ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 40

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 17 เม.ย. 2561 12:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 40
แบบอักษร

"ใครโทรมา"

รินถามอย่างแปลกใจเพราะมันดูเครียดมากในคำพูดติณ

"หัวหน้าของผมครับ แต่ไม่มีอะไรคุยกันเรื่องงานนิดหน่อย"

"อือ"

ติณชับรถออกนอกตัวเมืองไปเรื่อยๆ

1 ชม.ต่อมาติณพารินขับรถไปตลอดลายทางกลับมองเห็นทะเลสาบที่กว้างใหญ่ไปด้วย

"สวยจัง"

รินพึมพำ

ในที่สุดก็ถึงที่หมาย ติณจอดรถ

"ถึงแล้วครับสวยไหม"

"สวย"

"แล้วรินชอบไหม"

"ชอบ"

"วันนี้อากาศดีไม่หนาวมากแดดอุ่นๆ"

ติณพูดพร้อมยกอาหารและเครื่องดื่มลง

เขาปูเสื่อที่นำมา โดยที่รินพยานามจะช่วยแต่ติณห้ามไว้ เพราะเขารู้ว่าเจ้านายสาวของเขาเก่งแต่เรื่องบริหารจริงๆ เพื่อความปลอดภัยของอาหารและตัวเขาเอง เขาจึงอาสาที่จะทำเองทั้งหมด

"เรียบร้อยแล้วครับ เชิญท่านประธานคนสวยของผมนั่งได้เลย"

ติณกล่าวด้วยน้ำเสียงล้อๆ

"อือ"

รินนั่งลงและหันมาถามติณด้วยความแปลกใจ

"นายรู้จักที่สวยขนาดนี้ได้ยังไง"

ติณยิ้มขึ้นเศร้าๆพร้อมพูดว่า

"ห่างจากนี้ไป 2 กิโล คือเกิดบ้านของผม ตอนผมเด็กๆถ้าวันไหนยายหยุดงาน ยายจะพาผมมาที่นี้ ยายจะทำอาหารที่ผมชอบ และ ขนมต่างๆ เราจะมานั่งที่นี้ มุมนี้ทุกครั้ง"

ติณเหม่อมองไปยังทะเลสาบที่กว้างไกล

รินก็คือริน เธอปลอบใจคนไม่เก่ง เธอทำได้เพียงยื่นมือของเธอไปสัมผัสมือของติณ

ติณกำมือของรินไว้ พร้อมหันหน้าไปทางรินและเอ่ยว่า

"คุณรู้ไหมว่ายายเคยพูดอะไรกับผมไว้เสมอเมื่อมาที่นี้"

รินส่ายหน้าเบาๆ

"ยายบอกว่า ถ้าวันนึงผมรักใครสักคนให้พาเธอมาที่นี้"

รินตั้งใจฟัง พอได้ยินดังนั้น เธอทำสีหน้า งงๆ แต่พอคิดได้ว่า ติณพาเธอมาที่นี้ มันทำให้เธอหน้าร้อนขึ้นมาทันที

เธอรู้ว่าติณรู้สึกพิเศษกับเธอ แต่ติณกลับไม่เคยเอ่ยคำว่ารักจากปากของเขา นี้เป็นครั้งแรกถึงเขาจะไม่ได้พูดโดยตรง แต่มันกลับทำให้ริน รู้สึกดีกว่าอะไรทั้งหมด

"นะ นายบอกว่าคนที่นายรัก"

"ใช่ครับ"

"ฉะ ฉัน"

เธอพูดเสียงอายๆ

"ใช่ ผมรักคุณ "

ติณพูดพร้อมมองตาของรินอย่างลึกซึ้ง รินทั้งอึ้งทั้งดีใจ เหมือนในหัวใจของเธอตอนนี้มีผีเสื้อบินวนไปมา ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยได้ยินใครบอกรักเธอ แต่ครั้งนี้มันรู้สึกพิเศษ รู้สึกถึงความจริงใจ และรับรู้ได้ว่าเขารักเธอจริงๆ

ติณโน้มใบหน้าของเขาไปที่รินพร้อมประทับริมฝีปากของรินทันที

สัมผัสนี้นุ่มนวลกว่าครั้งไหนๆเปรียบเสมือนคำบอกรักของติณที่ทั้งนุ่มนวล และอ่อนหวานละมุนละไม

ตอนนี้รินเหมือนอยู่ในโลกแห่งความฝันจนไม่อยากให้ฝันนี้หลุดลอยไป เธอจึงใช้มือกอดที่คอของติณทันที

ทั้งคู่ผละออกจากกันช้าๆ ติณจ้องตาของรินอย่างลึกซึ้ง รินเองก็ไม่ต่างตอนนี้ใจเธอสั่นระรัวแถมยังอบอุ่น

ติณใช้มือของเขาจับปอยผมข้างแก้มของรินอย่างเบามือ

"ทำไมคุณสวยแบบนี้นะ ผมชักจะหวงคุณขึ้นทุกวันแล้วละ"

ติณเอ่ยยิ้มๆ

รินไม่รู้จะทำหน้าแบบไหนเพราะตอนนี้เธอทั้งเขินทั้งมีความสุข เธอวางไม้วางมือไม่ถูก ติณจึงจับเธอนอนลงบนหมอนใบเล็กๆที่ติณนำมา และเขาก็นอนลงข้างๆรินเช่นกัน พร้อมจับมือของริน

ติณหันไปมองบนฟ้าและพูดกับรินว่า

"รินคุณมองดูท้องฟ้าสิ มันสวยมาก"

รินหันไปมองบนฟ้าตามที่ติณบอก และมันก็สวยมากจริงๆสวยจนเธอรู้สึกผ่อนคลาย เธอไม่ได้เป็นตัวของตัวเองและรู้สึกอิสระแบบนี้นายแค่ไหนแล้วนะ

มันสบายใจจริง หรือ เพราะเธอมีคนข้างๆนะ มันทำให้เธอทั้งอบอุ่นทั้งปลอดภัย

รินหันมาทางติณที่กำลังเหม่อมองบนฟ้า

เธอใช้แขนของเธอกอดไปที่ติณ พร้อมสูดกลิ่นที่เธอชอบและคุณเคย

'กลิ่นของติณ ชอบจัง'

รินคิดในใจ

ติณหันมาทางเจ้านายสาว ที่ตอนนี้ได้กลายเป็นเจ้าหัวใจไปแล้ว พร้อมจับศรีษะของเธอมาวางตรงแขนของตัวเอง รินก็ไม่ขัดขืนแต่อย่างใด เธอกลับยิ่งชอบกว่าหมอนใบนุ่มที่ติณนำมามากกว่า

ติณใช้อีกหนึ่งแขนอีกข้างที่ยังว่างหันมากอดริน และใช้จมูกของเขาหอมไปที่ผมของริน

"ขอบคุณนะติณ"

รินเอ่ยพร้อม กระชับแขนกอดติณแน่นยิ่งขึ้น

ทั้งคู่กอดกันพร้อมหลับตา รินหลับไปพร้อมความสบายใจและปลอดภัยทันที

ส่วนติณนั้นหลับตาสักพักและลืมตาขึ้นมาหันไปมองทางเจ้านายสาว และ พูดเบาๆกับรินว่า

"ผมจะดูแลคุณเอง ถ้าผมยังไม่ตายอย่าหวังว่าใครจะทำร้ายคุณได้ ผมสัญญา"


ในขณะที่ติณกำลังมีความสุขกับรินอยู่นั้นทางหน่วยรักษาความปลอดภัยของหัวหน้าติณ กำลังเตรียมตัวเพื่อรอรับสัญญาณฉุกเฉินจากติณ

"ทุกคนต้องพร้อมตลอด 24 ชม. เราอาจจะได้ลุยงานใหญ่กัน ทุกหน่วยเตรียมพร้อมใช่ไหม"

หัวหน้าของติณสั่งเสียงเครียด

"ครับผม"

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว