก็..   เปล๊า  กูแค่เห็นว่า เดี่ยวนี้มึงยุ่งตลอดก็แค่นั้น"กาวิญญูว่าแล้วก็เดินตัดหน้าคนร่างสูง ที่สูงกว่าเขาไม่มากนัก  หากแต่พอยืนข้างๆกันแล้ว เขากลับดูตัวเล็กลงโขเลย โลแกนมองตามหลังกาววิญญูนิ่งๆ ก่อนจะรู้สึกหนักๆตามแรงตบของลูคัสบนบ่า 

"ทะเลาะอะไรกันอีกล่ะพวกมึง มึงไปทำอะไรให้มันงอน" ลูคัสถาม 

"กูไม่รู้ว่ะ"โลแกนส่ายหน้า  เพราะไม่รู้จริงๆว่ากาวิญญูเป็นอะไรไป 

"เอาเถอะ จะว่าไป ช่วงนี้มึงก็ดูเงียบไปนะ" 

"ใครจะไปยิ้มร่าเหมือนคนมีแฟนแบบมึง"โลแกนก่อนจะเดินออกจากห้องพร้อมกับลูคัสที่หัวเราะออกมา 

"ฮ่ะๆ  มึงก็หาซะสิ" 

"กูชอบอยู่คนเดียวมากกว่า  สบายใจกว่าตั้งเยอะ"เสียงบทสนทนาหายเงียบไปจากห้องแล้ว กาวิญญูค่อยๆเดินลงมาที่บันได จนถึงขั้นสุดท้าย  ก็ค่อยๆทิ้งตัวเองลง  ยกเข่าขึ้นมากอดไว้แน่น  ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน  ราวกับหลายๆอย่างในชีวิตช่างยุ่งเหยิงเสียเหลือเกิน 

 

 

อีกสองวันก็ใกล้จะถึงวันเกิดของตัวเองแล้ว ควานลินตั้งใจว่าวันนี้จะออกไปซื้อของขวัญวันเกิดให้พี่ชายสักหน่อย ร่างเล็กขยับไปมาก่อนจะบิดตัวโผล่ออกจากผ้าห่มหนา  มองคนข้างๆที่หลับสนิท ก่อนจะหอมแก้มคนรักเบาๆ 

"แอบหอมแก้มพี่หรอ"ลูคัสกล่าวในขณะที่ดวงตาทั้งสองกำลังหลับอยู่ ก่อนจะค่อยๆลืมตามองคนตัวเล็กที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่ข้างๆ แล้วก็โผกอดเอวบางแน่นๆ ซุกหน้าลงกับท้องนิ่ม 

"อย่างนี้ต้องโดนลงโทษ"ว่าแล้วก็ส่ายหน้าเบาๆลงบนท้องจนควานลินต้องดิ้นขลุกขลักด้วยความจักจี้ 

"หยุดเลยนะพี่ลุคส์ นี่แหนะ"มือเล็กตีเข้าเบาๆลงแบนแขนแกร่ง แต่เรียกแอคติ้งจากคนร่างใหญ่ได้เว่อร์วัง 

"โอ้ยยยย เจ็บบ เมียใครดุจัง" 

"นี่แหนะ ไม่ใช่เมียสักหน่อย"ว่าแล้วก็หน้าแดง 

"ไม่ใช่เมียจริงๆหรอ สงสัยต้องฟื้นความหลังเหมือนเมื่อคืนสักหน่อยแล้ว"ลูคัสว่าพลางจะลุกมาคร่อมคนที่กำลังนั่งพิงหัวเตียงพลางส่งสายตากรุมกริ่ม จนควานลินต้องหยิกเข้าไปที่แขนเบาๆด้วยความเขิน 

"โอ้ย หยิกพี่อีกแล้ว"ลูคัสร้องโอดโอยแม้จะไม่ได้เจ็บมากก็ตาม 

"สมน้ำหน้า แบร่"ควานลินแลบลิ้นน่ารัก  กลบความเขิน เพิ่งจะหายดีแท้ๆ แต่เมื่อคืนกลับโดนลูคัสกวนจนไม่ได้นอนเกือบจะทั้งคืน ดีนะที่เขาห้ามได้ บอกถ้าทำป่วยอีกรอบ จะไม่มีรอบสามอีกแล้ว นั่นแหละ ลูคัสถึงจะยอมหยุด แต่เล่นเอาเขาหมดแรงไปเหมือนกัน  ไม่เข้าใจเลยว่าลูคัสเอาแรงมาจากไหนเยอะแยะ 

