ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 39

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 16 เม.ย. 2561 22:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 39
แบบอักษร

รินตกใจหน้าซีดเพราะกลับเป็นเธอที่ทำติณเจ็บวันที่เธอใช้กระเป๋าฟาดเขาเธอโมโหจริงๆแต่เธอไม่ได้ต้องการทำให้เขาบาดเจ็บ พอรู้ว่าติณมีแผลเพราะความโมโหของเธอ มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิดกว่าเดิมอีกหลายเท่าตัว

"ผมชินกับบาดแผลแล้ว อีกอย่างตอนนั้นเหตุการณ์ก็ไม่เอื้ออำนวยให้ผมบอกคุณเท่าไหร่ แห๊ะๆ"

ติณกลัวว่ารินจะโทษตัวเองเขาจึงพยายามปลอบใจ

"ไปทำแผลก่อนเถอะ"

รินยังเป็นห่วงเมื่อเห็นติณเลือดไหลไม่หยุด

ติณพยักหน้าพร้อมกับถอนหายใจ

"นายถอนหายใจทำไม"

รินถามอย่างแปลกใจ

"ไม่มีอะไรผมแค่เกลียดเลือดของตัวเองเท่านั้น"


ทั้งคู่เดินออกมาทำแผลที่ห้องนั่งเล่น ต้องเรียกว่าติณทำแผลให้ตัวเองถึงจะถูก เพราะก่อนหน้านั้นติณกะจะอ้อนด้วยการให้เจ้านายสาวทำแผลให้ แต่รินก็คือริน เธอเก่งในเรื่องธุรกิจ แต่ในเรื่องอื่นๆเด็กอนุบาลอาจจะทำได้ดีกว่าเสียอีก

รินนั่งทำหน้าสำนึกผิดอยู่บนโซฟาตัวแพง

"เจ็บไหม"

รินถามด้วยเสียงที่เบาดุจแมลงหวี่

"ตอนแรกไม่ค่อยเจ็บครับ แต่พอให้รินทำแผลให้เท่านั้นแหละผมว่าผมเริ่มเจ็บแล้ว ดีแล้วที่คุณไม่ตัดสินใจเรียนแพทย์"

ติณหยอกล้อเจ้านายสาวทันที

และยังพูดไม่ทันขาดคำหมอนอิงก็ลอยมาทันที

"ปากแบบนี้คงไม่เจ็บเท่าไหร่"

"โถ่วว ถ้าโดนหน้าผมแล้วมีแผลบนหน้าหล่อๆของผมจะทำยังไง สาวๆหนีหมดพอดี"

และหมอนอีกลูกก็ลอยมาทันที


เช้าวันรุ่งขึ้นเป็นวันหยุดวันเสาร์พอดี

ติณยังคงทำหน้าทีพ่อครัวเหมือนเคย แต่วันนี้เขาทำอาหารเยอะเป็นพิเศษ เพราะวันนี้เขาดูตารางงานแล้วไม่มีอะไรเป็นพิเศษ เขาจึงตั้งใจจะพาเจ้านายสาวของเขาไปปิกนิค เพราะช่วงนี้อากาศเย็นลงและแดดกำลังอุ่นตลอดทั้งวัน เขาได้เตรียมของใส่ ตะกร้าปิกนิค และได้นำผลไม้ต่างๆที่รินและเขาชอบไปด้วย

รินเดินลงมาด้วยรอยยิ้มที่ยังคงทำให้ติณใจละลายอยู่เหมือนเคย

เธอเดินเข้ามาบนโต๊ะอาหารและได้เจอตะกร้า 2 ใบ เธอจึงถามขึ้น

"ตะกร้าอะไร"

"วันนี้วันหยุด และ เรา 2 คนจะไปปิกนิคกันครับ"

พอได้ยินดังนั้นรินรู้สึกทั้งแปลกใจทั้งอบอุ่นทันที เพราะโดยปกติวันหยุดของเธอมักจะอยู่ที่บ้านอ่านหนังสือมากกว่า

ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากไปไหน แต่เธอไม่รู้จะไปที่ไหนมากกว่า ถ้าเป็นเมืองนอกเธอไปมาเกือบทุกประเทศแล้ว แต่ถ้าเป็นห้าง คงไม่มีอะไรมากนอกจากชอปปิ้ง และมีหลายแบรนด์ที่ส่งคอลเลคชั่นล่าสุดมาให้เธอตลอด เธอจึงไม่ค่อยจำเป็นที่จะไปชอปปิ้งเท่าไหร่ และถ้าหากเธออยากได้อะไรก็แค่เปิดอินเตอร์เน็ตและสั่งให้คนไปรับของให้แค่นั้น เพราะเธอเองไม่ชอบอะไรที่วุ่นวาย ผู้คนมากมาย หรือเพราะเธออาจจะเบื่อเกินไปที่จะไปคนเดียว

พอติณบอกว่าเขาจะพาเธอไปปิกนิคมันทำให้เธอคิดไม่ถึง และดีใจมากกว่าที่เธอจะไปเดินชอปปิ้งต่างประเทศเสียอีก

มันเป็นสิ่งธรรมดาที่ไม่ธรรมดาเลย

ติณสังเกตสีหน้าของรินและยิ้มขึ้นมาพร้อมถามว่า

"คิดอะไรอยู่ยิ้มค้างเชียว"

"ป่าว"

รินได้สติพร้อมตอบอายๆและนั่งลงทานอาหารทันที

"คุณรินอยากได้อะไรเพิ่มไหม ผมจะได้ทำเพิ่ม"

"ไม่"

เธอส่ายหน้าเล็กน้อย

"แต่ผมอยากได้"

"อยากได้อะไรก็ทำไปสิ"

"อยากได้มอร์นิ่งคิสจากท่านประธานสักครั้ง"

รินหน้าร้อนขึ้นทันทีพร้อมพูดขึ้นว่า

"นายอยากได้แผลบนหัวเพิ่มใช่ไหม"


ตอนนี้ทั้งคู่ได้ขึ้นรถมาเพื่อจะไปปิกนิค โดยที่ติณไม่ยอมบอกสถานที่ให้กับรินถึงรินจะพยายามถามอยู่หลายครั้ง

วันนี้ทั้งคู่ใส่ชุดสบายๆ แต่กลับดูดี เหมือนายแบบนางแบบออกมาจากภาพนิตยสารแฟชั่น รินแต่งหน้าอ่อนๆยิ่งขับเน้นให้เธอดูเด็กลงยิ่งกว่าเดิม

ขณะที่กำลังขับรถโทรศัพท์ของติณได้ส่งเสียงขึ้น ติณจับขึ้นมาดูและเป็นชื่อหัวหน้าของเขา

"ครับหัวหน้า"

ติณรับสายทันที

"ฉันได้ข้อมูลที่นายต้องการแล้วนะ"

"ขอบคุณครับ"

"ฉันจะส่งให้นายหรือนายจะเข้ามารับข้อมูลที่นี้เพราะฉันมีของบางอย่างจะมอบให้นาย"

"วันนี้ผมคงไม่สะดวกไปเพราะผมติดธุระสำคัญ"

คำว่าธุระสำคัญของติณสำหรับคนที่เคยร่วมงานกับเขาจะรู้ดีว่าสำหรับคำว่าสำคัญนั้น คือ สำคัญจริงๆเพราะขณะปฏิบัติหน้าที่อยู่หน่วย A นั้นติณแทบจะไม่เคยลา หรือ มีธุระใดๆ ถ้าเขาพูดว่าสำคัญมันจะสำคัญมากเสมอจนถึงขั้นเสี่ยงชีวิต

"นายต้องการให้ทางเราช่วยอะไรกับธุระครั้งนี้ไหมติณ"

หัวหน้าของเขาทำเสียงเครียดทันที

"ไม่ครับ"

"นายมั่นใจนะติณ ถ้ามีอะไรนายไม่ต้องเกรงใจฉัน อย่างที่ฉันเคยบอกไปว่าฉันติดค้างน้ำใจนายหลายครั้ง"

หัวหน้าของเขายังคงห่วงติณ

"ไม่เป็นไรครับผมจัดการได้"

"ถ้านายยังไหวก็ไม่เป็นไรถ้าไม่ไหวกดปุ่มฉุกเฉินทันทีและพวกฉันและกองกำลังจะไปช่วยเหลือนาย"

"ครับ"

หัวหน้าของเขายังคงเสียงเครียด ถ้าหัวหน้าของติณรู้ว่า ธุระ "สำคัญ" ของติณคือการไปออกเดทปิกนิคกับริน เขาคงกระอักเลือดออกมาทันที


--- ทำไมรู้สึกสงสารหัวหน้าของติณ---

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว