ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 9 คนเอาแต่ได้ 17+

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 คนเอาแต่ได้ 17+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 45.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2561 16:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 คนเอาแต่ได้ 17+
แบบอักษร


ขอใจเธอหน่อย กดไลค์😘

❤️❤️❤️

"ขอโทษเธอนั่นแหละ" คณินเอ่ยบอกเสียงดังและมองหน้าคนที่เขาต้องการสื่อคำนี้ออกไปด้วย

"ค่ะ" เอ่ยจบอีกคนก็ชักเท้าหนี ก่อนจะพาตัวเองขึ้นไปบนเตียงนอน "ฉันง่วงแล้ว คุณคิน กลับไปห้องได้แล้วค่ะ ล็อคห้องให้ด้วยนะคะ"

"เธอจะหลับทั้งแบบนี้เนี่ยนะ"

"ทั้งแบบนี้?"

"ก็ ฉันขอโทษแล้ว เธอยังไม่ได้บอกว่าให้อภัยฉันเลย ขอบคุณฉันที่ทำแผลให้ก็ไม่มี"

แสงดาวถอนหายใจ เธอก็นึกว่าเขาจะสำนึกได้ด้วยตัวเอง แต่สุดท้าย เขาก็คนเอาแต่ใจที่เรียกร้องให้คนอื่นทำตามเหมือนเดิม

หญิงสาวไม่สนใจ พลิกตัวเองไปอีกทาง ก่อนจะทำทีนอนหลับทั้งแบบนั้นนั่นแหละ หงุดหงิดเขาเสียจริง

"นี่ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอ" เขาเอ่ยพร้อมปีนมาอยู่บนเตียงกับเธอ "แสงดาว ห้ามหลับนะ"

"คุณคินดูว่างนะคะ"

"ไหนจะเรื่องที่เธอขืนใจฉันอีก"

นิ่ง เธอลืมเรื่องนี้ไปแล้วด้วยซ้ำ แต่ดูท่าทางเขาจะจำมันแม่นชะมัด

"คุณคินต้องการอะไรคะ" เธอหันหน้ากลับมาถามเขาเสียงดัง

"รับผิดชอบฉันสิ"

"รับผิดชอบบ้าบออะไร วันนี้พ่อของคุณบอกให้หมั้นคุณยังปฏิเสธเลยนี่คะ" เถียงยาวเหยียดในรอบที่อยู่ด้วยกันจนเขาต้องกระตุกยิ้ม

"อยู่กับฉัน ห้ามไปไหน เป็นของฉันแค่คนเดียว" เขาคร่อมร่างบางไว้จนเธอที่ชะล่าใจไม่ระวัง และตอนนี้ถ้าคิดหนีก็คงไม่ทันแล้ว

"ในฐานะอะไรคะ คู่นอน นางบำเรอ ลูกหนี้ อะไรกัน"

"แล้วแต่เธอจะเลือก แต่นี่คือความรับผิดชอบของเธอที่เธอต้องทำ"

"เห็นแก่ตัว เอาแต่ใจ เอาแต่ได้ที่สุด"

"สามคำ สามครั้ง"

"ฮะ?"

"เธอด่าฉันสามคำ เธอก็ต้องยอมฉันวันนี้สามครั้ง"

"ไม่"

"ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ"

"ไม่เอา ไม่ตกลง ลงไปนะ กลับไปห้องคุณเลย"

"ไม่กลับ เพราะฉันจะเอา"

"เอ๊ะ" ไม่เข้าใจ เรื่องราวมันบานปลายมาถึงจุดนี้ได้ยังไง จุดที่เขามาบังคับให้เธอยอมเขาเนี่ยนะ อะไรกัน

"ฉันสัญญา ฉันจะเลี้ยงดูเธออย่างดีเลยแสงดาว"

ขณะที่อีกคนดูกำลังสับสนและตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า คนหน้ามึนก็เริ่มปฏิบัติการเห็นแก่ตัว เอาแต่ใจ และเอาแต่ได้ทันที

ถ้าไม่เอา เขาก็ไม่ได้สิ เรื่องอะไรจะยอม

"อื้ิอ" ปากบางโดนประกบโดยไม่รู้ตัว คนเจ้าเล่ห์เริ่มร่ายมนต์ด้วยความช่ำชอง ลิ้นร้อนชื้นทักทายหยอกเอินเบาๆ