"คิดอะไรอยู่หน้าแดงเชียว"ลูคัสจูบจมูกเล็กเบาๆก่อนจะทำหน้าทะเล้นใส่ 

"เปล๊าาา ไม่ได้คิ๊ดดดด" 

"เสียงสูงเชียวน๊าาา" 

"พอเลยพี่ลุคส์  ออกไปจากตัวน้องได้ละ  น้องจะไปทำธุระต่อนะวันนี้"ควานลินว่าพลางผลักบ่าลูคัสเบาๆ แต่ไม่ได้ทำให้อีกคนขยับไปให้เลย 

"ไปไหน" 

"ไปซื้อของขวัญครับ" 

"ของขวัญ?" 

"อีกสองวันวันเกิดน้องกับพี่ซีน ก็เลยตั้งใจจะไปซื้อของขวัญให้พี่ซีนครับ" 

"ทำไมถึงไม่บอกพี่บ้างล่ะว่าอีกสองวันเกิดแล้ว" 

"ก็...  ตั้งใจจะบอกวันนี้นี่แหละครับ" 

"...." 

"จริงๆนะครับ  น้องตั้งใจจะบอกพี่ลุคส์วันนี้จริงๆนะ"ควานลินจับใบหน้าคนร่างใหญ่ที่ส่งสายตาแง่งอนมาให้ ก่อนจะจูบเบาๆเข้าที่ปากหยัก 

จุ้ป 

"ไม่โกรธน้องนะ?" 

"...." 

"พี่ลุคส์~"ควานลินยื่นปากน่ารักให้ลูคัสที่เอาแต่จ้องหน้าเขานิ่ง ก่อนจะถาม  

"อ้ะ จะให้น้องทำไงถึงหายโกรธบอกมา น้องจะทำทู๊กกกอย่าง"ลูคัสหรี่ตาให้คนตัวเล็ก  ก่อนจะยกยิ้มกริ่ม เอาจริงๆเขาไม่ได้โกรธอะไรควานลินเลยสักนิด  แต่เวลาคนตัวเล็กง้อเขาแล้ว น่ารักดี เขาแค่ชอบมอง ยิ่งมีข้อเสนอว่าจะทำใหทุกอย่างแบบนี้ ก็ยิ่งน่าสนแหะ 

"ทำทุกอย่างจริงๆหรอ" 

"อ่าห้ะ"หน้าเล็กพยักหน้าอย่างแรง  ลูคัสผละจากตัวเล็กก่อนจะนั่งพิงหัวเตียงแล้วก็สะบัดผ้าห่มไปข้างๆ  เผยตัวเปล่าเปลือย  เพราะหลังจากเสร็จกิจกรรมเมื่อคืน ก็ล้างตัวให้คนตัวเล็ก จากนั้นก็ไม่ได้ใส่เสื้อนอนเลยทั้งสองคน ควานลินอ้าปากค้าง ก่อนจะเอามือปิดแกนกายของตัวเองไว้ 

"พี่ลุคส์จะเปิดผ้าห่มทำไมเล่า"ควานลินบ่นอุบอิบ  จริงอยู่ที่เห็นหมดแล้ว แต่มานั่งเปลือยแล้วต่างคนต่างจ้องแบบนี้เขาก็เขินนะ 

"ก็ไหนว่าจะทำทุกอย่างไง"ลูคัสบอกพลางขยับผ้าห่มไปอีกทางเมื่อคนตัวเล็กพยายามหยิบเพื่อมาคลุม 

"แล้วจะให้ทำอะไรล่ะ  ไม่เอาแบบเมื่อคืนแล้วนะครับ เมื่อคืนน้องเหนื่อยทั้งคืนแล้ว" 

"ทำให้พี่หน่อย" 

"ห้ะ!?" 

"ช่วยพี่หน่อยนะ ลูกชายพี่มันต้องการน้องจะแย่อยู่แล้ว"ลูคัสทำเสียงออดอ้อนใส่ ควานลินก้มหน้างุด เหลือบไปมองแกนกายของลูคัสที่ใหญ่กว่าของเขามาก กำลังตั้งชี้โด่ สั่นหงึกหงักเล็กน้อย 

"ตะ...แต่ว่า  น้องทำไม่เป็น"ควานลินเอ่ยออกมาเสียงสั่น เขาทำไม่เป็นจริงๆ ที่ผ่านมาก็มีแต่ลูคัสที่ทำให้เขา 

"อย่างแรกก็คือเอามือมาทำความรู้จักก่อน"ลูคัสว่าพลางดึงมือนิ่มมาจับแกนกายของตัวเองไว้ควานลินที่ไม่ทันตั้งตัวก็สะดุ้งเล็กน้อย 

"อ้ะ" 

"ซี๊ดดดด"  ทันทีมือนุ่มสัมผัสกับแกนกายของตัวเอง ลูคัสก็ซี๊ดปากเล็กน้อย ความเสียวซ่านเข้ามารวมอยู่จุดศูณย์กลางควานลินมองใบหน้าที่เชิดขึ้น ปากที่ร้องซี๊ดของคนตัวใหญ่ ก่อนจะค่อยๆกำแกนกายที่พองโตจนน่ากลัวของคนตัวโต 

"อ่าส์..    "ควานลินรูดขึ้นลงเบาๆ  มองไปที่แกนกายของลูคัสสลับกับมองใบหน้าที่หลับตาพริ้มของคนร่างใหญ่ 

"ชิมมันสิ"ลูคัสลืมตาบอกคนตัวเล็กที่ทำหน้าตาใคร่รู้ 

"กินมัน เหมือนที่กินไอติม  อ่าส์!"เสียงแหบพร่าบอก ควานลินค่อยก้มลงไป แตะลิ้นเบาๆลงไปที่หัวบานฉ่ำที่มีน้ำปริ่มออกมาเล็กน้อยอย่างไม่นึกรังเกียจ ลูคัสยังทำให้เขาเลย ทำไมเขาจะทำให้บ้างไม่ได้ 

"หึ่มมมม ซี๊ดดดด"ลูคัสร้องซี๊ดซ๊าดเมื่อลิ้นเล็กแตะลงไปเบาๆ ควานลินได้ยินเสียงครางกดต่ำในลำคอของลูคัสก็ได้ใจ อ้าปากครอบแกนกายใหญ่ของลูคัส ก่อนจะรูดปากขึ้นลงเบาๆ 

"หึ่มมม  อ่าส์!!!   ดี  อืมมมมมม"ลูคัสยกมือขยุ้มหัวเล็กเบาๆก่อนจะขยับให้หัวของควานลินขึ้นลงให้เร็วขึ้น 

"อื้อออ  อึก อี้อุค"ควานลินร้องอื้ออึ้งในลำคอเมื่อลูคัสขยับหัวเขาจนแกนกายเข้ามาลึกเกินไป มือเล็กทุบหน้าท้องแกร่งเบาๆ จนคนตัวใหญ่รู้สึกตัว ปล่อยหัวของเขา ควานลินช้อนตาค้อนคนตัวใหญ่ที่มองมาอย่างรู้สึกผิด ก่อนจะกำแกนกายแล้วก็ใช้ลิ้นเล็กเลียตั้งแต่โคน ขึ้นไปถึงปลาย 

"อืมมมม อ่าส์สส"ควานลินช้อนตาดูคนตัวใหญ่ที่ลำตาครางกระหึ่มด้วยความดีใจ ดีใจที่เห็นใบหน้าที่สุขสมของคนรัก 

"อืมมมมมม"ควานลินครางออกมาเบาๆ  ก้มหน้าครอบแกนกายของคนตัวใหญ่อย่างตั้งใจ ดูดแรงๆที่ปลายหัวฉ่ำแรงๆสองครั้งจนเกิดเสียงจ๊วบจ๊าบ 

จ๊วบ 

จ๊วบ 

"อ่าส์  ซี๊ดดดดดด"เสียงครางที่ดังต่อเนื่องจากคนร่างใหญ่ ควานลินใช้ปากรูดแกนกายใหญ่ เร็วขึ้น แรงขึ้น  มองดูใบหน้าที่แดงก่ำของลูคัส คิดว่าลูคัสคงใกล้เสร็จแล้ว จึงเร่งรูดแกนกายใหญ่เร็วขึ้น จนลูคัสทนไม่ไหว ยกสะโพกสวนปากเล็กแรงๆ 

"อ่าส์    เร็วอีก  อ่าส์!!" 

