มี Ebook แล้วนะคะ ^^

ชื่อตอน : บทที่ 4 :: ฌอน

คำค้น : น่ารัก,หมา,อัลวิส,หล่อ,โรแมนติก,ดราม่า,สวย,รัก,หวาน,นักรบ,อาเรซ,อลิส

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2561 22:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 :: ฌอน
แบบอักษร

อลิสาคิดว่าอัลวิสกำลังงอนเธอเนื่องจากเจ้าหมาตัวน้อยไม่ยอมมองหน้าเธอเลยแม้แต่น้อย อัลวิสกินนมแล้วก็นั่งดูทีวีบนโซฟา พอเธอปิดทีวีเขาก็เดินไปย่ำบนหนังสือพิมพ์ราวกับอ่านมันรู้เรื่อง

อัลวิสไม่เห่า อัลวิสไม่ยอมให้เธออุ้ม ยิ่งเธอพยายามเข้าใกล้อัลวิสก็วิ่งหนีสุดแรงจนการขออุ้มกลายเป็นการวิ่งไล่จับรอบห้อง ปาไปหลายวันแล้วที่อัลวิสทำตัวราวกับรังเกียจเธอเสียเต็มประดา และอลิสากำลังหมดความอดทนกับท่าทีเฉยชาของเขา

ร่างบางนั่งลงถัดจากร่างน้อยขนดก ตาสีเทาคู่สวยหันมองร่างเจ้าหมาขี้เกียจที่กำลังนอนเอกเขนกบนโซฟา

“อัลวิสตัวเหม็นแล้ว อลิสว่าเราควรอาบน้ำ”

นักรบไม่ได้สนใจเธอ เขานั่งดูการแข่งบาสเกตบอลอย่างออกรส นานเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่ได้ใช้ชีวิตไร้สาระแบบนี้ นานเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่ได้นอนขี้เกียจดูทีวีให้หมดเวลาไปวันๆ ไม่ต้องคิดเรื่องธุรกิจมากมาย เรื่องสงครามตะวันออกกลาง เรื่องการเมืองระหว่างประเทศ หรือแม้กระทั่งการจัดการบริหารงานที่น่าปวดหัวทั้งหลาย

หากร่างเขายังไม่ตายก็ต้องสิ้นสตินอนป่วยไร้ประโยชน์ ใจหนึ่งก็นึกเป็นห่วงน้องชายขึ้นมา ถ้าเขาไม่อยู่ทั้งคนแล้วอัศวินจะเป็นอย่างไรบ้าง ถึงแม้อัศวินฉลาดพอที่จะแก้ปัญหาเรื่องงาน แต่ไม่เก่งกล้าพอที่จะเรื่องแก้ปัญหาบุคคล อีกทั้งการบริหารถ่วงดุลขั้วอำนาจไม่ใช่สิ่งที่อัศวินถนัด

น้องชายคนเดียวของเขาต้องกำลังกุมขมับอยู่แน่ๆ

ฟึบ!!

ขณะที่กำลังเหม่อลอย ร่างปุกปุยก็ถูกอุ้มขึ้น นักรบตวัดสายตามองหญิงสาวผู้โง่งมตรงหน้าอย่างไม่พอใจ อลิสาไม่สนใจสายตาของอัลวิส เธอเดินเข้าห้องน้ำแล้วจัดการวางร่างน้อยในอ่างล้างมือ จากนั้นก็จัดแจงเปิดน้ำให้เต็มอ่าง

“บ็อก!!” นักรบดิ้นหนีสายน้ำเย็นเฉียบทันทีเมื่อสัมผัสน้ำเย็น ไม่เข้าใจว่าทำไมเขารู้สึกรังเกียจน้ำมากขนาดนี้ ซึ่งมันก็แค่ของเหลวธรรมดานี่นา!!

“เอ๊ะ! อยู่นิ่งๆ สิอัลวิส อลิสเปียกหมดแล้วนะ!” อลิสาจับลูกสุนัขตัวน้อยไว้แล้วบีบสบู่สำหรับสุนัขลงไปบนขนหนาของอัลวิส นักรบยอมหยุดนิ่งเมื่อเห็นว่าดิ้นไปก็ไร้ประโยชน์ เขาสู้แรงของอลิสาไม่ได้อยู่ดี

มือเรียวสวยค่อยๆ ชโลมสบู่ลงบนขนสีน้ำตาลทองแซมสีดำ อลิสาคลึงนวดกล้ามเนื้อให้ลูกสุนัขผ่อนคลายพร้อมกับตรวจดูแผลของอัลวิส ซึ่งก็เห็นว่ามันเกือบจะหายดีแล้ว

“เคลิ้มเชียวนะ” เสียงหวานเอ่ยแซวเมื่อเห็นลูกสุนัขหยุดดิ้นแล้วนอนเอาคางเกยอ่างหลับตาพริ้มในมือเธอ

อยู่ๆ อลิสาก็รู้สึกว่าเธอเป็นสาวรับใช้ที่กำลังอาบน้ำให้เจ้านายตัวน้อย อัลวิสทำราวกับว่าเธอเป็นทาสรับใช้ของเขาอีกแล้ว และความรู้สึกแบบนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“สบายไหมคะคุณผู้ชาย!!”

ฝ่ายนักรบเองก็รู้สึกดีจนไม่ได้สนใจประโยคไร้สาระและสายตารักใคร่ของหญิงสาว เขาปล่อยให้เธอนวดตัวจนเธอพอใจ นักรบชอบเวลาเธอเอามือมาเกาคางหรือเกาท้องให้ ปลายนิ้วเธอสัมผัสผิวไม่เบาแต่ก็ไม่หนัก ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงได้รู้สึกดีและสบายตัวเหลือเกิน

“ถ้าชอบก็ทำตัวเป็นเด็กดีหน่อยนะคะคุณอัลวิสขา”

เอาเป็นว่านักรบชอบที่เธอทำแบบนี้ ส่วนเรื่องเด็กดีค่อยว่ากัน

“อุ๊ย!”

“บ็อก!!”

อัลวิสเห่าทันทีเมื่ออลิสาลงมือทำความสะอาดบริเวณจุดน่าอายของเขา นักรบไม่คิดว่าชีวิตนี้จะต้องมาถูกผู้หญิงจับแท่งเนื้อทำความสะอาดแทนที่จะจับด้วยความเสน่หา อลิสาช่างเป็นผู้หญิงที่กล้าดีนัก!

ดวงตาโปนโตสีน้ำตาลของลูกสุนัขตวัดมองใบหน้าหวานอย่างเอาเรื่อง

“เขินด้วย! แหม ตัวเล็กแค่นี้ทำเป็นเขิน” อลิสาหัวเราะคิกคัก

นักรบทนสายตาล้อเลียนของเธอไม่ไหวอีกต่อไป เขาดิ้นหนีจนน้ำในอ่างกระเด็นโดนร่างอรชรเปียกโชก ความลื่นของสบู่ทำให้ร่างน้อยหลุดมือเจ้านายสาวในที่สุด อลิสารีบตะครุบร่างขนปุยไว้ได้อีกครั้งก่อนที่อัลวิสจะกระโดดออกจากอ่างล้างมือไว้ได้ทัน

“อัลวิส!”

อลิสาดุพร้อมกับอุ้มร่างลูกหมาตัวน้อยแนบอก ขนเปียกชุ่มของเขาทำให้เธอเปียกปอนไปด้วย

“บ็อก!!” อัลวิสเห่าประท้วงเมื่อเห็นว่าอลิสาเองก็ไม่ยอมปล่อยเขาง่ายๆ

หญิงสาวตัดสินใจเปิดฝักบัวพร้อมกับอุ้มอัลวิสไปใต้ฝักบัว สายน้ำไหลลงอาบร่างทั้งสอง ฟองสบู่ไหลเข้าตาจนนักรบรู้สึกแสบไปหมด สุนัขตัวน้อยรีบตะกุยหนี อลิสารีบล้างสบู่ออกให้ทันทีเมื่อเห็นว่าอัลวิสไม่ชอบ

“จะเสร็จแล้วอัลวิส..ล้างสบู่แปบเดียวเด็กดี”

“บ็อก!!”

นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่นักรบดิ้นจนหมดแรง และซึ่งกว่าจะอาบน้ำสำเร็จก็ทำให้ทั้งคนทั้งสุนัขเหนื่อยพอๆ กัน

“เฮ้อ เสร็จซะที!” อลิสาวางร่างเปียกของอัลวิสบนอ่างล้างมือที่เธอปล่อยน้ำทิ้งไปแล้วจนเหลือเพียงอ่างเปล่า หญิงสาวเอาผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่มาหุ้มร่างน้อยที่กำลังสั่น

นักรบโกรธจนพูดไม่ออกเขาจึงหันหลังใส่เธอเพราะไม่อยากเจอหน้าหญิงสาว ร่างเล็กปล่อยให้อลิสามองแผ่นหลังของเขาพร้อมกับมือบางที่กำลังเช็ดขนจนมือเป็นระวิง

มือเรียวหยิบเครื่องเป่าผมออกมาเพื่อเป่าขนสุนัขตัวน้อย ตากลมโตคู่สวยก้มมองเสื้อผ้าเปียกโชกของตัวเอง หญิงสาวคิดว่าถ้าเธอเปียกขนาดนี้อาจทำให้ไฟฟ้าจากเครื่องเป่าผมช็อตหรือลัดวงจรเอาได้

“เปียกมะล่อกมะแล่กจนได้...” อลิสาตัดสินใจถอดเสื้อผ้าเปียกชื้นออกก่อนที่จะเสียบปลั๊ก นักรบได้ยินเสียงสาบเสื้อขยับก็รีบหันมองตามสัญชาตญาณ นิ้วเรียวแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าของเธอเปิดเผยให้เห็นชุดชั้นในลายลูกไม้โอบอุ้มเต้าคู่สวยซ่อนรูป

ผิวขาวผ่องปรากฏแก่สายตาเมื่ออลิสาถอดเสื้อเชิ้ตมาแขวนแล้วลงมือถอดกางเกงยีนขายาว ขาเรียวสวยค่อยๆ ยกขึ้นเพื่อดึงกางเกงออกจากปลายเท้า ส่วนล่างกลางกายสาวมีผ้าชิ้นน้อยปิดไว้อย่างหมิ่นเหม่ เมื่อผ้าฝ้ายผืนบางเปียกชื้นก็เพียงพอที่จะให้คนมองสามารถรู้ว่าเนินเนื้อใต้แพนตี้ชิ้นน้อยนั้นเป็นอย่างไร

“เป่าขนหน่อยนะจ๊ะ”

มือบางเลื่อนมาหยิบเครื่องเป่าไฟฟ้าเพื่อจัดการเป่าขนอัลวิสให้แห้งสนิท หญิงสาวจับร่างน้อยขยับไปมา สายตาของนักรบเพิ่งได้พินิจมองเธอใกล้ๆ เป็นครั้งแรก นึกไม่ถึงว่าเขาทำไข่มุกเม็ดงามหลุดมือเสียแล้ว

ดวงตาลูกสุนัขจ้องร่างงามไม่กะพริบ

ผิวขาวละเอียดของอลิสาเนียนผ่องน่าสัมผัสเกินใคร แค่มองก็ให้ความนุ่มลื่นชวนหลงใหลเพราะไม่มีริ้วรอยสิวฝ้าขึ้นให้รำคาญสายตา เปรียบดังเม็ดไข่มุกล้ำค่าที่ถูกเก็บใต้ทะเลลึกรอการค้นพบ

แม้ว่านักรบเคยสัมผัสผู้หญิงมาไม่น้อยแต่ก็ต้องยอมรับว่ารูปร่างของอลิสาดีไม่แพ้นางงามจากเวทีประกวด ใบหน้าเรียวเล็กของเธองดงามอ่อนหวาน ทั้งเอวคอด ช่วงขา ต้นแขน และหน้าท้องของเธอดูงดงามไร้ที่ติ ที่มากกว่านั้นคือหน้าอกคู่สวยจัดอยู่ในขนาดที่น่าโปรดปรานเสียด้วย

ผู้หญิงคนนี้ช่างมีองค์ประกอบที่ลงตัวชวนให้เขาแหกกฎทุกข้อของตัวเองเสียจริง! ถ้าอลิสาเปิดเผยให้เขาเห็นแบบนี้ตั้งแต่แรก เธอคงได้ของรางวัลมากกว่าเครื่องเพชรหลายล้านแน่ๆ ชายหนุ่มคิดในใจ

“เสร็จแล้ว!!” เสียงใสบอกอย่างภูมิใจเมื่อสามารถจัดการลูกสุนัขตัวน้อยให้หอมสะอาดและแห้งสนิทตามที่หวัง

ต่อจากนี้คงเป็นคิวอาบน้ำของอลิสาบ้าง นักรบแทบหยุดหายใจเมื่อหญิงสาวตรงหน้าถอดบราลูกไม้ออกแล้วปล่อยดอกบัวอวบใหญ่ของเธอเป็นอิสระ ยอดอกสีทับทิมทำให้เขาเผลอจ้องมองอย่างหลงใหล ปทุมถันอวบอิ่มโค้งเว้าลงตัวกับเอวอรชรราวกับเทพธิดาเปลือยกาย อลิสาเลื่อนมือมากอบกุมเต้าสวยของเธออย่างเคอะเขิน

หญิงสาวมองลูกสุนัขที่กำลังจ้องหน้าอกเธอคล้ายจ้องขนมหวาน ดูเหมือนว่าอัลวิสจะชอบหน้าอกเธอมากกว่านมในชามของเขาเสียอีก มือเล็กจับผ้าขนหนูรอบร่างปุกปุยให้เป็นห่อแล้วหิ้วลูกสุนัขตัวน้อยออกจากห้องน้ำ

“รอก่อนนะเด็กดี อาบน้ำเสร็จแล้วจะมานอนด้วย”

แกร๊ก!

อลิสาวางอัลวิสไว้บนพรมหน้าห้องน้ำแล้วปิดประตูลงกลอนแน่นหนา เธอไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าแล้วทำไมต้องเขินอายยามถูกอัลวิสจ้องด้วย!!




สนามบิน

“พี่รบ!!!!” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาในห้องรับรอง

ร่างสูงนั่งบนเก้าอี้ไฟฟ้า รอบกายเขาเต็มไปด้วยผ้าพันแผล ฌอนพยายามรักษาสีหน้าให้เรียบเฉยตามที่เดวิดเฝ้าบอกเขาเสมอ

การแฝงตัวเข้ามาเป็นบอดี้การ์ดของนักรบนานถึงสองปีทำให้ฌอนแสดงบทบาทนักรบได้ไม่อยาก นักรบตัวจริงได้ถูกฝังหายไปกับกองระเบิดของซากเครื่องบิน และตอนนี้ฌอนก็สวมรอยแทนอย่างแนบเนียน

ต้องขอบคุณบุคลิกนิ่งเงียบ ยิ้มยาก แสนเย็นชาและพูดน้อยของนักรบที่ทำให้งานปลอมตัวนี้ง่ายขึ้นมาเป็นกอง ฌอนชื่นชมตัวเองแล้วยิ้มในใจ

“พี่รบคะ!! พี่รบจริงๆ ด้วย!! พีชดีใจเหลือเกิน!!” หญิงสาวร่างบางเดินมาจับมือพี่สามีไปกุมไว้ น้ำตาเธอไหลนองใบหน้าสวย เสียงหวานเอ่ยภาษาไทยชัดเจน ฌอนแปลประโยคนั้นได้ไม่ยาก เขาลงทุนเรียนภาษาไทยและให้หมอศัลยกรรมแปลงร่างเหมือนนักรบทุกกระเบียดนิ้ว โดยแผนการนี้ดำเนินมานับสามปี

ตอนแรกเดวิดตั้งใจให้ณอนสมัครเป็นบอดี้การ์ดเข้ามาล้วงข้อมูลนักรบ แต่พอเวลาผ่านไปสองปียังไม่มีความคืบหน้า เดวิดก็เปลี่ยนแผนให้เขาลาออกแล้วมาศึกษาพฤติกรรมเลียนแบบนักรบแทน

เวลาหนึ่งปีที่เหลือเขาจึงทุ่มทุนทำทุกอย่างให้เหมือนนักรบทั้งร่างกาย ทั้งหน้าตาและเสียงพูด รวมถึงความสามารถด้านกีฬาและภาษา ระยะเวลาดำเนินแผนทั้งหมดก็สามปี ดังนั้นต่อให้อัศวินผู้เป็นน้องชายแท้ๆ เองก็คงไม่รู้ว่าเขาไม่ใช่พี่ชายตัวจริง!

“... ฉันไม่เป็นไร” ฌอนบอกเสียงเบา ชายหนุ่มรู้ว่าผู้หญิงตรงหน้าคือภรรยาของอัศวิน น้องสะใภ้คนเดียวของนักรบ ซึ่งนักรบก็ใช้สรรพนามเย็นชาแบบนี้กับเธอมาตั้งแต่ไหนแต่ไร

“ต้อนรับกลับบ้านเรานะพี่” อัศวินโน้มตัวลงมากอดเขา

ฌอนแอบเห็นม่านน้ำตาฉาบในดวงตาสีน้ำตาลของอัศวิน พี่ชายตัวปลอมกำลังคิดว่าเขาควรจะพูดปลอบใจอัศวินดีหรือไม่ แต่เมื่อมองย้อนถึงนิสัยและบุคลิกของนักรบตัวจริงก็คิดว่าควรรักษามาดพี่ชายผู้เข้มแข็งไว้ดีกว่า

“อืม” ฌอนบอกแล้วตบบ่าอัศวินเบาๆ คนเป็นน้องยิ้มอย่างโล่งใจ พี่ชายตัวปลอมคิดว่าเขาตัดสินใจถูกต้องแล้วที่ไม่ได้เอ่ยปลอบใจอัศวิน

“กลับบ้านเถอะ” ฌอนเอ่ยอย่างอ่อนเพลีย

พิชญ์จิราเดินไปจับมือสามี ความยินดีแต่งแต้มไปทั่วใบหน้าสวยหวาน ดวงตาสีน้ำตาลของอัศวินมองกลุ่มผู้ช่วยและบอดี้การ์ดของนักรบถูกเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ทั้งหมด อัศวินรู้สึกใจหายที่เลขามากความสามารถและบอดี้การ์ดมือดีไม่รอดชีวิตจากเหตุเครื่องบินตกสักราย แต่พี่ชายของเขารอดตายกลับมาก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์ พระเจ้ายังมีเมตตาต่อครอบครัวเขาอยู่บ้าง คนเป็นน้องขอบคุณพระองค์ในใจ

อัศวินยื่นกล่องกระดาษสีแดงริบบิ้นสีเขียวให้พี่ชาย ฌอนรับมาทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่าอัศวินต้องการสื่ออะไร นักรบตัวปลอมมองน้องชายด้วยความสงสัย

“พี่สัญญากับจอมทัพว่าจะเอาของขวัญคริสต์มาสไปให้” อัศวินเอ่ยเสียงเรียบ

ฌอนรู้ว่าจอมทัพคือลูกชายคนเดียวของอัศวินจึงพยักหน้าและพูดให้น้อยที่สุดตามบุคลิกของนักรบ พิชญ์จิราขมวดคิ้วเมื่อเห็นท่าทีนั้น ปกติแล้วนักรบจะมีรอยยิ้มเล็กน้อยบนใบหน้าหรือดวงตาอ่อนโยนเมื่อพูดถึงหลานชายคนเดียว ถึงแม้พี่สามีจะรักษาท่าทีเย็นชาแค่ไหนแต่เขาก็เคยเอ็นดูจอมทัพเกินใคร

หญิงสาวผู้เป็นน้องสะใภ้ส่งสัญญาณให้นางพยาบาลพานักรบออกไป มือบางเผลอกุมมืออัศวินอย่างแรงจนสามีจับความผิดปกติได้

“มีอะไรหรือเปล่าที่รัก” อัศวินกระซิบถาม

“มะ...ไม่มีค่ะ”

ความคิดเห็น