มือแกร่งก็ค่อยๆ ถอดเสื้อให้ร่างบาง ก่อนจะปลดตะขอบลาเล็กทันที

เขานำพารอยจูบประทับตราไปทั่วคอเล็ก วนไปที่ใบหู ก่อนจะค่อยๆ ไต่ลงมายังส่วนที่ชูช่อกระเพื่อมไหวตามแรงลมหายใจเข้าออก

"อ๊ะ คุณคิน" หญิงสาวหวีดร้องเบาๆ เมื่อเขางับส่วนยอดอกของเธอ ก่อนจะขบเม้มและข้างที่ว่างก็พามือขยำมันไปด้วย

"พอดีมือเลย" พอปากว่างก็ยังมาเอ่ยบอกเธออีก แต่อีกคนก็ดูไม่รับรู้ ร่างกายมันเริ่มกระวนกระวาย ตอบสนองการกระทำของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ปากก็พึมพำส่งเสียงครางเป็นระยะ

"ไม่ได้นะคะ" สติมาทันทีที่มือแกร่งกำลังจะเข้าทางลัดเข้าสู่ส่วนเอว เขาจะเอามือสอดเข้าไปด้านในได้แล้วเชียว แต่เธอตะครุบมือนั่นไว้ทันเสียก่อน

"ฉัน" คณินกำลังจะเอ่ยบางอย่าง ตอนนี้อารมณ์ของเขามันกระเจิงไปหมดยากจะกู่ให้กลับ แต่เมื่อมองใบหน้าเล็กนั่น ก็รู้ว่าเธอยังไม่พร้อม

เสือไม่เคยปล่อยเหยื่อให้หลุดมือ

แต่ทำไมคราวนี้ เสืออย่างเขาถึงมองว่าเหยื่อน่าสงสาร เขาไม่ควรหักหาญน้ำใจเธอใช่ไหม เขาไม่อยากให้แววตาที่สดใสและซื่อตรงแสดงออกว่าเกลียดและกลัวเขา

"กลัวฉันเหรอ"

"ค่ะ กลัว กลัวมากด้วย" เธอเอ่ยตอบก่อนจะค่อยๆ ดึงผ้าห่มมาคลุมกายไว้

"นอนเถอะ" เขาเด้งตัวลงจากเตียง ก่อนจะเดินออกจากห้องเธอไปทันที

มึนงง

สับสน

ตอนแรกก็เรียกร้องอย่างเอาแต่ใจ แต่บทจะปล่อยเธอไป ก็ปล่อยง่ายๆ เหมือนไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นแหละ

-------

"สวัสดีครับคุณเตย" เดย์ออกมาต้อนรับแขกของเจ้านาย เขาได้รับคำสั่งมาว่า

"ฉันมีธุระต้องไปทำ เมฆจะไปด้วย แต่เตยจะเข้าไปหาฉัน ดูแลด้วย"

คำสั่งนั่นทำเขาถอนหายใจจนถึงตอนนี้แหละ เขามองหญิงสาวที่สวยตรงหน้า เธอเป็นคนสวย เธอเป็นคนเรียบร้อยและแสนดี ในสายตาคนอื่นต่างหากล่ะ สำหรับเขา เธอไม่ใช่แบบนั้นสักนิด

"สวัสดีจ้ะเดย์ คณินบอกฉันแล้วว่าวันนี้ไม่ว่าง"

"ครับ"

"ฉัน อยากเจอดาวน่ะ" เอ่ยบอกพร้อมรอยยิ้มแสนหวาน อาบยาพิษน่ะสิ เขาได้แต่คิดในใจ

"คุณดาวเธอออกไปทำงาน ไม่กลับเข้ามาง่ายหรอกครับ" เพราะเขาโทรบอกให้คุณดาวอย่าพึ่งกลับเองแหละ

"เหรอ" หญิงสาวอีกคนดูมีท่าทีครุ่นคิด ก่อนจะมองท่าทีคนเย็นชาตรงหน้าเธอ

เดย์ไม่คุยหรือโต้ตอบอะไรอีก แต่ก็ไม่ยอมล่าถอยไปไหน เขายังยืนเฝ้าคนที่เป็นเพื่อนเจ้านาย

"ฉันกลับก่อนแล้วกัน" เตยลุกขึ้นก่อนจะบอกอีกคน เขาแค่พยักหน้ารับและเลิกสนใจเธอ เธอเองก็เบื่อท่าทีเขาเหมือนกัน