"อื้อออ อี้อุค  อ้องอุก เอาๆ (พี่ลุคส์  น้องจุก เบาๆ)" ควานลินประท้วงอื้ออึงในลำคอ แต่ดูเหมือนคนตัวใหญ่จะไม่ได้ยินอะไรแล้ว  สะโพกหนายกกระแทกเข้าปากเล็กสองสามครั้งก่อนที่จะกระตุกเกร็ง  ปล่อยน้ำรักเข้าปากของควานลิน ควานลินที่ไม่ทันตั้งตัว สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้สึกมีน้ำพ่นเข้าปาก  แต่ก็เลือกกลืนเข้าไปโดยดี ลูคัสลืมตา มองคนตัวเล็กที่กลืนน้ำรักลงคอ ยกใบหน้าขึ้น  เอานิ้วชี้เข้าปากเล็ก มองด้วยสีหน้ารู้สึกผิด 

"พี่ขอโทษ  ไม่ได้ตั้งใจปล่อยใส่ปากน้องนะ"ปากก็พูด มือก็ควานหวังจะเอาน้ำรักที่เข้าปากเล็กออกมาควานลินจับมือหนา ส่ายหน้าเบาๆ  ก่อนจะดูดนิ้วชี้แกร่งแรงๆ 

จ๊วบ!! 

"ไม่เป็นไรครับ  น้องไม่ถือ"พูดจบก็ยกหลังมือมาเช็ดปากตัวเองที่มีคราบน้ำรักของลูคัสเปื้อนออก โดยไม่รู้เลยว่า ท่าทางแบบนั้นเหมือนเป็นการยั่วคนร่างสูงดีๆนี่เอง ลูคัสผลักร่างของควานลินลงไปกับที่นอนก่อนจะรีบขึ้นคร่อมก่อนร่างเล็กจะไหวตัวทัน ก้มหน้าประกบจูบ ก่อนที่เจ้าตัวจะเอ่ยปากห้ามเขา 

"อืมมมมมมม"จูบหนักที่ชวนสยิวจากคนร่างใหญ่ ทำให้ควานลินทำอะไรไม่ได้นอกจากหลับตาพริ้มรับจูบ  ยกมือทั้งสองข้างโอบคอแกร่งไว้ ลูคัสกางขาเล็กออกกว้าง ก่อนจะขยับตัวเองเข้าหาช่องสีหวาน ค่อยๆแทรกส่วนฉ่ำเข้าไปในช่องทางข้างหลังจนสุดลำ 

"อื้อออออออออ"เสียงครางหวานร้องออกมา  มือหนาข้างหนึ่งก็จับเอวของควานลินไว้  อีกข้างก็รูดแกนกายเล็ก 

"อื้ออออ พะ...พี่ลุคส์  ไหนว่าแค่ให้น้องช่วย"ควานลินค้อนสายตายกใหญ่พลางเอ่ยถามเมื่อผละจูบ 

"ก็เราอ่อยพี่เอง"ลูคัสตอบพลางขยับแกนกายเข้าออกเบาๆ 

"อ๊ะ อ๊ะ อื้ออออ  อะ..อ่อยอะไร  นะ...น้อง มะ...ไม่ได้อ่อย  อื้ออออออ"เสียงเล็กเอ่ยกระท่อนกระแท่นเมื่อลูคัสกระแทกแกนกายเข้ามาหนักๆ จนคนใต้ร่างสั่นคลอน 

"อื้มมมม แบบนี้แหละที่เรียกว่าอ่อย  อ่าสส์ ซี๊ดดดด"ใบหน้าเชิดขึ้นพลางตอบคนตัวเล็ก 

"อ้ะๆๆๆๆ อื้อออ. อ๊าส์  อ้ะๆๆๆ  แรงไป" 

"อึก อ่าส์. ซี๊ดดดดด" 

"อ๊ะ อ๊ะ  อ๊ะ  พี่ลุคส์. อะ อ๊ะ" เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้นไปทั่วห้อง  ร่างเล็กที่บิดไปมาตามความเสียว  ลูคัสก้มลงจูบหน้าอกบางที่เต็มไปด้วยรอยรักจากฝีมือของตัวเอง  ก่อนจะยกยิ้มมองใบหน้าบิดเร่าแสนเซ็กซี่ของคนตัวเล็ก แล้วก็กระแทกเข้าไปจนหัวเล็กสั่นคลอน ก่อนที่จะฉีดพ่นน้ำขาวขุ่นเข้าไปในร่างเล็กจำนวนมาก  รับรู้ถึงช่องแคบที่กำลังขมิบแกนกายของตัวเองถี่ๆ 

ลูคัสมองแกนกายของคนรักที่กำลังพ่นน้ำขาวขุ่นออกมา  ก่อนจะเลียทำความสะอาดให้ร่างบาง จนเกลี้ยง แล้วถอดถอนแกนกายตัวเองออกมา ควานลินยกมือทุบบ่าคนตัวใหญ่เข้าไปทีหนึ่งก่อนจะบ่นอุบ 

"ไอ้พี่ลุคส์บ้า!!"แต่ก็ไม่ได้ทำให้คนตัวใหญ่สะเทือนใจแม้แต่นิดเดียว ซ้ำยังยิ้มหน้าบาน  ยกคนรักขึ้นแนบอก จนควานลินต้องรีบยกแขนโอบคอแกร่งกันตัวเองจะร่วงลงไป 

"พอแล้วนะน้องเหนื่อย"ส่งสายตาดุๆให้หนึ่งครั้ง 

"จะพาไปอาบน้ำ"ลูคัสว่าพลางยิ้มกริ่ม 

"ไม่ต้องเลย ปล่อยน้องลง  อาบน้ำไม่จริงอะดิ"ควานลินบอกพลางทำหน้ายู่ใส่คนตัวใหญ่อย่างหมั่นไส้ 

"จริงคร๊าบบบบ พี่ไม่กวนแล้ว"  ว่าแล้วก็เดินอุ้มคนในอกเข้าไปในห้องน้ำ 

แต่ดูเหมือนสงครามรักจะไม่จบง่ายๆเหมือนที่คนตัวเล็กคิดไว้  เมื่อลูคัสเริ่มทำรักในห้องน้ำอีกครั้งและอีกครั้งจนควานลินต้องพูดออกมาอย่างจริงจัง  ไม่อย่างนั้น วันนี้คงไม่เหลือแรงไปซื้อของขวัญวันเกิดแน่ๆ 

 

 

 

ควานลินเดินถือถุงกระดาษในมือ หลังจากที่เดินเลือกซื้อของเสร็จสิ้นแล้ว  ก็ลงมาที่ลานจอดรถ  สองเท้าชะงักกึก เมื่อรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล ก่อนจะหันไปข้างหลัง ก็ไม่เห็นว่ามีใครสักคน จึงเลือกที่จะสาวเท้าเร็วๆไปที่รถตัวเองที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก 

แต่ดูเหมือนมือปริศนาจะเร็วกว่าขาเล็กหลายเท่า  มือปริศนาดึงควานลินเข้าหาเสาขนาดใหญ่  ผ้าสีขาวถูกโป๊ะเข้าไปเต็มๆที่จมูกเล็ก ควานลินดิ้นขลุกขลักให้พ้นจากพันธนาการจากคนแปลกหน้า พยายามที่จะไม่สูดดมผ้าผืนเล็กที่ถูกกดเข้ากับใบหน้าตัวเอง แต่ยิ่งกลั้นหายใจ ก็ยิ่งเหมือนจะขาดใจ เรี่ยวแรงก็ยิ่งหมดลง จนต้องสูดหายใจเข้าให้ได้มากที่สุด แต่พอสูดอากาศเข้าไปสารเคมีที่ติดอยู่ผ้าขาวก็เข้าสู่ร่างกายเล็กด้วย ก่อนที่ร่างเล็กจะอ่อนแรงไปและสลบเข้ากับอกปริศนา 

ร่างกายที่หมดสติถูกลากเข้าไปในรถกระจกดำที่เข้ามาจอดเทียบ  ก่อนที่สี่ล้อจะเคลื่อนตัวออกไป  ทิ้งเพียงถุงของขวัญกับโทรศัพท์ที่หลุดจากมือเล็กอยู่บนพื้น 

________________________ 

นี่ไงที่ไม่อยากให้น้องเสียตัวเพราะอิพี่มันหื่นไง  โถ่วววว. 😳😳😳 

55555555555555555555555555555 

ใครทำอะไรน้องอีกอะ 

อ่านเรื่องนี้แล้วเหนื่อย  เลิกเถอะ  เลิกกก 

เลิกอ่าน 

555555555555555555555 

ได้จับจบแบบละครไทยอีกหล๊าวววว. สนุกจังงงงง  อิอิ 

//โดนรีดเขวี้ยงมือถือมา 555555555 

รักนะ จุ้ปๆ 

อ้อ เดี่ยวๆๆ. โปรดมีเรื่องใหม่ด้วยนะ  ลงบทนำไปแล้วด้วย 

เรื่อง shadow. :  เงาสีเลือด 

ลองเข้าไปอ่านดูนะ. ชอบไม่ชอบยังไงเม้นต์กันได้งับ 

 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านงับ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว