ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 16 เม.ย. 2561 13:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่19
แบบอักษร

ผู้กล้าโคคิคุกเข่าก้มหน้าลงตรงหน้า ราชินีเรเนีย โดยที่มี เนียกับเซร่า คุกเข่าอยู่ด้านหลังของโคคิ

"ยินดีที่ได้พบครับ ท่านราชินี ผมมีชื่อว่า โคคิ ครับ ส่วนทั้งสองคนข้างหลังของผมคือผู้ติดตามของผมครับ"

"ฉัน เนีย ค่ะ"

"ส่วนฉัน เซร่า ค่ะ"

"เงยหน้าขึ้นมาเถอะท่านผู้กล้าและผู้ติดตามทั้งสอง"

""ขอบคุณครับ/ค่ะ""

โคคิ เนียและเซร่า เงยหน้าขึ้นมาหลังจากพูดจบ

"เอ่อคือว่า-"

ขณะที่โคคิกำลังจะพูดอะไรบางอย่างก็ได้มีเสียงนึงดังขึ้นมา

"นี่คุโระนายน่าจะลองให้เอเลนขี่นายดูสักหน่อยนะ อ๊ะ รินก็ด้วยมาลองขี่คุโระดูหน่อยไหม"

"ม ไม่เอาเด็ดขาดเลยคะพี่ซาคุยะ"

"ฉ ฉันเองก็ด้วยจะ จะให้ทาสอย่างฉันขี่เนี่ย เป็นไปไม่ได้หรอกคะ"

รินพูดออกมาด้วยใบหน้าที่เริ่มแดงนิดๆ

"ฉ ฉันเองก็อยากลองขี่คุโระดูมั้งจัง คงจะรู้สึกดีสุดๆ แน่เลย"

ลูน่าพูดออกมาด้วยใบหน้าที่แดงนิด

'ดูเหมือนสองคนนี้จะคิดอะไรไปไกลแล้ว'

ส่วนยูรินั้นมองมาคุโระแล้วหันกลับไป แล้วมองใหม่แล้วหันกลับไปอีก ออกอาการอยากลองขี่อีกสักครั้ง

ส่วนลูลู่เธอยืนดูอยู่ห่างๆไม่ได้พูดไร

"ว้าว ดูนั้นสิเนียนั้นแบล็ควูล์ฟละ แถมยังดูเชื่องกับคนอย่างสุดๆเลยละ"

"นั้นสิฉันอยากลองลูบขนมันดูสักครั้งจังเลย"

เซร่ากับเนียคุยซุบซิบกันพร้อม มองมาที่คุโระด้วยสายตาเป็นประกายเหมือนกับเด็ก

คุโระที่ได้ยินสิ่งที่สองสาวกำลังพูดถึงตนก็ทำเป็นไม่สนใจ

ซาคุยะที่เห็นว่าสองสาวผู้ติดตามผู้กล้าโคคิกำลังสนใจคุโระในร่างแบล็ควูล์ฟ ก็ก้มตัวลงไปกระซิบข้างหูคุโระ

"แห่มๆ เสน่ห์แรงจริงนะ"

"คิก คิก"

เรเนียที่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นก็ได้แต่หัวเราะออกมาเบาๆ

ส่วนทางด้านผู้กล้าโคคิก็กำลังมองไปที่ริน

"หูแมว หางแมว ชุดเมด โมเอะ"

โคคิพึมพัมอะไรบางอย่างออกมา

รินที่รู้สึกได้ว่ามีคนกำลังมองมาที่ตน ก็รีบไปแอบข้างหลังลูน่าแล้วมองไปยัง

โคคิก็ยังคงจ้องรินที่หลบอยู่ข้างลูลู่

"อะแฮ่ม แล้วท่านผู้กล้าโคคิมีอะไรเหรอจ๊ะ ถึงได้มาขอพบฉัน"

เรเนียที่เห็นว่าถ้าปล่อยไว้หยั่งงี้คงไม่ได้คุยกันสักที จึงพูดขึ้นมา

"เอ่อคือว่า ผมมีสกิลที่คล้ายๆสกิลรับรู้ถึงพลังเวทย์ที่อยู่รอบตัวผมได้หน่ะครับ ซึ่งถ้าอีกฝ่ายสามารถซ่อนพลังเวทย์ไว้ได้ผมก็จบแล้ว"

"เอาเถอะนะไง เธอก็โชคดีแล้วนะที่ได้สกิลดีๆแบบนั้นหน่ะ แล้วไงต่อเหรอ"

"คือว่า เมื่อคืนพวกผมเข้าเมืองกันมาแล้วผม ก็รู้สึกได้ถึงพลังเวทย์ของพวกปีศาจหน่ะครับ เป็นพลังเวทย์ที่ถึงจะไม่รุนแรงมาก แต่เพื่อความปลอดภัยพวกผมเลยไปตรวจสอบดู แต่เมื่อพอไปถึงที่ พวกเราก็พบศพของมนุษย์กลุ่มหนึ่งอยูุ่หน่ะครับ จากการตรวจสอบพบว่า พวกเค้าทั้งหมดเป็นนักผจญภัยครับ"

"อืมมมม ช่วงนี้ทำไมดวงซวยจริงๆนะ ฉันเนี่ย"

เรเนียยกมือขวาขึ้นทากุมหน้าผากตัวเอง

"เอ่อ คือขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับท่านราชินี"

"ท่านผู้กล้ามีอะไรงั้นเหรอจ๊ะ"

"เอ่อคือ เด็กสาวที่กำลังขี่แบล็ควูล์ฟ อยู่หน่ะครับ"

"หืมซาคุยะจังทำไมหรอจ๊ะ"

"เอ่อ คือเธอคือผู้กล้าของเมืองนี้ใช่ไหมครับ ท่านราชินี ผมอยากจะขอแรงเธอช่วยการตามหาเจ้าปีศาจที่ซ่อนตัวอยู่หน่ะครับ"

"เอ่อท่านผู้กล้าจ๊ะคือว่าซาคุยะหน่ะ-"

เอียดดดดด

"ขอโทษที่มาช้าคะท่านราชินีเรเนีย"

จู่ๆประตูห้องบัลลังก์ก็เปิดออกโดยยาเอะ ยาเอะเดินเข้ามาภายในห้อง โดยที่ร่างกายของยาเอะเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

"มาพอดีเลยยาเอะ ท่านผู้กล้าโคคิจ้ะ นี่คือยาเอะเธอเป็นผู้กล้าจ้ะ และยาเอะจ้ะนี่ผู้กล้าโคคิจ้ะ"

"ยินดีที่รู้จัก"

"ยินดีที่รู้จักเช่นกันครับ"

โคคิกับยาเอะทักทายกันเล็กน้อย แล้วยาเอะก็เดินมายืนอยู่ข้างๆยูริ

"เอ่อ คือท่านราชินีครับ"

"จ้ะมีอะไรเหรอจ้ะ"

"ท่านราชินีมีผู้กล้าสองคนหรอครับ"

"ไม่นี่จ้ะฉันมีแค่ยาเอะ ส่วนซาคุยะเป็นแขกของฉันหน่ะ อ้ะแล้วซาคุยะก็ไม่ได้เป็นผู้กล้าด้วยนะจ้ะ

"เอ๊ะแต่พลังเวทย์ที่สัมผัสได้จากเธอมันรุนแรงมากเลยนะครับ"

ซึ่งตัวของซาคุยะไม่ได้รู้สึกเลยว่าตนกำลังเป็นหัวข้อการสนทนาอยู่

"ดูนะเอเลนทำอย่างงี้นะ แล้วก็ คุโระขอมือหน่อย"

ซาคุยะยืนมือซ้ายออกมาแล้วหงายฝ่ามือขึ้น ซึ่งคุโระก็นำขาหน้าข้างขวาว่างนมือของซาคุยะ

"หยุดเลยนะซาคุยะชั้นไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของเธอนะ"

"หึ หึ ที่พูดมาแน่ใจนะ คุโระ~~~"

ซาคุยะหยิบเนื้อตากแห้งออกมาชิ้นหนึ่ง

"อยากได้ไหมคุโระ"

"แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก"

คุโระไม่ได้พูดอะไรแต่แลบลิ้นออกมา และสั่นหางไปมา"

"อยากกินใช่ไหมละ ถ้านายทำตามที่สั่งฉันจะให้เนื้อตากแห้งชิ้นนี้กับนาย"

"....."

คุโระเดินไปหาลูลู่ ที่ไม่ได้พูดอะไรเลย

"เอ๊ะ ม มีอะไรงั้นเหรอคะ คุโระ"

ลูลู่ก้าวถอยหลังไปหลายก้าว เพราะเธอรู้สึกว่าคุโระคิดจะทำอะไรสักอย่าง 

คุโระที่เห็นว่าลูลู่ถอยห่างออกไป จึงวิ่งเข้าไปหาลูลู่แต่ไม่ใช่จากทางด้านหน้าแต่เป็นด้านหลัง คุโระวิ่งอ้อมไปด้านหลังของลูลู่ แต่ก่อนจะถึงตัวลูลู่ คุโระหักเลี้ยวไปทางขวา แล้วหันซ้ายแล้ววิ่งตรงไปซึ่งเป้าหมายของคุโระไม่ใช่ลูลู่ตั้งแต่แรกแล้วแต่เป้าหมายที่เล็งไว้คือประตูเข้าออกห้องบัลลังก์

ระหว่างที่คุโระกำลังวิ่งไปที่ประตู จู่ๆ ประตูเปิดออกพร้อมกลับมีทหารนายหนึ่ง กำลังจะเดินเข้ามาซึ่งคุโระวิ่งสวนทหารคนนั้นไปแล้วก็ได้หายตัวไป 

ซึ่งมันควรจะเป็นแบบนั้น แต่นั้นก็แค่ในความคิดของคุโระ เพราะในความเป็นจริงมันโหดร้ายกว่านั้นเยอะ

ในจังหวะที่คุโระกำลังจะวิ่งออกไปนั้น 

"คุโระ"

มีเสียงของซาคุยะดังมาจากด้านหลังทำให้คุโระต้องหันกลับไปมอง

ซึ่งในมือของซาคุยะมีกิ่งไม้ที่ไม่รู้มาจากไหน

"คุโระไปคาบมา"ซาคุยะโยนกิ่งไม้เบาๆลงตรงของตัวเอง

ซึ่งคุโระที่เห็นดังนั้นก็รีบกลับหันหลังวิ่งไปหากิ่งไม้บนพื้นทันที เมื่อมาถึงจุดที่กิ่งไม้อยู่ คุโระก้มหน้าลงไปคาบกิ่งไม้แล้วเงยหน้าขึ้นมาหาซาคุยะ 

"ดีมากๆ " ซาคุยะใช้มือขวาหยิบไม้ออกจากปากของคุโระ และใช้มือซ้ายลูปหัวของคุโระ

แต่จู่ๆมือที่กำลังลูบหัวของคุโระก็เปลี่ยนจากการลูบเป็นกำขนของคุโระแล้วออกแรงดึงขนของคุโระ

"แล้วบอกฉันมาสิว่าเมื่อกี้นายคิดจะทำอะไร"

ซาคุยะพูดออกมาด้วยใบหน้าที่กำลังยิ้ม แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มที่น่ารักมันเป็นรอยยิ้มที่หน้ากลัว

"........"

คุโระเงียบไม่ยอมพูดอะไร เพราะเค้าสังเกตุเห็นว่าตอนนี้ ผู้กล้าและพรรคพวกกำลังมองมาที่ตนเอง 

แล้วซาคุยะที่น่าจะรู้สึกถึงสิ่งที่กำลังระวังอยู่จึงหันไปพูดกับเรเนีย

"พี่เรเนียคะ เดียวพวกเราขอพาคุโระออกไปเดินเล่นหน่อยนะคะ"

"ได้สิจ๊ะ แล้วก็อย่าเล่นสนุกกันจนหมดแรงนะจ๊ะ "

เรเนียหันมาตอบซาคุยะด้วยรอยยิ้ม

"พ พวกเราไม่ทำแบบนั้นหรอกคะ"

ซาคุยะตอบกลับไปด้วยใบหน้าที่เริ่มแดงขึ้นมานิดๆ ซึ่งดูเหมือนว่าเนียกับเซร่าเข้าใจสิ่งที่เรเนีย ส่วนผู้กล้าโคคิก็งงไม่เข้ามจสิ่งที่เรเนียผู้ออกมา

"ป ไปกันเถอะริน ลูน่า ลูลู่ "

ทั้งสามคนตกใจเล็กน้อยเพราะพวกเธอไม่ได้คาดไว้ว่า คำว่า พวกเรา ที่ซาคุยะพูดออกมาจะรวมถึงพวกเธอด้วย

"มาสิจะยืนตกใจทำไมกันละไปกันเถอะ"

ซาคุยะเดินเข้าไปจับดึงมือทั้ง3คน พาออกนอกห้อง

หลังจากทั้ง4คนออกจากห้องไป เรเนียก็เริ่มการพูดคุยกับผู้กล้าโคคิต่อ

"ท่านผู้กล้าต้องการให้ฉันแบ่งกำลังทหารส่วนหนึ่งไป ตรวจสอบภายในเมืองงั้นสินะ"

"ใช่แล้วละครับ"

"ถ้างั้นเดียวเราจะสั่งการลงไปให้ทหารตรวจสอบเมืองอย่างถี่ถ้วนทุกตารางนิ้วเลยคะ"

"ขอบคุณครับที่ท่านราชินีรับฟังครับ แล้วผมก็มีอีกเรื่องนึงครับ"

"เรื่องอะไรงั้นหีอท่านผู้กล้า"

"ผมอยากให้ท่านราชินี ช่วยปลดปล่อยทาสทั้งหมดให้เป็นอิสระ ด้วยครับ"

"........"

หลังจากที่โคคิ พูดเรื่องการปลดปล่อยทาส เรเนียก็จ้องมองไปยังโคคิด้วยสายตาเย็นชาใส่โคคิ

ตัดมาที่ฝั่งของคุโระ

หลังจากที่พวกซาคุยะออกมาจากห้องบัลลังก์ ตอนนี้ทั้งหมดก็กำลังอยู่ในห้องของคุโระในปราสาทบริตัน

"แล้วตกลงนายคิดจะทำอะไรห้ะคุโระ"

"หืมก็เปล่าหนิ.ชั้นแค่อยากออกมาเดินเล่นบางอะนะ"

"แล้วถ้าเดินเล่นแล้วทำไมนายถึงพาพวกฉันมาที่นี่ละ"

"ก็ไม่มีอะไรมากหรอกแค่ชั้นเปลี่ยนใจไม่อยากเดินแล้วจะ"

"แล้วนายอยากจะทำอะไรละ อ้ะหรือนายคิดจะ"

"ถูกต้องแล้วละ ถ้างั้นชั้นก็จะไม่พูดไรมาก ถอดกางเกงในออกสะแล้วไปนอนคว่ำหน้าบนเตียงสะ"

"แต่เดียวฉันต้องไปทำเควสนักผจญภัยนะ"

"หึ เธอคิดว่าชั้นสนใจหรือไง"

"เห้อ"

ซาคุยะถอนหายใจออกมา แต่เธอก็เดินไปที่เตียง แล้วล้มตัวนอนคว่ำหน้าตามที่คุโระบอก

"ฉันพร้อมแล้ว ใส่มาให้เต็มที้เลย"

ผ่านไปสักพักคุโระก็ยังยืนนิ่งอยู่ไม่ขยับตัว

"เห้นี่เร็วสิคุโระ"

"อืมกำลังชั้นคิดว่าแค่ซาคุยะคนเดียวมันจะไม่พอละนะ"

"นายท่านคะ อาจจะเป็นคำขอที่เห็นแก่ตัวไปหน่อย แต่กรุณาใช้ร่างกายของฉันด้วยนะคะ แม้จะเพียงเเล็กน้อย ก็ได้ กรุณาด้วยนะคะ"

"หึ ขึ้นไปนอนบนเตียงสิริน แล้วก็"

"ฉันพร้อมเสมออยู่แล้วละ"

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรทีี่ลูน่ากำลังนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง

"พ พี่ลูน่า"

"ขอโทษด้วยนะลูลู่เดียวฉันจะอธิบายให้เธอฟังทีหลังนะ"

"เอาละ งั้น ลูลู่ ระหว่างนี้เธอช่วยนั่งรอที่เก้าอี้ตรงนั้นก่อนได้ไหม"

"ค คะ"

ลูลู่ได้เดินไปนั่งเก้าอี้ที่อยู่ภายในห้อง

คุโระเองก็เปลี่ยนกลับมาใช้ร่างคน

คุโระถอดกางเกงของตัวเองออก 

"ชั้นจะทำอย่างอ่อนโยนที่สุดเลยนะ"

หลังจากนั้น

""แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก""

"น นายมันปีศาจชัดๆ ไหนบอกว่าจะทำอย่างอ่อนโยนไง ฉันเจ็บก้นไม่หมดแล้วเนี่ย"

คุโระหยิบอีลิคเซอร์ ออกมา3ขวดแล้วส่งให้ ลูน่า ริน และซาคุยะ

ทั้งสามสาวรับอีลิคเซอร์จากคุโระแล้วดื่มมันทันที

"อ่าาาา สดชื่นขึ้นหน่อย"

"นั้นสินะคะ โพชั่นของนายท่านนี่สุดยอดไปเลยคะ"

"มันก็รู้สึกว่าแรงมันกลับมาแล้วละนะแต่ ฉันยังเจ็บก้นอยู่เลย"

ซาคุยะบ่นออกมา โดยใช้มือขวาลูบก้นของตัวเอง

"เอ้าชั้นจะใช้เวทคลีนแล้วนะ"

คุโระใช้เวทคลีนทำความสะอาดร่างกายให้พวกซาคุยะ หลังใช้เวทคลีนใส่พวกซาคุยะ คุโระหันหน้าไปลูลู่ แล้วเข้าไปหาลูลู่

ลูลู่ที่ดูการเล่นสนุกของคุโระกับ3สาว ตอนนี้ใบหน้าของเธอแดงจนถึงใบหู

"นี่ลูลู่ไปกันได้แล้วละ"

"ค คะ"

ลูลู่ตอบคุโระด้วยท่าทีเขินอาย

คุโระพูดกับลูลู่เสร็จก็หันกลับไปหาพวกซาคุยะ ซึ่งคุโระก็เห็นซาคุยะกำลังนำของออกมาจากถุงที่คุโระให้ไปเมื่อวาน ซึ่งคุโระสนใจของที่ซาคุยะหยิบออกมา มันคือเกราะส่วนต่างๆ (เกราะอก เกราะแขน เกราะสนับขา)

ด้วยความสนใจคุโระจึงได้ถามซาคุยะ

"นี่ซาคุยะเธอเอาเกราะพวหนั้นมาทำอะไรหน่ะ"

"นายถามไรแปลกๆนะ ฉันก็ซื้อมาใช้ไง"

"แต่ เธอใช้ธนูหนิ เกราะพวกนี้มันไม่หนักไปหน่อยหรอ"

"อ่า ฉันลืมบอกนายสินะ ตอนนี้ฉันเปลี่ยนจากนักธนูเป็นนักดาบแล้ว"

".............."

คุโระยืนนิ่งอยู่10วิ โดยระหว่าง10วินั้น ซาคุยะก็ได้ใส่อุปกรณ์ของเธอเจียบร้อยแล้ว

"ซาคุยะชั้นว่ามันอันตรายไปนะเธอ-"

"มาโอ"

ซาคุยะขัดจังหวะคุโระด้วยการเรียกชื่อจริงของคุโระ แล้วเธอก็เดินเข้ามาหาคุโระ 

"นี่ก้มหน้ามาหน่อยสิ"

คุโระทำตามที่ซาคุยะบอก ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูของคุโระ ซาคุยะกระซิบไรบางอย่างกับคุโระ เมื่อซาคุยะพูดจบก็ยื่นหน้ากลับไป

คุโระมีสีหน้าตกใจออกใา แต่แปปเดียวก็กลับมีสีหน้าปกติ 

"ถ้าเธออยากทำอย่างงั้นชั้นก็จะไม่บ่นอะไรหรอกนะ."

"ขอบคุณนะคุโระ" ซาคุยะยิ้ม

คุโระใช้โอกาสที่ซาคุยะไม่ทันตั้งตัว นำริมฝีปากของตัวเองประกบกับริมฝีปากขอองซาคุยะ แต่สักพักคุโระก็ผลักริมฝีปากของตนออก

"ค คุโระ" ใบหน้าของซาคุยะเริ่มแดง

คุโระยกร่างของซาคุยะแล้ววางลงบนเตียง

"คุโระ น นายจะทำอะไรหน่ะ"

"มันเป็นความผิดของเธอนะ ด้วยรอยยิ้มของเธอมันดันทำให้ชั้นมีอารมณ์ขึ้นมาสะแล้วสิ"

*** ไรท์ : หมีครับผมรู้สึกได้ว่ามีหมีครับ*<span id="redactor-inline-breakpoint"></span>**

คุโระปลดเสื้อผ้าของซาคุยะออกจนตอนนี้ ซาคุยะอยู่ในชุดวันเกิด

"เอาละนะมันอาจจะสักหน่อยนะซาคุยะ"

"อ่าาาา อ่าาา อ่าาา ฉ ฉันไม่ไหวแล้วคุโระ"

"อืมดูเหมือนชั้นจะสนุกเกินไปหน่อยสินะ"

คุโระใช้เวทคลีนทำความสะอาดให้ซาคุยะ

"อืมรินช่วยใส่ชุดให้ซาคุยะหน่อยสิ"

"คะ นายท่าน"

รินเดินเข้ามาหาซาคุยะแล้วจัดแจงใส่เสื้อผ้าให้ซาคุยะที่กำลังนอนหมดแรงอยู่่่่่่่่่บนเตียง 

"ขอบคุณนะริน"

"ไม่เป็นไรหรอกซาคุยะ ไงถึงนายท่านไมาบอกฉันก็จะทำให้อยู่แล้วละ"

รินใช่เวลาเพียงแปปเดียวก็สวมชุดให้ซาคุยะได้เรียบร้อย เมื่อเธอสวมเสื้อผ้าให้ซาคุยะเสร็จเธอก็หันกลับมาหาคุโระ

"เรียบร้อยแล้วคะนายท่าน"

"อืมดีมากริน"

คุโระใช่มือขวาลูบหัวของริน 

"ขอบคุณคะ นายท่าน"

รินสายหางแมวของเธอ ไปมาด้วยความดีใจ

"เอาละงั้นเราไปกันเถอะ เดียวราชินีเรเนียจะคอยนาน"

คุโระเรียกให้ทุกคนออกจากห้อง

"เดียวเดียวก่อนสิ ฉันลุกไม่ไหว อะคุโระ ฉันขอโพชั่นที่ดื่มเมื่อกี้อีกขวดนึงสิ"

"อืมเรื่องนั้นหน่ะชั้นไม่ให้เธอหรอกนะ นั้นคือการลงโทษที่เธออยากจะเปลี่ยนคลาสโดยไม่ถามชั้นก่อนเองนะ แล้วเธอก็ทำให้แผนที่ชั้นวางไว้พังทลายลงมาด้วยละนะ"

"เห้นี่ แผนอะไรของนายหน่ะห้ะ"

"ชั้นไม่บอกเธอหรอกนะ"

คุโระพูดจบก็ยกร่างของซาคุยะขึ้นอุ้มพาดบ่าแล้วเตรียมตัวจะออกจากห้อง แต่ก่อนจะเปิดประตูคุุโระ็ได้หยุดชะงักไปแปปนึง  คุโระรู้สึกได้ว่าข้างหน้าห้องมีคนอยู่และเตรียมรอเค้าเปิดระตูออกไป คุโระจึงนำมีดออกมาจาก storeage แล้วเปิดประตูออกไปอย่างแรง

ซึ่งเมื่อเปิดประตูออกก็พบคนกลุ่มนึงยืนอยู่หน้าประตู คุโระจึงพุ่งเข้าไปประชิดตัวคนที่ใกล้ที่สุดแล้วอ้อมไปด้านหลังคนๆนัั้ั้น แล้วใช่มีดจ่อไปที่คอของคนๆนั้นจากด้านหลัง

"ยอมแพ้แล้วจ๊ะ คุโระ"

คนที่คุโระเอามีดจ่อคอคือเรเนีย ซึ่งเรเนียได้ยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัว

พวกเมดและยูริกับเอเลนและยาเอะที่มาพร้อมกันกับเรเนีย ตกใจที่คุโระที่น่าจะอยู่ตรงที่ประตูเปิดออกมา กลับมาปรากฏอยู่ข้างหลังของราชินีเรเนียที่อยู่ด้านหน้าพวกเธอ

คุโระเก็บมีดเข้า storeage แล้วถอยออกมาจากราชินีก้าวหนึ่งแล้วอ้อมกลับด้านหน้าเรเนีย

"อย่าเล่นแบบนี้สิครับ ท่านราชินีเรเนีย"

"ขอโทษจ๊ะ พอดีฉันนึกสนุกขึ้นมาหน่ะ ว่าแต่ที่อุ้มอยู่นั้นซาคุยะสินะอุตสาบอกแล้วนะ"

"ว่าแต่ท่านราชินี คุยธุระกับท่านผู้กล้าเสร็จแล้วหรอครับ"

"เสร็จแล้วละจ๊ะ แต่อย่าไปพูดถึงมันเลยนะ"

เรเนียพูดออกมาอย่างอารมณ์เสีย

"เรื่องนั้นชั่งเถอะจ๊ะ ฉันมีของจะให้คุโระละนะ ตอบแทนเรื่ิองเมื่อคืน"

################

จบตอน

เรื่องนี้แต่งสด งดเชื่อ เบื่อทวง ท้องช่างมัน

ความคิดเห็น