เหมือนกันทั้งเจ้านายลูกน้อง

"คุณดาว" เดย์ขมวดคิ้วเมื่อคนที่เขาโทรบอกให้กลับช้าๆ แต่ตอนนี้เธอดันถึงบ้านแล้ว

"ดาว สวัสดีจ้ะ" หันมาทักระยะไกลก่อนจะนั่งลง

"สวัสดีค่ะ คุณเตย" ดาวทักทายกลับ ก่อนจะหันไปมองเดย์ที่ส่ายหน้าให้เธอนิดๆ

"ผมบอกคุณดาวแล้ว"

"ดาวไม่รู้จะไปไหนนี่คะ" ตอบเสียงเบาก่อนจะเดินไปหาแขกของบ้าน

"เตยไม่มีเพื่อนน่ะ ดูสิ เพื่อนคนเดียวที่สนิทก็ไม่ว่างอีก"

"ค่ะ"

"ดาวเป็นน้องของเตยนะ"

"เอ๋"

"ก็ดาวอายุน้อยกว่าเตยตั้งเยอะ เป็นน้องของเตยนั่นแหละ"

"ค่ะ"

"ดาวอยู่ที่นี่เบื่อไหม อยากไปไหนหรือเปล่า"

"ไม่ค่ะ" ดาวส่ายหน้านิดๆ

"ดาวมาอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่แล้วนะ"

"จะสองเดือนแล้วค่ะ"

"แล้วจะอยู่แบบนี้ไปตลอดเหรอ" แสงดาวหันไปมองคนที่ถามอย่างสงสัย ประโยคนั้นมันฟังดูแปลกๆ "หมายถึง ดาวจะมาพักที่นี่นานแค่ไหน"

"สี่เดือนค่ะ ดาวจะอยู่ที่นี่สี่เดือน"

"ปกติคณินไม่ค่อยให้ใครมาวุ่นวาย แปลกนะที่เขาให้ดาวมาพักบ้านนี้" บทสนทนาที่ดูจะเป็นการกดดันเธอมากกว่าจะชวนคุยเริ่มขึ้น

"เดี๋ยวดาวก็ย้ายออกแล้วค่ะ"

"ดาวสนิทกับคณินไหม"

"เอ่อ ไม่ถึงกับสนิทค่ะ"

"เหรอ พอดีเตยมีเรื่องอยากให้ช่วยน่ะ"

"เรื่อง"

"ดาวช่วยเป็นแม่สื่อให้เตยกับคณินหน่อยสิ" คำขอจากคนสวยตรงหน้าทำแสงดาวอึ้งนิดๆ เข้าใจแล้วว่าบทสนทนาก่อนหน้าคืออะไร คงอยากกันเธอออกไปสินะ

"ดาวคงช่วยคุณเตยไม่ได้หรอกค่ะ"

"บอกให้เรียกพี่"

"เรียกคุณดีกว่าค่ะ" คำยืนยันนั้นทำเตยกระตุกยิ้มนิดๆ

"ก็ได้ๆ ฉันยอมแพ้ แล้วทำไมถึงปฏิเสธที่จะช่วยฉันล่ะ หรือว่าดาวเองก็"

"ไม่ใช่แบบนั้นหรอกค่ะ แต่ถ้าดาวรับปากคุณแล้วดาวทำไม่ได้ ดาวคงไม่มีความสามารถในเรื่องนี้"

"แต่ฉันเชื่อว่าดาวทำได้นะ เธอลองรับไว้พิจารณาแล้วกัน กลับล่ะ" เตยเอ่ยบอกแค่นั้น ก่อนจะยอมกลับอย่างง่ายดาย

"หญิงเจ้าเล่ห์" เสียงที่ดังคล้อยตามทำเท้าเล็กชะงัก และทำให้แสงดาวตกใจด้วยเช่นกัน "แล้วหางก็โผล่"

เตยหันมามองอย่างเอาเรื่อง ส่วนคนที่เอ่ยพูดก็หันไปมองแสงดาว และเอ่ยยิ้มๆ

"ผมพึ่งดูซีรีย์นางจิ้งจอกมา สนุกมากเลยนะดาว"

เตยเดินออกไปทันที เธอรู้ว่าเขาหมายถึงใคร แล้วใครจะทำอะไรเธอได้งั้นเหรอ

----------//----------

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว